lek neuroleptyczny
Lek neuroleptyczny (zwany także lekiem przeciwpsychotycznym) to substancja stosowana głównie w leczeniu zaburzeń psychotycznych, takich jak schizofrenia, zaburzenia schizoafektywne, psychozy, mania w chorobie afektywnej dwubiegunowej oraz niektóre przypadki ciężkiej depresji. Mechanizm działania leków neuroleptycznych opiera się przede wszystkim na blokowaniu receptorów dopaminowych D2 w ośrodkowym układzie nerwowym.
Neuroleptyki dzielą się na dwie główne grupy: klasyczne (pierwszej generacji) i atypowe (drugiej generacji). Leki klasyczne charakteryzują się silnym działaniem przeciwpsychotycznym, ale też wyraźnymi działaniami niepożądanymi, szczególnie objawami pozapiramidowymi. Neuroleptyki atypowe wykazują lepszy profil bezpieczeństwa, mniejsze ryzyko wywoływania objawów pozapiramidowych i szersze spektrum działania terapeutycznego, obejmujące również objawy negatywne i poznawcze schizofrenii.
Do najczęstszych działań niepożądanych neuroleptyków należą: objawy pozapiramidowe (parkinsonizm polekowy, dystonie, akatyzja, dyskinezy późne), sedacja, przyrost masy ciała, zaburzenia metaboliczne, hiperprolaktynemia, zaburzenia seksualne, wydłużenie odstępu QT oraz złośliwy zespół neuroleptyczny. Wybór odpowiedniego leku neuroleptycznego powinien uwzględniać indywidualny profil pacjenta, obraz kliniczny zaburzenia oraz potencjalne działania niepożądane.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulpiryd Hasco 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sulpirydu wykazały, że lek ten powoduje zwiększone wydzielanie prolaktyny, co u zwierząt doświadczalnych wiązało się ze wzrostem ryzyka występowania guzów sutka. W badaniach kancerogenności na szczurach rasy Wistar nie stwierdzono zależnego od dawki wzrostu częstości nowotworów wywodzących się z komórek wysp trzustkowych, co pozwala wykluczyć bezpośredni wpływ sulpirydu na proliferację tych komórek. Korelacje obserwowane u szczurów Wistar mają charakter gatunkowo-specyficzny, gdyż inne rasy szczurów oraz myszy nie wykazały zwiększonej częstości nowotworów trzustki. Długoterminowe badania na zwierzętach wskazały na wzrost liczby guzów gruczołów wydzielania wewnętrznego, w tym złośliwych, u niektórych gatunków, jednak brak jest jednoznacznych dowodów potwierdzających związek między stosowaniem sulpirydu a nowotworami u ludzi.
ekspozycja na sulpiryd, ekspozycja prenatalna i poporodowa, embriotoksyczność, guz gruczołu wydzielania wewnętrznego, guz sutka, hiperprolaktynemia, kancerogenność, lek neuroleptyczny, nowotwór wysp trzustkowych, proces nowotworowy, prolaktyna, specyficzność gatunkowa, sulpiryd, Sulpiryd Hasco, wydzielanie prolaktyny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fenactil
Fenactil, zawierający chloropromazynę, wymaga szczególnej ostrożności w kwalifikacji i monitorowaniu pacjentów. Lek jest przeciwwskazany u osób z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, chorobą Parkinsona, niedoczynnością tarczycy, niewydolnością serca, guzem chromochłonnym nadnerczy, miastenią, przerostem gruczołu krokowego, jaskrą z wąskim kątem, agranulocytozą w wywiadzie oraz nadwrażliwością na pochodne fenotiazyny. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, z padaczką lub drgawkami, ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak hipertermia, hipotermia czy obniżenie progu drgawkowego. Monitorowanie obejmuje morfologię krwi (ryzyko agranulocytozy), ciśnienie tętnicze, EKG oraz parametry biochemiczne, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, a także stan kliniczny pod kątem infekcji i gorączki niewiadomego pochodzenia.
agranulocytoza, chloropromazyna, choroba Parkinsona, demencja, EKG, guz chromochłonny, guz chromochłonny nadnerczy, hipertermia, hipertermia i hipotermia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra z wąskim kątem, lek neuroleptyczny, miastenia, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, organiczne uszkodzenie mózgu, pacjent w podeszłym wieku, padaczka, pochodna fenotiazyny, reakcja fotoalergiczna, schizofrenia, skurcz oskrzeli, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Chlorprothixen Zentiva 50 mg
Chlorprothixen Zentiva, zawierający chloroprotyksenu chlorowodorek, jest neuroleptykiem dostępnym w tabletkach powlekanych o dawkach 15 mg i 50 mg, stosowanym głównie w leczeniu psychoz endogennych i organicznych z towarzyszącym pobudzeniem ruchowym i agresją, a także w stanach niepokoju i bezsenności związanych z zaburzeniami nerwicowymi oraz psychosomatycznymi. Lek znajduje również zastosowanie w terapii psychoz alkoholowych, w tym majaczenia alkoholowego. W medycynie zabiegowej Chlorprothixen Zentiva jest wykorzystywany jako premedykacja uspokajająca przedoperacyjnie, do redukcji reakcji neurowegetatywnych oraz profilaktyki wymiotów pooperacyjnych. Tabletki 15 mg mają średnicę 7,1 mm i zawierają 93 mg laktozy jednowodnej, 10 mg sacharozy oraz barwnik E110, natomiast tabletki 50 mg mają średnicę 9,2 mm i zawierają 135 mg laktozy jednowodnej oraz 20 mg sacharozy.
