interakcja farmakokinetyczna

Interakcja farmakokinetyczna to rodzaj interakcji lekowej, w której jeden lek wpływa na procesy farmakokinetyczne drugiego leku. Procesy te obejmują wchłanianie, dystrybucję, metabolizm oraz wydalanie substancji czynnej z organizmu, co może prowadzić do zmiany stężenia leku we krwi i jego działania terapeutycznego.

Najczęstszym mechanizmem interakcji farmakokinetycznych jest wpływ na aktywność enzymów cytochromu P450, odpowiedzialnych za metabolizm wielu leków. Inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą zwiększać stężenie i nasilać działanie innych leków, podczas gdy induktory (np. rifampicyna, dziurawiec) mogą obniżać ich stężenie i osłabiać efekt terapeutyczny.

Interakcje farmakokinetyczne mogą również dotyczyć białek transportowych (np. glikoproteiny P), wiązania z białkami osocza, zmian pH żołądka wpływających na wchłanianie leków, a także konkurencji o mechanizmy wydalania nerkowego. Monitorowanie tego typu interakcji jest kluczowym elementem bezpiecznej farmakoterapii, szczególnie u pacjentów stosujących politerapię.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Brzoza – Interakcje

Preparaty zawierające substancję brzozy (Betula spp.) wykazują istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Sok z liścia brzozy (np. Nefrobonisol) może indukować hipokaliemię (utrata jonów potasowych), co nasila działanie glikozydów kardenolidowych oraz leków przeciwarytmicznych, wymagając monitorowania elektrolitów i funkcji serca. Preparaty alergenowe (Perosall D, Pollinex Tree) wykazują interakcje z lekami przeciwalergicznymi, beta-adrenolitykami (przeciwwskazanie bezwzględne) oraz lekami immunosupresyjnymi, co wpływa na efektywność immunoterapii i ryzyko ciężkich reakcji alergicznych. Zaleca się zachowanie odstępu 2-3 dni między różnymi preparatami immunoterapeutycznymi oraz odpowiednie planowanie szczepień ochronnych, unikając ich podawania w tym samym dniu co odczulanie.
beta-adrenolityk, beta-bloker, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie moczopędne, działanie sedatywne, efekt diuretyczny, efekt niepożądany, enzym wątrobowy, glikozyd kardenolidowy, hipokaliemia, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, kromon, leczenie immunosupresyjne, lek immunosupresyjny, lek przeciwalergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, metabolizm wątrobowy, pacjent kardiologiczny, parametr farmakokinetyczny, produkt odczulający, reakcja alergiczna, sok z liścia brzozy, sprawność psychomotoryczna, wyciąg alergenowy, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Medikinet CR 50 mg 50 mg

Metylofenidat wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma grupami leków, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450 w stopniu klinicznie istotnym, jednak hamuje metabolizm kumarynowych leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwdrgawkowych (fenobarbital, fenytoina, prymidon) oraz leków przeciwdepresyjnych (trójpierścieniowe i SSRI), co wymaga monitorowania stężeń w osoczu i dostosowania dawek. Metylofenidat może obniżać skuteczność leków hipotensyjnych oraz nasilać działanie substancji podwyższających ciśnienie tętnicze, co wymaga ścisłego monitorowania ciśnienia tętniczego. Przeciwwskazane jest stosowanie metylofenidatu u pacjentów leczonych nieselektywnymi i nieodwracalnymi inhibitorami MAO (obecnie lub w ciągu ostatnich 2 tygodni) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
agonista dopaminy, agonista receptora alfa-2, antagonista dopaminy, antagonista receptora H2, chlorowcopochodny środek znieczulający, cytochrom P450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kumarynowy lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, Medikinet CR, metylofenidat, monitorowanie INR, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substancja dopaminergiczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon substancji czynnych
Alweryna – Właściwości farmakokinetyczne

Alweryna, będąca substancją czynną w lekach takich jak Meteospasmyl, NO-IBS i Spasmolina, charakteryzuje się ograniczonym i powolnym wchłanianiem po podaniu doustnym, z utrzymaniem stabilnego stężenia w surowicy przez około 6 godzin. Maksymalne stężenie aktywnego metabolitu osiągane jest szybko, w ciągu 1-1,5 godziny, co wskazuje na efektywną przemianę metaboliczną. Okres półtrwania alweryny wynosi średnio 0,8 godziny, natomiast jej głównego metabolitu 5,7 godziny, co tłumaczy przedłużone działanie terapeutyczne mimo krótkiego czasu eliminacji samej alweryny. Metabolity te są intensywnie wydalane przez nerki, głównie poprzez aktywne wydzielanie nerkowe, co potwierdzono w badaniach dotyczących Spasmoliny.
alweryna cytrynian, czynny metabolit, dawkowanie, działanie ogólnoustrojowe, działanie terapeutyczne, eliminacja, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, maksymalne stężenie metabolitu, Meteospasmyl, NO-IBS, okres półtrwania, preparat złożony, proces metaboliczny, Spasmolina, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy krwi, symetykon, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydzielanie nerkowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Cidimus 1 mg

Takrolimus, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie i ścianie jelita, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, flukonazol, itrakonazol, worykonazol, izawukonazol), antybiotyki makrolidowe (erytromycyna), inhibitory proteazy HIV/HCV (rytonawir, nelfinawir, sakwinawir, telaprewir, boceprewir) oraz letermowir i kobicystat, mogą zwiększać stężenie takrolimusu we krwi nawet o 50-80%, co wymaga znacznego zmniejszenia dawki i częstego monitorowania. Słabsze interakcje obserwuje się z klotrymazolem, klarytromycyną, blokerami kanału wapniowego (nifedypina, diltiazem), amiodaronem, omeprazolem czy ekstraktem z cytryńca chińskiego. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, ziele dziurawca i metamizol, mogą znacząco obniżać stężenie takrolimusu, co wymaga zwiększenia dawki i ścisłego monitorowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na unikanie soku grejpfrutowego oraz ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu kannabidiolu, który zwiększa biodostępność takrolimusu poprzez hamowanie P-gp.
androgen syntetyczny, antybiotyk makrolidowy, biodostępność takrolimusu, bloker kanału wapniowego, cykl jelitowo-wątrobowy, CYP3A4, doustny środek antykoncepcyjny, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, induktor metabolizmu, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor metabolizmu, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kannabidiol, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas mykofenolowy, lek antyarytmiczny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwgrzybiczny, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, NLPZ, sok grejpfrutowy, szczepionka żywa atenuowana, takrolimus, wzmacniacz farmakokinetyczny, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadamen 10 mg

Farmakokinetyka tadalafilu jest istotnie modyfikowana przez inhibitory i induktory izoenzymu CYP3A4. Ketokonazol w dawce 200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15% przy dawce tadalafilu 10 mg, a dawka 400 mg ketokonazolu powoduje czterokrotny wzrost AUC i 22% wzrost Cmax przy dawce tadalafilu 20 mg. Rytonawir (200 mg 2x/dobę) podwaja AUC tadalafilu 20 mg bez wpływu na Cmax. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność leku. Stosowanie tadalafilu z azotanami jest przeciwwskazane ze względu na znaczące nasilenie działania hipotensyjnego, które utrzymuje się ponad 24 godziny i zanika po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. W przypadku konieczności podania azotanów po tadalafilu, zaleca się minimum 48-godzinny odstęp oraz ścisłą kontrolę układu krążenia. Jednoczesne stosowanie z lekami blokującymi receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza doksazosyną, może prowadzić do istotnego nasilenia hipotensji i ryzyka omdleń, dlatego jest niezalecane.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-bloker, biodostępność, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, czas protrombinowy, dysfunkcja układu krążenia, działanie hipotensyjne, funkcja poznawcza, hipotensja, induktor CYP3A4, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptor alfa-adrenergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek tiazydowy, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna, P-glikoproteina
Leksykon leków
Interakcje leku – Clopizam 50 mg

