Przedawkowanie
Voltaren 25 mg/ml

Przedawkowanie diklofenaku sodowego (Voltaren 25 mg/ml) stanowi poważny stan kliniczny, który może prowadzić do wielonarządowych zaburzeń, w tym ostrej niewydolności nerek, uszkodzenia wątroby oraz ciężkich powikłań ze strony układu pokarmowego, nerwowego, sercowo-naczyniowego i oddechowego. Objawy obejmują uporczywe wymioty (często z krwią), krwotoki z przewodu pokarmowego, biegunkę, zawroty głowy, szumy uszne, drgawki typu grand mal, hipotensję, zaburzenia oddychania oraz oligurię lub anurię. Wartości enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik, GFR) oraz parametrów krzepnięcia powinny być monitorowane w celu oceny stopnia uszkodzenia narządów i ryzyka powikłań. Ze względu na brak swoistej odtrutki, leczenie opiera się na terapii podtrzymującej funkcje życiowe i leczeniu objawowym.

Przedawkowanie leku Voltaren (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań)

Przedawkowanie diklofenaku sodowego, substancji czynnej produktu leczniczego Voltaren (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań lub do sporządzania roztworu do infuzji), stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. W przypadku leku Voltaren nie opisano charakterystycznego obrazu klinicznego związanego z przedawkowaniem, co utrudnia szybką diagnostykę i wymaga szczególnej czujności ze strony personelu medycznego. 1

Objawy kliniczne przedawkowania

Przedawkowanie diklofenaku sodowego może manifestować się szeregiem objawów klinicznych, które najczęściej dotyczą układu pokarmowego, nerwowego oraz mogą prowadzić do poważnych zaburzeń funkcji narządów wewnętrznych. W przypadku znacznego przedawkowania diklofenaku możliwe jest wystąpienie ostrej niewydolności nerek oraz uszkodzenia wątroby, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia pacjenta. 2

Układ/narząd Objawy przedawkowania Charakterystyka objawu Stopień nasilenia
Układ pokarmowy Wymioty Uporczywe, mogą zawierać treść krwistą Od łagodnych do ciężkich
Krwotok z przewodu pokarmowego Może manifestować się jako smoliste stolce lub krwiste wymioty Potencjalnie zagrażający życiu
Biegunka Wodnista, może być krwista Od łagodnej do ciężkiej, ryzyko odwodnienia
Układ nerwowy Zawroty głowy Mogą utrudniać normalne funkcjonowanie Od łagodnych do nasilonych
Szumy uszne Dźwięki o różnym charakterze (dzwonienie, brzęczenie) Zwykle łagodne do umiarkowanych
Drgawki Mogą występować napady drgawkowe typu grand mal Poważne, zagrażające życiu
Narządy miąższowe Ostra niewydolność nerek Spadek filtracji kłębuszkowej, oliguria do anurii Poważne, zagrażające życiu
Uszkodzenie wątroby Podwyższenie enzymów wątrobowych, możliwość uszkodzenia hepatocytów Poważne, potencjalnie nieodwracalne
Układ sercowo-naczyniowy Znaczne zmniejszenie ciśnienia tętniczego krwi Hipotensja mogąca prowadzić do wstrząsu Zagrażające życiu
Układ oddechowy Zaburzenia oddychania Od duszności do depresji oddechowej Potencjalnie zagrażające życiu

Postępowanie w przedawkowaniu

Leczenie ostrego zatrucia diklofenakiem, podobnie jak w przypadku innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), opiera się przede wszystkim na terapii podtrzymującej funkcje życiowe oraz leczeniu objawowym. Nie istnieje swoista odtrutka dla diklofenaku. 3

Postępowanie terapeutyczne powinno obejmować następujące elementy:

  • Leczenie podtrzymujące czynności życiowe – monitorowanie i utrzymanie podstawowych parametrów życiowych: ciśnienia tętniczego, czynności serca, saturacji krwi tlenem, stanu świadomości
  • Leczenie objawowe powikłań, takich jak:

Należy podkreślić, że standardowe metody eliminacji trucizn, takie jak wymuszona diureza, dializa lub przetaczanie krwi, nie są skuteczne w przypadku przedawkowania diklofenaku. Wynika to z wysokiego stopnia wiązania diklofenaku z białkami osocza (ponad 99%) oraz jego intensywnego metabolizmu wątrobowego. Z tego powodu metody te nie przyspieszają eliminacji leku z organizmu. 4

Monitorowanie pacjenta po przedawkowaniu

W przypadku przedawkowania preparatu Voltaren, pacjent wymaga ścisłego monitorowania w warunkach szpitalnych, ze szczególnym uwzględnieniem:

  1. Parametrów życiowych (ciśnienie tętnicze, tętno, temperatura ciała, częstość oddechów)
  2. Parametrów laboratoryjnych:
  3. Stanu neurologicznego – poziom świadomości, obecność drgawek
  4. Diurezy – bilans płynów, godzinowa zbiórka moczu w przypadku podejrzenia niewydolności nerek

Czas obserwacji pacjenta powinien być dostosowany do nasilenia objawów przedawkowania i szybkości ich ustępowania, jednak nie powinien być krótszy niż 24-48 godzin w przypadku znacznego przedawkowania, ze względu na możliwość rozwoju późnych powikłań, takich jak niewydolność nerek czy uszkodzenie wątroby. 5

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl