parametry czerwonokrwinkowe
Parametry czerwonokrwinkowe (erytrocytarne) to zespół wskaźników hematologicznych wykorzystywanych do oceny ilościowej i jakościowej krwinek czerwonych (erytrocytów) we krwi. Najczęściej oznaczane w ramach morfologii krwi obwodowej, pozwalają na diagnostykę niedokrwistości, policytemii oraz ocenę skuteczności leczenia schorzeń hematologicznych.
Do podstawowych parametrów czerwonokrwinkowych zalicza się: liczbę erytrocytów (RBC), stężenie hemoglobiny (HGB), hematokryt (HCT) oraz wskaźniki czerwonokrwinkowe – średnią objętość krwinki (MCV), średnią masę hemoglobiny w krwince (MCH), średnie stężenie hemoglobiny w krwince (MCHC) i wskaźnik anizocytozy erytrocytów (RDW). Analiza tych parametrów umożliwia klasyfikację niedokrwistości jako mikrocytarnych, normocytarnych lub makrocytarnych oraz jako hipochromicznych lub normochromicznych.
Interpretacja parametrów czerwonokrwinkowych wymaga uwzględnienia płci, wieku, stanu fizjologicznego (np. ciąży) oraz czynników środowiskowych (np. wysokości nad poziomem morza). Nieprawidłowości w zakresie tych parametrów mogą wskazywać na różnorodne schorzenia, w tym niedobory żelaza, witaminy B12 lub kwasu foliowego, hemoglobinopatie, choroby przewlekłe, krwawienia czy hemolizę.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valarox 160 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Valarox, zawierający walsartan i rozuwastatynę, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym obejmującym farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze. Walsartan w dawkach toksycznych dla matki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę, około 18-krotnie wyższych niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę) powodował u potomstwa obniżoną przeżywalność, mniejszy przyrost masy ciała oraz opóźnienie rozwoju. Wysokie dawki walsartanu (200-600 mg/kg mc./dobę) u szczurów wywoływały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany hemodynamiczne nerek, w tym wzrost stężenia mocznika i rozrost kanalików nerkowych. U małp szerokonosych obserwowano podobne, lecz cięższe nefropatie z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny. Szczególnie istotne jest trwałe, nieodwracalne uszkodzenie nerek u młodych szczurów poddanych dawce 1 mg/kg mc./dobę walsartanu (10-35% maksymalnej dawki dla dzieci), co może mieć znaczenie kliniczne dla dzieci poniżej 1 roku życia, ze względu na proces dojrzewania nerek trwający u ludzi do pierwszego roku życia.
antagonista receptora angiotensyny II, bazofilia, dawka terapeutyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanał potasowy hERG, kanaliki nerkowe, kreatynina, mocznik we krwi, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, pęcherzyk żółciowy, rozuwastatyna, toksyczność jąder, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan, zmiany histopatologiczne wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Presartan H 100 mg + 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa leku Presartan H, zawierającego 100 mg losartanu potasowego oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, wskazują na brak istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania toksyczności przewlekłej, prowadzone na szczurach i psach przez okres do 6 miesięcy, wykazały zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny i hematokrytu, oraz wzrost stężenia azotu mocznikowego w surowicy. Zaobserwowano również zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych. W obrębie przewodu pokarmowego stwierdzono uszkodzenia błony śluzowej, owrzodzenia, nadżerki i krwotoki, głównie związane z komponentem losartanowym.
azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, krwotok, losartan potasowy, nadliczbowe żebra, nadżerka, nefrotoksyczność, obumarcie płodu, owrzodzenie, parametry czerwonokrwinkowe, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Avasart 80 mg
Walsartan, substancja czynna leku AVASART 80 mg, przeszedł szerokie badania przedkliniczne obejmujące farmakologię, toksyczność wielokrotną, genotoksyczność oraz potencjał rakotwórczy, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla ludzi. W badaniach na szczurach podawanie walsartanu w dawce 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotnie wyższej niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę dla 60 kg masy ciała) w okresie późnej ciąży i laktacji powodowało zaburzenia rozwojowe potomstwa, takie jak zmniejszona przeżywalność, opóźniony rozwój i mniejszy przyrost masy ciała. W dawkach od 200 do 600 mg/kg mc./dobę obserwowano u szczurów zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz zmiany nerkowe, w tym wzrost stężenia mocznika, rozrost kanalików nerkowych i bazofilię u samców. Dawki te były 6-18 razy wyższe niż maksymalne zalecane u ludzi.
bazofilia, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, erytrocyty, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, oddzielenie małżowiny usznej, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Sandoz 100 mg
Dazatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność głównie w obrębie przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego i limfatycznego, z jelitem jako głównym narządem docelowym oraz zmniejszeniem parametrów czerwonokrwinkowych i liczby limfocytów u szczurów i małp. Zmiany te są odwracalne po przerwaniu terapii. Długoterminowe podawanie dazatynibu u małp prowadziło do śródmiąższowej mineralizacji nerek, a badania hemostazy wykazały hamowanie agregacji płytek i wydłużenie czasu krwawienia, jednak bez samoistnych krwotoków. Elektrofizjologiczne testy in vitro sugerowały potencjalne wydłużenie odstępu QT, lecz badania in vivo na małpach nie potwierdziły tych efektów. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności w teście Amesa i genotoksyczności in vivo, natomiast stwierdzono efekt klastogenny in vitro. W badaniach reprodukcyjnych dazatynib powodował obumieranie zarodków i zmiany kośćca płodów u szczurów i królików przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, co wskazuje na toksyczność selektywną w okresie organogenezy.