Klozapina, substancja czynna leku Clopizam, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi (karbamazepina, chloramfenikol, sulfonamidy, pochodne pirazolonu, penicylamina, środki cytotoksyczne) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w formie depot ze względu na ryzyko neutropenii i agranulocytozy. Spożywanie alkoholu podczas terapii klozapiną jest niewskazane z powodu sumującego się depresyjnego działania na OUN, prowadzącego do nasilonej sedacji, zaburzeń świadomości, koordynacji ruchowej i ryzyka zaburzeń oddychania. Klozapina metabolizowana jest głównie przez CYP1A2, a także CYP2D6 i CYP3A4, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (np. fluwoksamina, kofeina, cyprofloksacyna) mogą zwiększać stężenie leku w osoczu i nasilać działania niepożądane, natomiast induktory (fenytoina, ryfampicyna, omeprazol, palenie tytoniu) mogą obniżać jego poziom, zmniejszając skuteczność terapii. W przypadku stosowania inhibitorów CYP1A2 zaleca się rozważenie zmniejszenia dawki klozapiny, natomiast przy induktorach – jej zwiększenia, z koniecznością ścisłego monitorowania pacjenta.
antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, chloramfenikol, cyprofloksacyna, cytochrom P450, cytostatyk, digoksyna, działanie alfa-adrenolityczne, działanie alfa-adrenomimetyczne, działanie hamujące ośrodkowe, efekt presyjny, fenylobutazon, fenytoina, fluwoksamina, hamowanie szpiku kostnego, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek przeciwcholinergiczny, metabolizm lekowy, mielosupresja, napad drgawkowy, neutropenia, omeprazol, penicylamina, ryfampicyna, sedacja, SSRI, sulfonamid, układ współczulny, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bicalutamide Accord 50 mg

Preparat Bicalutamide Accord w dawce 50 mg, w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na bikalutamid lub substancje pomocnicze, w tym 56 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co jest istotne u osób z nietolerancją laktozy. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują kobiety, dzieci oraz młodzież ze względu na brak wskazań terapeutycznych i danych dotyczących bezpieczeństwa oraz skuteczności. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany jednocześnie z lekami takimi jak terfenadyna, astemizol i cyzapryd, ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych lub powikłań.
W przypadku pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami metabolizmu laktozy, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp czy zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, stosowanie Bicalutamide Accord wymaga ostrożności lub rozważenia alternatywnej terapii. Lekarz powinien również zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych leków mogących wchodzić w interakcje z bikalutamidem, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Preparat jest wskazany wyłącznie dla dorosłych mężczyzn spełniających kryteria kwalifikacji do leczenia, a w przypadku braku wskazań należy rozważyć inne metody terapeutyczne.
antyandrogen, astemizol, bikalutamid, cyzapryd, działanie niepożądane, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, laktoza jednowodna, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, terapia, terfenadyna, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Cetoalergedd 10 mg

Cetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna leku Cetoalergedd 10 mg, charakteryzuje się minimalnym ryzykiem interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z innymi lekami, w tym z pseudoefedryną oraz teofiliną w dawce 400 mg/dobę. Przyjmowanie cetyryzyny z pokarmem nie wpływa na całkowite wchłanianie leku, choć może opóźnić jego początek działania. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnego nasilenia działania alkoholu przy stężeniu etanolu we krwi do 0,5 g/l, jednak u pacjentów wrażliwych możliwe jest dodatkowe obniżenie zdolności reagowania i koncentracji.
astma, barbituran, bariera krew-mózg, benzodiazepina, Cetoalergedd, cetyryzyna dichlorowodorek, działanie depresyjne, działanie sedatywne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, lek przeciwpsychotyczny, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, preparat przeciw przeziębieniu, profil farmakodynamiczny, profil farmakokinetyczny, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudoefedryna, schorzenie alergiczne, teofilina, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Convival Chrono

Convival Chrono (sodu walproinian) wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko zwiększenia częstości napadów padaczkowych, wystąpienia nowych typów napadów oraz poważnych działań niepożądanych, takich jak ciężkie uszkodzenie wątroby, zapalenie trzustki i ryzyko samobójstw. Szczególnie narażone są niemowlęta i dzieci poniżej 3 lat z ciężką padaczką, stosujące wielolekową terapię przeciwpadaczkową, a także pacjenci z chorobami mitochondrialnymi, w tym mutacjami genu POLG. Monitorowanie czynności wątroby (w tym czasu protrombinowego) jest kluczowe w pierwszych 6 miesiącach leczenia, zwłaszcza między 2 a 12 tygodniem terapii. W przypadku nieprawidłowości należy przerwać leczenie i unikać jednoczesnego stosowania salicylanów oraz karbapenemów. Należy również zwracać uwagę na objawy wczesnego uszkodzenia wątroby, takie jak osłabienie, brak apetytu, senność, wymioty i ból brzucha, oraz na nasilenie napadów padaczkowych.
aminotransferaza, ataksja móżdżkowa, bilirubina, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba mitochondrialna, choroba wątroby, ciała ketonowe, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, encefalopatia, fibrynogen, hiperamonemia, interakcja farmakokinetyczna, karbapenem, lek przeciwpadaczkowy, migrena z aurą, miopatia, morfologia krwi, myśli samobójcze, napad padaczkowy, neuropatia aksonalna, niedobór palmitoilotransferazy karnitynowej, niewydolność nerek, oftalmoplegia, opóźniony rozwój psychomotoryczny, ostra niewydolność wątroby, padaczka lekooporna, rabdomioliza, sodu walproinian, stan padaczkowy, teratogenność, test krzepnięcia, toczeń rumieniowaty, uszkodzenie mózgu, uszkodzenie wątroby, wkładka wewnątrzmaciczna, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie neurorozwojowe, zapalenie trzustki, zespół Alpersa-Huttenlochera, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Pantoprazole Genoptim 40 mg

Pantoprazol, jako inhibitor pompy protonowej, wpływa na farmakokinetykę wielu leków poprzez zmniejszenie kwasowości soku żołądkowego, co prowadzi do obniżenia biodostępności substancji zależnych od kwaśnego środowiska, takich jak azole przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz inhibitory proteazy HIV (np. atazanawir). W przypadku tych ostatnich niezalecane jest jednoczesne stosowanie pantoprazolu w dawce przekraczającej 20 mg/dobę ze względu na ryzyko znacznego zmniejszenia ich stężenia i skuteczności terapeutycznej. Ponadto, pantoprazol może zwiększać wartości INR i czas protrombinowy u pacjentów przyjmujących pochodne kumaryny (warfaryna, fenprokumon), co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia. W terapii dużymi dawkami metotreksatu (≥300 mg) obserwuje się wzrost stężenia leku, co może wymagać czasowego odstawienia pantoprazolu. Metabolizm pantoprazolu odbywa się głównie przez CYP2C19 i CYP3A4, a inhibitory tych enzymów (np. fluwoksamina) zwiększają ekspozycję na pantoprazol, natomiast induktory (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają jego stężenie, co może wpływać na skuteczność leczenia.
amoksycylina, atazanawir, azol przeciwgrzybiczny, choroba wrzodowa, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, czas protrombinowy, dziurawiec zwyczajny, ekspozycja ogólnoustrojowa, erlotynib, fenprokumon, fluwoksamina, induktor enzymu, inhibitor CYP2C19, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwzakrzepowy, łuszczyca, metotreksat, metronidazol, nowotwór, pantoprazol, pochodna kumaryny, pozakonazol, refluks żołądkowo-przełykowy, ryfampicyna, środek zobojętniający, warfaryna, wchłanianie zależne od pH, wydzielanie soku żołądkowego, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie przełyku
Leksykon leków
Interakcje leku – Zelsiglat 200 mg