bezsenność, chloroprotyksenu chlorowodorek, działanie anksjolityczne, działanie przeciwwymiotne, efekt niepożądany, laktoza jednowodna, lek neuroleptyczny, lęk przedoperacyjny, majaczenie alkoholowe, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie ruchowe, premedykacja przedoperacyjna, psychoza alkoholowa, psychoza endogenna, psychoza organiczna, reakcja neurowegetatywna, tabletka powlekana, układ autonomiczny, wymioty pooperacyjne, zaburzenie nerwicowe, zaburzenie psychosomatyczne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie agresywne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zolafren 10 mg
Lek Zolafren zawiera olanzapinę w dawkach 5 mg i 10 mg w postaci tabletek powlekanych. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są nadwrażliwość na olanzapinę lub substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (75,72 mg w tabletce 5 mg i 70,92 mg w tabletce 10 mg) oraz barwnik E110 (0,0046 mg w obu dawkach), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia jaskry z wąskim kątem przesączania, gdyż działanie antycholinergiczne olanzapiny może indukować mydrię i wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, co u predysponowanych pacjentów może prowadzić do ostrego napadu jaskry – stanu nagłego zagrażającego wzrokowi.
ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie antycholinergiczne, jaskra z wąskim kątem przesączania, laktoza jednowodna, lek neuroleptyczny, lek przeciwpsychotyczny, mydriaza, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na substancję pomocniczą, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, olanzapina, ostry napad jaskry, płytka komora przednia oka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tabletka powlekana, wąski kąt przesączania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Marcaine – Adrenaline 0,5% (5 mg + 0,005 mg)/ml
Marcaine-Adrenaline 0,5% zawiera chlorowodorek bupiwakainy (5 mg/ml) oraz winian adrenaliny (5 µg/ml), co implikuje konieczność uwzględnienia potencjalnych interakcji dotyczących obu składników. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących jednocześnie bupiwakainę z innymi amidowymi lekami miejscowo znieczulającymi lub lekami przeciwarytmicznymi (lidokaina, meksyletyna, tokainid), ze względu na ryzyko sumowania działań toksycznych. Interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy III, np. amiodaronem, choć nie zostały szczegółowo zbadane, wymagają zachowania ostrożności. Komponent adrenaliny może wywoływać istotne interakcje z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, pochodnymi oksytocyny z grupy ergotaminy, lekami neuroleptycznymi, wziewnymi środkami do znieczulenia ogólnego (halotan, enfluran) oraz nieselektywnymi beta-adrenolitykami (np. propranolol), co może skutkować ciężkim nadciśnieniem, zaburzeniami rytmu serca lub innymi powikłaniami sercowo-naczyniowymi.
amidowy lek znieczulający, amiodaron, bradykardia, chlorowodorek bupiwakainy, elektrokardiogram, enfluran, fenotiazyna, halotan, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokaina, meksyletyna, nadciśnienie tętnicze, nieselektywny beta-adrenolityk, obniżenie ciśnienia tętniczego, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, powikłanie sercowo-naczyniowe, propranolol, tachykardia, tokainid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ krążenia, winian adrenaliny, wziewny środek znieczulający, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fenactil 25 mg/ml
Fenactil, zawierający chloropromazynę chlorowodorek w stężeniach 5 mg/ml oraz 25 mg/ml, jest neuroleptykiem z grupy pochodnych fenotiazyny o złożonym mechanizmie działania na ośrodkowy układ nerwowy. Jego główne efekty farmakodynamiczne obejmują silne działanie przeciwpsychotyczne i uspokajające, umiarkowane działanie przeciwlękowe i przeciwwymiotne oraz wpływ na ośrodek termoregulacji, co może prowadzić do zaburzeń regulacji temperatury ciała. Chloropromazyna działa antagonistycznie na receptory dopaminowe (silny efekt), serotoninowe 5-HT2 (umiarkowany do silnego), adrenergiczne α1 (umiarkowany do silnego), muskarynowe (umiarkowany) oraz wykazuje słabe działanie przeciwhistaminowe. Blokada receptorów dopaminowych w układzie limbicznym odpowiada za efekt przeciwpsychotyczny, natomiast w układzie nigrostriatalnym może wywoływać objawy pozapiramidowe.
chloropromazyna chlorowodorek, działanie cholinolityczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwautystyczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie przeciwlękowe, działanie przeciwpsychotyczne, działanie przeciwwymiotne, lek neuroleptyczny, mechanizm termoregulacyjny, neuroleptyk klasyczny, objawy pozapiramidowe, ośrodek termoregulacji, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne fenotiazyny, przekaźnictwo dopaminergiczne, receptor 5-HT2, receptor adrenergiczny α1, receptor dopaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, roztwór do wstrzykiwań, układ adrenergiczny, układ cholinergiczny, układ dopaminergiczny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny, układ serotoninergiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – ApoSuprid 400 mg
ApoSuprid, zawierający amisulpryd, jest neuroleptykiem o wysokiej selektywności receptorowej, działającym głównie na receptory dopaminergiczne D2 i D3, bez powinowactwa do receptorów D1, D4, D5, serotoninowych, α-adrenergicznych, histaminergicznych H1, cholinergicznych oraz sigma. Lek dostępny jest w formie tabletek 200 mg i powlekanych 400 mg, które można dzielić na równe dawki. Amisulpryd wykazuje dwufazowy mechanizm działania: w dużych dawkach blokuje postsynaptyczne receptory D2 w układzie limbicznym, co wpływa na objawy pozytywne schizofrenii, natomiast w małych dawkach blokuje presynaptyczne receptory D2 i D3, prowadząc do uwalniania dopaminy i poprawy objawów negatywnych. Każda tabletka zawiera 200 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy.