agregacja płytek krwi, brodawczak, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, efekt klastogenny, gruczolak prostaty, hemostaza, immunosupresja, inhibitor kinazy tyrozynowej, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narząd limfoidalny, obumieranie zarodków, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój embrionalny, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzeł chłonny, włókno Purkinjego, zapis EKG, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reverantza 40 mg + 5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny (Reverantza) wskazują, że toksyczność obu substancji jest zgodna z ich odrębnymi mechanizmami działania i nie wykazują synergii toksycznej. W badaniach na szczurach po 3 miesiącach podawania doustnego zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe przypisywane olmesartanowi, natomiast amlodypina powodowała zmiany w jelitach, nadnerczach oraz przerost przewodów mlecznych. Przewlekłe badania toksyczności u szczurów i psów potwierdziły charakterystyczne dla antagonistów receptorów AT₁ i inhibitorów ACE efekty olmesartanu, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można ograniczyć przez podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan nie wykazał istotnego działania mutagennego in vivo, a badania rakotwórczości nie potwierdziły potencjału kancerogennego substancji.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, błona podstawna, błona śluzowa, dysfagia, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, jelito, kanalik nerkowy, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe, kreatynina, miedniczka nerkowa, mocznik, mutagenność, nabłonek nerki, nadnercze, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, rakotwórczość, renina, spermatyda, testosteron, uszkodzenie nerek, zmiany nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Testosteron propionian – Dawkowanie i sposób podawania
Testosteron propionian, będący jednym z czterech estrów testosteronu w preparacie Omnadren 250, występuje w dawce 30 mg na 1 ml roztworu, który łącznie zawiera 250 mg substancji czynnych. Preparat jest przeznaczony do podawania domięśniowego, głównie w mięsień pośladkowy, co zapewnia optymalną dystrybucję i minimalizuje ryzyko powikłań miejscowych. Standardowe dawkowanie to 1 ampułka co 4 tygodnie, jednak schemat ten wymaga indywidualizacji w zależności od wskazań klinicznych, takich jak pierwotny hipogonadyzm męski (anorchizm, zespół Klinefeltera, zespół kastracyjny, atrofia jąder), gdzie częstotliwość podawania może wynosić od 7 do 21 dni. W leczeniu niepłodności męskiej (azoospermia, oligospermia) zaleca się 2 wstrzyknięcia w odstępach dwutygodniowych, pod ścisłą kontrolą lekarską. Preparat może być także stosowany w terapii zaburzeń różnicowania płci, jednak wymaga to specjalistycznego nadzoru. U dzieci i młodzieży brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności, co wymaga ostrożności w stosowaniu.
alkohol benzylowy, anorchizm, atrofia jąder, azoospermia, badanie nasienia, działania niepożądane, funkcja wątroby, morfologia krwi, niepłodność męska, obojnactwo, olej arachidowy, oligospermia, Omnadren 250, parametry czerwonokrwinkowe, pierwotny hipogonadyzm męski, podanie domięśniowe, profil lipidowy, stężenie testosteronu w surowicy, terapia odwrócenia płci, testosteron dekanonan, testosteron fenyloproponian, testosteron izokapronian, testosteron propionian, zespół kastracyjny, zespół Klinefeltera - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Walsartan Krka 320 mg
Walsartan charakteryzuje się niską biodostępnością po podaniu doustnym wynoszącą 23% dla tabletek i 39% dla roztworu, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym odpowiednio po 2-4 godzinach i 1-2 godzinach. Spożycie posiłków obniża ekspozycję (AUC) o około 40% oraz Cmax o około 50%, jednak nie wpływa to istotnie na efekt terapeutyczny, co pozwala na stosowanie leku niezależnie od posiłków. Walsartan wykazuje ograniczoną dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji około 17 l) i silne wiązanie z białkami osocza (94-97%, głównie albuminami). Metabolizm jest minimalny – około 20% dawki ulega biotransformacji, a metabolity nie wykazują aktywności farmakologicznej. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią (83% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), a całkowity okres półtrwania wynosi około 6 godzin (t1/2 α <1 godz., t1/2 β około 9 godz.). Klirens osoczowy wynosi około 2 l/godz., z klirensem nerkowym stanowiącym 30% całkowitego klirensu.
antagonista receptora angiotensyny, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, biodostępność, biotransformacja, czas półtrwania, dializoterapia, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kinetyka rozpadu, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, monitorowanie czynności nerek, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, stężenie potasu, toksyczność po podaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Krka 80 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach nieklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Główne działania toksyczne dotyczyły przewodu pokarmowego, układu krwiotwórczego oraz limfatycznego, z toksycznością jelitową jako czynnikiem ograniczającym dawkowanie. Zmiany te były odwracalne po przerwaniu terapii. W układzie krwiotwórczym obserwowano minimalne do lekkiego zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany w szpiku kostnym, a w układzie limfatycznym – redukcję liczby limfocytów i masy narządów limfoidalnych. U małp stwierdzono zwiększoną śródmiąższową mineralizację nerek bez innych objawów nefrotoksyczności. Dazatynib hamował agregację płytek krwi i wydłużał czas krwawienia u szczurów, jednak nie powodował samoistnych krwotoków. Badania kardiotoksyczności wykazały brak istotnych zmian odstępu QT w zapisie EKG po podaniu pojedynczej dawki u małp.
agregacja płytek krwi, brodawczak, czas krwawienia, dazatynib, działanie fototoksyczne, działanie immunosupresyjne, działanie mutagenne, efekt klastogenny, grasica, gruczolak prostaty, hemostaza, kanał potasowy hERG, mineralizacja śródmiąższowa nerek, narządy limfoidalne, nefrotoksyczność, obumieranie płodów, obumieranie zarodków, odstęp QT, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, śledziona, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność jelitowa, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zapis EKG - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kombinacji amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu oraz poszczególnych składników wykazały przewidywalne zmiany farmakologiczne, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach. Zmiany te były w pełni odwracalne po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i nie wskazywały na toksyczność, lecz na nasilenie działania farmakologicznego. Nie stwierdzono potencjału genotoksycznego ani rakotwórczego w badaniach poszczególnych substancji. Amlodypina w dawkach do 10 mg/kg (8-krotnie większych niż maksymalna dawka dla ludzi 10 mg) nie wpływała na płodność, choć w wysokich dawkach (około 50-krotnych) obserwowano opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. Badania rakotwórczości amlodypiny w dawkach do 2,5 mg/kg przez 2 lata nie wykazały działania kancerogennego.
amlodypina, azot mocznika, badanie przedkliniczne, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, kanalik nerkowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerka żołądka, nefropatia, parametry czerwonokrwinkowe, potas, profil bezpieczeństwa, przerost aparatu przykłębuszkowego, rakotwórczość, retykulocyt, spermatyda, testosteron, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Differin 1 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące adapalenu, substancji czynnej produktu leczniczego Differin, wskazują na dobrą tolerancję po miejscowej aplikacji w długoterminowych badaniach na królikach (6 miesięcy) oraz myszach (2 lata). Doustne podanie adapalenu w wysokich dawkach wywoływało objawy charakterystyczne dla retinoidów, takie jak hiperwitaminoza A, zanik kości, zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej oraz niewielka niedokrwistość. Dodatkowo obserwowano łagodne działania niepożądane neurologiczne, kardiologiczne i oddechowe, jednak dawki te znacznie przekraczały ekspozycję po miejscowym stosowaniu u ludzi. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności adapalenu, co potwierdza jego bezpieczeństwo genetyczne.