Celekoksyb, substancja czynna leku Zelsiglat, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zwiększonego krwawienia u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe, zwłaszcza warfarynę, gdzie konieczne jest ścisłe monitorowanie INR. Celekoksyb może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych (inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, diuretyki, beta-adrenolityki), zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Wskazane jest odpowiednie nawodnienie i regularna kontrola czynności nerek. Ponadto, celekoksyb nasila nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu, co wymaga monitorowania funkcji nerek. Współstosowanie z kwasem acetylosalicylowym w małych dawkach zwiększa ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych, a celekoksyb nie powinien być stosowany jako zamiennik ASA w profilaktyce sercowo-naczyniowej.
antagonista receptora angiotensyny II, barbituran, beta-adrenolityk, celekoksyb, cyklosporyna, cytalopram, czas protrombinowy INR, dekstrometorfan, diazepam, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, flukonazol, glibenklamid, imipramina, induktor CYP2C9, inhibicja CYP2C19, inhibicja CYP2D6, inhibitor ACE, inhibitor CYP2C9, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek antyagregacyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, metoprolol, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neuroleptyk, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, profilaktyka sercowo-naczyniowa, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, takrolimus, tolbutamid, warfaryna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tulip Combo 10 mg + 40 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu Tulip Combo, zawierającego ezetymib i atorwastatynę, wykazały brak specyficznych narządów docelowych toksyczności dla ezetymibu, choć zaobserwowano 2,5-3,5-krotne zwiększenie stężenia cholesterolu w żółci u psów przy dawce ≥0,03 mg/kg mc./dobę przez 4 tygodnie. Długoterminowo (do 300 mg/kg mc./dobę przez rok) nie stwierdzono zwiększonej częstości kamicy żółciowej ani uszkodzeń wątroby. Ezetymib nie wykazywał działania rakotwórczego ani teratogennego w badaniach na szczurach i królikach, choć przenika przez barierę łożyskową przy dawkach do 1000 mg/kg mc./dobę. Atorwastatyna nie wykazała mutagenności ani klastogenności, jednak u myszy przy dawkach 6-11-krotnie przekraczających AUC u ludzi zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątrobowokomórkowych. Nie stwierdzono wpływu atorwastatyny na płodność, ale przy toksycznych dawkach dla matek odnotowano toksyczność płodową i opóźnienie rozwoju potomstwa. Atorwastatyna przenika przez łożysko i jest obecna w mleku szczurów, brak danych dotyczących przenikania do mleka ludzkiego.
atorwastatyna, bariera łożyskowa, cholesterol w żółci, drogi żółciowe, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, efekt synergistyczny, ezetymib, gruczolak wątrobowokomórkowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, kamień żółciowy, miopatia, pęcherzyk żółciowy, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, przenikanie przez łożysko, przeżywalność pourodzeniowa, rak wątrobowokomórkowy, rakotwórczość, śmierć zarodkowa, toksyczność płodowa, zrośnięcie kręgów
Leksykon leków
Interakcje leku – Simetikon Hasco 80 mg

Simetikon Hasco, zawierający 80 mg symetykonu w kapsułkach miękkich, wykazuje brak interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami ze względu na swoje miejscowe działanie w przewodzie pokarmowym oraz brak wchłaniania do krwioobiegu. Symetykon działa przeciwpieniąco, redukując napięcie powierzchniowe pęcherzyków gazu i ułatwiając ich eliminację, nie wpływając na enzymy cytochromu P450 ani inne szlaki metaboliczne. Nie stwierdzono specyficznych interakcji z alkoholem, jednak alkohol może nasilać dolegliwości żołądkowo-jelitowe, które są wskazaniem do stosowania symetykonu. Ponadto, brak istotnych interakcji z pokarmami pozwala na przyjmowanie preparatu niezależnie od posiłków.
adsorpcja leków, cytochrom P450, dolegliwości przewodu pokarmowego, farmakoterapia, glicerol, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm wątrobowy, napięcie powierzchniowe, Simetikon Hasco, substancja pomocnicza, substancja przeciwpieniąca, symetykon, szlak metaboliczny, wąski indeks terapeutyczny, wydalanie przez nerki, wzdęcia, żółcień chinolinowa
Leksykon leków
Interakcje leku – AuroBetina 24 mg

AuroBetina (betahistyny dichlorowodorek) wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod względem interakcji lekowych, nie wpływając istotnie na enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko farmakokinetycznych interakcji metabolicznych. Farmakodynamicznie, betahistyna może wchodzić w interakcje z antagonistami receptorów H1, prowadząc do wzajemnego osłabienia efektów terapeutycznych, jednak klinicznie istotne przypadki takich interakcji nie zostały dotychczas potwierdzone. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie betahistyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym selektywnymi inhibitorami MAO-B (np. selegilina), które mogą hamować metabolizm betahistyny i zwiększać jej stężenie, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki.
analog histaminy, antagonista receptora H1, betahistyna, cytochrom P450, działanie niepożądane, etanol, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcje lekowe, lek przeciwhistaminowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, obniżenie ciśnienia tętniczego, pirymetamina z dapsonem, profil bezpieczeństwa, rozszerzenie naczyń krwionośnych, salbutamol, selegilina, układ pokarmowy, układ przedsionkowy, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Netaxen 3 mg/ml + 1 mg/ml

Produkt leczniczy Netaxen, zawierający netylmycynę (3 mg/ml) oraz deksametazon (1 mg/ml) w postaci kropli do oczu, wykazuje potencjalne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości poszczególnych składników aktywnych. Netylmycyna, jako aminoglikozyd, może zwiększać ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami nefrotoksycznymi (np. cisplatyna, polimyksyna B, kolistyna, streptomycyna, wankomycyna) oraz z cefalosporynami (szczególnie cefalorydyna) i silnymi lekami moczopędnymi (kwas etakrynowy, furosemid). Ponadto, obserwowano wzajemną inaktywację aminoglikozydów z antybiotykami beta-laktamowymi, co może skutkować zmniejszeniem stężenia netylmycyny w osoczu i skróceniem jej okresu półtrwania, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Deksametazon natomiast może wchodzić w interakcje z lekami antycholinergicznymi (np. atropina), zwiększając ryzyko wzrostu ciśnienia śródgałkowego u pacjentów z predyspozycją do jaskry zamykającego się kąta, oraz z inhibitorami CYP3A4 (np. rytonawir, kobicystat), co prowadzi do zmniejszenia metabolizmu kortykosteroidu, nasilając jego działanie i ryzyko działań niepożądanych, takich jak zahamowanie czynności kory nadnerczy czy zespół Cushinga.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk beta-laktamowy, atropina, cefalosporyna, ciśnienie śródgałkowe, deksametazon, działanie nefrotoksyczne i ototoksyczne, furosemid, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, jaskra zamykającego się kąta, kobicystat, kortykosteroid, lek antycholinergiczny, lek moczopędny, netylmycyna, niewydolność nerek, rytonawir, uszkodzenie narządu słuchu, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zamknięcie kąta przesączania, zespół Cushinga, złogi rogówki, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Candepres HCT 12,5 mg + 8 mg

Farmakokinetyka kandesartanu cyleksetylu i hydrochlorotiazydu, składników leku Candepres HCT, nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu. Kandesartan, będący prolekiem, charakteryzuje się bezwzględną biodostępnością około 40% (tabletka ~34%), osiąga maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) po 3-4 godzinach, a jego eliminacja przebiega głównie przez mocz i kał, z okresem półtrwania około 9 godzin. Hydrochlorotiazyd cechuje się wysoką biodostępnością (~70%), szybkim wchłanianiem, umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (~60%) oraz okresem półtrwania około 8 godzin, eliminowany jest niemal całkowicie w postaci niezmienionej przez nerki. Pokarm nie wpływa istotnie na farmakokinetykę kandesartanu, natomiast zwiększa wchłanianie hydrochlorotiazydu o około 15%. Objętość dystrybucji kandesartanu wynosi 0,1 l/kg, a hydrochlorotiazydu 0,8 l/kg, co wskazuje na szerszą dystrybucję tego drugiego w organizmie.
AUC, biodostępność, cytochrom P450, czynność nerek, dysfagia, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C9, kandesartan cyleksetyl, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, prolek, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w surowicy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Bromokryptyna – Interakcje

Bromokryptyna, będąca agonistą receptorów dopaminergicznych oraz substratem i inhibitorem izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami hamującymi CYP3A4, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV oraz antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna, jozamycyna), które mogą zwiększać stężenie bromokryptyny w osoczu, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. U pacjentów z akromegalią jednoczesne stosowanie oktreotydu może również podnosić poziomy bromokryptyny, co może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, antagonizm receptorów dopaminergicznych przez leki przeciwpsychotyczne (fenotiazyny, butyrofenony, tioksanteny), metoklopramid i domperydon znacząco obniża skuteczność terapeutyczną bromokryptyny, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać. Interakcje farmakodynamiczne obejmują także ryzyko nadciśnienia tętniczego i bólu głowy przy łącznym stosowaniu leków sympatykomimetycznych (np. fenylopropanolamina) oraz zwiększone ryzyko skurczu naczyń krwionośnych przy sumatryptanie.
agonista receptora dopaminergicznego, akromegalia, alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, antagonista receptora dopaminowego, antybiotyk makrolidowy, bromokryptyna, butyrofenon, domperydon, działanie dopaminergiczne, działanie niepożądane leku, erytromycyna, fenylopropanolamina, hipotensja ortostatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, jozamycyna, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, leki przeciwgrzybicze azolowe, metoklopramid, nadciśnienie tętnicze, niewydolność wątroby, oktreotyd, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, skurcz naczyń krwionośnych, substrat CYP3A4, sumatryptan, tioksanten, układ nerwowy, układ pokarmowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Simvastatin Genoptim 20 mg

Symwastatyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, powodują 5-11-krotny wzrost stężenia symwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowani inhibitory CYP3A4 (werapamil, diltiazem, amlodipina) zwiększają ekspozycję na symwastatynę 1,6-2,7-krotnie, dlatego dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg/dobę. Gemfibrozyl, hamując glukuronidację i OATP1B1, podnosi AUC symwastatyny o 1,9 raza i jest przeciwwskazany. Fenofibrat wykazuje addytywne działanie miopatyczne, zaleca się nie przekraczać dawki 10 mg/dobę symwastatyny. Inne istotne interakcje dotyczą kwasu fusydowego (przerwać terapię symwastatyną), lomitapidu (max. 40 mg/dobę u pacjentów z HoFH), niacyny ≥ 1 g/dobę oraz kolchicyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Sok grejpfrutowy może zwiększyć ekspozycję na symwastatynę od 1,9- do 7-krotnej, co wymaga unikania jego spożycia podczas terapii.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, AUC, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor OATP1B1, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas symwastatyny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lomitapid, miopatia i rabdomioliza, niacyna, pochodna kumaryny, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, warfaryna, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z liścia babki lancetowatej – Właściwości farmakokinetyczne

Wyciąg płynny z liścia babki lancetowatej (Plantaginis lanceolatae folii extractum fluidum), będący głównym składnikiem aktywnym syropu Sirupus Plantaginis PLANTAGEN, jest otrzymywany z liści Plantago lanceolata L. przy użyciu 60% etanolu jako ekstrahenta, w stosunku surowca do ekstraktu 1:2,0. W produkcie leczniczym zawartość wyciągu wynosi 12 g na 100 g syropu (1,5 g/10 ml), a zawartość etanolu nie przekracza 7% (v/v). Produkt ma brunatną do ciemno-brunatnej barwę, jest klarowny lub lekko opalizujący i charakteryzuje się swoistym zapachem. Nie przeprowadzono jednak specjalistycznych badań farmakokinetycznych dotyczących tego wyciągu, co oznacza brak danych na temat wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu, wydalania oraz parametrów takich jak biodostępność, czas półtrwania czy objętość dystrybucji substancji czynnych.
babka lancetowata, biodostępność, czas półtrwania, dystrybucja składników aktywnych, ekstrahent etanolowy, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm związków, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, personel medyczny, syrop brunatny, wchłanianie substancji czynnych, wyciąg płynny z liścia babki lancetowatej, wydalanie substancji czynnych, zawartość etanolu
Leksykon leków
Interakcje leku – Detimedac 200 mg 200 mg

Dakarbazyna, metabolizowana głównie przez izoenzymy CYP1A1, CYP1A2 i CYP2E1, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne podczas terapii produktem Detimedac 200 mg. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami mielotoksycznymi (inne cytostatyki, radioterapia), które mogą nasilać mielosupresję, wymagając ścisłego monitorowania parametrów hematologicznych. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z żywą szczepionką przeciwko żółtej gorączce oraz zaleca się unikanie żywych lub atenuowanych szczepionek ze względu na ryzyko zagrażających życiu chorób układowych. W przypadku doustnych leków przeciwzakrzepowych konieczne jest zwiększenie częstotliwości monitorowania INR z powodu zmienności parametrów krzepliwości. Ponadto, dakarbazyna może nasilać działanie fotouczulające metoksypsoralenu, zmniejszać wchłanianie fenytoiny (z ryzykiem drgawek), a także w połączeniu z cyklosporyną lub takrolimusem zwiększać ryzyko zaburzeń limfoproliferacyjnych. Stosowanie dakarbazyny z fotemustyną jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ostrej toksyczności płucnej (ARDS), wymagając co najmniej tygodniowego odstępu między podaniami.
ARDS, choroba nowotworowa, cyklosporyna, cytochrom P450, dakarbazyna, doustny antykoagulant, fenytoina, fotemustyna, fotouczulenie, hamowanie kompetycyjne, hepatotoksyczność, hydroksylacja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzymy cytochromu P450, lek cytostatyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, metoksypsoralen, mielosupresja, mielotoksyczność, nudności, obniżona odporność, parametry krzepliwości, powikłania hematologiczne, radioterapia, szczepionka inaktywowana, szczepionka żywa atenuowana, takrolimus, wskaźnik INR, wymioty, zaburzenie limfoproliferacyjne, zespół ostrej niewydolności oddechowej
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orilukast 4 mg

Montelukast, zawarty w produkcie Orilukast w formie soli sodowej (4,16 mg montelukastu sodowego odpowiadającego 4 mg montelukastu), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. U dorosłych stosujących tabletki powlekane 10 mg na czczo, maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach, z biodostępnością wynoszącą 64%, bez wpływu standardowego posiłku na farmakokinetykę. Tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u dorosłych osiągają Cmax szybciej (2 godziny), z wyższą biodostępnością (73%), jednak posiłek zmniejsza ją do 63%. U dzieci w wieku 2-5 lat po podaniu 4 mg tabletek do rozgryzania i żucia, Cmax osiągane jest również po 2 godzinach, a stężenie maksymalne jest o 66% wyższe niż u dorosłych przy dawce 10 mg, przy jednocześnie niższym stężeniu minimalnym (Cmin). Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, ma objętość dystrybucji 8-11 litrów i minimalnie przenika przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, z niewielkim udziałem CYP3A4 i CYP2C9, a lek i jego metabolity są wydalane głównie z żółcią (86% w kale, <0,2% w moczu).
bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ciężka niewydolność wątroby, Cmax, cytochrom P450 2C8, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzymy cytochromu P450, klirens osoczowy, mikrosomy wątrobowe, montelukast sodowy, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, substancja czynna, tabletki do rozgryzania, teofilina, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Metcrean 1000 mg

Metformina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami oraz substancjami, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie metforminy z alkoholem, co znacząco zwiększa ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów niedożywionych, głodzących się, z zaburzeniami czynności wątroby lub przewlekłą chorobą nerek. Również stosowanie jodowych środków kontrastowych wymaga przerwania terapii metforminą na co najmniej 48 godzin oraz ponownej oceny funkcji nerek przed wznowieniem leczenia. Leki wpływające na czynność nerek, takie jak NLPZ, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, mogą zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej poprzez upośledzenie wydalania metforminy, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek. Ponadto, leki o działaniu hiperglikemicznym (glikokortykosteroidy, sympatykomimetyki) mogą zaburzać kontrolę glikemii, wskazując na konieczność dostosowania dawki metforminy i częstszej kontroli stężenia glukozy.
aktywność hiperglikemiczna, antagoniści receptora angiotensyny II, cymetydyna, dolutegrawir, glikokortykosteroidy, glukoneogeneza wątrobowa, induktory OCT1, inhibitory cyklooksygenazy, inhibitory konwertazy angiotensyny, inhibitory OCT1, inhibitory OCT2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izawukonazol, jodowe środki kontrastowe, kryzotynib, kwasica mleczanowa, leki moczopędne, metabolizm kwasu mlekowego, metformina, metformina chlorowodorek, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nośniki kationu organicznego, olaparyb, ranolazyna, ryfampicyna, sympatykomimetyki, trymetoprim, wandetanib, werapamil
Leksykon substancji czynnych
Siarczan niklu – Właściwości farmakokinetyczne