amisulpryd, działanie farmakodynamiczne, laktoza jednowodna, lek neuroleptyczny, nawrót choroby, nietolerancja laktozy, objawy negatywne schizofrenii, objawy pozytywne schizofrenii, receptor alfa-adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor dopaminowy D2, receptor histaminergiczny H1, receptor postsynaptyczny D2, receptor presynaptyczny D2, receptor serotoninowy, receptor sigma, schizofrenia, selektywność receptorowa, układ limbiczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Madopar 250 mg 200 mg + 50 mg
Przedawkowanie leku Madopar 250 mg, zawierającego 200 mg lewodopy i 50 mg benzerazydu, może prowadzić do nasilenia objawów niepożądanych typowych dla terapii, obejmujących zaburzenia układu sercowo-naczyniowego (arytmie), nerwowego (splątanie, bezsenność, zaburzenia psychotyczne), ruchowego (dyskinezy, ruchy pląsawicze lub dystoniczne) oraz pokarmowego (nudności, wymioty). Szczególną uwagę należy zwrócić na postać o przedłużonym uwalnianiu (Madopar HBS), gdzie objawy mogą ujawnić się z opóźnieniem, co wymaga dłuższej hospitalizacji i monitorowania pacjenta. W przypadku przedawkowania konieczne jest stałe monitorowanie funkcji życiowych, w tym EKG i funkcji oddechowych, ze względu na ryzyko depresji ośrodka oddechowego i poważnych zaburzeń rytmu serca.
benzerazyd, chlorowodorek, depresja ośrodka oddechowego, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, EKG, funkcje życiowe, leczenie objawowe, lek antyarytmiczny, lek neuroleptyczny, lek pobudzający układ oddechowy, lewodopa, Madopar, Madopar HBS, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, płynoterapia dożylna, przedłużone uwalnianie, przewód pokarmowy, ruch mimowolny, ruch pląsawiczy, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie oddychania, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherzyca pęcherzowa – Objawy
Pęcherzyca pęcherzowa (bullous pemphigoid) to najczęstsza autoimmunologiczna choroba pęcherzowa podskórna, dotykająca głównie osoby w wieku 60-80 lat, z przewlekłym przebiegiem trwającym od kilku miesięcy do 5 lat. Choroba manifestuje się dwoma fazami: prodromalną, charakteryzującą się świądem i niespecyficznymi zmianami skórnymi (rumień, grudki, wysypka), oraz fazą pęcherzową, gdzie pojawiają się napięte pęcherze o średnicy 1-5 cm, wypełnione przejrzystym lub krwistym płynem, lokalizujące się głównie na ramionach, pachach, nogach, brzuchu i fałdach skórnych. Zajęcie błon śluzowych występuje rzadko (10-30%) i zwykle nie jest klinicznie istotne. Przebieg choroby cechuje się okresami zaostrzeń i remisji, z ryzykiem nawrotów do 50% w ciągu 3 miesięcy po przerwaniu leczenia. Pęcherze goją się zwykle bez blizn w ciągu 7-10 dni, choć mogą pozostawić przebarwienia. Choroba wiąże się z wysokim ryzykiem powikłań, w tym zakażeń bakteryjnych i sepsy, szczególnie u osób starszych z osłabioną odpornością.
beta-bloker, błona śluzowa, choroba Alzheimera, choroba autoimmunologiczna pęcherzowa, choroba immunopęcherzowa, choroba neurologiczna, choroba Parkinsona, demencja, egzema, faza prodromalna, hiperpigmentacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek neuroleptyczny, nowotwór hematologiczny, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, padaczka, pęcherz skórny, pęcherzyca pęcherzowa, półpasiec, posocznica, przeciwciało anty-BP180, remisja choroby, rumień, ryzyko śmiertelności, świąd skóry, udar mózgu, wyprysk, zakażenie bakteryjne skóry, zakażenie wirusowe, zmiana skórna - Leksykon substancji czynnych
Benserazyd – Przedawkowanie
Benserazyd, inhibitor dekarboksylazy, stosowany w preparatach złożonych z lewodopą, takich jak Xevoben (dawki 50 mg + 12,5 mg, 100 mg + 25 mg, 200 mg + 50 mg) oraz Xevoben XR (100 mg + 25 mg o przedłużonym uwalnianiu), w przypadku przedawkowania wywołuje objawy o nasileniu znacznie przekraczającym standardowe działania niepożądane. Klinicznie obserwuje się poważne zaburzenia sercowo-naczyniowe (arytmie, tachykardia, wahania ciśnienia tętniczego), psychiczne (splątanie, halucynacje, majaczenie), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka) oraz neurologiczne (dystonie, dyskinezy, drgawki). Szczególną uwagę wymaga preparat Xevoben XR, gdzie opóźnione uwalnianie leku powoduje późniejsze i przedłużone wystąpienie objawów, co komplikuje diagnostykę i leczenie.