adapalen, aplikacja miejscowa, Differin, działanie niepożądane, ekspozycja na lek, fosfataza alkaliczna, genotoksyczność, hiperwitaminoza A, niedokrwistość, parametry czerwonokrwinkowe, pochodne retinoidowe, podanie doustne, podanie przezskórne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rak chromochłonny rdzenia nadnerczy, retinoidy, toksyczność ogólnoustrojowa, tolerancja miejscowa, zanik kości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vabinxo 160 mg + 1,5 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego Vabinxo, zawierającego 160 mg walsartanu i 1,5 mg indapamidu, opierają się na badaniach obu substancji czynnych prowadzonych oddzielnie. Walsartan wykazał brak istotnego ryzyka mutagennego, rakotwórczego oraz wpływu na rozród przy dawkach terapeutycznych, jednak w badaniach na szczurach dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg/dobę, około 18-krotnie wyższe niż maksymalna dawka u ludzi) powodowały zmniejszone przeżycie potomstwa, opóźniony rozwój i zmniejszenie przyrostu masy ciała. Dodatkowo, dawki walsartanu od 200 do 600 mg/kg/dobę (6-18 razy większe niż u ludzi) indukowały u szczurów i małp zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię z przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązano z farmakologicznym działaniem leku i utrzymującym się niedociśnieniem tętniczym. Przerost ten nie jest jednak uważany za klinicznie istotny przy stosowaniu terapeutycznym u ludzi.
aparat przykłębuszkowy, działanie farmakologiczne, działanie moczopędne, działanie teratogenne, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, indapamid, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, obwodowy rozkurcz naczyń, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przewód słuchowy, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, walsartan - Leksykon substancji czynnych
Olmesartan medoksomil – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olmesartan medoksomil wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność typową dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE, obejmującą zwiększenie stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). W nerkach obserwowano zmiany histologiczne, takie jak pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych, które można ograniczyć poprzez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Skojarzenia olmesartanu z hydrochlorotiazydem lub amlodypiną nie nasilały toksyczności poszczególnych substancji ani nie wywoływały synergii toksyczności, choć odnotowano zmiany czynnościowe nerek, zmniejszenie parametrów krwinek czerwonych oraz zmiany w jelitach i nadnerczach u szczurów. W badaniach genotoksyczności olmesartan zwiększał pęknięcia chromosomów in vitro, jednak nie wykazywał istotnego działania genotoksycznego in vivo, a badania rakotwórczości na szczurach i myszach nie potwierdziły działania kancerogennego.
aktywność reninowa osocza, amlodypina, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy nerki, azot mocznikowy, cewka nerkowa, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kora nadnerczy, kreatynina w surowicy, nabłonek nerkowy, niedociśnienie, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczek nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar 40 mg + 5 mg
Przedkliniczne dane dotyczące kombinacji olmesartanu medoksomilu i amlodypiny (produkt Elestar) wskazują na zróżnicowany, ale nie nasilony profil toksyczności, wynikający z odmiennych miejsc działania obu substancji – nerki dla olmesartanu i serce dla amlodypiny. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe (olmesartan), zmiany w jelitach, nadnerczach oraz przerost przewodów mlecznych w gruczołach sutkowych (amlodypina). Nie stwierdzono synergii toksyczności ani nowych form działań niepożądanych. Olmesartan medoksomil wykazywał typowe dla antagonistów receptorów AT1 efekty, takie jak wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz histologiczne uszkodzenia nerek, które można było częściowo złagodzić podaniem chlorku sodu. Genotoksyczność olmesartanu była wykrywalna in vitro (pęknięcia chromosomów), jednak brak było istotnych efektów in vivo nawet przy dawkach do 2000 mg/kg. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego po 2 latach ekspozycji u szczurów i mysz.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerek, kreatynina, mocznik, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał genotoksyczny, renina, testosteron, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Opokan-keto 25 mg/g
Opokan-keto w postaci żelu zawiera 25 mg/g ketoprofenu i charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem systemowym, co znacząco ogranicza ryzyko interakcji farmakologicznych. Mimo to, u pacjentów stosujących metotreksat w dużych dawkach należy zachować czujność ze względu na potencjalne nasilenie toksyczności metotreksatu, wynikające z wypierania go z połączeń z białkami osocza oraz zmniejszonego wydalania przez nerki. W badaniach nieklinicznych wykazano również umiarkowane ryzyko interakcji z prednizolonem, które może skutkować uszkodzeniem nerek, zaburzeniami morfologii krwi oraz uszkodzeniem przewodu pokarmowego. Żel zawiera 285,6 mg etanolu na 1 g preparatu, co może nasilać miejscowe podrażnienia skóry, zwłaszcza przy stosowaniu na uszkodzoną lub wrażliwą skórę, jednak nie stwierdzono bezpośrednich interakcji z alkoholem spożywanym doustnie.
białko osocza, charakterystyka produktu leczniczego, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, metotreksat, morfologia krwi, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, parametr nerkowy, parametry czerwonokrwinkowe, retencja płynów, uszkodzenie układu pokarmowego, wchłanianie substancji czynnej, wchłanianie systemowe, wydalanie nerkowe, zaburzenia morfologii krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Badania przedkliniczne olmesartanu medoksomilu wykazały charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 i inhibitorów ACE zmiany, takie jak wzrost stężenia azotu mocznikowego (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy mięśnia sercowego oraz obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). Histopatologicznie stwierdzono regeneracyjne zmiany nabłonka nerkowego, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te wynikają z farmakologicznego mechanizmu działania leku i mogą być ograniczone przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano zwiększoną aktywność reninową osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest typowe dla tej klasy leków i prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, bezpieczeństwo farmakologiczne, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina, miedniczka nerkowa, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, potencjał genotoksyczny, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 80 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu (80 mg) i hydrochlorotiazydu (12,5 mg) wykazały, że stosowanie Co-Valsacor w dawkach terapeutycznych jest dobrze tolerowane u ludzi. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych, przy dawkach odpowiadających do 0,9-krotności maksymalnej zalecanej dawki walsartanu i 3,5-krotności dawki hydrochlorotiazydu (mg/m²), zaobserwowano nefropatię z bazofilią kanalikową, zaburzenia elektrolitowe (wzrost stężenia potasu, mocznika i kreatyniny w surowicy) oraz zwiększenie objętości i stężenia elektrolitów w moczu. Wysokie dawki (do 3-krotności maksymalnej dawki walsartanu i 12-krotności hydrochlorotiazydu u szczurów) powodowały zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). U małp odnotowano także uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym mechanizmem działania walsartanu i jego wpływem na układ renina-angiotensyna.