Siarczan niklu jest kluczowym składnikiem diagnostycznym w testach płatkowych TRUE Test 36, stosowanym w stężeniu 200 mikrogramów/cm², co odpowiada 162 mikrogramom na pojedynczy płatek w panelu nr 1. Produkt ten służy do wykrywania alergicznego wyprysku kontaktowego na nikiel, jednej z najczęstszych przyczyn alergii kontaktowej. Ze względu na miejscowe zastosowanie plastra, farmakokinetyka siarczanu niklu nie jest określona ani nie ma zastosowania, gdyż substancja nie jest przeznaczona do działania ogólnoustrojowego, a jedynie do wywołania lokalnej reakcji alergicznej.
alergia kontaktowa, alergiczny wyprysk kontaktowy, alkohole sterolowe, charakterystyka produktu leczniczego, dichromian potasu, działanie ogólnoustrojowe, interakcja farmakokinetyczna, plastry do prób prowokacyjnych, procedura diagnostyczna, reakcja alergiczna, siarczan neomycyny, siarczan niklu, substancja alergizująca, test płatkowy, test prowokacyjny, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Thinban 20 mg

Rywaroksaban, substancja czynna leku Thinban, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i jest substratem glikoproteiny P (P-gp). Silne inhibitory tych szlaków, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), powodują wzrost AUC i Cmax w zakresie 1,3-1,8-krotnym, szczególnie nasilony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyna 40 mg) wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe, zwiększając ryzyko krwawienia, podobnie jak kojarzenie z NLPZ, inhibitorami agregacji płytek (np. klopidogrel) oraz SSRI/SNRI, które dodatkowo nasilają ryzyko krwawień poprzez wpływ na funkcję płytek krwi.
antagonista witaminy K, aPTT, choroba wątroby, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwpłytkowe, endogenny potencjał trombiny, enoksaparyna, funkcja płytek krwi, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwzakrzepowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, powikłanie krwotoczne, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Biotebal Max 10 mg

Biotyna, będąca składnikiem leku Biotebal Max (10 mg), wykazuje wysoką biodostępność po podaniu doustnym, z całkowitym wchłanianiem w jelicie cienkim. Mechanizm absorpcji obejmuje transporter SMVT zależny od sodu przy niskich dawkach oraz dyfuzję bierną przy dawkach terapeutycznych. Po absorpcji biotyna wiąże się z białkami osocza w około 80%, a jej fizjologiczne stężenie we krwi wynosi 100-800 µg/l. Wydalana jest głównie z moczem (6-50 µg/dobę), w połowie w formie niezmienionej, a w połowie jako biologicznie nieaktywne metabolity. Okres półtrwania biotyny wynosi około 15 godzin i jest zależny od dawki, co ma znaczenie dla schematu dawkowania.
badanie in vivo, białka osocza, biodostępność doustna, choroba wątroby, doustny test tolerancji glukozy, dyfuzja bierna, hemodializa, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A, jelito cienkie, kreatynina w surowicy, metabolity, metabolizm ksenobiotyków, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, postać niezmieniona leku, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, transporter multiwitaminowy, wydalanie dawki, wydalanie z organizmu
Leksykon leków
Interakcje leku – Levetiracetam Aurovitas 1000 mg

Lewetyracetam wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, takimi jak fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, fenobarbital, lamotrygina, gabapentyna oraz prymidon, zarówno u dorosłych, jak i u dzieci (dawki do 60 mg/kg mc./dobę). Nie obserwuje się istotnego wpływu tych leków na stężenie lewetyracetamu ani odwrotnie, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania. U dzieci stosujących leki indukujące enzymy odnotowano wzrost klirensu lewetyracetamu o około 20%, jednak nie wymaga to zmiany dawki. Probenecyd zmniejsza klirens nerkowy metabolitu lewetyracetamu, nie wpływając na klirens samego leku, co nie implikuje konieczności korekty dawkowania. Istotną interakcją jest zmniejszenie klirensu metotreksatu przy jednoczesnym stosowaniu z lewetyracetamem, co może prowadzić do toksyczności; wymaga to ścisłego monitorowania stężeń obu leków.
alkohol etylowy, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, efekt toksyczny, etynyloestradiol, farmakokinetyka lewetyracetamu, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormon luteinizujący, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens metotreksatu, klirens nerkowy, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpadaczkowy indukujący enzymy, lek przeczyszczający osmotyczny, lewetyracetam, lewonorgestrel, makrogol, metotreksat, napad padaczkowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, populacja pediatryczna, probenecyd, próg drgawkowy, progesteron, prymidon, terapia przeciwpadaczkowa, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Temozolomide Fair-Med 140 mg

Temozolomid (TMZ) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają kluczowe znaczenie dla jego bezpiecznego stosowania w terapii złośliwych glejaków. Spożycie TMZ podczas posiłku powoduje zmniejszenie Cmax o 33% oraz AUC o 9%, co wskazuje na konieczność podawania leku na czczo. Współpodawanie z kwasem walproinowym skutkuje niewielkim, ale statystycznie istotnym zmniejszeniem klirensu TMZ, co może zwiększać ekspozycję na lek i ryzyko działań niepożądanych, wymagając monitorowania pacjenta. Inne leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) oraz leki stosowane w terapii wspomagającej (deksametazon, prochlorperazyna, ondansetron) nie wpływają istotnie na farmakokinetykę TMZ. Brak metabolizmu wątrobowego i niski stopień wiązania z białkami osocza zmniejszają prawdopodobieństwo interakcji TMZ z innymi lekami.
antagonista receptora 5-HT3, antagonista receptora H2, deksametazon, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, kortykosteroid, kwas walproinowy, lek mielosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwymiotny, małopłytkowość, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, monometylotriazenoimidazolo-karboksamid, neutropenia, niedokrwistość, ondansetron, pole pod krzywą, prochlorperazyna, ranitydyna, stężenie maksymalne, temozolomid, złośliwy glejak
Leksykon leków
Interakcje leku – Ziele Krwawnika –

Produkt leczniczy Ziele Krwawnika (Achillea millefolium L., herba) w postaci rozdrobnionej substancji roślinnej w saszetkach do zaparzania nie wykazuje udokumentowanych interakcji z innymi lekami. Pomimo braku zgłoszeń, istnieje teoretyczne ryzyko interakcji z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, acenokumarol) ze względu na potencjalne działanie przeciwkrzepliwe, lekami hipotensyjnymi z powodu możliwego sumowania efektów obniżających ciśnienie tętnicze, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz lekami sedatywnymi, gdzie może dojść do nasilenia działania uspokajającego. Zaleca się ostrożność i monitorowanie parametrów krzepnięcia, ciśnienia tętniczego oraz obserwację pod kątem działań niepożądanych. Ponadto, potencjalny wpływ na enzymy cytochromu P450 może teoretycznie zmieniać stężenia leków metabolizowanych tymi szlakami, co wymaga szczególnej uwagi przy lekach o wąskim indeksie terapeutycznym.
choroba wątroby, cytochrom P450, działanie niepożądane, działanie przeciwkrzepliwe, działanie sedatywne, działanie uspokajające, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hipotensyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, lek sedatywny, metabolizm, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obciążenie wątroby, obniżenie ciśnienia krwi, parametry krzepnięcia, polipragmazja, ryzyko krwawienia, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, ziele krwawnika
Leksykon leków
Interakcje leku – Cezera 5 mg