arytmia, bezsenność, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, drgawka, drżenie, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, halucynacja, inhibitor dekarboksylazy, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwwymiotny, majaczenie, monitorowanie EKG, objaw psychotyczny, objaw żołądkowo-jelitowy, objawy przedmiotowe i podmiotowe, parametr hemodynamiczny, płukanie żołądka, praktyka kliniczna, przedłużone uwalnianie, przewód pokarmowy, ruch mimowolny, splątanie, tachykardia, wahanie ciśnienia tętniczego, wchłanianie substancji czynnej, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fenactil
Chloropromazyna w postaci roztworu do wstrzykiwań (Fenactil 5 mg/ml lub 25 mg/ml) wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań, w tym u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, chorobą Parkinsona, niedoczynnością tarczycy, niewydolnością serca, guzem chromochłonnym nadnerczy, miastenią, przerostem gruczołu krokowego, jaskrą z wąskim kątem, agranulocytozą w wywiadzie oraz nadwrażliwością na pochodne fenotiazyny. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych, ze względu na ryzyko hipertermii, hipotermii oraz niedociśnienia ortostatycznego. Podawanie domięśniowe może powodować ortostatyczne obniżenie ciśnienia tętniczego z tachykardią, ból i guzki w miejscu wstrzyknięcia, dlatego pacjent powinien leżeć na wznak, a ciśnienie tętnicze być systematycznie monitorowane. U pacjentów z padaczką lub drgawkami w wywiadzie chloropromazyna może obniżać próg drgawkowy, co wymaga ścisłej kontroli neurologicznej i rozważenia profilaktyki przeciwpadaczkowej.
agranulocytoza, chloropromazyna, choroba Parkinsona, drgawki, guz chromochłonny nadnerczy, hipertermia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipotermia, jaskra z wąskim kątem, lek neuroleptyczny, miastenia, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niedożywienie, niewydolność serca, padaczka, pochodna fenotiazyny, przerost gruczołu krokowego, schizofrenia, sztywność mięśni, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia nerek, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia wątroby, zespół odstawienia, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Xevoben 200 mg + 50 mg
Przedawkowanie leku Xevoben, zawierającego lewodopę 200 mg i benserazyd 50 mg, prowadzi do nasilenia objawów niepożądanych typowych dla terapii, obejmujących zaburzenia rytmu serca (arytmie, tachykardia), zaburzenia psychiatryczne (splątanie, bezsenność, dezorientacja), objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty) oraz nasilone dyskinezy i mimowolne ruchy mięśniowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na opóźnione wystąpienie symptomów w przypadku preparatów o przedłużonym uwalnianiu, co wynika z późniejszego wchłaniania substancji czynnych z przewodu pokarmowego.
arytmia, bezsenność, czynności życiowe, dyskineza, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lewodopa z benserazydem, nudności, objawy pozapiramidowe, objawy sercowo-naczyniowe, objawy żołądkowo-jelitowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hemodynamiczne, płukanie żołądka, preparat o przedłużonym uwalnianiu, przedłużone uwalnianie, ruchy mimowolne, splątanie, środek przeczyszczający, węgiel aktywowany, zaburzenia motoryczne, zaburzenia psychiatryczne, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Sulpiryd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa sulpirydu wskazują na istotne różnice w toksyczności w zależności od drogi podania i gatunku zwierząt. LD50 po podaniu doustnym wynosiła 9800 mg/kg u szczurów i 1700 mg/kg u myszy, natomiast po podaniu pozajelitowym odpowiednio 40 mg/kg i 48 mg/kg, co sugeruje wyższą biodostępność przy podaniu pozajelitowym. Hiperprolaktynemia, będąca efektem farmakologicznym sulpirydu, wiązała się ze zwiększonym ryzykiem guzów sutka u zwierząt, choć korelacja ta nie została jednoznacznie potwierdzona u ludzi. Badania kancerogenności wykazały gatunkowo-specyficzne zwiększenie częstości nowotworów u szczurów rasy Wistar, natomiast u innych szczurów i myszy nie zaobserwowano takiego efektu. Długoterminowe badania neuroleptyków, w tym sulpirydu, wskazały na wzrost liczby guzów gruczołów wydzielania wewnętrznego, niejednokrotnie złośliwych, jednak brak jest potwierdzenia podobnych zjawisk u ludzi.
