walsartan
Walsartan to lek z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (ARB), stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz w celu zmniejszenia ryzyka zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych po przebytym zawale mięśnia sercowego. Działa poprzez blokowanie wiązania angiotensyny II z receptorami AT1, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i zmniejszenia oporu obwodowego.
Lek ten jest zazwyczaj dobrze tolerowany przez pacjentów, a jego profil działań niepożądanych jest korzystniejszy w porównaniu do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE-I), gdyż nie powoduje kaszlu jako efektu ubocznego. Walsartan może być stosowany w monoterapii lub w terapii skojarzonej z innymi lekami hipotensyjnymi, szczególnie z diuretykami tiazydowymi, co zwiększa jego skuteczność w kontroli ciśnienia tętniczego.
W praktyce klinicznej walsartan stosuje się również u pacjentów z cukrzycą typu 2 z mikroalbuminurią lub nefropatią, gdyż wykazuje działanie nefroprotekcyjne. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży (szczególnie w II i III trymestrze), ponieważ może powodować uszkodzenie płodu. Standardowe dawkowanie walsartanu wynosi od 80 do 320 mg na dobę, w zależności od wskazania i odpowiedzi pacjenta na leczenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Medical Valley 320 mg
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa walsartanu został oceniony poprzez badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi. W badaniach na szczurach podawanie wysokich dawek (600 mg/kg mc./dobę) w okresie późnej ciąży i laktacji skutkowało zmniejszoną przeżywalnością potomstwa, opóźnionym rozwojem oraz mniejszym przyrostem masy ciała. Dawki te były około 18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (320 mg/dobę dla osoby 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę u szczurów powodował zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz hemodynamiczne w nerkach, a u małp szerokonosych obserwowano podobne, lecz bardziej nasilone zmiany prowadzące do nefropatii i przerostu komórek aparatu przykłębuszkowego. Zmiany te przypisano farmakologicznemu działaniu leku, a ich występowanie u ludzi w dawkach terapeutycznych uznano za mało prawdopodobne.
antagonista receptora angiotensyny II, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, przerost aparatu przykłębuszkowego, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedawkowanie – Walsartan Krka 320 mg
Przedawkowanie walsartanu prowadzi do istotnego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zapaścią krążeniową oraz wstrząsem wielonarządowym. Mechanizm toksycznego działania opiera się na nadmiernej blokadzie receptorów angiotensyny II, co powoduje rozszerzenie naczyń i spadek oporu obwodowego. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, a skuteczność leczenia zależy od czasu od przyjęcia leku. Walsartan charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza, co uniemożliwia jego usunięcie za pomocą hemodializy, dlatego terapia opiera się na leczeniu objawowym i podtrzymującym funkcje życiowe.
ciśnienie tętnicze, hemodializa, hipoperfuzja tkanek, lek hipotensyjny, lek obkurczający naczynia, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niewydolność układu krążenia, niewydolność wielonarządowa, objętość krwi krążąca, objętość wewnątrznaczyniowa, opór obwodowy, perfuzja mózgowa, perfuzja narządów, płynoterapia, receptor angiotensyny II, rozszerzenie naczyń, walsartan, wiązanie leku z białkami osocza, wstrząs, zaburzenie świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vanatex HCT 80 mg + 12,5 mg
Przedawkowanie Vanatex HCT, zawierającego 80 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych. Walsartan w dawkach toksycznych wywołuje znaczne niedociśnienie tętnicze, zapaść krążeniową oraz ryzyko wstrząsu, wynikające z nadmiernej blokady receptorów angiotensyny II i rozszerzenia naczyń, co skutkuje hipoperfuzją narządową i potencjalnym uszkodzeniem OUN oraz nerek. Hydrochlorotiazyd natomiast powoduje objawy związane z zaburzeniami wodno-elektrolitowymi, takie jak nudności, senność, hipowolemia, hipokaliemia, hiponatremia i hipomagnezemia, które mogą prowadzić do arytmii, tężyczki i osłabienia mięśniowego.
arytmia, blokada receptorów angiotensyny II, hemodializa, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipoperfuzja narządowa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, lek wazopresyjny, nadmierna diureza, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, tężyczka, walsartan, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Wamlox 5 mg + 80 mg
Przedawkowanie leku Wamlox, zawierającego amlodypinę (w postaci bezylanu) i walsartan, prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, głównie w postaci znacznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem i zgonem. Objawy kliniczne obejmują zawroty głowy (głównie związane z walsartanem), nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych oraz częstoskurcz odruchowy (związane z amlodypiną). Szczególnie niebezpiecznym powikłaniem jest niekardiogenny obrzęk płuc, który może wystąpić z opóźnieniem 24-48 godzin po przedawkowaniu i wymaga intensywnego nadzoru oraz wspomagania oddychania. Warto podkreślić, że hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji amlodypiny ani walsartanu z organizmu.
amlodypina, blokada kanału wapniowego, częstoskurcz odruchowy, glukonian wapnia, hemodializa, leczenie objawowe, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność krążenia, płukanie żołądka, rozszerzenie naczyń obwodowych, tachykardia kompensacyjna, tlenoterapia, układ sercowo-naczyniowy, walsartan, wazodylatacja, węgiel aktywowany, wspomaganie oddychania, wspomaganie wentylacji, wstrząs, wywołanie wymiotów, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan Reddy 320 mg
Walsartan, antagonista receptora angiotensyny II (ARB), wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE lub aliskirenem zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, dlatego jest niezalecane. Preparaty zawierające lit mogą powodować odwracalne zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności, zwłaszcza w połączeniu z lekami moczopędnymi, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu litu. Ponadto, stosowanie walsartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub zamiennikami soli kuchennej zawierającymi potas zwiększa ryzyko hiperkaliemii, co wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w osoczu.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista układu RAA, działanie hipotensyjne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor transportera wychwytu, inhibitor transportera wyrzutu, interakcja farmakodinamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw ortostatyczny, ogólnoustrojowa ekspozycja, ostra niewydolność nerek, selektywny inhibitor COX-2, suplement potasu, transporter wychwytu wątrobowego, transporter wyrzutu wątrobowego, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Walsartan Krka 40 mg
Produkt leczniczy Walsartan Krka dostępny jest w postaci tabletek powlekanych zawierających 40 mg walsartanu, charakteryzujących się żółto-brązowym kolorem i średnicą 6 mm. Tabletki posiadają linię podziału umożliwiającą precyzyjne dawkowanie. Substancją pomocniczą jest m.in. laktoza jednowodna w ilości 14,25 mg na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Rdzeń zawiera także celulozę mikrokrystaliczną, powidon K25, kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz magnezu stearynian. Powłoka tabletki składa się z hypromelozy 6cp, tytanu dwutlenku (E 171), makrogolu 4000 oraz żelaza tlenku żółtego (E 172).
celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, linia podziału, makrogol, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, personel medyczny, powidon, środek rozsadzający, stearynian magnezu, substancja poślizgowa, substancja wypełniająca, tabletka powlekana, tlenek żelaza żółty, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg
Preparat Vabinxo, zawierający 160 mg walsartanu oraz 1,5 mg indapamidu w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn poprzez wywoływanie działań niepożądanych takich jak zawroty głowy oraz uczucie zmęczenia. Mechanizm tych objawów jest związany z hipotensyjnym działaniem leku, które szczególnie w początkowej fazie terapii lub po zmianie dawkowania może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego i zaburzeń adaptacyjnych organizmu. Ryzyko wystąpienia tych objawów jest zwiększone także w przypadku interakcji z innymi lekami o działaniu ośrodkowym lub wpływającymi na ciśnienie krwi.
ciśnienie tętnicze krwi, działanie hipotensyjne, indapamid, interakcje lekowe, lek hipotensyjny, leki o działaniu ośrodkowym, objawy niepożądane, obniżenie ciśnienia krwi, obsługa maszyn, początkowy okres leczenia, prowadzenie pojazdów, reakcja na lek, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, Vabinxo, walsartan, walsartan z indapamidem, zaburzenia kardiologiczne, zaburzenia neurologiczne, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – AuroValsart 160 mg
AuroValsart (walsartan) jest dostępny w tabletkach o dawkach 80 mg i 160 mg, a dawkowanie jest dostosowywane do wskazań klinicznych, wieku i stanu pacjenta. W leczeniu nadciśnienia początkowa dawka wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 320 mg w razie potrzeby. Po zawale mięśnia sercowego leczenie rozpoczyna się dawką 20 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększaną do 160 mg dwa razy na dobę w ciągu 3 miesięcy, z koniecznością monitorowania funkcji nerek i objawów niedociśnienia. W niewydolności serca dawka początkowa to 40 mg dwa razy na dobę, zwiększana do maksymalnie 320 mg na dobę, z uwzględnieniem interakcji z lekami moczopędnymi i przeciwwskazaniem do stosowania trójskładnikowych schematów z inhibitorem ACE. U osób starszych i pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby lek jest przeciwwskazany, a u chorych z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami dawka nie powinna przekraczać 80 mg/dobę.
beta-adrenolityk, cholestaza, dializoterapia, działanie przeciwnadciśnieniowe, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kontrola ciśnienia tętniczego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze objawowe, niewydolność serca, roztwór doustny, stężenie potasu w surowicy, terapia pozawałowa, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan HCT Fair-Med 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach i małpach szerokonosych przez okres do 6 miesięcy, nie wykazały przeciwwskazań do stosowania w dawkach terapeutycznych u ludzi. Głównym narządem docelowym toksyczności były nerki, gdzie obserwowano nefropatię z bazofilią, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w wydalaniu elektrolitów i objętości moczu. Efekty te pojawiały się przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotność MRHD walsartanu i 1,2-krotność MRHD hydrochlorotiazydu). Dodatkowo, duże dawki powodowały zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz u małp uszkodzenie błony śluzowej żołądka i hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach. Zmiany te wiązano z farmakologicznym efektem blokady angiotensyny II i pobudzenia układu reninowo-angiotensynowego, jednak nie mają one znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, blokada angiotensyny II, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kreatynina w osoczu, mocznik w osoczu, morfologia krwi, nefropatia z bazofilią, potas w surowicy, renina, rozwój embrionalny i płodowy, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomów, walsartan, wydalanie elektrolitów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Valsacor 320 mg tabletki powlekane 320 mg
Walsartan, substancja czynna leku Valsacor 320 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Profil bezpieczeństwa walsartanu jest dobrze poznany i oparty na danych z badań klinicznych oraz doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu. Częstość działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem jest porównywalna do placebo, bez zależności od dawki, czasu terapii, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane obejmują m.in. zmiany hematologiczne (np. neutropenia, trombocytopenia), hiperkaliemię, hiponatremię, zawroty głowy, kaszel, bóle brzucha, zaburzenia czynności nerek (wzrost kreatyniny), obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje alergiczne. Warto monitorować parametry krwi, elektrolity oraz funkcje nerek i wątroby podczas terapii.