Lewocetyryzyna dichlorowodorek, substancja czynna produktu Cezera, wykazuje stosunkowo niski potencjał interakcji lekowych, jednak brak dedykowanych badań dotyczących jej interakcji, zwłaszcza z induktorami CYP3A4, wymaga ostrożności w terapii skojarzonej. Badania z racemiczną cetyryzyną wskazują na brak istotnych klinicznie interakcji z lekami takimi jak antypiryna, azytromycyna, cymetydyna, diazepam, erytromycyna, glipizyd, ketokonazol oraz pseudoefedryna. Jednoczesne podawanie teofiliny (400 mg/dobę) powoduje zmniejszenie klirensu cetyryzyny o około 16%, co może nieznacznie zwiększać stężenie lewocetyryzyny. Istotna farmakokinetyczna interakcja zaobserwowana została z rytonawirem (600 mg dwa razy na dobę), który zwiększa ekspozycję na cetyryzynę o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki leku. Pokarm nie wpływa na całkowitą absorpcję lewocetyryzyny, lecz opóźnia jej wchłanianie, co klinicznie przekłada się na późniejszy początek działania.
antybiotyk makrolidowy, barbituran, benzodiazepina, cetyryzyna racemiczna, cytochrom P450, depresja oddechowa, działanie uspokajające, efekt sedatywny, etanol, funkcja psychomotoryczna, hamowanie OUN, induktor CYP3A4, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens leku, koordynacja psychoruchowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, neuroleptyk, opioid, opóźnione opróżnianie żołądka, ośrodkowy układ nerwowy, rytonawir, schorzenie alergiczne, teofilina, wydłużenie odstępu QT, związek macierzysty
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapine Lekam 10 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co czyni jej farmakokinetykę podatną na interakcje z substancjami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą zwiększać klirens olanzapiny, prowadząc do obniżenia jej stężenia w osoczu, co wymaga monitorowania skuteczności terapii i ewentualnej korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina, powodują istotny wzrost stężenia olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co może nasilać zarówno efekty terapeutyczne, jak i działania niepożądane, wskazując na konieczność zmniejszenia dawki początkowej olanzapiny oraz ścisłego monitorowania pacjenta. Węgiel aktywny obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego powinien być podawany z co najmniej 2-godzinnym odstępem od leku. Nie stwierdzono istotnego wpływu na farmakokinetykę olanzapiny przy jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny, leków zobojętniających sok żołądkowy czy cymetydyny.
agonista dopaminy, antagonizm dopaminergiczny, biodostępność olanzapiny, choroba Parkinsona, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diazepam, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, farmakokinetyka olanzapiny, fluoksetyna, fluwoksamina, indukcja CYP1A2, induktor CYP1A2, inhibicja CYP1A2, inhibicja CYP2D6, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens olanzapiny, lek przeciwparkinsonowski, lek zobojętniający sok żołądkowy, odstęp QTc, olanzapina, ortostatyczny spadek ciśnienia, otępienie, palenie tytoniu, repolaryzacja mięśnia sercowego, teofilina, torsades de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, upośledzenie funkcji poznawczej, walproinian, warfaryna, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramal Retard 100 100 mg

Tramadol, składnik preparatu Tramal Retard, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpłynąć na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tramadolu z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego oraz ciężkich zaburzeń OUN, oddechowych i krążeniowych. Współpodawanie z lekami działającymi hamująco na OUN, takimi jak benzodiazepiny, gabapentynoidy, czy alkohol, zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej i zaburzeń świadomości, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii. Ponadto, tramadol może wywoływać napady drgawkowe, zwłaszcza w połączeniu z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. leki przeciwpsychotyczne, bupropion, tetrahydrokanabinol). Interakcje farmakokinetyczne obejmują indukcję metabolizmu przez karbamazepinę, co może osłabić działanie przeciwbólowe tramadolu, oraz hamowanie metabolizmu przez inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, erytromycyna), choć ich kliniczne znaczenie wymaga dalszych badań.
antagonista receptora 5-HT3, benzodiazepina, buprenorfina, buproprion, cymetydyna, depresja oddechowa, działanie addytywne, erytromycyna, gabapentyna, gabapentynoid, hipoksja, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy, leki hamujące OUN, mirtazapina, nalbufina, napad drgawkowy, ondansetron, ośrodkowy układ nerwowy, pentazocyna, pochodna kumaryny, pregabalina, SNRI, SSRI, tetrahydrokanabinol, tramadol, warfaryna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Magnefar B6 Forte 100 mg Mg2+ + 10,10 mg

Preparat Magnefar B6 Forte zawiera 100 mg jonów magnezu oraz 10,10 mg pirydoksyny chlorowodorku i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Magnez może tworzyć nierozpuszczalne kompleksy z fosforanami, związkami żelaza i solami wapnia, co ogranicza jego wchłanianie, dlatego zaleca się zachowanie odstępu 2-3 godzin między podaniem Magnefar B6 Forte a tymi substancjami. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego podawania z fluorochinolonami, tetracyklinami i bisfosfonianami, gdyż magnez tworzy z nimi kompleksy chelatowe, obniżając ich biodostępność i skuteczność terapeutyczną. Ponadto, antybiotyki aminoglikozydowe, cisplatyna i cyklosporyna A mogą zwiększać wydalanie magnezu, co wymaga monitorowania jego poziomu i ewentualnej suplementacji. Długotrwałe stosowanie diuretyków tiazydowych i pętlowych, antagonistów receptora EGF, inhibitorów pompy protonowej oraz innych leków nefrotoksycznych może prowadzić do hipomagnezemii, co również wymaga kontroli i dostosowania dawki magnezu.
alendronian, amfoterycyna B, amikacyna, amiloryd, antagonista receptora EGF, antybiotyk aminoglikozydowy, biodostępność magnezu, bisfosfonian, cetuksymab, ciprofloksacyna, cisplatyna, cykloseryna, cyklosporyna, diuretyk, diuretyk oszczędzający potas, doksycyklina, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, erlotynib, fluorochinolon, furosemid, gentamycyna, gospodarka elektrolitowa, hipermagnezemia, hipomagnezemia, homeostaza magnezu, hydralazyna, inhibitor dekarboksylazy, inhibitor polimerazy wirusów DNA, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, kompleks chelatowy, L-DOPA, lek hipotensyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeczyszczający, lewofloksacyna, magnez, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, omeprazol, pantoprazol, penicylamina, pentamidyna, pirydoksyna, rapamycyna, spironolakton, tetracyklina, tiazyd, węglan litu
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pirfenidone Sandoz 267 mg

Pirfenidone Sandoz, dostępny w dawkach 267 mg i 801 mg w formie tabletek powlekanych, posiada ściśle określone przeciwwskazania, które są kluczowe dla bezpieczeństwa terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pirfenidon lub substancje pomocnicze, a także u osób z historią obrzęku naczynioruchowego wywołanego pirfenidonem, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych zagrażających życiu. Ponadto, stosowanie leku jest bezwzględnie przeciwwskazane w kojarzeniu z fluwoksaminą, silnym inhibitorem CYP1A2, który może znacząco podnosić stężenie pirfenidonu w osoczu, zwiększając ryzyko toksyczności i działań niepożądanych.
dializoterapia, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, reakcja alergiczna, substancja czynna, zaburzenia czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Meloxicam Genoptim 15 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Wśród interakcji farmakodynamicznych szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie meloksykamu z innymi NLPZ lub kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥500 mg jednorazowo lub ≥3 g/dobę, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego. Końcowa terapia z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi, przeciwpłytkowymi oraz SSRI wymaga ostrożności ze względu na podwyższone ryzyko krwawień. Meloksykam może osłabiać działanie leków hipotensyjnych, takich jak inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, beta-adrenolityki oraz leki moczopędne, a u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek istnieje ryzyko pogorszenia ich czynności. Nefrotoksyczność może być nasilona przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów kalcyneuryny (cyklosporyna, takrolimus). Ponadto, meloksykam może zwiększać ryzyko hiperkaliemii w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas i innymi wymienionymi grupami leków.
antagonista receptora angiotensyny II, beta-bloker, cholestyramina, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, deferazyroks, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, funkcja nerek, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor kalcyneuryny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, meloksykam, metotreksat, mielosupresja, nateglinid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie, pemetreksed, perforacja, pochodna sulfonylomocznika, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny
Leksykon leków
Interakcje leku – Senalax Extra 17 mg sumy sennozydów/tabl.

Senalax Extra, zawierający 17 mg sumy sennozydów w jednej tabletce, może znacząco wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę innych leków poprzez przyspieszenie pasażu jelitowego, co skutkuje ograniczeniem absorpcji i zmniejszeniem biodostępności, zwłaszcza doustnych środków antykoncepcyjnych. Długotrwałe stosowanie preparatu niesie ryzyko hipokaliemii, która może nasilać toksyczność i działania niepożądane leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak glikozydy nasercowe (np. digoksyna), leki przeciwarytmiczne (np. chinidyna) oraz leki wydłużające odcinek QT w EKG. Wskazane jest monitorowanie stężenia potasu i parametrów kardiologicznych oraz unikanie jednoczesnego stosowania, gdy to możliwe.
amiodaron, chinidyna, digitoksyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie mineralokortykoidowe, działanie przeczyszczające, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń lukrecji, kwas glicyryzynowy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek wydłużający odcinek QT, pasaż jelitowy, perystaltyka jelitowa, sennozydy wapniowe, sotalol, torsade de pointes, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon substancji czynnych
Megestrolu octan – Interakcje