biodostępność sulpirydu, choroba nowotworowa, ekspozycja płodu, ekspozycja prenatalna i poporodowa, embriotoksyczność, gruczoły wydzielania wewnętrznego, guz sutka, hiperprolaktynemia, lek neuroleptyczny, nowotwór trzustki, progresja nowotworu, prolaktyna, stężenie prolaktyny, sulpiryd, toksyczność ostra, trymestr ciąży, wyspy trzustkowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Trazodone Neuraxpharm
Preparat Trazodone Neuraxpharm (dawki 50 mg, 100 mg, 150 mg) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku, u których obserwuje się zwiększone ryzyko hipotonii ortostatycznej, senności oraz działań cholinolitycznych. Lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i agresji. W trakcie terapii należy ściśle monitorować pacjentów z historią zachowań samobójczych oraz osoby poniżej 25 roku życia, szczególnie w początkowej fazie leczenia i po zmianie dawki. Zaleca się ograniczenie ilości przepisywanego leku, aby zmniejszyć ryzyko prób samobójczych. Dawkowanie powinno być ostrożnie dostosowywane u pacjentów z padaczką, niewydolnością wątroby lub nerek, chorobami układu sercowo-naczyniowego (w tym z wydłużonym odstępem QT, bradykardią, niedawno przebytym zawałem mięśnia sercowego), a także u osób z zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) i nadczynnością tarczycy.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dusznica bolesna, działanie cholinolityczne, hipokaliemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek alfa-adrenomimetyczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, morfologia krwi, myśl samobójcza, nadczynność tarczycy, niedociśnienie, niestabilność autonomiczna, niewydolność sercowo-naczyniowa, niewydolność wątroby, objaw grypopodobny, padaczka, priapizm, remisja, rozrost gruczołu krokowego, schizofrenia, skłonność samobójcza, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zachowanie samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Flupentyksol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Flupentyksol wykazuje niski profil toksyczności ostrej, co wskazuje na stosunkowo wysokie bezpieczeństwo przy jednorazowym narażeniu. Badania przewlekłej toksyczności nie wykazały istotnych zmian patologicznych, co sugeruje bezpieczeństwo długoterminowego stosowania. W zakresie bezpieczeństwa reprodukcyjnego, flupentyksol nie wykazuje działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, jednak przy dawkach przekraczających kliniczne obserwowano nieznaczne zmniejszenie liczby ciąż u szczurzych samic oraz toksyczne efekty na płód, takie jak zwiększona liczba utraconych zarodków po implantacji, wzrost resorpcji zarodków i wyższa częstość poronień spontanicznych. Efekty te korelują z toksycznością matczyną, co sugeruje pośredni mechanizm działania na płód.
badania przedkliniczne, dekanian flupentyksolu, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, Fluanxol Depot, flupentyksol, lek neuroleptyczny, poronienie spontaniczne, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozrodu, tolerancja miejscowa, wady rozwojowe płodu, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amisan 200 mg
Amisulpryd, należący do grupy neuroleptyków benzamidowych (kod ATC: N05AL05), charakteryzuje się wysoką selektywnością receptorową, wiążąc się wybiórczo z receptorami dopaminergicznymi D2/D3, bez powinowactwa do receptorów D1, D4, D5 oraz receptorów serotoninowych, α-adrenergicznych, histaminowych H1, cholinergicznych i sigma-1. Jego unikalny, dwufazowy mechanizm działania zależy od dawki: w małych dawkach (50-300 mg/dobę) blokuje presynaptyczne receptory D2/D3, zwiększając uwalnianie dopaminy i skutecznie łagodząc objawy negatywne schizofrenii, natomiast w dużych dawkach (400-800 mg/dobę) blokuje postsynaptyczne receptory dopaminergiczne, co odpowiada za działanie przeciwpsychotyczne na objawy pozytywne i zaostrzenia choroby. Amisulpryd wykazuje mniejsze ryzyko objawów pozapiramidowych dzięki selektywnej blokadzie receptorów w układzie limbicznym oraz nie indukuje katalepsji ani nadwrażliwości receptorowej po wielokrotnym podaniu.
amisulpryd, atypowy lek przeciwpsychotyczny, benzamid, działanie niepożądane, halucynacja, hipotonia ortostatyczna, katalepsja, lek neuroleptyczny, nadwrażliwość receptorowa, objawy negatywne schizofrenii, objawy pozapiramidowe, objawy pozytywne schizofrenii, obniżenie nastroju, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor postsynaptyczny, receptor presynaptyczny, receptor serotoninowy, receptor sigma, receptor α-adrenergiczny, selektywność receptorowa, spłycenie afektu, spowolnienie psychoruchowe, urojenie, zubożenie mowy - Leksykon substancji czynnych
Klomipramina – Interakcje
Klomipramina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Przeciwwskazane jest łączenie klomipraminy z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko ciężkich objawów, takich jak przełom nadciśnieniowy czy zespół serotoninowy; konieczne jest zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Klomipramina może osłabiać działanie hipotensyjne leków takich jak guanetydyna czy klonidyna, a także nasilać efekty sympatykomimetyków (adrenalina, efedryna) oraz neuroleptyków (zwłaszcza tiorydazyny, z ryzykiem zaburzeń rytmu serca). Współstosowanie z SSRI, SNRI, lit czy buprenorfiną zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, stosowanie leków moczopędnych może indukować hipokaliemię, co zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i torsades de pointes, dlatego przed terapią należy skorygować poziom potasu.
antagonista receptora H2, cymetydyna, demetylacja, demetyloklomipramina, estrogen, fluoksetyna, fluwoksamina, hiperpireksja, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym cytochromu P450, izoenzymy cytochromu P450, lek antycholinergiczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrgawkowe, leki sympatykomimetyczne, metylfenidat, moklobemid, N-demetyloklomipramina, pochodna fenotiazyny, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, SSRI, tiorydazyna, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Nironovo SR 8 mg
Ropinirol, stosowany w terapii choroby Parkinsona, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie kliniczne. Nie stwierdzono konieczności dostosowania dawkowania przy jednoczesnym stosowaniu lewodopy i domperidonu. Natomiast antagonisty dopaminy, takie jak sulpiryd czy metoklopramid, obniżają skuteczność ropinirolu poprzez konkurencyjne blokowanie receptorów dopaminergicznych, co wymaga unikania ich łącznego stosowania. Estrogeny stosowane w HTZ zwiększają stężenie ropinirolu w surowicy, co może wymagać modyfikacji dawki przy rozpoczynaniu lub zakończeniu terapii hormonalnej. Ropinirol metabolizowany jest głównie przez CYP1A2, a inhibitory tego enzymu (cyprofloksacyna, enoksacyna, fluwoksamina) powodują wzrost Cmax o 60% i AUC o 84%, zwiększając ryzyko działań niepożądanych i wskazując na konieczność dostosowania dawki.