angiotensyna II, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, hiperkaliemia, hiperplazja tętniczek doprowadzających, hydrochlorotiazyd, inhibitory ACE, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał rakotwórczy, przewód słuchowy zewnętrzny, renina, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność rozwojowa, uszkodzenie błony śluzowej, walsartan, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmita 40 mg + 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny, jak również każdej substancji oddzielnie, wykazały brak synergii toksyczności, pomimo odmiennych miejsc działania (nerki dla olmesartanu i serce dla amlodypiny). W 3-miesięcznym badaniu toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe i jelitowe, przerost komórek nadnerczy oraz przerost przewodów mlecznych, typowe dla poszczególnych substancji. W badaniach przewlekłych u szczurów i psów olmesartan medoksomil powodował wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można było częściowo złagodzić podaniem chlorku sodu. Genotoksyczność in vitro wykazała zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie potwierdziły działania genotoksycznego. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego olmesartanu medoksomilu.
aktywność reniny, antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, jelito, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerki, masa serca, miedniczka nerkowa, nadnercze, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, przewód mleczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, teratogenność, uszkodzenie nerki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vanatex 80 mg
Walsartan, substancja czynna leku Vanatex, przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej na szczurach dawka 600 mg/kg mc./dobę (około 18-krotnie wyższa niż maksymalna dawka u ludzi 320 mg/dobę) powodowała zmniejszoną przeżywalność potomstwa, opóźnienia rozwojowe oraz mniejszy przyrost masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę) indukowały zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię u szczurów i małp szerokonosych, z podwyższonym stężeniem mocznika i kreatyniny oraz przerostem komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązano z farmakologicznym działaniem hipotensyjnym walsartanu. Zmiany te występowały przy dawkach 6-18 razy wyższych niż u ludzi i prawdopodobnie nie mają znaczenia klinicznego przy stosowaniu terapeutycznym.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, dojrzewanie nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, małżowina uszna, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, profil bezpieczeństwa, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozwój nerek, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, walsartan, zmiana hemodynamiczna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Milrinone Zentiva
Milrinon Zentiva (1 mg/ml) jest inhibitorem fosfodiesterazy III stosowanym w leczeniu ciężkiej niewydolności serca, wymagającym ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych. U pacjentów z migotaniem lub trzepotaniem przedsionków konieczne jest wcześniejsze podanie glikozydów naparstnicy lub leków przeciwarytmicznych ze względu na ryzyko przyspieszenia przewodzenia w węźle przedsionkowo-komorowym i wystąpienia zaburzeń rytmu komór. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek (wymagającymi dostosowania dawki), niskim ciśnieniem tętniczym oraz u osób z małopłytkowością (<100 000/μl) lub niedokrwistością (hemoglobina <10 g/l). Monitorowanie obejmuje EKG, ciśnienie napełniania serca (ZVD, PCWP), stężenie kreatyniny, elektrolity, a także ocenę miejsca podania w celu uniknięcia wynaczynienia. W przypadku obniżenia ciśnienia tętniczego infuzję należy przerwać i wznowić z mniejszą dawką po stabilizacji.
centralne ciśnienie żylne, ciśnienie napełniania serca, ciśnienie tętnicze, ciśnienie w tętnicy płucnej, częstoskurcz komorowy, glikozyd naparstnicy, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipokaliemia, hipotensja, kreatynina w surowicy, krwawienie dokomorowe, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedokrwistość, objętość minutowa serca, odczyn w miejscu podania, operacja na otwartym sercu, opór naczyniowy, parametry czerwonokrwinkowe, perfuzja nerek, przetrwały przewód tętniczy, rzut serca, skurcz komorowy, suplementacja potasu, wskaźnik sercowy, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, walsartanu i hydrochlorotiazydu, zarówno indywidualnie, jak i w kombinacji, nie wykazały toksycznego działania ogólnoustrojowego ani narządowego, które mogłoby ograniczać ich zastosowanie kliniczne. W badaniach na szczurach (do 13 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany hematologiczne i biochemiczne, takie jak obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu i retykulocytów, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz przerost komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Zmiany te uznano za efekt farmakologiczny, a nie toksyczny. Nie stwierdzono działania genotoksycznego ani rakotwórczego, co potwierdzają indywidualne badania każdej substancji. Amlodypina w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (10 mg) powodowała opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa, natomiast dawki do 10 mg/kg (8-krotnie większe niż u ludzi) nie wpływały na płodność szczurów.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bezylan amlodypiny, działanie farmakologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, nadżerka żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry morfologii krwi, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, stężenie potasu, stężenie testosteronu, toksyczny wpływ na narządy docelowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Elestar zawiera olmesartan medoksomil i amlodypinę, które działają na różne cele: olmesartan głównie na nerki, a amlodypina na serce. Badania przedkliniczne nie wykazały nasilenia toksyczności w wyniku ich połączenia. W 3-miesięcznych badaniach toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (olmesartan), zmiany nerkowe (olmesartan), rozszerzenie światła jelit i pogrubienie błony śluzowej (amlodypina), przerost komórek kory nadnerczy oraz przerost przewodów mlecznych (amlodypina). Zmiany te nie wykazywały synergicznego działania toksycznego ani nowych zjawisk toksycznych. W badaniach przewlekłych u szczurów i psów olmesartan powodował wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek potwierdzone histologicznie, co jest zgodne z farmakologicznym profilem antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE. Zwiększona aktywność reniny i przerost komórek przykłębuszkowych były obserwowane, jednak bez istotnego znaczenia klinicznego.
amlodypina, antagonista receptora AT1, dysfagia, działanie teratogenne, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerek, kora nadnerczy, lek przeciwnadciśnieniowy, miedniczki nerkowe, mocznik, mutagenność, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, przewód pokarmowy, rakotwórczość, renina, spermatyda, testosteron, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 160 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej skojarzenia walsartanu i hydrochlorotiazydu, prowadzone na szczurach i małpach szerokonosych przez okres do 6 miesięcy, nie wykazały przeciwwskazań do stosowania terapeutycznego u ludzi. Głównym narządem docelowym była nerka, gdzie przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiadających 0,9-krotności MRHD walsartanu i 3,5-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu + 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3-krotności MRHD walsartanu i 1,2-krotności MRHD hydrochlorotiazydu) obserwowano nefropatię z bazofilią kanalikową, wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmiany w objętości i składzie moczu. Wysokie dawki (100 mg/kg/dobę walsartanu + 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów oraz 30 mg/kg/dobę + 9 mg/kg/dobę u małp) powodowały obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt). U małp szerokonosych stwierdzono także uszkodzenie błony śluzowej żołądka oraz hiperplazję tętniczek doprowadzających w nerkach, co wiązano z farmakologicznym działaniem walsartanu na układ renina-angiotensyna.
angiotensyna II, błona śluzowa żołądka, Co-Valsacor, dysfunkcja nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, maksymalna zalecana dawka, małpy szerokonose, mocznik i kreatynina, nefropatia z bazofilią kanalikowa, objętość moczu, parametry czerwonokrwinkowe, rozwój embrionalny płodowy, skojarzenie walsartanu z hydrochlorotiazydem, stężenie potasu, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uwalnianie reniny, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmita 20 mg + 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Olmita, zawierającego olmesartan medoksomil i amlodypinę, wykazały brak nasilenia toksyczności przy skojarzeniu tych substancji, co wynika z ich odmiennych narządów docelowych (nerki dla olmesartanu, serce dla amlodypiny). W 3-miesięcznym badaniu toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe, jelitowe oraz przerost przewodów mlecznych, jednak bez synergii toksycznej. Przewlekłe badania na szczurach i psach potwierdziły typowe dla antagonistów receptorów AT1 i inhibitorów ACE efekty olmesartanu, takie jak wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca i parametrów czerwonokrwinkowych oraz histologiczne uszkodzenia nerek, które mogą być łagodzone przez podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności in vitro wykazano zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie stwierdzono istotnych efektów genotoksycznych.
antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, badanie rozrodczości, dojrzała spermatyda, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, karcynogenność, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerek, lek przeciwnadciśnieniowy, mutagenność, olmesartan medoksomil i amlodypina, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, pogrubienie błony podstawnej, poszerzenie miedniczek nerkowych, renina w osoczu, rozszerzenie kanalików, teratogenność, testosteron w osoczu, uszkodzenie nerek, zmiany nerkowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipperam 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Dipperam, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (160 mg walsartanu i 10 mg amlodypiny). U szczurów zaobserwowano zapalenie warstwy gruczołowej żołądka przy narażeniu 1,9-2,6× dawki klinicznej oraz owrzodzenia i nadżerki przy wyższych dawkach. Toksyczność nerkowa objawiała się bazofilią, szkliwieniem, rozszerzeniem kanalików nerkowych, wałeczkami nerkowymi, śródmiąższowym zapaleniem limfocytarnym i przerostem błony środkowej tętniczek przy narażeniu 7-13× dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych stwierdzono rozszerzenie moczowodów, zaburzenia kostnienia paliczków i segmentów mostka przy narażeniu 10-12× dawki klinicznej. Maksymalna dawka niewywołująca zaburzeń rozwojowych wynosiła 3-4× dawki klinicznej (AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla połączenia amlodypiny z walsartanem.
amlodypina i walsartan, azot mocznikowy, badanie mutagenności, badanie rakotwórczości, bazofilia, choroba nerek, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, przeżywalność potomstwa, rozrost kanalików nerkowych, rozszerzenie kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodów, rozwój zarodkowo-płodowy, spermatydy, testosteron, wałeczki nerkowe, zaburzenie kostnienia, zapalenie warstwy gruczołowej żołądka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib Zentiva 100 mg
Profil bezpieczeństwa dazatynibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych in vitro i in vivo na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, małpach i królikach. Wykazano, że układ pokarmowy, zwłaszcza jelito, jest głównym narządem docelowym toksyczności, z odwracalnymi zmianami ograniczającymi dawkę u szczurów i małp. Układ krwiotwórczy u szczurów i małp wykazywał odwracalne zmiany parametrów czerwonokrwinkowych i szpiku kostnego, a układ limfatyczny u szczurów charakteryzował się zmniejszeniem liczby limfocytów i masy organów limfatycznych. U małp obserwowano śródmiąższową mineralizację nerek bez innych objawów nefrotoksyczności. Dazatynib wpływał na hemostazę, hamując agregację płytek i wydłużając czas krwawienia, jednak bez samoistnych krwotoków. Badania kardiologiczne wykazały brak istotnych zmian odstępu QT i EKG in vivo u małp po jednorazowej dawce.