antagonista receptora angiotensyny II, astenia, bilirubina, choroba posurowicza, działanie niepożądane, enzymy wątrobowe, funkcje neuropoznawcze, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, trombocytopenia, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Dipperam 5 mg + 80 mg
Produkt leczniczy Dipperam, zawierający amlodypinę (antagonista kanału wapniowego) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Spożywanie grejpfruta lub soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na istotne zwiększenie biodostępności amlodypiny i nasilenie działania hipotensyjnego. Inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, klarytromycyna, werapamil, diltiazem) mogą znacząco podnosić stężenie amlodypiny w osoczu, co wymaga ścisłej kontroli ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, ryfampicyna) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt hipotensyjny. Jednoczesne stosowanie amlodypiny 10 mg z symwastatyną 80 mg zwiększa ekspozycję na symwastatynę o 77%, co wymaga redukcji dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Podawanie dantrolenu w infuzji z amlodypiną wiąże się z ryzykiem hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej, dlatego jest przeciwwskazane u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą.
alfa-adrenolityk, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczy, Dipperam, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor transportera wychwytu, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, sok grejpfrutowy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walsartan, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diovan 80 mg
Dawkowanie walsartanu (Diovan) powinno być dostosowane do wskazań klinicznych oraz stanu pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg, a w opornych przypadkach do 320 mg. Efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się po około 2 tygodniach, a pełne działanie terapeutyczne po 4 tygodniach. U pacjentów po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego leczenie można rozpocząć już po 12 godzinach od rozpoznania, zaczynając od 20 mg dwa razy na dobę i stopniowo zwiększając dawkę do 160 mg dwa razy na dobę. W niewydolności serca dawka początkowa wynosi 40 mg dwa razy na dobę, z ostrożnym zwiększaniem co co najmniej 2 tygodnie do maksymalnie 160 mg dwa razy na dobę. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z klirensem kreatyniny >10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawkowania.
cholestaza, ciśnienie tętnicze, Diovan, działania niepożądane, efekt przeciwnadciśnieniowy, funkcja nerek, klirens kreatyniny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, podeszły wiek, tabletka powlekana, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Valsartan + hydrochlorothiazide Krka to lek w postaci tabletek powlekanych, zawierający 160 mg walsartanu (antagonisty receptora angiotensyny II) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu (diuretyku tiazydowego) w każdej tabletce, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Tabletki mają charakterystyczną czerwonobrązową barwę, owalny kształt i wymiary 14 mm x 6 mm, co ułatwia ich podanie. Lek zawiera również 44,41 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze w rdzeniu i otoczce tabletki pełnią funkcje wypełniaczy, środków rozpadowych, lepiszczy oraz barwników, zapewniając odpowiednią stabilność i właściwości farmaceutyczne preparatu.
antagonista receptora angiotensyny II, celuloza mikrokrystaliczna, diuretyk tiazydowy, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, interakcja lekowa, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, środek rozpadowy, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, walsartan, żelaza tlenek czerwony - Leksykon leków
Działania niepożądane – Diovan 80 mg
Profil bezpieczeństwa walsartanu (Diovan) został szczegółowo oceniony w badaniach klinicznych, wykazując podobną częstość działań niepożądanych w porównaniu z placebo, niezależnie od dawki, czasu leczenia, płci, wieku czy rasy pacjentów. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. U dorosłych z nadciśnieniem najczęściej zgłaszano zawroty głowy (niezbyt często), kaszel (niezbyt często), bóle brzucha (niezbyt często) oraz uczucie zmęczenia (niezbyt często). Działania niepożądane o nieznanej częstości obejmowały m.in. hiperkaliemię, hiponatremię, małopłytkowość, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia czynności nerek i wzrost aktywności enzymów wątrobowych. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego i/lub z niewydolnością serca obserwowano częstsze występowanie niewydolności serca, niedociśnienia tętniczego i ortostatycznego oraz zaburzeń czynności nerek, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i ciśnienia tętniczego.
bilirubina w surowicy, ból brzucha, choroba posurowicza, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, funkcja neuropoznawcza, hiperkaliemia, hiponatremia, kreatynina w surowicy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, transaminaza wątrobowa, walsartan, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Asbima 5 mg + 160 mg
Produkt leczniczy Asbima to złożony lek hipotensyjny zawierający amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonista receptora angiotensyny II), dostępny w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 80 mg walsartanu, 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu oraz 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu. Preparat jest wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów, szczególnie w sytuacjach, gdy monoterapia amlodypiną lub walsartanem nie zapewnia odpowiedniej kontroli ciśnienia tętniczego. Tabletki powlekane umożliwiają dawkowanie raz na dobę, a obecność linii podziału w najwyższej dawce (10 mg + 160 mg) nie jest przeznaczona do dzielenia tabletki. Każda tabletka zawiera również sorbitol (E-420) w ilości 9,25 mg lub 18,5 mg, w zależności od dawki.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, ciśnienie tętnicze, compliance, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, inhibitor kanałów wapniowych, leczenie hipotensyjne, lek hipotensyjny, monoterapia, nadciśnienie, postać farmaceutyczna, preparat złożony, samoistne nadciśnienie tętnicze, tabletka powlekana, walsartan - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods jest wskazany do terapii substytucyjnej u dorosłych pacjentów z samoistnym nadciśnieniem tętniczym, u których ciśnienie jest już skutecznie kontrolowane za pomocą trzech substancji czynnych: amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu. Lek dostępny jest w pięciu konfiguracjach dawek, umożliwiających indywidualne dostosowanie terapii: amlodypina 5 lub 10 mg, walsartan 160 lub 320 mg oraz hydrochlorotiazyd 12,5 lub 25 mg. Preparat przeznaczony jest dla pacjentów dotychczas leczonych trzema oddzielnymi lekami jednoskładnikowymi lub kombinacją leku dwuskładnikowego i jednoskładnikowego, którzy wymagają kontynuacji terapii tymi samymi substancjami w tych samych dawkach.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan Reddy 160 mg
Valsartan Reddy jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 40 mg, 80 mg, 120 mg, 160 mg oraz 320 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do wskazań klinicznych. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zalecana dawka początkowa wynosi 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 320 mg w razie potrzeby. W terapii po zawale mięśnia sercowego dawka początkowa to 20 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększana do maksymalnie 160 mg dwa razy na dobę. W niewydolności serca początkowo stosuje się 40 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg dwa razy na dobę, a maksymalna dawka dobowa wynosi 320 mg. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby dawka nie powinna przekraczać 80 mg na dobę. U osób w podeszłym wieku oraz pacjentów z klirensem kreatyniny powyżej 10 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Przeciwwskazaniem do stosowania są ciężkie zaburzenia czynności wątroby, żółciowa marskość oraz cholestaza.