acenokumarol, antagonista dopaminy, antagonista witaminy K, antybiotyk fluorochinolonowy, choroba Parkinsona, cyprofloksacyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, domperidon, enoksacyna, fluwoksamina, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, izoenzym CYP1A2, lek neuroleptyczny, lewodopa, metoklopramid, niedociśnienie ortostatyczne, receptor dopaminergiczny, ropinirol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulpiryd, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, teofilina, warfaryna - Leksykon substancji czynnych
Tenofowir dizoproksyl – Przeciwwskazania stosowania
Tenofowir dizoproksyl jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu. Szczególnie preparaty złożone zawierające efawirenz i emtrycytabinę (np. Efavirenz + Emtricitabine + Tenofovir disoproxil Aurovitas, Emtenef, Padviram) nie powinny być stosowane u chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg skali Child-Pugh-Turcotte) ze względu na nieprzewidywalną farmakokinetykę efawirenzu. Preparaty te są także przeciwwskazane w profilaktyce przedekspozycyjnej (PrEP) u osób z nieznanym lub dodatnim statusem HIV-1, aby zapobiec rozwojowi oporności wirusa. Ponadto, ze względu na obecność efawirenzu, preparaty te wykazują liczne interakcje lekowe, w tym z lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych, takich jak zaburzenia rytmu serca czy depresja oddechowa.
antybiotyk makrolidowy, bradykardia, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom P450, działanie niepożądane, działanie proarytmiczne, fluorochinolon, frakcja wyrzutowa lewej komory, gęstość mineralna kości, hipokaliemia, hipomagnezemia, lek nefrotoksyczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, nadwrażliwość, osteoporoza, preparat jednoskładnikowy, preparat ziołowy, profilaktyka przedekspozycyjna, tenofowir dizoproksyl, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zakażenie HBV, zakażenie HIV, zaostrzenie zapalenia wątroby, zastoinowa niewydolność serca, ziele dziurawca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clopixol
Podczas stosowania zuklopentyksolu (Clopixol) istnieje ryzyko wystąpienia złośliwego zespołu neuroleptycznego, objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości oraz niestabilnością autonomiczną. Szczególnie narażeni są pacjenci z organicznym zespołem mózgowym, upośledzeniem umysłowym oraz osoby nadużywające opioidy i alkohol. W przypadku wystąpienia tego zespołu konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku, wdrożenie leczenia podtrzymującego oraz rozważenie podania dantrolenu i bromokryptyny. Objawy mogą utrzymywać się ponad tydzień po odstawieniu leku, zwłaszcza w formach o przedłużonym uwalnianiu. Ponadto, zuklopentyksol może obniżać próg drgawkowy, wymaga ostrożności u pacjentów z drgawkami w wywiadzie oraz u osób z ciężką chorobą wątroby ze względu na możliwe zaburzenia metabolizmu leku. U chorych na cukrzycę konieczna jest regularna kontrola glikemii, gdyż lek wpływa na stężenia insuliny i glukozy.
autonomiczny układ nerwowy, bradykardia, bromokryptyna, choroba wątroby, Clopixol, cukrzyca, dantrolen, drgawki, dysfagia, glikemia, hipertermia, hipokaliemia, leczenie przeciwcukrzycowe, lek neuroleptyczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, neuroleptyki, niedobór magnezu, organiczny zespół mózgowy, otyłość, stężenie glukozy, sztywność mięśni, trombofilia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zawał mięśnia sercowego, złośliwy zespół neuroleptyczny, zuklopentyksol, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Promazine Hasco 50 mg
Promazine Hasco, zawierający 50 mg chlorowodorku promazyny w postaci tabletek powlekanych, jest neuroleptykiem stosowanym krótkotrwale jako leczenie wspomagające w umiarkowanym i ciężkim pobudzeniu psychoruchowym. Lek jest wskazany u pacjentów z nasilonymi objawami wzmożonej aktywności psychoruchowej, niepokoju oraz agresji, gdy inne metody terapeutyczne są niewystarczające lub niemożliwe do zastosowania. Szczególną grupą docelową są osoby w podeszłym wieku, u których promazyna pomaga kontrolować pobudzenie i niepokój związane z zaburzeniami neurodegeneracyjnymi, psychotycznymi lub stanami delirium. Preparat zawiera laktozę jednowodną, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
chlorowodorek promazyny, delirium, interwencja psychospołeczna, laktoza jednowodna, leczenie wspomagające, lek neuroleptyczny, lek przeciwpsychotyczny, nietolerancja laktozy, objawy pozapiramidowe, pacjent geriatryczny, pobudzenie psychoruchowe, populacja geriatryczna, tabletka powlekana, technika behawioralna, terapia niefarmakologiczna, zaburzenie neurodegeneracyjne, zaburzenie psychotyczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Olanzapina Viatris 5 mg
Przedawkowanie olanzapiny stanowi poważne zagrożenie dla życia, manifestując się szerokim spektrum objawów neurologicznych, kardiologicznych i oddechowych. Do najczęstszych objawów (>10%) należą częstoskurcz, pobudzenie lub agresywność, dyzartria, objawy pozapiramidowe oraz zmniejszony poziom świadomości od sedacji do śpiączki. Rzadziej (<2%) obserwuje się zaburzenia rytmu serca, a w najcięższych przypadkach może dojść do zatrzymania krążenia i oddychania. Dodatkowo mogą wystąpić majaczenie, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny, depresja oddechowa, zachłyśnięcie oraz zmienne zaburzenia ciśnienia tętniczego (nadciśnienie lub niedociśnienie). W dokumentacji medycznej odnotowano zgony po dawkach poniżej 450 mg, jednakże opisano także przeżycia po dawkach około 2 g, co wskazuje na dużą indywidualną zmienność w toksyczności olanzapiny.