agregacja płytek krwi, badanie rakotwórczości, brodawczak macicy, czas krwawienia, efekt klastogenny, EKG, ekspozycja w osoczu, fototoksyczność, gruczolak prostaty, immunosupresja, kanał potasowy hERG, krwotok skórny, limfocyty, mineralizacja śródmiąższowa nerek, nerka, obumieranie embrionów, obumieranie płodów, odstęp QT, organogeneza, parametry czerwonokrwinkowe, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, selektywna toksyczność, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewodu pokarmowego, układ krwiotwórczy, układ limfatyczny, układ pokarmowy, węzły chłonne, włókna Purkinjego, zmiany kośćca płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 160 mg + 25 mg
Przedkliniczne badania toksyczności skojarzenia walsartanu (160 mg) i hydrochlorotiazydu (25 mg) w preparacie Co-Valsacor wykazały, że stosowanie dawek terapeutycznych u ludzi jest bezpieczne, mimo obserwacji nefropatii z bazofilią kanalikową, podwyższonego stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zmienionej diurezy i elektrolitów w moczu u zwierząt doświadczalnych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych, przy dawkach odpowiadających do 0,9-krotności maksymalnej zalecanej dawki walsartanu i 3,5-krotności hydrochlorotiazydu (mg/m²), stwierdzono uszkodzenia nerek oraz zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych przy wyższych dawkach (do 3,0-krotności walsartanu i 12-krotności hydrochlorotiazydu u szczurów). U małp szerokonosych odnotowano także uszkodzenie błony śluzowej żołądka przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu. Hiperplazja tętniczek doprowadzających w nerkach pojawiła się przy bardzo wysokich dawkach, które znacznie przekraczają dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
angiotensyna II, działanie mutagenne, działanie teratogenne, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, rozwój embrionalny, stężenie kreatyniny, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, uszkodzenie błony śluzowej, uszkodzenie nerek, uwalnianie reniny, wady rozwojowe małżowiny usznej, walsartan z hydrochlorotiazydem - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Casaro 16 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kandesartanu cyleksetylu wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej oraz działania szkodliwego na narządy docelowe przy dawkach terapeutycznych. W dawkach znacznie przekraczających kliniczne obserwowano zmniejszenie parametrów hematologicznych, takich jak liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny oraz hematokryt. Wysokie dawki indukowały zmiany nerkowe, w tym śródmiąższowe zapalenie nerek, poszerzenie kanalików nerkowych, obecność wałeczków zasadochłonnych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny, co najprawdopodobniej wynika z hemodynamicznego działania hipotensyjnego leku. Ponadto, stwierdzono rozrost i/lub przerost komórek aparatu przykłębkowego, uznawany za efekt farmakologiczny bez klinicznego znaczenia przy dawkach terapeutycznych. U młodych zwierząt zaobserwowano zmniejszenie masy ciała i serca, przy ekspozycji na kandesartan od 7 do 78 razy wyższej niż u dzieci leczonych dawkami klinicznymi (0,2 mg/kg u dzieci 1–<6 lat oraz 16 mg u dzieci 6–<17 lat). Brak określenia NOEL ogranicza ocenę marginesu bezpieczeństwa tych efektów.
aparat przykłębkowy, badanie in vivo, działanie klastogenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, kanaliki nerkowe, kandesartan cyleksetylu, kreatynina, noworodek normotensyjny, parametry czerwonokrwinkowe, przerost komórek, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczność kandesartanu, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wałeczki zasadochłonne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Polsart 80 mg
Dane przedkliniczne dotyczące telmisartanu wskazują na istotne zmiany hematologiczne, takie jak zmniejszenie liczby erytrocytów, obniżenie stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu, obserwowane u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym przy dawkach odpowiadających terapii u ludzi. Ponadto, lek wpływa na funkcję nerek, co manifestuje się wzrostem stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmianami strukturalnymi, jak poszerzenie i zanik kanalików nerkowych u psów. Zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost aparatu przykłębuszkowego, typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II, nie wydają się mieć znaczenia klinicznego. Dodatkowo, obserwowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zapalenia), które można było zapobiec przez doustne uzupełnienie soli, co ma praktyczne implikacje terapeutyczne.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, badanie in vitro, ciśnienie tętnicze, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametry czerwonokrwinkowe, potas, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candesartan cilexetil + Amlodipine + HCT +pharma 16 mg + 10 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego zawierającego kandesartan cileksetyl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd nie wykazały nowych profili toksyczności dla kombinacji składników w porównaniu do ich indywidualnego działania. Niemniej jednak, dodatek hydrochlorotiazydu nasila nefrotoksyczne działanie kandesartanu, co jest istotne klinicznie. Kandesartan w dawkach klinicznych nie powodował ogólnoustrojowych zaburzeń, jednak w wysokich dawkach u zwierząt obserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek i podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny. Fetotoksyczność kandesartanu w późnej ciąży została potwierdzona, co jest kluczowe dla stosowania leku u kobiet ciężarnych. Badania mutagenności i rakotwórczości kandesartanu nie wykazały działania genotoksycznego ani kancerogennego.
aktywność klastogenna, amlodypina, działanie genotoksyczne, działanie moczopędne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, erytrocyty, fetotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon gonadotropowy, hydrochlorotiazyd, kandesartan, komórki Sertoliego, naciek bazofilów, obniżenie ciśnienia krwi, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, spermatydy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, testosteron, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Valsacor 160 mg tabletki powlekane 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, obejmujące farmakologię, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach dawki toksyczne dla matki (600 mg/kg mc./dobę) spowodowały zmniejszenie przeżycia potomstwa, opóźnienie rozwoju fizjologicznego oraz zmniejszenie przyrostu masy ciała. Dawki te były około 18-krotnie wyższe niż maksymalna zalecana dawka u ludzi (320 mg/dobę dla 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc./dobę indukował u szczurów zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu) oraz nefropatię objawiającą się rozrostem kanalików nerkowych i bazofilią. U małp szerokonosych obserwowano podobne, lecz cięższe zmiany, w tym wzrost stężeń mocznika i kreatyniny oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co wiązało się z farmakodynamicznym działaniem leku prowadzącym do długotrwałego niedociśnienia tętniczego.
antagonista receptora angiotensyny II, dojrzewanie nerek, działanie nefrototoksyczne, działanie rakotwórcze, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, profil bezpieczeństwa, przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie hemoglobiny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa produktu leczniczego Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wskazują na brak nasilenia toksyczności poszczególnych składników w skojarzeniu oraz brak nowych form toksyczności. W badaniach toksyczności przewlekłej olmesartanu medoksomilu u szczurów i psów zaobserwowano charakterystyczne dla antagonistów receptora AT1 zmiany, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca, obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz histologiczne uszkodzenia nerek. Efekty te można częściowo złagodzić poprzez jednoczesne podanie chlorku sodu. W badaniach genotoksyczności olmesartan medoksomil wykazywał działanie w in vitro, jednak nie potwierdzono go in vivo, a badania karcynogenności i wpływu na rozrodczość nie wykazały istotnych zagrożeń, choć odnotowano zmniejszoną przeżywalność potomstwa i poszerzenie miedniczek nerkowych przy ekspozycji w późnej ciąży i laktacji.