cholestaza, dializoterapia, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt hipotensyjny, ekspozycja ustrojowa, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek trombolityczny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, statyna, stężenie leku w osoczu, stężenie potasu, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Co-Valsacor 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Co-Valsacor, zawierający 320 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, może wywoływać działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne pacjenta, takie jak zawroty głowy i uczucie zmęczenia. Objawy te mogą istotnie upośledzać koncentrację, wydłużać czas reakcji oraz zaburzać koordynację wzrokowo-ruchową, co ma bezpośrednie znaczenie dla bezpieczeństwa prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Pomimo braku szczegółowych badań klinicznych oceniających wpływ tego skojarzenia na zdolności psychomotoryczne, dostępne dane wskazują na konieczność zachowania szczególnej ostrożności, zwłaszcza w początkowym okresie terapii oraz po zmianie dawkowania.
choroba współistniejąca, Co-Valsacor, działanie niepożądane, hydrochlorotiazyd, interakcja lekowa, koordynacja wzrokowo-ruchowa, początkowy okres leczenia, profil działania leku, senność, skojarzenie lekowe, walsartan, zaburzenie koncentracji, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie, zmiana dawkowania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsartan Reddy 320 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu obejmowały ocenę farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego. W dawkach terapeutycznych nie wykazano istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach ciężarnych stosowanie dawki 600 mg/kg/dobę (około 18-krotnie wyższej niż maksymalna dawka dla ludzi 320 mg/dobę) powodowało zmniejszenie przeżywalności potomstwa, opóźnienie rozwoju i mniejszy przyrost masy ciała. W dawkach 200-600 mg/kg/dobę u dorosłych szczurów i małp szerokonosych obserwowano zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z rozrostem kanalików nerkowych i podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, obserwowany u zwierząt, prawdopodobnie nie występuje u ludzi przy dawkach terapeutycznych.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał słuchowy, kanalik nerkowy, kreatynina, małżowina uszna, mocznik, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Co-Valsacor
Co-Valsacor to preparat zawierający walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wymagający ścisłego monitorowania elektrolitów, zwłaszcza potasu, sodu, magnezu, wapnia i chlorków. Walsartan może powodować hiperkaliemię, dlatego nie zaleca się łączenia go z suplementami potasu, diuretykami oszczędzającymi potas czy heparyną, natomiast hydrochlorotiazyd może indukować hipokaliemię, hiponatremię, hipomagnezemię oraz hiperkalcemię. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min) nie jest konieczna zmiana dawki, ale zaleca się regularne badania stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca, zwężeniem tętnic nerkowych, pierwotnym hiperaldosteronizmem oraz u kobiet w ciąży ze względu na ryzyko poważnych powikłań nerkowych i hemodynamicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, astma oskrzelowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diuretyk tiazydowy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kardiomiopatia przerostowa, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nefropatia cukrzycowa, niedobór laktazy, niedociśnienie objawowe, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra jaskra zamkniętego kąta, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, toczeń rumieniowaty układowy, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, zasadowica hipochloremiczna, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon substancji czynnych
Walsartan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Badania na szczurach wykazały, że walsartan podawany doustnie w dawkach do 200 mg/kg mc./dobę (około 6-krotność maksymalnej dawki u ludzi 320 mg/dobę przy masie 60 kg) nie wpływa istotnie na płodność samców i samic. Brak jednak danych klinicznych dotyczących wpływu walsartanu na płodność u ludzi. Stosowanie walsartanu w ciąży jest obarczone ryzykiem: nie zaleca się go w I trymestrze ze względu na potencjalne, choć niejednoznaczne, ryzyko teratogenne, a w II i III trymestrze jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu toksycznego działania na płód (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia). W przypadku potwierdzenia ciąży u pacjentki leczonej walsartanem, należy natychmiast przerwać terapię i rozważyć alternatywne leczenie, a ekspozycję od II trymestru monitorować badaniem USG nerek i czaszki płodu. Noworodki powinny być obserwowane pod kątem niedociśnienia tętniczego.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, intensywna diureza, lek przeciwnadciśnieniowy, małopłytkowość, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność nerek płodu, opóźnione kostnienie czaszki, perfuzja płodowo-łożyskowa, toksyczność płodowa, walsartan, zaburzenie elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valsartan Reddy 160 mg
Produkt leczniczy Valsartan Reddy zawiera walsartan w dawkach 40 mg, 80 mg, 120 mg, 160 mg oraz 320 mg, dostępny w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym wyglądzie ułatwiającym identyfikację dawki. Każda tabletka zawiera laktozę jednowodną w ilościach od 13,5 mg (dla dawki 40 mg) do 108,3 mg (dla dawki 320 mg), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Rdzeń tabletki zawiera substancje pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, skrobia kukurydziana, krospowidon, powidon K30, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian, które zapewniają odpowiednią wytrzymałość, rozpad i stabilność farmaceutyczną preparatu. Powłoka tabletek różni się składem i barwą w zależności od dawki, co dodatkowo wspomaga ich rozpoznanie i podział na równe części dzięki obecności rowka dzielącego.
