teofilina

Teofilina to pochodna ksantyny, metyloksantyna stosowana w leczeniu chorób układu oddechowego, przede wszystkim astmy i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Działa poprzez rozszerzenie oskrzeli, poprawę przepływu powietrza w drogach oddechowych oraz zmniejszenie reakcji zapalnej w płucach.

Mechanizm działania teofiliny obejmuje głównie hamowanie fosfodiesterazy, co prowadzi do zwiększenia stężenia wewnątrzkomórkowego cAMP, a także antagonistyczne działanie wobec receptorów adenozynowych. Dodatkowo wykazuje działanie immunomodulujące oraz poprawia kurczliwość przepony, co może być korzystne u pacjentów z niewydolnością oddechową.

Współcześnie teofilina jest stosowana jako lek drugiego lub trzeciego rzutu w terapii astmy i POChP, głównie ze względu na wąskie okno terapeutyczne i potencjalne interakcje lekowe. Zalecany zakres stężeń terapeutycznych w surowicy wynosi 5-15 μg/ml. Przy stosowaniu teofiliny konieczne jest monitorowanie stężenia leku we krwi, aby uniknąć działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca, drgawki czy zaburzenia żołądkowo-jelitowe.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Zolaxa Rapid 5 mg

Olanzapina (Zolaxa Rapid) jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, znacząco podnoszą stężenie olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać efekty terapeutyczne i działania niepożądane, wskazując na konieczność redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem. Nie obserwuje się istotnych interakcji z fluoksetyną (CYP2D6), lekami zobojętniającymi (Al, Mg), cymetydyną, litem, walproinianem i biperydenem.
agonista dopaminy, biodostępność doustna, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja OUN, diazepam, enzym CYP1A2, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, lek zobojętniający, lit, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, sedacja, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Febuxostat MSN

Febuksostat wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu czy niestabilna dławica piersiowa, ze względu na zwiększone ryzyko zgonów sercowo-naczyniowych zaobserwowane w badaniu CARES. W badaniu FAST częstość zdarzeń sercowo-naczyniowych była porównywalna z allopurynolem, jednak pacjenci z grup ryzyka powinni być pod stałą kontrolą kliniczną. U chorych poddawanych chemioterapii z umiarkowanym do wysokiego ryzyka zespołu rozpadu guza (TLS) wskazane jest monitorowanie czynności serca podczas terapii febuksostatem. Ponadto, istnieje ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka, ostrych reakcji anafilaktycznych i wstrząsu anafilaktycznego, które najczęściej pojawiają się w pierwszych miesiącach leczenia. W przypadku wystąpienia takich reakcji konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i bezwzględne przeciwwskazanie do ponownego podawania.
allopurynol, azatiopryna, dna moczanowa, febuksostat, hiperurykemia, hormon tyreotropowy, kolchicyna, kwas moczowy, merkaptopuryna, napad dny moczanowej, niedobór laktazy, niestabilna dławica piersiowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, nowotwór krwi, oksydaza ksantynowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, teofilina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zawał mięśnia sercowego, zespół Lescha-Nyhana, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złogi ksantyny
Leksykon leków
Interakcje leku – Agapurin 100 mg

Pentoksyfilina, substancja czynna Agapurinu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwnadciśnieniowe (w tym inhibitory ACE), gdzie pentoksyfilina może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga dostosowania dawek i kontroli ciśnienia tętniczego. Ponadto, pentoksyfilina potęguje działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, zwiększając ryzyko hipoglikemii, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii. Istotne jest także ścisłe kontrolowanie parametrów krzepnięcia (INR) u pacjentów przyjmujących antagonistów witaminy K (np. warfarynę), ze względu na ryzyko nasilenia działania przeciwzakrzepowego. Wysokie ryzyko krwawień występuje również przy jednoczesnym stosowaniu pentoksyfiliny z lekami przeciwpłytkowymi (klopidogrel, tiklopidyna, dipirydamol), inhibitorami glikoproteiny IIb/IIIa oraz prostanoidami, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania objawów krwawienia.
anagrelid, antagonista receptora H2, antagonista witaminy K, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, dipirydamol, doustny antykoagulant, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie naczyniodylacyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, efekt antyagregacyjny, gastroprotekcja, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor glikoproteiny IIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, klopidogrel, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek hipotensyjny, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parametr krzepnięcia, pentoksyfilina, pochodna kwasu acetylosalicylowego, pochodna tienopirydyny, prostanoid, selektywny inhibitor COX-2, teofilina, tiklopidyna, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Montelukast Sandoz 5 mg

Montelukast charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym około 3 godzin dla tabletek powlekanych 10 mg u dorosłych oraz 2 godzin dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych i 4 mg u dzieci w wieku 2-5 lat. Biodostępność wynosi średnio 64% dla tabletek powlekanych 10 mg i 73% (na czczo) dla tabletek do rozgryzania i żucia 5 mg, z obniżeniem do 63% po posiłku. U dzieci Cmax jest o 66% wyższe, a Cmin niższe w porównaniu do dorosłych. Montelukast wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz niską objętość dystrybucji (8-11 l). Lek przenika minimalnie przez barierę krew-mózg, a jego metabolizm odbywa się głównie przez CYP450 2C8, z ograniczonym udziałem CYP3A4 i 2C9, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Metabolity montelukastu są obecne w osoczu poniżej progu wykrywalności, a aktywność farmakologiczna leku wiąże się głównie z substancją macierzystą.
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, CYP3A4, CYP450 2C8, cytochrom P450, dawka lecznicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor izoenzymów, interakcja międzylekowa, itrakonazol, klirens osoczowy, mikrosom wątroby, montelukast, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Erlis 2,5 mg

Tadalafil, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie przy dawkach 10 mg i 20 mg. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15%, a 400 mg/dobę – czterokrotnie AUC i o 22% Cmax), rytonawir (dwukrotny wzrost AUC bez wpływu na Cmax) oraz inne inhibitory (erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) mogą znacząco zwiększać stężenie tadalafilu, co wymaga ostrożności i rozważenia redukcji dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC o 88%), fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność. Tadalafil nie wpływa na aktywność CYP450 i nie modyfikuje farmakokinetyki warfaryny ani czasu protrombinowego, co pozwala na bezpieczne łączenie tych leków bez konieczności modyfikacji dawek.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, białko nośnikowe, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, enalapryl, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Celipres 200 200 mg

Celiprolol, będący lekiem hydrofilnym, charakteryzuje się zmienną biodostępnością po podaniu doustnym, mieszczącą się w zakresie 30-70%, zależnie od dawki. Jego wchłanianie jest niepełne i ulega obniżeniu w obecności pokarmu, co wymaga zachowania odpowiedniego odstępu czasowego między przyjęciem leku a posiłkiem. W osoczu celiprolol wiąże się z białkami w około 25% przy stężeniach terapeutycznych 0,11-0,86 µmol/l, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych związanych z wypieraniem z połączeń białkowych. Współstosowanie z lekami takimi jak chlorotalidon, hydrochlorotiazyd czy teofilina może obniżać biodostępność celiprololu, co należy uwzględnić w terapii pacjentów.
białko osocza, biodostępność, celiprolol, chlorotalidon, chlorowodorek celiprololu, diuretyk tiazydopodobny, diuretyk tiazydowy, dostępność biologiczna, działanie bronchodylatacyjne, działanie farmakodynamiczne, hydrochlorotiazyd, metabolizm leku, okres półtrwania, przewód pokarmowy, teofilina, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie leku, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek, związek hydrofilny
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil SUN 10 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (ketokonazol, ritonawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) oraz induktorów (ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) tego izoenzymu. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja AUC tadalafilu 10 mg i zwiększa Cmax o 15%, a dawka 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC tadalafilu 20 mg i podnosi Cmax o 22%. Ritonawir podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Ryfampicyna redukuje AUC tadalafilu 10 mg o 88%, co może obniżać skuteczność terapeutyczną. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana; odstęp czasowy po tadalafilu powinien wynosić minimum 48 godzin. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg) znacząco nasila ryzyko niedociśnienia i omdleń, dlatego jest niewskazane. Inhibitory PDE5 i riocyguat nie powinny być stosowane łącznie ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia.
alfuzosyna, azotan, białko transportujące, bloker kanałów wapniowych, bloker receptorów alfa-adrenergicznych, bloker receptorów angiotensyny II, bloker receptorów beta-adrenergicznych, CYP3A4, czas protrombinowy, doksazosyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna podjęzykowa, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Migromin 250 mg + 250 mg + 65 mg