Megestrol octan, będący progestagenem stosowanym w terapii różnych schorzeń, nie wykazuje potwierdzonych interakcji farmakologicznych z innymi lekami, co potwierdzają aktualne dane kliniczne. Niemniej jednak, ze względu na potencjalne interakcje farmakokinetyczne na poziomie metabolizmu wątrobowego, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Produkt leczniczy Cachexan zawiera 1,467 mg etanolu w 1 ml zawiesiny, co może powodować addytywny efekt ogólnoustrojowy i zwiększone obciążenie metaboliczne wątroby, dlatego spożycie alkoholu podczas terapii jest niewskazane. Ponadto, zawartość substancji pomocniczych, takich jak sacharoza (50 mg/ml) i benzoesan sodu (2 mg/ml), wymaga uwagi u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu węglowodanów lub na diecie niskosodowej.
alkohol etylowy, benzoesan sodu, Cachexan, cukrzyca, dieta niskosodowa, efekt addytywny, etanol, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, megestrol octan, metabolizm wątrobowy, obciążenie wątroby, progestagen, sacharoza, schorzenie metaboliczne, substancja pomocnicza, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie metabolizmu sacharozy, zaburzenie metabolizmu węglowodanów, zawiesina doustna
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ezehron Duo 40 mg + 10 mg

Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Ezehron Duo, zawierającego ezetymib i rozuwastatynę, wykazały, że działania toksyczne skojarzonego stosowania są typowe dla statyn, z nasileniem wynikającym z interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Miopatia u szczurów pojawiała się przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne (ekspozycja na statyny około 20-krotnie wyższa, a na metabolity ezetymibu 500-2000-krotnie wyższa niż w klinice). Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów, choć u królików obserwowano niewielkie deformacje szkieletu. Testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały potencjału genotoksycznego dla ezetymibu ani w monoterapii, ani w skojarzeniu ze statynami. Długoterminowe badania nie wykazały działania rakotwórczego, a wpływ na płodność i rozwój zarodków był negatywny, z wyjątkiem letalnego działania na zarodki przy jednoczesnym stosowaniu ezetymibu i lowastatyny.
bariera łożyskowa, dawka terapeutyczna, deformacja szkieletu, drogi żółciowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, ezetymib, genotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, kamień żółciowy, kanał potasowy hERG, metabolit aktywny, miopatia, pęcherzyk żółciowy, potencjał genotoksyczny, rozuwastatyna, statyna, toksyczność, zmiana histopatologiczna, żółć
Leksykon substancji czynnych
Bupropion – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Bupropion, stosowany w dawkach do 450 mg/dobę w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiąże się z ryzykiem napadów drgawkowych, których częstość wynosi około 0,1%. Ryzyko to wzrasta u pacjentów z czynnikami predysponującymi, takimi jak współistniejące leki obniżające próg drgawkowy (np. leki przeciwpsychotyczne, tramadol, steroidy), uzależnienie od alkoholu, uraz głowy, cukrzyca leczona insuliną lub lekami hipoglikemizującymi oraz stosowanie leków stymulujących lub zmniejszających apetyt. Leczenie należy przerwać u pacjentów, u których wystąpiły napady drgawkowe. Bupropion jest inhibitorem CYP2D6, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków metabolizowanych przez ten enzym, zwłaszcza tamoksyfenu, gdyż może obniżać stężenie jego aktywnego metabolitu endoksyfenu. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu bupropionu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI), co wymaga uważnej obserwacji pacjenta.
blok prawej odnogi pęczka Hisa, bupropion, choroba niedokrwienna serca, ciężki epizod depresji, cytochrom P450, dysfagia, elektrowstrząsy, hipertermia, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek hipoglikemizujący, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, marskość wątroby, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nadrefleksja, nadwrażliwość, napad drgawkowy, obrzęk naczynioruchowy, próg pobudliwości drgawkowej, remisja, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, SNRI, SSRI, steroid ogólnoustrojowy, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, uniesienie odcinka ST, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie dwubiegunowe, zespół Brugadów, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Prawoślaz – Interakcje

Korzeń prawoślazu (Althaea officinalis L., radix) zawiera związki śluzowe, które mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę leków doustnych poprzez opóźnienie ich absorpcji w przewodzie pokarmowym. Mechanizm ten polega na tworzeniu ochronnej warstwy na błonie śluzowej, co może zmniejszać biodostępność leków, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym (np. leki przeciwzakrzepowe, przeciwpadaczkowe, digoksyna). Zaleca się zachowanie odstępu czasowego 30-60 minut między podaniem preparatów zawierających korzeń prawoślazu (np. Gastrosan fix, Bronchisan fix, Imupret N) a innymi lekami doustnymi, aby minimalizować ryzyko interakcji i zapewnić optymalną skuteczność terapeutyczną. W preparatach złożonych, takich jak Imupret N, obecność dodatkowych składników (np. kora dębu) może dodatkowo zmniejszać wchłanianie alkaloidów i leków alkalicznych, co wymaga szczególnej uwagi i ewentualnej modyfikacji terapii.
absorpcja leku, babka lancetowata, biodostępność leku, Bronchisan fix, digoksyna, Gastrosan fix, Imupret N, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń prawoślazu, lek alkaliczny, lek kardiologiczny, lek o wąskim indeksie terapeutycznym, lek przeciwbólowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, odstęp czasowy, preparat złożony, przewód pokarmowy, stężenie terapeutyczne, wchłanianie leków, zaburzenie wchłaniania, związek śluzowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Symescital 10 mg

Escytalopram, substancja czynna leku Symescital, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowego odstępu po IMAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowego odstępu po zakończeniu terapii escytalopramem przed podaniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych inhibitorów MAO-A (moklobemid) i odwracalnego, nieselektywnego inhibitora MAO (linezolid). Escytalopram jest również przeciwwskazany w skojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre leki przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre antybiotyki i leki przeciwhistaminowe), co może prowadzić do addytywnego wydłużenia QT i ryzyka złośliwych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, stosowanie escytalopramu z lekami serotoninergicznymi (opioidy, tryptany) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, a łączenie z lekami obniżającymi próg drgawkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, meflochina, bupropion, tramadol) wymaga monitorowania pod kątem drgawek. Współistniejące stosowanie litu, tryptofanu oraz dziurawca zwyczajnego może nasilać działania niepożądane lub terapeutyczne escytalopramu.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, demetylacja, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dezypramina, doustne leki przeciwzakrzepowe, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, escytalopram, farmakodynamika, farmakokinetyka, flekainid, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hydroksyzyna, indeks terapeutyczny, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitory MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, krzepnięcie krwi, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrobnoustrojowe, leki serotoninergiczne, linezolid, lit w psychiatrii, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodne fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, sparfloksacyna, SSRI, substancja czynna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ircolon 100 mg

Trimebutyna maleinian, substancja czynna leku IRCOLON, wykazuje ograniczoną liczbę udokumentowanych interakcji farmakologicznych, jednak ze względu na jej mechanizm działania należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o działaniu antycholinergicznym oraz prokinetycznym. Szczególnie istotna jest interakcja z zotepiną, która może nasilać działania antycholinergiczne, prowadząc do objawów takich jak suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, zaparcia czy trudności w oddawaniu moczu. Zaleca się monitorowanie pacjentów pod kątem tych objawów. Ponadto, pokarmy bogate w tłuszcze mogą opóźniać wchłanianie trimebutyny, dlatego rekomendowane jest przyjmowanie leku na czczo lub co najmniej 30 minut przed posiłkiem. W każdej tabletce IRCOLON znajduje się 116,5 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
działanie antycholinergiczne, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, laktoza jednowodna, lek antycholinergiczny, lek prokinetyczny, lek przeciwpsychotyczny, motoryka przewodu pokarmowego, nietolerancja laktozy, perystaltyka przewodu pokarmowego, suchość jamy ustnej, terapia wielolekowa, trimebutyna maleinian, trudność w oddawaniu moczu, zaburzenie czynnościowe przewodu pokarmowego, zaburzenie widzenia, zaparcie, zotepina
Leksykon substancji czynnych
Ebastyna – Interakcje