antagonista receptora AT1, błona podstawna, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kanalik nerkowy, karcynogenność, komórka Sertoliego, miedniczka nerkowa, mocznik, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, spermatyda, testosteron, toksyczność składników, uszkodzenie nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dipper-Mono 160 mg
Analiza danych nieklinicznych dotyczących walsartanu, obejmująca badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, nie wykazała istotnego zagrożenia dla organizmu ludzkiego. W badaniach na szczurach podawanie toksycznych dawek (600 mg/kg mc./dobę) w ostatnich dniach ciąży i laktacji powodowało u potomstwa zmniejszoną przeżywalność, niższą masę ciała oraz opóźniony rozwój, przy dawkach około 18-krotnie wyższych niż maksymalna zalecana u ludzi (320 mg/dobę dla 60 kg). Walsartan w dawkach 200-600 mg/kg mc. u szczurów i małp szerokonosych wywoływał zmiany w hemodynamice nerek, w tym zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny, rozrost kanalików nerkowych oraz nefropatię, a także rozrost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest efektem farmakologicznym związanym z przewlekłym niedociśnieniem tętniczym. Zmiany te nie mają jednak istotnego znaczenia klinicznego u ludzi stosujących dawki terapeutyczne.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badanie farmakologiczne, dane niekliniczne, dawka toksyczna, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, hemodynamika nerek, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanaliki nerkowe, kreatynina, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmisartanum Teva B.V. 80 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u szczurów i psów przy dawkach odpowiadających terapeutycznym u ludzi. Zaobserwowano również hemodynamiczne zaburzenia funkcji nerek, objawiające się wzrostem stężenia azotu mocznikowego, kreatyniny oraz potasu w surowicy. U psów stwierdzono strukturalne zmiany nerek, w tym poszerzenie kanalików nerkowych z zanikiem oraz przerost i rozrost aparatu przykłębuszkowego u obu gatunków, co jest charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II. Dodatkowo, u szczurów i psów odnotowano uszkodzenia błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne), które można było zapobiec poprzez doustne uzupełnienie soli.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, błona śluzowa żołądka, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kanalik nerkowy, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, parametry czerwonokrwinkowe, potas, telmisartan, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asbima 5 mg + 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Asbima, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne działania niepożądane przy dawkach przekraczających kliniczne. W modelach zwierzęcych obserwowano zapalenie, owrzodzenia i nadżerki błony śluzowej żołądka przy narażeniu na 1,9-2,6-krotność dawki klinicznej (walsartan 160 mg, amlodypina 10 mg). Zmiany nerkowe, takie jak bazofilia, szkliwienie i rozstrzeń kanalików nerkowych, wałeczki nerkowe oraz śródmiąższowe zapalenie limfocytarne, występowały przy 7-13-krotności dawki klinicznej. W badaniach rozwojowych u szczurów stwierdzono rozszerzone moczowody, zaburzenia kostnienia mostka i nieskostniałe paliczki przy dawkach 10-12-krotnych. Maksymalna dawka niepowodująca zaburzeń rozwojowych (NOAEL) wynosiła 3-krotność dawki klinicznej walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, badania przedkliniczne, badanie toksyczności, bazofilia, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, hemodynamika nerek, hipotensja, komórki Sertoliego, nefropatia, nieskostniałe paliczki, NOAEL, obniżenie hormonu folikulotropowego, opóźnienie porodu, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, parametry czerwonokrwinkowe, poziom kreatyniny, produkt złożony, przerost błony śluzowej tętniczek, przerost komórek przykłębuszkowych, rozrost kanalików nerkowych, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, wałeczek nerkowy, walsartan, wydłużenie porodu, zaburzenie kostnienia mostka, zapalenie śródmiąższowe limfocytarne, zmniejszona gęstość nasienia, zmniejszona przeżywalność potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Revival 20 mg
Olmesartan medoksomil, aktywny składnik leku Revival, wykazuje w badaniach przedklinicznych profil bezpieczeństwa typowy dla antagonistów receptora AT1 oraz inhibitorów ACE. W badaniach przewlekłej toksyczności na szczurach i psach zaobserwowano zmiany biochemiczne, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, co wskazuje na czynnościowe zaburzenia nerek związane z blokadą receptorów AT1. Dodatkowo odnotowano zmniejszenie masy mięśnia sercowego, obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt) oraz histologiczne uszkodzenia nerek, w tym regenerację nabłonka, pogrubienie błony podstawnej i poszerzenie cewek nerkowych. Zmiany te można częściowo ograniczyć przez jednoczesne podawanie chlorku sodu. Ponadto, obserwowano wzrost aktywności reniny w osoczu oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, co jest charakterystyczne dla tej grupy leków i nie ma istotnego znaczenia klinicznego.
aktywność reniny, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, aparat przykłębuszkowy, błona podstawna, cewka nerkowa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyty, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, inhibitor ACE, kreatynina we krwi, nabłonek nerkowy, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcia chromosomów, płodność, poszerzenie miedniczek nerkowych, przeżywalność potomstwa, stężenie mocznika, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Candepres HCT 32 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Candepres HCT, zawierającego kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, nie wykazały nowych, specyficznych działań toksycznych różniących się od efektów obserwowanych przy stosowaniu poszczególnych składników. W badaniach na zwierzętach odnotowano istotne zmiany hematologiczne, takie jak spadek liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. Ponadto, kandesartan wywoływał nefrotoksyczne zmiany, w tym zwyrodnienie i poszerzenie kanalików nerkowych oraz wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, które były nasilone przez dodatek hydrochlorotiazydu, prawdopodobnie wskutek synergistycznego wpływu na hemodynamikę nerkową. Zmiany te są najprawdopodobniej wtórne do działania hipotensyjnego leku i zmniejszonej perfuzji nerkowej.