Produkt leczniczy Migromin, zawierający kwas acetylosalicylowy, paracetamol i kofeinę, nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) oraz inhibitorami COX-2 ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, w tym owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Kwas acetylosalicylowy wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, m.in. z kortykosteroidami, doustnymi antykoagulantami, lekami trombolitycznymi, heparyną, SSRI, metotreksatem, lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz lekami hipoglikemizującymi, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów takich jak czas protrombinowy, morfologia krwi, czynność nerek i ciśnienie tętnicze. Paracetamol wchodzi w interakcje z substancjami hepatotoksycznymi (alkohol, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina), chloramfenikolem, zydowudyną oraz probenecydem, co może zwiększać ryzyko hepatotoksyczności i wymaga kontroli czynności wątroby i morfologii krwi. Kofeina może osłabiać działanie leków nasennych, wpływać na stężenie litu i klozapiny oraz nasilać tachykardię w połączeniu z sympatykomimetykami i lewotyroksyną.
adenozyna, alkoholowy zespół abstynencyjny, alteplaza, antagonista aldosteronu, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, arytmia, barbituran, benzodiazepina, chinolon, chloramfenikol, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, dipirydamol, disulfiram, diuretyk pętlowy, doustny środek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwdrgawkowe, efedryna, enoksacyna, fenobarbital, fenylopropanoloamina, fenytoina, flukloksacylina, fluwoksamina, furosemid, heparyna, inhibitor agregacji płytek, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoniazyd, kanrenon, karbamazepina, klozapina, kofeina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas pipemidowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwhistaminowy, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, lewotyroksyna, metoklopramid, metotreksat, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nikotyna, owrzodzenie przewodu pokarmowego, padaczka, paracetamol, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, spironolakton, sulfinpirazon, sulfonylomocznik, sympatykomimetyk, tachykardia, teofilina, terbinafina, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, walproinian, zydowudyna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nicorette Icy White Gum

Przed zastosowaniem Nicorette Icy White Gum 4 mg należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia (np. po zawale mięśnia sercowego, z niestabilną dławicą piersiową, ciężkimi zaburzeniami rytmu, niewyrównanym nadciśnieniem tętniczym czy po niedawnym udarze mózgu), cukrzycą, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, guzem chromochłonnym nadnerczy, nadczynnością tarczycy, chorobami wrzodowymi przewodu pokarmowego oraz u osób z padaczką lub przyjmujących leki przeciwdrgawkowe. W tych grupach leczenie powinno być prowadzone pod ścisłą kontrolą lekarską, z uwzględnieniem częstszego monitorowania glikemii u diabetyków oraz potencjalnego ryzyka zaostrzenia objawów chorób współistniejących. Należy także zwrócić uwagę na możliwość trudności w żuciu gumy u pacjentów z protezami dentystycznymi oraz ryzyko toksyczności nikotyny u dzieci, co wymaga przechowywania preparatu w miejscach niedostępnych dla najmłodszych.
aminy katecholowe, analgetyk opioidowy, astma oskrzelowa, butylohydroksytoluen, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, CYP 1A2, dławica piersiowa, flekainid, guz chromochłonny nadnerczy, imipramina, klomipramina, klozapina, lek antyarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, padaczka, pentazocyna, POChP, policykliczny aromatyczny węglowodór, proteza dentystyczna, ropinirol, stężenie glukozy we krwi, takryna, teofilina, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia krążenia mózgowego, zaburzenia rytmu serca, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Fina 5 mg

Finasteryd, substancja czynna leku Apo-Fina w dawce 5 mg, wykazuje niski potencjał do interakcji lekowych, co potwierdzają badania kliniczne obejmujące szerokie spektrum leków stosowanych u mężczyzn. Metabolizm finasterydu odbywa się głównie przez układ enzymatyczny cytochromu P450 3A4, jednak nie wpływa on istotnie na aktywność tego enzymu, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Potencjalne interakcje z inhibitorami (np. ketokonazol, itrakonazol) i induktorami (np. ryfampicyna, fenytoina) CYP3A4 mogą wpływać na stężenie finasterydu w osoczu, jednak ich znaczenie kliniczne jest oceniane jako niskie. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji finasterydu z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon, co jest istotne ze względu na częste stosowanie tych substancji w populacji mężczyzn przyjmujących finasteryd.
antagonista witaminy K, beta-adrenolityk, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 3A4, digoksyna, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, glikozyd nasercowy, induktor CYP3A4, indynawir, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, metyloksantyna, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna sulfonylomocznika, politerapia, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, teofilina, warfaryna, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxodil PPH

Produkt leczniczy Oxodil PPH zawiera formoterol w dawce odmierzanej 12 µg (dawka dostarczona 9 µg) i jest wskazany jako uzupełnienie terapii wziewnymi kortykosteroidami u pacjentów z astmą, u których kontrola objawów jest niewystarczająca. Nie powinien być stosowany jako monoterapia ani w ostrych, ciężkich zaostrzeniach astmy. Maksymalne dawki dobowe nie powinny przekraczać 36 µg u dorosłych z astmą, 18 µg u dzieci z astmą oraz 18 µg u pacjentów z POChP. Należy monitorować pacjentów pod kątem zaostrzeń astmy, konieczności zwiększenia dawki β2-agonistów oraz działań niepożądanych, a także zachęcać do kontynuacji leczenia przeciwzapalnego. W przypadku poprawy stanu klinicznego możliwe jest stopniowe zmniejszanie dawki, przy zachowaniu najmniejszej skutecznej dawki.
blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, długo działający β2-agonista, formoterol, glikogenoliza, guz chromochłonny nadnercza, hipokaliemia, hipoksja, kardiomiopatia przerostowa, kortykosteroid, leczenie przeciwzapalne, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, paradoksalny skurcz oskrzeli, pochodne ksantynowe, POChP, receptor β2-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, teofilina, tętniak, wydłużenie odstępu QTc, zaostrzenie astmy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie aorty, β2-mimetyk
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Astmodil 4 mg

Montelukast, składnik leku Astmodil, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 3 godzinach dla tabletki powlekanej 10 mg u dorosłych (biodostępność 64%). Tabletka do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych osiąga Cmax szybciej, po 2 godzinach, z biodostępnością 73%, która zmniejsza się do 63% pod wpływem posiłku. U dzieci w wieku 2-5 lat stosujących tabletkę 4 mg Cmax jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg, a Cmin jest niższe. Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, ma objętość dystrybucji 8-11 litrów i minimalnie przenika przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez izoenzymy CYP3A4, 2A6 i 2C9, bez istotnej inhibicji tych enzymów przy terapeutycznych stężeniach. Klirens osoczowy wynosi około 45 ml/min, a wydalanie odbywa się głównie z żółcią (86% radioaktywności w kale), z minimalnym wydalaniem przez nerki (<0,2%).
bariera krew-mózg, biodostępność montelukastu, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, cytochrom P450, farmakokinetyka montelukastu, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klirens osoczowy, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, teofilina, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z żółcią, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Lirra 0,5 mg/ml

Lewocetyryzyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa farmakoterapii pod względem interakcji lekowych, co potwierdzają dotychczasowe badania kliniczne, w tym dane dotyczące jej racematu – cetyryzyny. Nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z lekami takimi jak: antypiryna, azytromycyna, cymetydyna, diazepam, erytromycyna, glipizyd, ketokonazol czy pseudoefedryna. W badaniu z teofiliną (400 mg/dobę) odnotowano jedynie niewielkie zmniejszenie klirensu cetyryzyny o 16%, bez wpływu na ekspozycję na teofilinę. Natomiast jednoczesne stosowanie z rytonawirem (600 mg dwa razy na dobę) powodowało wzrost ekspozycji na cetyryzynę o około 40%, co ma umiarkowane znaczenie kliniczne. Podawanie lewocetyryzyny z pokarmem nie zmienia całkowitej biodostępności, lecz może opóźniać szybkość absorpcji.
alkohol etylowy, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, antypiryna, azytromycyna, barbiturat, benzodiazepina, biodostępność leku, cetyryzyna, cukrzyca typu 2, cymetydyna, diazepam, działanie sedatywne, enancjomer, erytromycyna, farmakokinetyka, glipizyd, induktor CYP3A4, ketokonazol, klirens leku, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, lewocetyryzyna, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, pseudoefedryna, rytonawir, sulfonylomocznik, teofilina
Leksykon leków
Interakcje leku – Adartrel 0,5 mg