akatyzja, biodostępność, częstoskurcz, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, dystonia, dyzartria, hipertermia, lek neuroleptyczny, majaczenie, monitorowanie EKG, monitorowanie kardiologiczne, niedociśnienie tętnicze, niestabilność autonomiczna, objawy pozapiramidowe, olanzapina, płukanie żołądka, receptory beta-adrenergiczne, środki sympatykomimetyczne, węgiel aktywowany, zaburzenia rytmu serca, zachłyśnięcie, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Benzerazyd – Przedawkowanie
Benzerazyd, stosowany w preparatach z lewodopą (np. Madopar) w stałym stosunku 1:4, pełni funkcję inhibitora dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych. Przedawkowanie benzerazydu, zwłaszcza w formach o przedłużonym uwalnianiu (Madopar HBS), może prowadzić do nasilenia objawów typowych dla terapii lewodopą, obejmujących układ sercowo-naczyniowy (arytmie, zaburzenia ciśnienia tętniczego), układ nerwowy (splątanie, bezsenność, dyskinezy, depresja ośrodka oddechowego) oraz układ pokarmowy (nudności, wymioty, bóle brzucha). Dawki benzerazydu w preparatach Madopar wynoszą odpowiednio 12,5 mg (62,5 mg preparatu), 25 mg (125 mg preparatu), 50 mg (250 mg preparatu) oraz 25 mg w formie HBS. Ze względu na zmienność farmakokinetyczną i indywidualną wrażliwość, toksyczność pojawia się zwykle po kilkukrotnym przekroczeniu dawki dobowej, szczególnie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek.
arytmia, benzerazyd, bezsenność, biegunka, chlorowodorek, depresja ośrodka oddechowego, drżenie, dyskineza, dystonia, EKG, hipertensja, hipotensja, inhibitor dekarboksylazy aminokwasów aromatycznych, leczenie antyarytmiczne, lek antyarytmiczny, lek neuroleptyczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, lewodopa, Madopar, Madopar HBS, niewydolność oddechowa, nudność, omam, parametr farmakokinetyczny, patologiczny ruch mimowolny, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, przedłużone uwalnianie, równowaga wodno-elektrolitowa, splątanie, tachykardia zatokowa, węgiel aktywowany, wsparcie wentylacyjne, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie psychiczne, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Zuklopentyksol – Właściwości farmakodynamiczne
Zuklopentyksol, należący do pochodnych tioksantenu i klasyfikowany jako lek przeciwpsychotyczny (kod ATC: N05AF05), wykazuje silne działanie neuroleptyczne głównie poprzez blokadę receptorów dopaminergicznych D2, a także receptorów D1, α1-adrenergicznych i 5-HT2. Nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych, co ogranicza ryzyko działań cholinolitycznych, oraz ma słabe powinowactwo do receptorów histaminowych H1 i brak działania na receptory α2-adrenergiczne. Farmakodynamicznie wykazuje wyraźne działanie sedatywne, szczególnie w początkowej fazie leczenia, które jest przejściowe i zależne od dawki. Po podaniu parenteralnym octanu zuklopentyksolu (Clopixol Acuphase) efekt sedacji pojawia się już po 2 godzinach, osiągając maksimum około 8 godzin, natomiast dekanonian zuklopentyksolu (Clopixol Depot) zapewnia długotrwałe działanie neuroleptyczne, umożliwiając stosowanie mniejszych dawek w terapii podtrzymującej bez istotnego uspokojenia polekowego.
5-hydroksytryptamina, choroba psychotyczna, dekanonian zuklopentyksolu, działanie neuroleptyczne, działanie sedacyjne, leczenie podtrzymujące, lek neuroleptyczny, lek przeciwpsychotyczny, mania, octan zuklopentyksolu, omam, pobudzenie psychoruchowe, pochodna tioksantenu, prolaktyna, przedłużone uwalnianie, receptor 5-HT, receptor 5-HT2, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, roztwór do wstrzykiwań, schizofrenia, sedacja, tabletka powlekana, tolerancja na lek, urojenie, zaburzenie myślenia, zaburzenie psychotyczne, zachowanie agresywne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopixol 10 mg
Badania przedkliniczne wykazały, że zuklopentyksol charakteryzuje się niską toksycznością ostrą oraz szerokim marginesem bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym. Długoterminowe podawanie w dawkach terapeutycznych nie powodowało istotnych zmian patologicznych. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej zaobserwowano opóźnienie zachowań seksualnych u szczurów, jednak płodność nie była zaburzona po kryciu. Podawanie zuklopentyksolu w dawkach 5 i 15 mg/kg mc./dobę w okresie około- i pourodzeniowym skutkowało zwiększoną liczbą martwych urodzeń oraz opóźnieniem rozwoju noworodków, co może być efektem pośrednim działania leku na matki. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, a w długoterminowym badaniu rakotwórczości (do 30 mg/kg mc./dobę) odnotowano jedynie nieistotne statystycznie zwiększenie częstości niektórych nowotworów u szczurów, co wiąże się z podwyższonym poziomem prolaktyny i nie ma jasnego znaczenia klinicznego dla ludzi.