aktywność mutagenna, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębkowy, działanie klastogenne, działanie teratogenne, erytrocyty, funkcja nerek, hematokryt, hemodynamika nerkowa, hemoglobina, kandesartan cyleksetylu i hydrochlorotiazyd, mocznik i kreatynina, nefrotoksyczność, parametry czerwonokrwinkowe, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przepływ krwi przez nerki, rozrost komórek, toksyczność płodowa, toksyczność składników leku, układ krwiotwórczy, wałeczki zasadochłonne, zwyrodnienie kanalików nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tensart 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, substancji czynnej leku Tensart, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi w standardowych dawkach terapeutycznych. W badaniach na szczurach i małpach szerokonosych stosowanie dawek toksycznych (200-600 mg/kg mc./dobę, co odpowiada 6-18-krotności maksymalnej dawki ludzkiej 320 mg/dobę przeliczonej na mg/m²) prowadziło do hematologicznych zmian, takich jak zmniejszenie liczby erytrocytów, hemoglobiny i hematokrytu, oraz do zmian w funkcji nerek, w tym wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny, rozrostu kanalików nerkowych i nefropatii. Obserwowano także przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te są uznawane za wynik farmakologicznego działania walsartanu i nie mają prawdopodobnie znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny, aparat przykłębuszkowy, badania farmakologiczne, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, erytrocyty, funkcja nerek, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ krwiotwórczy, uszkodzenie nerek, walsartan, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Valsacor 320 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności leku Co-Valsacor (320 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) przeprowadzone na szczurach i małpach szerokonosych wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności są nerki, z nefropatią kanalikową, podwyższonym stężeniem mocznika, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a także zmianami w objętości i składzie moczu. Zmiany te obserwowano przy dawkach 30 mg/kg/dobę walsartanu i 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (odpowiednio 0,9× i 3,5× MRHD) oraz 10 mg/kg/dobę walsartanu i 3 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u małp (0,3× i 1,2× MRHD). Wysokie dawki powodowały także obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz hiperplazję tętniczek nerkowych, przy dawkach sięgających 100 mg/kg/dobę walsartanu i 31 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów (3,0× i 12× MRHD) oraz 30 mg/kg/dobę i 9 mg/kg/dobę u małp (0,9× i 3,5× MRHD). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka odnotowano u małp przy dawkach 30 mg/kg/dobę i 9 mg/kg/dobę. Nie stwierdzono działania mutagennego ani klastogennego dla obu substancji, a potencjalne działanie rakotwórcze hydrochlorotiazydu było niejednoznaczne i dotyczyło tylko pojedynczych modeli eksperymentalnych.
błona śluzowa żołądka, Co-Valsacor, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, elektrolity w moczu, erytrocyty, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperplazja tętniczek doprowadzających, inhibitor ACE, mocznik i kreatynina, nefropatia z bazofilią kanalikowa, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, renina, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, walsartan i hydrochlorotiazyd - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 12,5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego zawierającego amlodypinę, walsartan i hydrochlorotiazyd wykazały brak toksycznego działania ogólnoustrojowego oraz negatywnego wpływu na narządy docelowe. W badaniach na szczurach trwających do 13 tygodni zaobserwowano odwracalne zmiany, takie jak obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt, retykulocyty), wzrost stężenia mocznika, kreatyniny i potasu w surowicy oraz zwiększenie liczby komórek przykłębuszkowych w nerkach, a także miejscowe nadżerki w żołądku. Wszystkie zmiany ustępowały po 4-tygodniowym okresie zdrowienia i były interpretowane jako nasilenie działań farmakologicznych. Badania genotoksyczności i karcynogenności poszczególnych substancji nie wykazały ryzyka, a długoterminowe badania rakotwórczości amlodypiny u gryzoni przy dawkach do 2,5 mg/kg/dobę (dwukrotnie przekraczających maksymalną dawkę dla ludzi 10 mg) nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie rakotwórczości, bazofilia, bezylan amlodypiny, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hormon folikulotropowy, kanaliki nerkowe, karcynogenność, komórki przykłębuszkowe, komórki Sertoliego, kreatynina, mocznik, mutagenność, nadżerki żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, potas w surowicy, rakotwórczość, spermatydy, testosteron, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedawkowanie – Dasatinib Stada 140 mg
Przedawkowanie dazatynibu, szczególnie dawką 280 mg/dobę przez tydzień, co stanowi dwukrotność maksymalnej zalecanej dawki, wiąże się z ryzykiem ciężkiej mielosupresji stopnia 3-4, obejmującej trombocytopenię, neutropenię oraz anemię. Dominującym objawem jest istotne obniżenie liczby płytek krwi, co zwiększa ryzyko poważnych powikłań krwotocznych. W takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe wdrożenie ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych, w tym morfologii krwi, oraz leczenia podtrzymującego, które może obejmować przetoczenia koncentratów krwiopochodnych, podawanie czynników wzrostu (np. G-CSF) oraz profilaktykę przeciwinfekcyjną. Hospitalizacja pacjentów z przedawkowaniem jest wskazana ze względu na ryzyko pancytopenii i powikłań ogólnoustrojowych.
anemia, antybiotykoterapia, czynniki wzrostu, dazatynib, elementy morfotyczne krwi, erytrocyty, G-CSF, hemoglobina, infekcje oportunistyczne, inhibitor kinaz tyrozynowych, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat płytek krwi, leczenie hemostatyczne, mielosupresja, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, pancytopenia, parametry czerwonokrwinkowe, płytki krwi, powikłania krwotoczne, preparaty krwiopochodne, profilaktyka przeciwinfekcyjna, przedawkowanie dazatynibu, szpik kostny, trombocytopenia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Walsartan Krka 160 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa walsartanu, obejmujące farmakologię, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze, nie wykazały istotnego ryzyka dla ludzi. W badaniach na szczurach stosowanie dawek toksycznych dla matki (600 mg/kg mc./dobę), co odpowiada około 18-krotności maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (320 mg/dobę dla pacjenta 60 kg), prowadziło do zmniejszenia przeżywalności potomstwa, opóźnienia rozwoju i zmniejszenia przyrostu masy ciała. Wysokie dawki (200-600 mg/kg mc./dobę) wywoływały zmniejszenie parametrów hematologicznych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt) oraz zmiany w funkcji nerek, takie jak podwyższone stężenie mocznika, rozrost kanalików nerkowych i bazofilia, obserwowane również u małp szerokonosych, u których zmiany nerkowe były bardziej nasilone (nefropatia, podwyższone stężenia mocznika i kreatyniny). Przerost komórek aparatu przykłębuszkowego stwierdzono u obu gatunków, jednak nie ma on znaczenia klinicznego przy stosowaniu dawek terapeutycznych u ludzi.
antagonista receptora angiotensyny II, bazofilia, dojrzewanie nerek, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyt, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, parametry czerwonokrwinkowe, przerost aparatu przykłębuszkowego, rozrost kanalików nerkowych, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, walsartan