Ropinirol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP1A2 cytochromu P450, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu, takimi jak cyprofloksacyna, enoksacyna i fluwoksamina, które zwiększają stężenie leku w osoczu (Cmax o 60%, AUC o 84%), co wymaga dostosowania dawki. Indukcja CYP1A2 przez nikotynę (palenie tytoniu) obniża stężenie ropinirolu, co również może wymagać korekty dawkowania. Hormonalna terapia zastępcza podnosi stężenie ropinirolu, a jej rozpoczęcie lub przerwanie podczas terapii może wymagać modyfikacji dawki. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu teofiliny czy domperydonu, przy czym domperydon może przeciwdziałać obwodowym działaniom dopaminergicznym ropinirolu bez wpływu na jego metabolizm.
Adartrel, agonista dopaminy, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, AUC, bariera krew-mózg, Cmax, CYP1A2, cyprofloksacyna, depresja OUN, domperydon, działanie dopaminergiczne, enoksacyna, fluorochinolon, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP1A2, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, neuroleptyk, receptor dopaminowy, ropinirol, SSRI, substrat CYP1A2, sulpiryd, teofilina, terapia ropinirolem
Leksykon leków
Interakcje leku – Azithromycin Teva 500 mg

Azytromycyna, jako antybiotyk makrolidowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą mieć istotne konsekwencje kliniczne. Jednoczesne stosowanie azytromycyny z lekami zobojętniającymi obniża maksymalne stężenie antybiotyku w surowicy o około 25%, dlatego zaleca się zachowanie odstępu czasowego ≥1 godziny przed lub ≥2 godzin po podaniu leku zobojętniającego. Azytromycyna zwiększa stężenie substratów glikoproteiny P, takich jak digoksyna i kolchicyna, co wymaga monitorowania ich poziomów, zwłaszcza digoksyny. Współpodawanie azytromycyny z warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny nasila działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga częstszej kontroli czasu protrombinowego. Istotne jest także monitorowanie stężenia cyklosporyny, gdyż azytromycyna zwiększa jej Cmax i AUC0-5. W przypadku ryfabutyny obserwowano przypadki neutropenii, co wymaga monitorowania morfologii krwi. Ponadto azytromycyna może wydłużać odstęp QT, zwłaszcza w połączeniu z lekami takimi jak hydroksychlorochina czy cyzapryd, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych i torsade de pointes.
antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, atorwastatyna, cetyryzyna, cyklosporyna, cymetydyna, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dydanozyna, efawirenz, flukonazol, hydroksychlorochina, indynawir, jednojądrzasta komórka krwi obwodowej, karbamazepina, kolchicyna, lek zobojętniający, metyloprednizolon, midazolam, morfologia krwi, nelfinawir, neutropenia, odstęp QT, pochodna kumaryny, pochodna sporyszu, rabdomioliza, ryfabutyna, substrat glikoproteiny P, syldenafil, teofilina, torsade de pointes, triazolam, trimetoprim-sulfametoksazol, warfaryna, zaburzenie rytmu serca, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzaran 10 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z substancjami modyfikującymi aktywność tego enzymu. Indukcja CYP1A2 przez palenie tytoniu i karbamazepinę prowadzi do obniżenia stężenia olanzapiny w osoczu, co może wymagać monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenia olanzapiny (Cmax wzrost o 54-77%, AUC o 52-108%), co wymaga rozważenia redukcji dawki olanzapiny. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji z inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna), lekami zobojętniającymi (glin, magnez), cymetydyną, litem, biperydenem oraz walproinianem.
alkohol etylowy, antagonista dopaminy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, funkcje poznawcze, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwparkinsonowy, lek zobojętniający, lit, metabolizm olanzapiny, objawy pozapiramidowe, odstęp QTc, Olanzaran, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, repolaryzacja mięśnia sercowego, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Furosemidum Polpharma 40 mg

Furosemid wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Diuretyki oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) zmniejszają ryzyko hipokaliemii, natomiast leki takie jak kortykosteroidy, β2-sympatykomimetyki czy amfoterycyna B zwiększają ryzyko hipokaliemii, co wymaga monitorowania elektrolitów. Szczególnie istotne jest unikanie hipokaliemii przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów naparstnicy ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Furosemid nasila działanie leków przeciwnadciśnieniowych, a współpodawanie z inhibitorami ACE lub antagonistami receptorów angiotensyny II może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza na początku terapii lub przy zwiększaniu dawki. Należy rozważyć zmniejszenie dawki furosemidu lub przerwanie jego podawania na 3 dni przed rozpoczęciem terapii tymi lekami.
adrenalina, aliskiren, amfoterycyna B, amiloryd, amina katecholowa, aminoglikozyd, aminoglutetymid, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk cefalosporynowy, cisplatyna, cyklosporyna, dna moczanowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, działanie ototoksyczne, fenytoina, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor anhydrazy węglanowej, karbamazepina, karbenoksolon, kortykosteroid, kortykotropina, kwas acetylosalicylowy, kwas etakrynowy, lek blokujący przewodzenie nerwowo-mięśniowe, lek moczopędny oszczędzający potas, lit, metotreksat, nefropatia pokontrastowa, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, probenecyd, reboksetyna, rysperydon, salicylan, spironolakton, środek przeczyszczający, sukralfat, teofilina, triamteren, wymuszona diureza, zaburzenie rytmu serca, β2-sympatykomimetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Seretide 125 (125 mcg + 25 mcg)/dawkę inh.

Produkt leczniczy Seretide 125, zawierający salmeterol i flutykazon propionian, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. β-adrenolityki mogą antagonizować działanie salmeterolu, co grozi pogorszeniem kontroli astmy, dlatego ich stosowanie u chorych na astmę jest przeciwwskazane. Salmeterol metabolizowany jest przez CYP3A4, a jednoczesne podawanie silnych inhibitorów tego enzymu (np. ketokonazol 400 mg/dobę, rytonawir, itrakonazol) znacząco zwiększa ekspozycję na salmeterol (Cmax wzrost 1,4-krotny, AUC 15-krotny) i flutykazon propionian, co podnosi ryzyko wydłużenia QTc, kołatania serca, zespołu Cushinga oraz zahamowania czynności nadnerczy. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna 500 mg 3x/dobę) powodują mniejsze, ale potencjalnie istotne zwiększenie stężenia obu składników. Dodatkowo, salmeterol i flutykazon mogą nasilać hipokaliemię, zwłaszcza w połączeniu z ksantynami, kortykosteroidami i diuretykami pętlowymi lub tiazydowymi, co wymaga monitorowania poziomu potasu w surowicy. Alkohol może nasilać działania niepożądane obu składników, w tym tachykardię i zaburzenia rytmu serca, dlatego jego spożycie powinno być ograniczone lub unikane podczas terapii.
astma, beta-adrenolityk, beta2-agonista, bronchodylatacja, diuretyk tiazydowy, działanie niepożądane kortykosteroidów, erytromycyna, flutykazon propionian, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, klirens osoczowy, kobicystat, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, metabolizm pierwszego przejścia, pochodna ksantyny, rytonawir, salmeterol i flutykazon, tachykardia, teofilina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Zyrtec 1 mg/ml

Cetyryzyna dichlorowodorek, będąca składnikiem aktywnym preparatu Zyrtec (1 mg/ml, roztwór doustny), charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, co przekłada się na niskie ryzyko interakcji lekowych. Badania kliniczne nie wykazały istotnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami, w tym z pseudoefedryną oraz teofiliną w dawce do 400 mg/dobę. Pokarm nie wpływa na biodostępność cetyryzyny, choć może spowolnić jej wchłanianie, co nie zmienia skuteczności terapeutycznej, a jedynie może opóźnić początek działania. Cetyryzyna nie nasila działania alkoholu przy stężeniu 0,5 g/l we krwi, jednak u pacjentów wrażliwych może wystąpić addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).
benzodiazepina, biodostępność, cetyryzyna dichlorowodorek, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie niepożądane, działanie sedatywne, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek nasenny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, pseudoefedryna, teofilina
Leksykon substancji czynnych
Nalewka kozłkowa – Interakcje