antagonista receptora D2, dekanonian zuklopentyksolu, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gruczolakorak sutka, komórki Langerhansa, lek neuroleptyczny, neuroleptyk, octan zuklopentyksolu, podanie parenteralne, prolaktyna, rak pęcherzykowy tarczycy, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zuklopentyksol - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Viatris 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że substancja ta wywołuje dawkozależne działania toksyczne charakterystyczne dla neuroleptyków, obejmujące hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów tolerowano pojedyncze dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Długoterminowe podawanie olanzapiny prowadziło do odwracalnych zmian, takich jak zmniejszenie masy jajników i macicy u szczurów oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym, związane ze wzrostem stężenia prolaktyny. Wpływ na hematologię obejmował zmniejszenie liczby leukocytów u myszy i szczurów oraz odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy czym nie stwierdzono cytotoksyczności szpiku kostnego.
anoreksja, ataksja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek neuroleptyczny, małopłytkowość, mediana dawki śmiertelnej, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, opóźnienie rozwoju płodowego, prolaktyna, prostracja, sedacja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenia hematologiczne, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulpiryd Hasco 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sulpirydu, substancji czynnej preparatu Sulpiryd Hasco (tabletki 50 mg, 100 mg, 200 mg), wykazały, że lek indukuje hiperprolaktynemię, co u zwierząt laboratoryjnych wiązało się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju guzów sutka. W badaniach kancerogenności na szczurach rasy Wistar nie stwierdzono dawkozależnego wzrostu nowotworów wysp trzustkowych, a obserwowane zmiany uznano za specyficzne dla gatunku, nieistotne klinicznie dla ludzi. Dane dotyczące embriotoksyczności są niepełne; u płodów szczurzych eksponowanych na sulpiryd w ostatnim trymestrze ciąży odnotowano wzrost stężenia prolaktyny i masy ciała, jednak brak jest kompleksowej oceny wpływu na rozwój potomstwa po ekspozycji prenatalnej i poporodowej.
choroba nowotworowa, ekspozycja na lek, ekspozycja prenatalna i poporodowa, embriotoksyczność, guz sutka, hiperprolaktynemia, kancerogenność, komórki wysp trzustkowych, lek neuroleptyczny, nowotwór trzustki, nowotwór wysp trzustkowych, proces nowotworowy, prolaktyna, substancja czynna, sulpiryd, trymestr ciąży - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clopixol-Acuphase 50 mg
Octan zuklopentyksolu (Clopixol Acuphase) to neuroleptyk z grupy pochodnych tioksantenu (kod ATC: N05AF05), dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 50 mg/ml. Jego mechanizm działania opiera się głównie na blokadzie receptorów dopaminergicznych D1 i D2, z dodatkowym wpływem na receptory 5-HT2 oraz α1-adrenergiczne, przy braku powinowactwa do receptorów muskarynowych i α2-adrenergicznych oraz słabym do H1. Działanie przeciwpsychotyczne jest silne, potwierdzone badaniami in vitro i in vivo, z korelacją między powinowactwem do receptorów D2 a dawkami terapeutycznymi. Po podaniu parenteralnym efekt terapeutyczny pojawia się po około 4 godzinach, osiąga szczyt między 1. a 3. dniem i utrzymuje się przez 2-3 dni, po czym szybko słabnie. Lek wywołuje także przejściową, zależną od dawki sedację, która jest korzystna w ostrej fazie psychozy, z maksymalnym nasileniem po około 8 godzinach od podania.
5-hydroksytryptamina, Clopixol Acuphase, działanie neuroleptyczne, lek neuroleptyczny, lek przeciwpsychotyczny, mania, objaw psychotyczny, octan zuklopentyksolu, omam, ostra psychoza, pobudzenie, pochodna tioksantenu, prolaktyna, receptor 5-HT, receptor 5-HT2, receptor dopaminergiczny, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, sedacja, urojenie, wrogość, zaburzenie myślenia, zaburzenie psychotyczne, zachowanie agresywne, zuklopentyksol - Leksykon leków
Interakcje leku – Nexpram 10 mg
Escytalopram, aktywny składnik preparatu Nexpram, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z inhibitorami monoaminooksydazy (zarówno nieodwracalnymi nieselektywnymi, jak i odwracalnymi selektywnymi MAO-A, np. moklobemidem), linezolidem oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (m.in. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i poważnych zaburzeń rytmu serca. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (opioidy, tryptany), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu oraz preparatów z dziurawca wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Escytalopram może nasilać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, a także zwiększać ryzyko złośliwych zaburzeń rytmu serca w połączeniu z lekami powodującymi hipokaliemię lub hipomagnezemię.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec, enzym CYP2C19, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibitor MAO, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy