Właściwości farmakokinetyczne
Astmodil 4 mg

Właściwości farmakokinetyczne montelukastu

Właściwości farmakokinetyczne leku Astmodil, zawierającego montelukast w postaci montelukastu sodowego, charakteryzują się specyficznymi parametrami wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania, które determinują jego działanie terapeutyczne oraz bezpieczeństwo stosowania w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie montelukastu

Montelukast po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Po podaniu na czczo tabletki powlekanej 10 mg osobom dorosłym, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po około 3 godzinach od przyjęcia leku (Tmax). Biodostępność montelukastu po podaniu doustnym wynosi średnio 64%. Warto zauważyć, że standardowy posiłek nie wpływa na biodostępność ani na Cmax preparatu po jego doustnym podaniu.²

W przypadku tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg podawanej osobom dorosłym na czczo, maksymalne stężenie w osoczu jest osiągane szybciej – już po 2 godzinach. Średnia biodostępność tej postaci leku po podaniu doustnym wynosi 73%, jednak standardowy posiłek zmniejsza ją do 63%.³

W populacji pediatrycznej, po podaniu na czczo tabletki do rozgryzania i żucia 4 mg dzieciom w wieku od 2 do 5 lat, Cmax osiągane jest również w ciągu 2 godzin. Istotne jest jednak, że średnie Cmax jest o 66% większe, a średnie Cmin jest mniejsze w porównaniu z wartościami osiąganymi u dorosłych przyjmujących tabletki 10 mg.⁴

Dystrybucja montelukastu

Montelukast charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Objętość dystrybucji substancji w stanie stacjonarnym mieści się w zakresie 8-11 litrów. Badania na modelach zwierzęcych (szczury) z zastosowaniem znakowanego promieniotwórczo montelukastu wykazały minimalne przenikanie substancji przez barierę krew-mózg. Po 24 godzinach od podania dawki leku stężenia związków promieniotwórczych były również minimalne we wszystkich pozostałych tkankach.⁵

Biotransformacja montelukastu

Montelukast podlega intensywnym przemianom metabolicznym w organizmie. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były na poziomie nieoznaczalnym.⁶

Badania in vitro z wykorzystaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazały, że w przemianach metabolicznych montelukastu uczestniczą izoenzymy cytochromu P450: 3A4, 2A6 oraz 2C9. Dalsze badania in vitro dowiodły, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują aktywności izoenzymów cytochromu P450: 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 czy 2D6. Warto podkreślić, że udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.⁷

Wydalanie montelukastu

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi średnio 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu, zdecydowaną większość radioaktywności (86%) wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a mniej niż 0,2% w moczu. Wyniki te, w połączeniu z szacunkowymi wartościami biodostępności montelukastu po podaniu doustnym, wskazują, że zarówno montelukast, jak i jego metabolity są wydalane prawie wyłącznie z żółcią.<sup data-drug="Astmodil" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu dawki znakowanego radioaktywnie montelukastu 86% radioaktywności wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a 8

Stosowanie u szczególnych grup pacjentów

Farmakokinetyka montelukastu w określonych grupach pacjentów prezentuje się następująco:

• Osoby w podeszłym wieku – nie jest konieczne dostosowanie dawki.⁹
• Pacjenci z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby – nie jest wymagana modyfikacja dawkowania.¹⁰
• Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek – ze względu na fakt, że montelukast i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią, można założyć, że nie jest konieczne dostosowanie dawkowania u tych pacjentów.¹¹
• Pacjenci z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów w skali Childa-Pugha) – brak jest danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu w tej grupie pacjentów.¹²

Interakcje farmakokinetyczne

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od dawki zalecanej do stosowania u osób dorosłych) zaobserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Efektu tego nie odnotowano przy stosowaniu montelukastu w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.¹³