Nalewka kozłkowa (Valerianae tinctura), stosowana w preparatach złożonych takich jak Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na preparaty zawierające jednocześnie nalewkę z dziurawca, gdyż ich stosowanie z lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, SNRI, TLPD) może prowadzić do zespołu serotoninowego objawiającego się bólem głowy, nadciśnieniem tętniczym i tachykardią. Ponadto, preparaty te mogą obniżać stężenia leków takich jak indinawir, cyklosporyna, warfaryna, teofilina i digoksyna, co wymaga ścisłego monitorowania i dostosowania dawek. Warto podkreślić, że ryzyko interakcji jest mniejsze przy krótkotrwałym stosowaniu (do 2 tygodni) preparatów o niskiej zawartości hiperforyny (<1 mg/dobę), jednak brak precyzyjnych danych o zawartości hiperforyny w wielu produktach utrudnia ocenę bezpieczeństwa terapii.
cyklosporyna, digoksyna, etanol, hepatotoksyczność, hiperforyna, INR, krzepnięcie krwi, lek antyretrowirusowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nalewka kozłkowa, nalewka z dziurawca, papaweryna, powikłanie zakrzepowe, próg drgawkowy, sedacja, tachykardia, teofilina, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Heviran Comfort 200 mg

Acyklowir jest wydalany głównie w postaci niezmienionej przez nerki, z udziałem aktywnego wydzielania w kanalikach nerkowych. Leki takie jak probenecyd i cymetydyna konkurują o ten mechanizm, co prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) acyklowiru oraz zmniejszenia jego klirensu nerkowego, skutkując wyższymi stężeniami w osoczu. Podobny efekt obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu mykofenolanu mofetylu, jednak ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru, nie wymaga to modyfikacji dawkowania. W przypadku teofiliny, jednoczesne podawanie zwiększa jej AUC o około 50%, co wymaga monitorowania stężenia teofiliny w osoczu, aby uniknąć toksyczności. Brak jest bezpośrednich danych dotyczących interakcji acyklowiru z alkoholem, jednak ze względu na potencjalne osłabienie układu immunologicznego, nasilenie działań niepożądanych OUN oraz ryzyko hepatotoksyczności, zaleca się ostrożność i ograniczenie spożycia alkoholu.
acyklowir, aktywne wydzielanie w kanalikach nerkowych, AUC acyklowiru, cymetydyna, farmakokinetyka, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, infekcja wirusowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klirens nerkowy, lek immunosupresyjny, monitorowanie stężenia w osoczu, mykofenolan mofetylu, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, stężenie acyklowiru w osoczu, teofilina, układ immunologiczny, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nicorette Spray

Nicorette Spray, zawierający nikotynę w dawce 1 mg/dawkę w formie aerozolu do stosowania w jamie ustnej, jest przeznaczony wyłącznie dla osób palących tytoń, które chcą zaprzestać palenia. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi (np. niedawny zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, ciężkie zaburzenia rytmu serca), cukrzycą (wymaga częstszego monitorowania glikemii), zaburzeniami czynności wątroby i nerek, nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, chorobami przewodu pokarmowego (zapalenie przełyku, choroba wrzodowa) oraz u osób z padaczką lub przyjmujących leki przeciwdrgawkowe. Ze względu na ryzyko toksyczności nikotyny u dzieci, produkt powinien być przechowywany w miejscach niedostępnych dla najmłodszych. Ponadto, stosowanie Nicorette Spray może prowadzić do przeniesienia uzależnienia nikotynowego, które jest jednak mniej szkodliwe i łatwiejsze do przerwania niż uzależnienie od tytoniu.
aminy katecholowe, butylohydroksytoluen, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, dławica piersiowa, enzym CYP 1A2, flekainid, fluwoksamina, glikol propylenowy, guz chromochłonny nadnerczy, imipramina, klomipramina, klozapina, lek przeciwdrgawkowy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nikotynowa terapia zastępcza, obrzęk naczynioruchowy, olanzapina, padaczka, pentazocyna, pokrzywka, policykliczne węglowodory aromatyczne, przeniesienie uzależnienia, ropinirol, takryna, teofilina, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie krążenia mózgowego, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Niquitin przezroczysty 14 mg/24 h (78 mg)

Produkt leczniczy NiQuitin Przezroczysty (78 mg; 14 mg/24 godz., system transdermalny) nie wykazuje klinicznie potwierdzonych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami, jednak zaprzestanie palenia tytoniu może wymagać modyfikacji stosowanych terapii ze względu na eliminację indukcyjnego wpływu dymu tytoniowego na enzymy wątrobowe, zwłaszcza cytochrom P450 (CYP1A2). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję nikotyny z adenozyną, gdzie nikotyna może nasilać hemodynamiczne działanie adenozyny, prowadząc do wzrostu ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca oraz zwiększać odczuwanie bólu w klatce piersiowej typu dusznicy bolesnej. Zaleca się monitorowanie parametrów hemodynamicznych i rozważenie modyfikacji dawki adenozyny podczas jednoczesnego stosowania.
adenozyna, akcja serca, ból w klatce piersiowej, ciśnienie krwi, CYP1A2, cytochrom P450, dusznica bolesna, działanie wazopresyjne, efekt sercowo-naczyniowy, enzym wątrobowy, farmakokinetyka i farmakodynamika, fluwoksamina, haloperidol, imipramina, klomipramina, klozapina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, nikotynowa terapia zastępcza, olanzapina, stężenie glukozy we krwi, stężenie leku w osoczu, system transdermalny, teofilina, wrażliwość na insulinę
Leksykon leków
Interakcje leku – Promonta 5 mg 5 mg

Montelukast wykazuje korzystny profil interakcji farmakokinetycznych, co umożliwia jego bezpieczne stosowanie w terapii skojarzonej z wieloma lekami stosowanymi w leczeniu astmy. Metabolizm montelukastu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2C8 i CYP2C9, co wymaga uwagi przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymatycznych, takich jak fenobarbital, który zmniejsza AUC montelukastu o około 40%. Inne induktory CYP3A4, jak fenytoina i ryfampicyna, również mogą obniżać stężenia montelukastu, szczególnie u dzieci. Montelukast jest substratem CYP2C8, a gemfibrozyl, silny inhibitor CYP2C8 i CYP2C9, zwiększa ekspozycję na montelukast ponad 4,4-krotnie, jednak nie wymaga to rutynowej zmiany dawkowania, choć zaleca się monitorowanie działań niepożądanych. Inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, nie powodują istotnego wzrostu ekspozycji na montelukast. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z teofiliną, kortykosteroidami (prednizon, prednizolon), doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, terfenadyną, digoksyną oraz warfaryną.
CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2C8, itrakonazol, montelukast, noretyndron, ośrodkowy układ nerwowy, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprym, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorazepam TZF 0,5 mg

Lorazepam, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki przeciwlękowe, nasenne, uspokajające, beta-adrenolityki, leki przeciwhistaminowe oraz leki zwiotczające mięśnie. Sumowanie efektów sedatywnych może prowadzić do nadmiernej sedacji, zaburzeń koordynacji psychoruchowej, depresji oddechowej, a w skrajnych przypadkach do śpiączki i zgonu. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z opioidami, gdzie ryzyko ciężkich działań niepożądanych jest bardzo wysokie, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub ścisłego monitorowania i redukcji dawek. Ponadto, lorazepam wchodzi w interakcje farmakokinetyczne z kwasem walproinowym i probenecydem, które hamują jego metabolizm, co skutkuje zwiększeniem stężenia w osoczu i koniecznością zmniejszenia dawki lorazepamu o około 50%.
aminofilina, amnezja następcza, benzodiazepiny, beta-adrenolityk, depresja oddechowa, działanie depresyjne na OUN, działanie miorelaksacyjne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie sedatywne, działanie uspokajające, efekt anksjolityczny, efekt depresyjny, hiperpolaryzacja błony komórkowej, hipotensja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, kanał chlorkowy, klirens leku, klozapina, kwas gamma-aminomasłowy, kwas walproinowy, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, neuroleptyk, opioidowy środek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, receptor GABA-A, receptor GABA-ergiczny, receptor NMDA, stężenie w osoczu, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ GABA-ergiczny, układ pozapiramidowy, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zaburzenie pozapiramidowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co powoduje, że induktory (np. palenie tytoniu, karbamazepina) mogą obniżać jej stężenie w osoczu, zwiększając klirens leku, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnej korekty dawki. Inhibitory CYP1A2, takie jak fluwoksamina, znacząco zwiększają Cmax olanzapiny o 54-77% oraz AUC o 52-108%, co wskazuje na konieczność rozważenia zmniejszenia dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany co najmniej 2 godziny przed lub po leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z fluoksetyną, lekami zobojętniającymi zawierającymi glin i magnez, cymetydyną, litem czy walproinianami.
agonista dopaminy, biodostępność doustna, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytochrom P450-CYP1A2, depresja oddechowa, diazepam, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający kwas solny, lit, monitorowanie EKG, odstęp QTc, olanzapina, otępienie, palenie tytoniu, parkinsonizm, pole pod krzywą stężeń, receptor dopaminergiczny, receptor GABA-ergiczny, repolaryzacja mięśnia sercowego, sedacja, stężenie maksymalne, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Szyszka chmielu – Interakcje