biodostępność, blister perforowany, blister standardowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, makrogol, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, otoczka tabletki, powidon, rdzeń tabletki, rowek dzielący, skrobia kukurydziana, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza, utylizacja leków, walsartan, warunki przechowywania leku, właściwości organoleptyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 25 mg
Lek Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods dostępny jest w formie tabletek powlekanych o różnych dawkach, umożliwiających indywidualizację terapii nadciśnienia tętniczego. Standardowe dawkowanie to 1 tabletka raz na dobę, najlepiej rano. Maksymalna dawka wynosi 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu. Przed rozpoczęciem terapii należy ustabilizować pacjenta na odpowiednich dawkach poszczególnych składników. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z bezmoczem oraz ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń nerek nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby nie należy stosować produktu ze względu na ograniczenia dotyczące walsartanu.
amlodypina, amlodypina bezylan, bezmocz, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze, hydrochlorotiazyd, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, podanie doustne, samoistne nadciśnienie tętnicze, tabletka powlekana, walsartan, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Walsartan Krka 80 mg
Walsartan Krka w dawce 80 mg w postaci tabletek powlekanych jest wskazany przede wszystkim w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat, stanowiąc istotną opcję terapeutyczną w populacji pediatrycznej. Ponadto, lek znajduje zastosowanie u dorosłych pacjentów po świeżym zawale mięśnia sercowego, u których występuje objawowa niewydolność serca lub bezobjawowe zaburzenia czynności skurczowej lewej komory, pod warunkiem rozpoczęcia terapii w okresie od 12 godzin do 10 dni po zawale. Walsartan jest również rekomendowany w leczeniu niewydolności serca u pacjentów nietolerujących inhibitorów ACE lub beta-adrenolityków, stanowiąc alternatywę terapeutyczną pierwszego rzutu lub terapię wspomagającą.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, laktoza, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nietolerancja inhibitorów ACE, nietolerancja laktozy, objawowa niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostry zawał serca, podwyższone ciśnienie tętnicze, remodeling mięśnia sercowego, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, świeży zawał mięśnia sercowego, terapia hipotensyjna, terapia skojarzona, walsartan, zaburzenia czynności skurczowej lewej komory - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valtap HCT
Produkt leczniczy Valtap HCT, zawierający walsartan (320 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), wymaga ścisłego monitorowania parametrów elektrolitowych ze względu na ryzyko zaburzeń wodno-elektrolitowych. Walsartan może powodować hiperkaliemię, dlatego przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie suplementów potasu, leków oszczędzających potas oraz innych leków zwiększających stężenie potasu (np. heparyny). Hydrochlorotiazyd natomiast może indukować hipokaliemię, hiponatremię, zasadowicę hipochloremiczną, hipomagnezemię oraz hiperkalcemię. U pacjentów z klirensem kreatyniny ≥30 ml/min nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak zaleca się regularne badania stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką przewlekłą niewydolnością serca, zwężeniem tętnic nerkowych oraz pierwotnym hiperaldosteronizmem, a także wymaga ostrożności u osób z zaburzeniami czynności wątroby, chorobami zastawkowymi serca i kardiomiopatią przerostową ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).
antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, cholestaza, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kardiomiopatia przerostowa, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na światło, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra jaskra zamkniętego kąta, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, śpiączka wątrobowa, tiazydowy lek moczopędny, toczeń rumieniowaty układowy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zasadowica hipochloremiczna, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bespres 80 mg
Walsartan, substancja czynna leku Bespres 80 mg, charakteryzuje się biodostępnością doustną na poziomie 23%, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w ciągu 2-4 godzin. Spożycie posiłku obniża AUC o około 40% oraz Cmax o około 50%, jednak po 8 godzinach stężenia leku są porównywalne niezależnie od przyjęcia pokarmu, co pozwala na stosowanie walsartanu niezależnie od posiłków. Objętość dystrybucji wynosi około 17 litrów, a wiązanie z białkami osocza jest wysokie (94-97%), głównie z albuminami. Metabolizm jest ograniczony – około 20% dawki ulega biotransformacji, a główny metabolit hydroksylowy jest farmakologicznie nieaktywny. Walsartan wykazuje wielofazową kinetykę eliminacji z okresem półtrwania fazy eliminacji około 9 godzin i całkowitym okresem półtrwania 6 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13% dawki). Klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi około 2 l/h, z klirensem nerkowym stanowiącym 0,62 l/h (30% całkowitego klirensu).
albuminy osoczowe, AUC, Bespres, białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, dializoterapia, ekspozycja ogólnoustrojowa, kinetyka eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna hydroksylowa, stężenie potasu, stężenie w osoczu, stężenie walsartanu, walsartan, współczynnik kumulacji, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka występuje w formie tabletek powlekanych zawierających 160 mg walsartanu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu. Tabletki mają jasnobrązowy kolor, owalny kształt, dwuwypukłą powierzchnię oraz wymiary 14 mm na 6 mm. Substancją pomocniczą jest laktoza jednowodna w ilości 32,54 mg na tabletkę. Składniki pomocnicze rdzenia obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, magnezu stearynian, kroskarmelozę sodową i powidon K-25, natomiast otoczkę tworzą hypromeloza 2910, tytanu dwutlenek (E171), makrogol 4000 oraz barwniki żelaza tlenek czerwony i żółty (E172). Formulacja zapewnia stabilność farmakologiczną, odpowiednią biodostępność oraz komfort stosowania.
biodostępność, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, postać farmaceutyczna, powidon, produkt leczniczy, stearynian magnezu, substancja czynna, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozpadowa, tabletka powlekana, tlenek żelaza, walsartan, walsartan z hydrochlorotiazydem, właściwość farmakologiczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Avasart 80 mg
Produkt leczniczy Avasart 80 mg, zawierający walsartan, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (1,91 mg/tabletkę). Nie należy go stosować u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością wątroby oraz cholestazą ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji wątroby. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania antagonisty receptora angiotensyny II. Ponadto, jednoczesne stosowanie Avasartu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR poniżej 60 ml/min/1,73 m², co wymaga modyfikacji terapii i wyboru alternatywnych leków.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, farmakoterapia, galaktozemia, laktoza jednowodna, marskość wątroby, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, pierwszy trymestr ciąży, trymestr ciąży, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Amlessa 8 mg + 5 mg + 2,5 mg
Lek Co-Amlessa, będący kombinacją peryndoprylu z tert-butyloaminą, amlodypiny oraz indapamidu, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologii poszczególnych składników oraz ich synergii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z nadwrażliwością na inhibitory ACE, sulfonamidy, dihydropirydyny oraz u osób z historią obrzęku naczynioruchowego (w tym obrzęku Quinckego) powiązanego z inhibitorami ACE. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w stanach takich jak ciężkie niedociśnienie, wstrząs (w tym kardiogenny), zwężenie drogi odpływu z lewej komory (np. ciężka stenozą aortalna), hemodynamicznie niestabilna niewydolność serca po zawale mięśnia sercowego, encefalopatia wątrobowa oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z funkcją nerek: dla dawek 2 mg + 5 mg + 0,625 mg, 4 mg + 5 mg + 1,25 mg oraz 4 mg + 10 mg + 1,25 mg dopuszczalny klirens kreatyniny wynosi ≥30 ml/min, natomiast dla wyższych dawek 8 mg + 5 mg + 2,5 mg i 8 mg + 10 mg + 2,5 mg minimalny klirens kreatyniny to ≥60 ml/min. Hipokaliemia stanowi istotne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko jej nasilenia przez indapamid. Lek jest również przeciwwskazany w II i III trymestrze ciąży z powodu teratogennego działania inhibitora ACE.
afereza lipoprotein, amlodypina, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca, dializa, dihydropirydyna, diuretyk, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, indapamid, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek immunosupresyjny, lek wazodylatacyjny, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ośrodkowy układ nerwowy, peryndopryl, sakubitryl, stenoza aortalna, sulfonamid, walsartan, wstrząs kardiogenny, zaburzenie elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Asbima 10 mg + 160 mg
Lek Asbima, będący połączeniem amlodypiny i walsartanu, został przebadany w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało to skojarzenie. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych klinicznych oraz doświadczeniach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane to zapalenie części nosowej gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk twarzy i obwodowy), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy, osłabienie i uderzenia gorąca. Obrzęki obwodowe, typowe dla amlodypiny, występowały rzadziej przy stosowaniu Asbimy (średnia częstość 5,1%). Walsartan może powodować zmniejszenie hemoglobiny, hematokrytu, neutropenię i małopłytkowość, natomiast amlodypina bardzo rzadko leukopenię i małopłytkowość. Zaburzenia metaboliczne obejmują hipokaliemię (często), hiperkalcemię, hiperlipidemię, hiperurykemię i hiponatremię (niezbyt często).
amlodypina, bradykardia, cholestaza, choroba posurowicza, fotowrażliwość, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk Quinckego, plamica, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, stężenie hemoglobiny, tachykardia komorowa, walsartan, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśni, zapalenie naczyń, zapalenie nosogardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Valarox 160 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Valarox, zawierający rozuwastatynę i walsartan w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg, nie był przedmiotem specyficznych badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Niemniej jednak, charakterystyka leku wskazuje na możliwość wystąpienia działań niepożądanych takich jak zawroty głowy i uczucie zmęczenia, które mogą upośledzać koncentrację, czas reakcji, ocenę sytuacji drogowej oraz koordynację psychoruchową. W związku z tym lekarz powinien przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący aktywności pacjenta, poinformować o potencjalnym ryzyku oraz zalecić ostrożność, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. W przypadku wystąpienia objawów, pacjent powinien powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn do czasu ich ustąpienia.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, dawkowanie leku, dokumentacja medyczna, działania niepożądane, interakcje lekowe, koordynacja psychoruchowa, obsługa maszyn, rozuwastatyna, schemat dawkowania, skuteczność terapeutyczna, Valarox, walsartan, zawroty głowy, zdolność prowadzenia pojazdów, zmęczenie - Leksykon leków
Skład i postać leku – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma dostępny jest w trzech dawkach: 5 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu, 10 mg amlodypiny + 160 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu oraz 10 mg amlodypiny + 320 mg walsartanu + 25 mg hydrochlorotiazydu. Każda tabletka powlekana ma charakterystyczny wygląd i rozmiar, co ułatwia identyfikację dawki (od 14,1 mm x 8,1 mm do 18,2 mm x 8,2 mm). Substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna oraz magnezu stearynian, zapewniają odpowiednią konsystencję i rozpad tabletki. Skład otoczki różni się w zależności od dawki, co wpływa na kolor i wygląd tabletek, m.in. obecność tlenków żelaza i makrogolu o różnej masie cząsteczkowej.
amlodypina, amlodypina maleinian, blister Aluminium/PVC/PCTFE, celuloza mikrokrystaliczna, ciśnienie krwi, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, magnezu stearynian, makrogol, nadciśnienie tętnicze, niezgodność farmaceutyczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, terapia hipotensyjna, tytanu dwutlenek, walsartan, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vanatex HCT 80 mg + 12,5 mg
Vanatex HCT to lek złożony w postaci tabletek powlekanych, zawierający 80 mg walsartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, wskazany do leczenia samoistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych pacjentów. Preparat łączy antagonistę receptora angiotensyny II (walsartan) z diuretykiem tiazydowym (hydrochlorotiazyd), co umożliwia skuteczniejszą kontrolę ciśnienia tętniczego u pacjentów, u których monoterapia jednym z tych leków okazała się niewystarczająca. Vanatex HCT jest szczególnie zalecany w sytuacjach, gdy dotychczasowa monoterapia walsartanem lub hydrochlorotiazydem nie przyniosła oczekiwanej normalizacji ciśnienia. Tabletki zawierają również 44 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją galaktozy.
antagonista receptora angiotensyny II, diuretyk tiazydowy, funkcja nerek, gospodarka elektrolitowa, hydrochlorotiazyd, kontrola ciśnienia tętniczego, laktoza jednowodna, monoterapia walsartanem, nadciśnienie samoistne, nietolerancja galaktozy, normalizacja ciśnienia tętniczego, samoistne nadciśnienie tętnicze, schorzenie współistniejące, substancja czynna, terapia skojarzona, walsartan - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Lek Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierający 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu, posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na walsartan, hydrochlorotiazyd (pochodne sulfonamidów) oraz substancje pomocnicze, a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, w tym niedorozwoju nerek i zaburzeń rozwojowych. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (marskość żółciowa, cholestaza) oraz nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), a także u pacjentów z bezmoczem. Wskazane jest także unikanie stosowania u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak oporna hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia oraz objawowa hiperurykemia, ze względu na ryzyko nasilenia tych stanów przez hydrochlorotiazyd.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, bezmocz, cholestaza, cukrzyca, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia objawowa, hipokaliemia oporna na leczenie, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek moczopędny tiazydowy, marskość wątroby żółciowa, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór laktazy, niedociśnienie, nietolerancja galaktozy, pochodna sulfonamidu, trymestr ciąży, układ sercowo-naczyniowy, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bespres 160 mg
Walsartan w dawce 160 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, bez zależności częstości działań niepożądanych od dawki, czasu leczenia, płci, wieku czy rasy. Działania niepożądane obejmują zaburzenia hematologiczne (np. zmniejszenie hemoglobiny, neutropenię), metaboliczne (hiperkaliemia, hiponatremia), neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy), skórne (obrzęk naczynioruchowy, wysypka) oraz narządowe (niewydolność nerek, wzrost stężenia kreatyniny i bilirubiny). U pacjentów po zawale mięśnia sercowego i z niewydolnością serca obserwuje się częstsze niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne oraz niewydolność serca. W populacji pediatrycznej (6-18 lat) najczęstszymi działaniami niepożądanymi są ból głowy (5,4%), zawroty głowy (2,3%) i hiperkaliemia (2,3%), przy czym u dzieci z przewlekłą chorobą nerek (PChN) ryzyko hiperkaliemii wzrasta do 12,9%, a także obserwuje się zwiększone stężenie kreatyniny (5,9%) i niedociśnienie (4,7%).
aminotransferaza wątrobowa, azot mocznikowy, badanie kliniczne, choroba posurowicza, działanie niepożądane, hiperkaliemia, hiponatremia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, pęcherzowe zapalenie skóry, przewlekła choroba nerek, stężenie kreatyniny, trombocytopenia, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie hematologiczne, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bespres 80 mg
Przedawkowanie walsartanu, substancji czynnej leku Bespres (80 mg), prowadzi do istotnego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować zaburzeniami świadomości, zawrotami głowy, upadkami oraz wstrząsem hipowolemicznym. Mechanizm toksyczny opiera się na nadmiernej blokadzie receptorów angiotensyny II typu 1 (AT₁), co powoduje gwałtowny spadek ciśnienia krwi i niedostateczne ukrwienie narządów, zwłaszcza mózgu i układu krążenia. Objawy kliniczne obejmują senność, dezorientację, utratę przytomności, a w najcięższych przypadkach wstrząs wymagający natychmiastowej interwencji. Warto podkreślić, że hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji walsartanu z organizmu, co ma kluczowe znaczenie dla strategii terapeutycznej.
Bespres, ciśnienie tętnicze krwi, hemodializa, koloid, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, objętość wewnątrznaczyniowa, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność krążenia, parametr hemodynamiczny, płyn infuzyjny, pozycja przeciwwstrząsowa, receptor angiotensyny II typu 1, roztwór krystaloidowy, substancja czynna, układ przedsionkowy, ukrwienie mózgu, walsartan, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, różniące się od podawania składników osobno. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, maksymalne stężenie osiąga po około 2 godzinach, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to negatywnie na efekt terapeutyczny preparatu, który wykazuje silniejsze działanie hipotensyjne niż składniki podawane osobno.
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, eliminacja walsartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka walsartanu, hydrochlorotiazyd, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dipperam HCT 10 mg + 160 mg + 25 mg
Lek Dipperam HCT, zawierający amlodypinę (10 mg), walsartan (320 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w 8-tygodniowym badaniu klinicznym na 2271 pacjentach, z czego 582 otrzymywało pełną terapię trójskładnikową. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i niedociśnienie tętnicze (0,7% pacjentów), prowadzące sporadycznie do przerwania leczenia. Nie zaobserwowano nowych lub niespodziewanych działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii lub terapii dwuskładnikowej. Walsartan łagodził hipokaliemię indukowaną przez hydrochlorotiazyd, co stanowi istotną korzyść kliniczną. Działania niepożądane klasyfikowane są według MedDRA i częstości występowania, z najczęstszymi objawami takimi jak obrzęk obwodowy, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy, hipokaliemia oraz zwiększona częstość oddawania moczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, bloker kanałów wapniowych, diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, fotowrażliwość, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kołatanie serca, niedociśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, obrzęk stawów, suchość w jamie ustnej, walsartan, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 160 mg + 25 mg
Przedawkowanie trójskładnikowego preparatu zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd prowadzi do złożonego obrazu klinicznego, w którym dominującym objawem jest znaczne niedociśnienie tętnicze, mogące skutkować wstrząsem hipowolemicznym i zgonem. Amlodypina powoduje nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych oraz częstoskurcz odruchowy, a także może wywołać niekardiogenny obrzęk płuc z opóźnionym początkiem (24-48 godzin po przedawkowaniu), wymagający intensywnego wspomagania oddychania. Hydrochlorotiazyd natomiast wywołuje hipokaliemię, hipochloremię i odwodnienie na skutek nasilonej diurezy, co może prowadzić do skurczów mięśni i zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Walsartan przyczynia się do znacznego niedociśnienia tętniczego i wstrząsu hipowolemicznego. Monitorowanie parametrów hemodynamicznych, elektrolitów oraz funkcji oddechowej jest kluczowe w diagnostyce i leczeniu tych pacjentów.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, blokada kanału wapniowego, częstoskurcz odruchowy, glikozyd naparstnicy, glukonian wapnia, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, odwodnienie, przeciążenie płynami, walsartan, węgiel aktywny, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Skład i postać leku – Co-Dipper 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Co-Dipper to preparat w postaci tabletek powlekanych, dostępny w pięciu różnych dawkach, łączących walsartan i hydrochlorotiazyd w następujących proporcjach: 80 mg + 12,5 mg, 160 mg + 12,5 mg, 160 mg + 25 mg, 320 mg + 12,5 mg oraz 320 mg + 25 mg. Każda dawka zawiera stałe ilości substancji pomocniczych w rdzeniu (celuloza mikrokrystaliczna, krospowidon, magnezu stearynian, krzemionka koloidalna bezwodna), natomiast otoczka tabletek różni się składem i barwą, co umożliwia ich wizualne rozróżnienie. Tabletki mają charakterystyczne kolory i symbole wytłoczone na powierzchni, co ułatwia identyfikację dawki. Opakowania zawierają od 7 do 280 tabletek, a tabletki pakowane są w różne typy blistrów, w zależności od dawki, z folii PVC, PVDC, PE, PA i aluminium.
blister PVC/PE/PVDC, blister PVC/PVDC, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hydrochlorotiazyd, hypromeloza, krospowidon, krzemionka koloidalna bezwodna, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, stearynian magnezu, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza czerwony, tlenek żelaza żółty, walsartan - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Wamlox 10 mg + 320 mg
Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę w dawkach 5 mg lub 10 mg oraz walsartan w dawce 320 mg, może wpływać na zdolność pacjentów do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Amlodypina wykazuje niewielki do umiarkowanego stopnia wpływ na sprawność psychomotoryczną, co jest szczególnie istotne w początkowym okresie terapii, gdy organizm adaptuje się do leku. Do najczęstszych objawów mogących upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów należą zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie oraz nudności, które mogą zaburzać równowagę, koncentrację i czas reakcji. Lekarze powinni uwzględnić te potencjalne działania niepożądane podczas kwalifikacji pacjentów do terapii, zwłaszcza u osób wykonujących zawody wymagające pełnej sprawności psychomotorycznej.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Vanatex 80 mg
Vanatex (walsartan) jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 80 mg i 160 mg, a dawkowanie zależy od wskazania klinicznego oraz stanu pacjenta. W leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych zaleca się dawkę początkową 80 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg, a maksymalnie do 320 mg. Efekt przeciwnadciśnieniowy pojawia się po 2 tygodniach, a maksymalny po 4 tygodniach. W terapii po zawale mięśnia sercowego leczenie można rozpocząć po 12 godzinach od stabilizacji pacjenta, zaczynając od 20 mg dwa razy na dobę i stopniowo zwiększając do 160 mg dwa razy na dobę. W niewydolności serca dawka początkowa wynosi 40 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 160 mg dwa razy na dobę, a maksymalna dawka dobowa stosowana w badaniach klinicznych to 320 mg. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min) nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73 m² oraz u chorych z cukrzycą.
aliskiren, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cukrzyca, dializoterapia, działanie przeciwnadciśnieniowe, efekt przeciwnadciśnieniowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek moczopędny, lek trombolityczny, lek β-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, statyna, stężenie potasu, tabletka powlekana, walsartan, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, żółciowa marskość wątroby