Szyszka chmielu (Humulus lupulus L., flos) jako pojedynczy surowiec zielarski nie wykazuje dotychczas udokumentowanych interakcji farmakologicznych. Jednak w preparatach złożonych, takich jak Nervomix Forte zawierający 52,5 mg szyszki chmielu wraz z innymi ziołami (korzeń kozłka lekarskiego, liść melisy, ziele dziurawca), odnotowano istotne interakcje z lekami o działaniu uspokajającym i nasennym, teofiliną, cyklosporyną, warfaryną, digoksyną oraz doustnymi środkami antykoncepcyjnymi. Mechanizmy tych interakcji obejmują indukcję enzymów wątrobowych, wpływ na metabolizm i wydalanie leków oraz synergistyczne działanie sedatywne, co może prowadzić do osłabienia skuteczności terapii lub nasilenia działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z alkoholem etylowym ze względu na ryzyko nasilonego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy, objawiającego się zwiększoną sennością, zaburzeniami koordynacji i obniżeniem zdolności poznawczych.
benzodiazepiny, cyklosporyna, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie ośrodkowe, działanie przeciwzakrzepowe, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, enzym wątrobowy, Humulus lupulus, indeks terapeutyczny, INR, kozłek lekarski, lek immunosupresyjny, lek nasercowy, lek uspokajający, lupulina, melisa lekarska, metabolizm leku, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, preparat złożony, szyszka chmielu, teofilina, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Mywy 3 mg + 0,02 mg

Produkt leczniczy MYWY, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcji oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, bosentan, preparaty ziołowe jak dziurawiec zwyczajny), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do ryzyka krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. W przypadku krótkotrwałego stosowania takich leków zaleca się dodatkową mechaniczną metodę antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest stosowanie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Inhibitory proteazy HIV oraz nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą zmieniać stężenia estrogenów i progestagenów, co wymaga indywidualnej oceny i ewentualnego stosowania dodatkowej antykoncepcji mechanicznej.
aktywność reninowa osocza, aminotransferaza alaninowa, antagonista aldosteronu, antagonista mineralokortykosteroidów, barbiturany, bosentan, cyklosporyna, drospirenon i etynyloestradiol, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, etorykoksyb, felbamat, fenytoina, glekaprewir z pibrentaswirem, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdrgawkowy, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okskarbazepina, ombitaswir z parytaprewirem, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir z welpataswirem, steroidowy produkt antykoncepcyjny, teofilina, tizanidyna, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Depratal 60 mg

Duloksetyna, substancja czynna leku Depratal, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie jej z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, z zachowaniem 14-dniowego odstępu po IMAO i 5-dniowego po duloksetynie. Duloksetyna jest metabolizowana głównie przez CYP1A2, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak fluwoksamina (100 mg/dobę), mogą zwiększyć AUC duloksetyny sześciokrotnie i zmniejszyć jej klirens o około 77%, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Ponadto, duloksetyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co prowadzi do trzykrotnego wzrostu AUC dezypraminy oraz zwiększenia AUC tolterodyny o 71%, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawek leków metabolizowanych przez CYP2D6, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym (np. flekainid, propafenon, metoprolol).
abstynencja alkoholowa, alkohol etylowy, amitryptylina, antagonista receptora H2, benzodiazepina, buprenorfina, cytochrom P450, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, famotydyna, fenobarbital, flekainid, fluwoksamina, imipramina, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, klomipramina, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, linezolid, metabolizm duloksetyny, metoprolol, moklobemid, nortryptylina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, petydyna, propafenon, rysperydon, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny, selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, SSRI, teofilina, tolterodyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tryptofan, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wskaźnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Levosol 60 mg

Lewodropropizyna, substancja czynna leku Levosol, charakteryzuje się niskim potencjałem interakcji farmakologicznych, co potwierdzają liczne badania na modelach zwierzęcych oraz w badaniach klinicznych. Nie wykazano nasilenia działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z benzodiazepinami, alkoholem, fenytoiną czy imipraminą, a także braku modyfikacji zapisu EEG przy jednoczesnym stosowaniu z benzodiazepinami. U pacjentów szczególnie wrażliwych zaleca się jednak ostrożność, zwłaszcza przy łączeniu z lekami o działaniu uspokajającym, aby uniknąć potencjalnego nasilenia efektów sedatywnych. Ponadto, lewodropropizyna nie wpływa na aktywność doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) ani na hipoglikemizujący efekt insuliny, co wskazuje na bezpieczeństwo stosowania u pacjentów z tymi terapiami.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, aminofilina, benzodiazepina, choroba oskrzelowo-płucna, doustny lek przeciwzakrzepowy, efekt hipoglikemizujący, efekt sedatywny, elektroencefalografia, fenytoina, imipramina, infekcja dróg oddechowych, interakcja lekowa, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzapalny, lek rozszerzający oskrzela, Levosol, lewodropropizyna, metyloksantyna, monitorowanie glikemii, mukolityk, ośrodkowy układ nerwowy, parametr krzepnięcia, POChP, schorzenie alergiczne, teofilina, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Działania niepożądane

Adenozyna, stosowana dożylnie w stężeniu 3 mg/ml (preparaty Adenocor, Adenosine Kabi), wywołuje liczne działania niepożądane, głównie kardiologiczne, naczyniowe, oddechowe i neurologiczne. Najczęstsze efekty sercowe to bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy oraz dodatkowe skurcze przedsionkowe i komorowe, zwykle krótkotrwałe i samoograniczające się. Rzadziej obserwuje się ciężką bradykardię oporną na atropinę, migotanie przedsionków, torsade de pointes i migotanie komór, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji, w tym zastosowania stymulatora serca. Asystolia i zawał mięśnia sercowego, zwłaszcza u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, stanowią poważne zagrożenie życia. W zakresie układu naczyniowego często występuje zaczerwienienie twarzy, a niedociśnienie tętnicze, udar mózgu lub przemijający napad niedokrwienny mogą pojawić się wtórnie do hemodynamicznych efektów adenozyny.
adenozyna, aminofilina, asystolia, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic wieńcowych, ciężka bradykardia, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz zatokowy, drgawki, duszność, hiperwentylacja, kołatanie serca, lęk, metaliczny smak, metyloksantyna, migotanie komór, migotanie przedsionków, nadmierna potliwość, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, pustka w głowie, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, skurcz przedsionkowy, skurcz tętnicy wieńcowej, teofilina, torsade de pointes, uczucie pieczenia, udar mózgu, utrata przytomności, wstrzyknięcie dożylne, wymioty, wysypka, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie czynności serca, zatrzymanie oddechu, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Chibroxin 3 mg/ml

Produkt leczniczy Chibroxin (norfloksacyna 3 mg/ml, krople do oczu) nie był przedmiotem specyficznych badań interakcji farmakologicznych. Ze względu na miejscowe podanie i ograniczone wchłanianie systemowe, ryzyko interakcji jest niskie, jednak teoretycznie możliwe. Potencjalne interakcje obejmują zmniejszenie wchłaniania norfloksacyny przez preparaty zawierające kationy wielowartościowe (glin, magnez, wapń, żelazo), nasilenie działania przeciwzakrzepowego warfaryny i innych antykoagulantów, zwiększenie ryzyka drgawek przy lekach obniżających próg drgawkowy oraz podwyższenie stężenia teofiliny w surowicy. Wszystkie te interakcje oceniono jako niskiego poziomu istotności ze względu na ograniczone wchłanianie systemowe norfloksacyny po podaniu okulistycznym.
absorpcja systemowa, drgawki, działania niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, fluorochinolon, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kationy wielowartościowe, krople do oczu, maść oczna, norfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, preparaty glinu, próg drgawkowy, teofilina, warfaryna, wchłanianie systemowe, worek spojówkowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Rolicyn 150 mg

Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie roksytromycyny z alkaloidami sporyszu (ryzyko nasilenia działania naczynioskurczowego), terfenadyną (potencjalne ciężkie komorowe zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes) oraz lekami metabolizowanymi przez CYP3A, takimi jak astemizol, cyzapryd i pimozyd, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i arytmii. W przypadku leków przeciwzakrzepowych (antagonistów witaminy K) obserwowano możliwe wydłużenie czasu protrombinowego i wzrost INR, co wymaga monitorowania. Ponadto, roksytromycyna może zwiększać stężenia dyzopiramidu, digoksyny, midazolamu, teofiliny, cyklosporyny oraz statyn, co wiąże się z koniecznością monitorowania odpowiednich parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym EKG, stężenia leków w surowicy oraz objawów miopatii.
alkaloid sporyszu, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, astemizol, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, czynność elektryczna serca, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, glikozyd nasercowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, izoenzym CYP3A, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, miopatia, pimozyd, rabdomioliza, ranitydyna, reakcja disulfiramowa, roksytromycyna, statyna, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Krople walerianowe –

Krople walerianowe zawierające nalewkę z korzenia kozłka lekarskiego (Valeriana officinalis L.) wykazują ograniczoną liczbę udokumentowanych interakcji farmakologicznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez izoenzymy cytochromu P450: CYP 2D6, CYP 3A4/5, CYP 1A2 oraz CYP 2E1. Brak klinicznie istotnych interakcji na poziomie tych enzymów wskazuje na relatywnie bezpieczny profil farmakologiczny preparatu. Jednakże, ze względu na wysoką zawartość etanolu (64-68% V/V) w kroplach, istnieje ryzyko nasilenia działania sedatywnego oraz potencjalnego wzrostu obciążenia wątroby, szczególnie przy jednoczesnym spożywaniu alkoholu lub stosowaniu leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).
antydepresant, barbituran, benzodiazepina, beta-bloker, CYP 1A2, CYP 2D6, CYP 2E1, CYP 3A4/5, cytochrom P450, działanie sedatywne, działanie uspokajające, etanol, immunosupresant, interakcja farmakologiczna, izoenzym cytochromu P450, kofeina, kozłek lekarski, lek nasenny, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzapalny, neuroleptyk, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, SNRI, środek uspokajający, SSRI, statyna, teofilina, zaburzenie psychomotoryczne, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Interakcje leku – Xanax 2 mg

Alprazolam, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie terapeutyczne i profil bezpieczeństwa. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami CYP3A4, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, worykonazol), nefazodon i fluwoksamina, które mogą podwoić AUC alprazolamu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Również inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir) wykazują złożony wpływ na metabolizm alprazolamu, wymagający ścisłego monitorowania i dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać stężenia alprazolamu, osłabiając jego efekt terapeutyczny. Dodatkowo, alprazolam może podwyższać stężenia digoksyny u osób powyżej 65. roku życia, co wymaga monitorowania toksyczności digoksyny.
alprazolam, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, narkotyczny lek przeciwbólowy, nefazodon, pozakonazol, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, sedacja, sertralina, środek znieczulający, teofilina, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Ozzion 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na wydzielanie kwasu żołądkowego, co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Zahamowanie wydzielania kwasu skutkuje zmniejszeniem biodostępności leków wymagających kwaśnego pH do wchłaniania, takich jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, posakonazol) oraz erlotynib. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawir), gdyż może to obniżyć skuteczność terapii przeciwwirusowej; w takich przypadkach dawka pantoprazolu nie powinna przekraczać 20 mg/dobę, a stan kliniczny pacjenta wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, u pacjentów stosujących warfarynę lub fenprokumon obserwowano zwiększenie wartości INR i czasu protrombinowego, co wymaga regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia, zwłaszcza na początku terapii skojarzonej. Wysokie dawki metotreksatu (np. 300 mg) podawane jednocześnie z pantoprazolem mogą prowadzić do wzrostu stężenia metotreksatu, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia pantoprazolu.
amoksycylina, atazanawir, choroba nowotworowa, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, demetylacja, diazepam, digoksyna, diklofenak, erlotynib, etanol, etynyloestradiol, fenprokumon, fluwoksamina, glibenklamid, glikoproteina p, induktor enzymu, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kofeina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, lewonorgestrel, łuszczyca, metabolizm wątrobowy, metoprolol, metotreksat, metronidazol, miano wirusa, naproksen, nifedypina, oksydacja, pantoprazol, pH żołądka, piroksykam, pochodna kumaryny, posakonazol, ryfampicyna, teofilina, tetrahydrokannabinol, uszkodzenie błony śluzowej, warfaryna, wynik fałszywie dodatni, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Allertec Kids 5 mg/5 ml

Cetyryzyna, składnik preparatu Allertec, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny, charakteryzujący się niskim ryzykiem interakcji z innymi lekami. Badania kliniczne potwierdzają brak istotnych interakcji z pseudoefedryną oraz teofiliną, nawet przy dawce teofiliny do 400 mg/dobę. Obecność pokarmu nie wpływa na biodostępność cetyryzyny, choć może opóźniać osiągnięcie maksymalnego stężenia we krwi. Cetyryzyna nie nasila działania alkoholu przy stężeniu 0,5 g/l we krwi, jednak u pacjentów wrażliwych może powodować nasilenie depresji ośrodkowego układu nerwowego, co skutkuje zaburzeniami koncentracji i wydłużeniem czasu reakcji.
barbiturany, benzodiazepiny, biodostępność leku, cetyryzyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, efekt sedatywny, interakcja cetyryzyny, interakcja leku, interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, interakcje lekowe, opioidowe leki przeciwbólowe, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, pseudoefedryna, sprawność psychomotoryczna, teofilina, zaburzenia funkcji wątroby i nerek, zaburzenia koncentracji
Leksykon leków
Interakcje leku – Letizen 10 mg

Letizen (cetryzyna dichlorowodorek) wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny, co przekłada się na niskie ryzyko istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami. Badania kliniczne nie wykazały znaczących interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z pseudoefedryną, teofiliną (w dawce 400 mg/dobę) oraz pokarmem, który jedynie opóźnia szybkość wchłaniania, nie wpływając na całkowitą biodostępność substancji czynnej. Cetryzyna nie nasila działania alkoholu przy stężeniu 0,5 g/l, jednak u pacjentów wrażliwych może dojść do nasilenia sedacji i obniżenia zdolności koncentracji, co wymaga zachowania ostrożności, zwłaszcza podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.
barbituran, benzodiazepina, biodostępność, cetryzyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie addytywne na OUN, działanie przeciwhistaminowe, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwhistaminowy, leki hamujące OUN, opioid, profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny, pseudoefedryna, sedacja, stężenie alkoholu we krwi, teofilina
Leksykon leków
Interakcje leku – Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae) –

Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae) zawierają nalewki z kozłka, mięty, gorzkie, dziurawca oraz papawerynę, co predysponuje do licznych interakcji farmakologicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność nalewki z dziurawca, która może indukować enzymy metabolizujące leki, prowadząc do obniżenia stężenia w surowicy leków takich jak antyretrowirusowe (np. indinawir), cyklosporyna, warfaryna, teofilina oraz digoksyna, co może skutkować zmniejszeniem ich skuteczności terapeutycznej. Dzienna dawka hiperforyny poniżej 1 mg i stosowanie do 2 tygodni minimalizuje ryzyko klinicznie istotnych interakcji, jednak jednoczesne stosowanie z lekami przeciwdepresyjnymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowymi) niesie wysokie ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się bólem głowy, nadciśnieniem tętniczym i tachykardią. Zaleca się monitorowanie objawów zespołu serotoninowego oraz kontrolę stężeń leków immunosupresyjnych, antyretrowirusowych, przeciwzakrzepowych i digoksyny w surowicy.
benzodiazepina, choroba obturacyjna płuc, cyklosporyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny antykoagulant, hiperforyna, indinawir, krzepliwość krwi, lek antyretrowirusowy, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nalewka gorzka, nalewka kozłkowa, nalewka miętowa, nalewka z dziurawca, niewydolność serca, papaweryna, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, tachykardia, teofilina, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Leflunomid Egis 20 mg

Badania interakcji leku Leflunomid Egis wykazały istotne ryzyko nasilenia hepatotoksyczności i hematotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o podobnym działaniu toksycznym, zwłaszcza metotreksatem (10-25 mg/tydzień) i warfaryną. W badaniu u 30 pacjentów stosujących leflunomid (10-20 mg/dobę) i metotreksat odnotowano 2-3-krotne podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych u 5 pacjentów oraz ponad 3-krotne przekroczenie norm u kolejnych 5, co wymagało ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych. Warfaryna wykazuje interakcję farmakodynamiczną z leflunomidem, powodując 25% spadek szczytowego piku INR, co wymaga regularnej kontroli INR i monitorowania pacjenta. Nie zaleca się stosowania cholestyraminy i węgla aktywnego ze względu na szybkie zmniejszenie stężenia aktywnego metabolitu A771726 w osoczu. Szczepienia żywymi atenuowanymi szczepami są przeciwwskazane podczas terapii z powodu braku danych o bezpieczeństwie i skuteczności.
białko oporności raka piersi, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, czas protrombinowy, daunorubicyna, doksorubicyna, doustny lek antykoncepcyjny, duloksetyna, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, funkcja wątroby, furosemid, hepatotoksyczność, indometacyna, indukcja enzymatyczna, inhibitor OAT3, INR, izoenzym cytochromu P450, ketoprofen, kortykosteroid, krążenie jelitowo-wątrobowe, leflunomid, lewonorgestrel, metabolit A771726, metabolizm leflunomidu, metotreksat, niesteroidowe leki przeciwzapalne, paklitaksel, pioglitazon, pochodna kumaryny, polipeptydy transportujące aniony organiczne, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, reumatoidalne zapalenie stawów, rosuwastatyna, roziglitazon, statyna, substrat CYP2C8, sulfasalazyna, teofilina, transporter anionów organicznych-3, tyzanidyna, uszkodzenie wątroby, warfaryna, węgiel aktywny, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cetraxal Plus (3 mg + 0,25 mg)/ml

Preparat Cetraxal Plus zawiera cyprofloksacynę (3 mg/ml) oraz acetonid fluocynolonu (0,25 mg/ml) w formie kropli do uszu i cechuje się minimalnym potencjałem interakcji farmakologicznych ze względu na niskie stężenia osoczowe po miejscowym podaniu. Pomimo braku specyficznych badań interakcji dla tego produktu, teoretyczne ryzyko klinicznie istotnych interakcji ogólnoustrojowych jest niskie. W przypadku ogólnoustrojowego stosowania chinolonów obserwowano nasilenie działania doustnych antykoagulantów (np. warfaryny), przejściowe podwyższenie kreatyniny u pacjentów stosujących cyklosporynę oraz hamowanie izoenzymów CYP1A2 i CYP3A4, co wpływa na metabolizm metyloksantyn (kofeina, teofilina). Jednakże, przy miejscowym stosowaniu Cetraxal Plus, takie interakcje są mało prawdopodobne i nie wymagają rutynowego monitorowania ani modyfikacji dawkowania.
absorpcja ogólnoustrojowa, acetonid fluocynolonu, błona bębenkowa, chinolony, cyklosporyna, CYP1A2, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytochrom P450, doustny antykoagulant, indeks terapeutyczny, infekcja ucha, interakcja lekowa, kofeina, kreatynina, krople do uszu, metyloksantyny, preparat do uszu, stężenie osoczowe, teofilina, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie równowagi
Leksykon leków
Interakcje leku – Rasagilina Synthon 1 mg

Rasagilina, selektywny inhibitor MAO-B stosowany w chorobie Parkinsona, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie jej z innymi inhibitorami MAO oraz petydyną (meperydyną) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem, splątaniem, sztywnością mięśniową, gorączką i drgawkami. Należy unikać jednoczesnego stosowania rasagiliny z lekami sympatykomimetycznymi (np. efedryna, pseudoefedryna), dekstrometorfanem oraz silnymi inhibitorami CYP1A2 (fluoksetyna, fluwoksamina), które mogą zwiększać stężenie rasagiliny w osoczu (np. cyprofloksacyna zwiększa AUC o 83%). W badaniach klinicznych dopuszczono stosowanie wybranych leków przeciwdepresyjnych w określonych dawkach: amitryptylina ≤50 mg/dobę, trazodon ≤100 mg/dobę, citalopram ≤20 mg/dobę, sertralina ≤100 mg/dobę i paroksetyna ≤30 mg/dobę. Jednoczesne podawanie entakaponu zwiększa klirens rasagiliny o 28%, co może wymagać monitorowania skuteczności terapii.
amitryptylina, benzodiazepiny, choroba Parkinsona, citalopram, cyprofloksacyna, cytochrom P450, dekstrometorfan, dziurawiec, efedryna, efekt addycyjny, entakapon, fluoksetyna, fluwoksamina, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, lek sympatykomimetyczny, leki trójpierścieniowe, lewodopa, meperydyna, metadon, paroksetyna, petydyna, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, teofilina, tramadol, trazodon, tyramina, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex Control Duo 500 mg + 65 mg

Preparat Gripex Control Duo zawiera paracetamol (500 mg) oraz kofeinę (65 mg), które wykazują liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Paracetamol może nasilać działanie hipoglikemizujące doustnych leków przeciwcukrzycowych (umiarkowany poziom istotności) oraz zwiększać ryzyko krwawień przy jednoczesnym, regularnym stosowaniu z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, kumaryny) – interakcja o wysokim ryzyku. Ponadto, współstosowanie z induktorami enzymów wątrobowych (ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe, barbiturany) zwiększa ryzyko hepatotoksyczności (wysoki poziom istotności). Metoklopramid przyspiesza wchłanianie paracetamolu, natomiast cholinolityki i cholestyramina opóźniają lub zmniejszają jego wchłanianie. Probenecyd wydłuża okres półtrwania paracetamolu, co może prowadzić do kumulacji i wzrostu działań niepożądanych. Współstosowanie z NLPZ zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a salicylamid wydłuża eliminację paracetamolu, co może nasilać hepatotoksyczność. Szczególną uwagę wymaga interakcja z flukloksacyliną, która może indukować kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową (wysoki poziom istotności).
barbituran, benzodiazepina, chinolon, cholestyramina, cholinolityk, choroba alkoholowa, cymetydyna, disulfiram, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipoglikemizujące, działanie nasenne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwdrgawkowe, efekt synergistyczny, fenylopropanoloamina, fenytoina, flukloksacylina, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, intoksykacja alkoholowa, klirens nerkowy, klozapina, kofeina, kumaryna, kwasica metaboliczna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lewotyroksyna, luka anionowa, mechanizm farmakodynamiczny, mechanizm farmakokinetyczny, metoklopramid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nikotyna, okres półtrwania, paracetamol, probenecyd, ryfampicyna, salicylamid, stężenie litu, tachykardia, teofilina, uszkodzenie wątroby, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zespół odstawienia alkoholu
Leksykon leków
Interakcje leku – TamisPras DUO 6 mg + 0,4 mg

Preparat TamisPras DUO zawiera solifenacynę bursztynian (6 mg) oraz tamsulosynę chlorowodorek (0,4 mg), które są metabolizowane głównie przez enzymy CYP3A4 (oba składniki) oraz CYP2D6 (tamsulosyna). Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200-400 mg/dobę), rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, mogą znacząco zwiększać stężenia obu substancji czynnych w osoczu (np. ketokonazol 400 mg/dobę powoduje wzrost Cmax solifenacyny o 1,5x i AUC o 2,8x oraz wzrost Cmax tamsulosyny o 2,2x i AUC o 2,8x), co wymaga szczególnej ostrożności i jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu CYP2D6 lub stosujących inhibitory CYP2D6. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. werapamil) również zwiększają stężenia (Cmax i AUC tamsulosyny 2,2x, solifenacyny 1,6x), co wymaga zachowania ostrożności. Słabe inhibitory i inhibitory CYP2D6 (np. cymetydyna, paroksetyna) wykazują mniejszy wpływ i mogą być stosowane jednocześnie. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) mogą obniżać stężenia leków, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii.
agonista receptora cholinergicznego, antagonista receptora adrenergicznego, atenolol, cymetydyna, cyzapryd, czas protrombinowy, diklofenak, działanie antycholinergiczne, działanie hipotensyjne, enalapryl, enzym cytochromu P450, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka warfaryny, furosemid, glibenklamid, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, ketokonazol, lek cholinolityczny, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, nelfinawir, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rytonawir, słaby inhibitor CYP3A4, solifenacyna bursztynian, symwastatyna, tamsulosyna chlorowodorek, teofilina, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, właściwość cholinolityczna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nicorette Coolmint

Stosowanie nikotynowej terapii zastępczej (NTZ) w postaci tabletek do ssania Nicorette Coolmint 4 mg wymaga szczególnej ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, cukrzycą, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, niewyrównaną nadczynnością tarczycy, guzem chromochłonnym nadnerczy, a także u osób z chorobami przewodu pokarmowego, padaczką czy zaburzeniami połykania. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena stosunku korzyści do ryzyka, a w przypadku pacjentów z ciężkimi schorzeniami sercowo-naczyniowymi preferowane są niefarmakologiczne metody rzucania palenia. Nikotyna może wpływać na metabolizm węglowodanów, co wymaga monitorowania glikemii u chorych na cukrzycę, a także może nasilać działania niepożądane u pacjentów z upośledzoną funkcją wątroby i nerek. Ponadto, preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej.
choroba Alzheimera, choroba Parkinsona, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny nadnerczy, klozapina, lek przeciwdrgawkowy, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nikotynowa terapia zastępcza, obrzęk naczynioruchowy, padaczka, pokrzywka, policykliczny aromatyczny węglowodór, ropinirol, takryna, teofilina, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie krążenia mózgowego, zapalenie przełyku, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Zolafren-Swift 20 mg

Olanzapina, metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z substancjami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania stanu klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują znaczący wzrost stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać działania niepożądane i wymaga rozważenia redukcji dawki. Węgiel aktywny zmniejsza biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem czasowym. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny ze strony inhibitorów CYP2D6 (fluoksetyna), leków zobojętniających kwas solny, czy cymetydyny.
antagonista dopaminy, biperyden, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, diazepam, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek normotymiczny, lek przeciwpadaczkowy, lit farmakologiczny, objaw pozapiramidowy, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, otępienie, palenie tytoniu, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Levofree 60 mg

Lewodropropizyna, substancja czynna preparatu Levofree, wykazuje korzystny profil interakcji farmakologicznych, co potwierdzają liczne badania kliniczne. Nie zaobserwowano istotnych interakcji z lekami stosowanymi w terapii schorzeń układu oddechowego, takimi jak agoniści receptorów beta-2-adrenergicznych, metyloksantyny (np. teofilina, aminofilina), kortykosteroidy (wziewne i systemowe), antybiotyki, leki mukolityczne oraz przeciwhistaminowe. Poziom istotności tych interakcji oceniono jako niski, co pozwala na bezpieczne łączenie lewodropropizyny z wymienionymi grupami leków bez konieczności modyfikacji dawkowania.
agonista receptora beta-2-adrenergicznego, alergia dróg oddechowych, alergiczne schorzenie dróg oddechowych, aminofilina, astma oskrzelowa, benzodiazepina, choroba układu oddechowego, dysfagia, działanie sedatywne, działanie uspokajające, infekcja dróg oddechowych, interakcja lekowa, kortykosteroid, lek mukolityczny, lek o działaniu ośrodkowym, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwkaszlowy, lek uspokajający, Levofree, lewodropropizyna, metyloksantyna, ośrodkowy układ nerwowy, POChP, rozszerzanie oskrzeli, schorzenie układu oddechowego, senność, teofilina, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol Accord 10 mg

Propranolol Accord, jako niekardioselektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Skojarzenie z antagonistami wapnia o działaniu inotropowym ujemnym (werapamil, diltiazem) może prowadzić do nasilenia bradykardii i ciężkiego niedociśnienia, szczególnie u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Podobnie, jednoczesne stosowanie z amiodaronem lub lekami przeciwarytmicznymi klasy I (dyzopiramid, chinidyna) zwiększa ryzyko poważnych zaburzeń rytmu i hemodynamicznych powikłań. Fingolimod w połączeniu z propranololem może wywołać zagrażającą życiu bradykardię, dlatego rozpoczynanie terapii fingolimodem u pacjentów przyjmujących propranolol jest przeciwwskazane. Beta-adrenolityk osłabia także działanie beta-agonistów rozszerzających oskrzela, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania propranololu u chorych z astmą. Ponadto, inhibitory enzymów wątrobowych (np. fluwoksamina, cymetydyna) zwiększają stężenie propranololu w osoczu, co może skutkować nasileniem działań niepożądanych, w tym bradykardii.
adrenalina, alfa-adrenolityk, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, barbituran, beta-adrenolityk niekardiowybiorczy, beta-agonista, bradykardia, chloropromazyna, cymetydyna, diklofenak, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie inotropowe ujemne, działanie przeciwzakrzepowe, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indometacyna, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor COX-2, inhibitor MAO, insulina, klirens metaboliczny, kołatanie serca, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, oznaczanie bilirubiny, oznaczanie katecholamin, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, przewodzenie zatokowo-przedsionkowe, reakcja hipoglikemiczna, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, skurcz naczyń krwionośnych, środek znieczulający, tachykardia, teofilina, warfaryna, węzeł zatokowy, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Oftaquix 5 mg/ml

Produkt leczniczy Oftaquix w postaci kropli do oczu o stężeniu 5 mg/ml zawiera lewofloksacynę – fluorochinolonowy antybiotyk, którego miejscowe podanie do oka skutkuje minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym (co najmniej 1000 razy niższym niż po podaniu doustnym). W związku z tym ryzyko klinicznie istotnych interakcji lekowych jest bardzo niskie, co potwierdza brak dedykowanych badań klinicznych wskazujących na takie interakcje. Zaleca się jednak zachowanie co najmniej 15-minutowego odstępu między podaniem Oftaquix a innymi kroplami do oczu, aby uniknąć wypłukiwania leku i zmniejszenia jego skuteczności. W populacji pediatrycznej brak jest specyficznych danych dotyczących interakcji, co wymaga ostrożności przy przepisywaniu. Nie stwierdzono również istotnych interakcji z alkoholem, choć zaleca się unikanie jego spożycia podczas antybiotykoterapii.
antybiotyk fluorochinolonowy, antybiotykoterapia, cyklosporyna, działanie niepożądane, hiperglikemia, hipoglikemia, kation wielowartościowy, kortykosteroid ogólny, krople do oczu, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lewofloksacyna, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, populacja pediatryczna, receptor GABA, stężenie ogólnoustrojowe, stymulacja OUN, teofilina, terapia doustna, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zapalenie ścięgna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lorabex 2,5 mg

Lorazepam, jako benzodiazepina, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie terapeutyczne i profil bezpieczeństwa. Szczególnie istotne są interakcje z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak barbiturany, leki przeciwpsychotyczne (np. loksapina, klozapina), inne benzodiazepiny, opioidy, leki uspokajające, nasenne, przeciwdepresyjne oraz przeciwhistaminowe. Połączenie lorazepamu z opioidami niesie wysokie ryzyko nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu, dlatego zaleca się ograniczenie dawki i czasu stosowania. Ponadto, lorazepam wchodzi w interakcje farmakokinetyczne z walproinianem sodu i probenecydem, co wymaga redukcji dawki lorazepamu o około 50% ze względu na zwiększenie jego stężenia w osoczu i wydłużenie okresu półtrwania. W przypadku leków zwiotczających mięśnie oraz teofiliny i aminofiliny, należy zachować ostrożność ze względu na odpowiednio przedłużenie działania zwiotczającego oraz zmniejszenie efektu uspokajającego lorazepamu.
aminofilina, amnezja następcza, ataksja, barbiturany, benzodiazepina, blokada nerwowo-mięśniowa, cytochrom P450, depresja oddechowa, efekt sedatywny, inhibitor enzymatyczny, klozapina, lek opioidowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, lek zwiotczający mięśnie, loksapina, neuroleptyk, niedociśnienie, objaw pozapiramidowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, probenecyd, receptor adenozynowy, receptor GABA, stupor, teofilina, transmisja GABA-ergiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, zaburzenie psychomotoryczne