Ebastyna wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z azolowymi lekami przeciwgrzybiczymi (ketokonazol, itrakonazol) oraz antybiotykami makrolidowymi (erytromycyna, klarytromycyna, jozamycyna), prowadząc do zwiększenia stężenia ebastyny i jej aktywnego metabolitu cerebastyny w osoczu, co wymaga zachowania ostrożności podczas jednoczesnej terapii. W przypadku ryfampicyny obserwuje się obniżenie stężenia ebastyny w osoczu, skutkujące zmniejszeniem działania przeciwhistaminowego, co jest klinicznie istotne i może wymagać dostosowania dawki lub zmiany leku. Nie stwierdzono istotnych interakcji z teofiliną, warfaryną, cymetydyną oraz diazepamem. Ponadto, ebastyna nie nasila działania sedatywnego alkoholu etylowego, co odróżnia ją od leków przeciwhistaminowych pierwszej generacji.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, cerebastyna, cymetydyna, diazepam, działanie przeciwhistaminowe, działanie sedatywne, ebastyna, erytromycyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, jozamycyna, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, metabolit aktywny, parametr farmakokinetyczny, ryfampicyna, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, teofilina, test alergiczny, warfaryna, wartość AUC
Leksykon substancji czynnych
Oczar wirginijski – Właściwości farmakokinetyczne

Oczar wirginijski (Hamamelis virginiana) jest składnikiem preparatów leczniczych takich jak czopki Avenoc (0,01 g w rozcieńczeniu homeopatycznym 1 DH) oraz maść i żel Traumeel S (0,45 g na 100 g w formie nalewki macierzystej TM). Charakterystyki tych produktów wskazują na brak szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki oczaru wirginijskiego, obejmujących wchłanianie, dystrybucję, metabolizm i wydalanie. Przyczyną tego stanu rzeczy może być niska zawartość substancji w preparatach, złożony skład wieloskładnikowy oraz miejscowa aplikacja ograniczająca dostępność ogólnoustrojową.
Avenoc, charakterystyka produktu leczniczego, dostępność ogólnoustrojowa, dystrybucja, działanie niepożądane, Hamamelis virginiana, implikacja kliniczna, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm i wydalanie, nalewka macierzysta, oczar wirginijski, okres półtrwania, postać farmaceutyczna, produkt leczniczy, rozcieńczenie homeopatyczne, Traumeel S, wchłanianie, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne, wpływ ogólnoustrojowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Sigrada 10 mg

Prasugrel, substancja czynna leku Sigrada, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jednoczesne stosowanie z warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny zwiększa ryzyko krwawień, mimo braku wpływu na farmakokinetykę S-warfaryny, co wymaga ścisłego monitorowania INR. Podobnie, długotrwałe stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) oraz kwasu acetylosalicylowego (ASA) może nasilać ryzyko krwawień, choć ASA jest zalecane w terapii skojarzonej z prasugrelem. Heparyna, mimo braku wpływu na farmakokinetykę prasugrelu, również może zwiększać ryzyko krwawień, co wymaga ostrożności. W przypadku opioidów, zwłaszcza morfiny, obserwuje się opóźnienie i zmniejszenie ekspozycji na prasugrel i jego aktywny metabolit, co może obniżać skuteczność terapii u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym; w takich sytuacjach rozważa się pozajelitowe podanie inhibitora P2Y12.
agregacja płytek krwi, antagonista receptora H2, biwalirudyna, cyklofosfamid, CYP2B6, cytochrom P450, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, efawirenz, funkcja płytek krwi, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, hydroksybupropion, induktor CYP3A, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A, inhibitor GP IIb/IIIa, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwgrzybiczny azolowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostry zespół wieńcowy, pochodne kumaryny, prasugrel, ranitydyna, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Aurovitas 75 mg

Pregabalina, będąca głównym składnikiem Pregabalin Aurovitas, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na wydalaniu głównie w postaci niezmienionej z moczem, z minimalnym metabolizmem (<2% dawki). Nie wykazuje wiązania z białkami osocza ani istotnego hamowania enzymów metabolizujących inne leki, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania kliniczne nie wykazały znaczących interakcji farmakokinetycznych z lekami przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna, fenobarbital, tiagabina, topiramat), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, insuliną, diuretykami oraz doustnymi antykoncepcyjnymi zawierającymi noretysteron i etynyloestradiol. W związku z tym, klirens pregabaliny pozostaje niezmieniony podczas jednoczesnego stosowania tych preparatów, co eliminuje konieczność modyfikacji dawek.
benzodiazepina, białko osocza, depresja oddechowa, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, etanol, etynyloestradiol, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, hormonalny środek antykoncepcyjny, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, metabolizm, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, pregabalina, śpiączka, tiagabina, topiramat, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon leków
Interakcje leku – Remolexam 7,5 mg

Meloksykam (7,5 mg w preparacie Remolexam) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych, zwłaszcza u pacjentów dorosłych. Szczególnie istotne jest ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu z lekami takimi jak sole potasu, diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, heparyny, cyklosporyna, takrolimus i trimetoprim. Jednoczesne podawanie meloksykamu z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥ 500 mg jednorazowo lub ≥ 3 g/dobę, zwiększa ryzyko krwawień i owrzodzeń przewodu pokarmowego. Współstosowanie z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi, trombolitycznymi, SSRI oraz inhibitorami kalcyneuryny wymaga szczególnej ostrożności ze względu na nasilenie działań niepożądanych, w tym ryzyko krwawień i nefrotoksyczności. Meloksykam może także osłabiać działanie leków hipotensyjnych (beta-adrenolityków, inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II) oraz zmniejszać skuteczność systemu terapeutycznego domacicznego.
antagonista receptora angiotensyny II, cholestyramina, cyklosporyna, cymetydyna, deferazyroks, digoksyna, glikokortykosteroid, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor kalcyneuryny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kortykosteroid, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, meloksykam, metotreksat, mielosupresja, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pemetreksed, płytka krwi, prostaglandyna nerkowa, receptor beta-adrenergiczny, system terapeutyczny domaciczny, takrolimus, trimetoprym, warfaryna, wskaźnik INR, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dironorm 20 mg + 10 mg

Dironorm to lek łączący lizynopryl, inhibitor ACE, oraz amlodypinę, bloker kanałów wapniowych, dostępny w dawkach 10 mg + 5 mg, 20 mg + 10 mg oraz 20 mg + 5 mg. Lizynopryl charakteryzuje się średnim wchłanianiem około 25% (zakres 6-60%), osiąga maksymalne stężenie w surowicy po około 7 godzinach, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki. Jego okres półtrwania w stanie kumulacji wynosi 12,6 godziny, a klirens u osób zdrowych około 50 ml/min. W przypadku zaburzeń czynności nerek, szczególnie przy GFR < 30 ml/min, obserwuje się istotne zwiększenie AUC (4,5-krotne), a u pacjentów z niewydolnością serca AUC wzrasta średnio o 125%. U osób w podeszłym wieku AUC lizynoprylu zwiększa się o około 60%. Amlodypina wykazuje biodostępność 64-80%, maksymalne stężenie osiąga po 6-12 godzinach, jest silnie wiązana z białkami osocza (~97,5%) i metabolizowana w wątrobie. Jej okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Zaburzenia czynności wątroby powodują zmniejszenie klirensu amlodypiny i wzrost AUC o 40-60%, a u osób starszych obserwuje się zmniejszenie klirensu i wydłużenie okresu półtrwania.
amlodypina, bariera krew-mózg, biodostępność amlodypiny, bloker kanałów wapniowych, enzym konwertujący angiotensynę, hemodializa, inhibitor ACE, interakcja farmakokinetyczna, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, lizynopryl, marskość wątroby, metabolit, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostry zawał mięśnia sercowego, profil farmakokinetyczny, przewód pokarmowy, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Enplerasa 50 mg

Eplerenon, antagonista receptora mineralokortykoidowego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania eplerenonu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (np. spironolakton, amiloryd) oraz suplementami potasu ze względu na wysokie ryzyko hiperkaliemii. Podobne ryzyko występuje przy kojarzeniu z inhibitorami ACE i antagonistami receptora angiotensyny (np. enalapryl, walsartan), co wymaga ścisłego monitorowania stężenia potasu i funkcji nerek, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek i osób starszych. Przeciwwskazane jest stosowanie potrójnej terapii łączącej eplerenon z inhibitorem ACE i ARB. Ponadto, jednoczesne podawanie eplerenonu z litem, cyklosporyną, takrolimusem, NLPZ (np. ibuprofen), trimetoprimem czy alfa-1-adrenolitykami wymaga ostrożności i monitorowania parametrów klinicznych, ze względu na ryzyko toksyczności, ostrej niewydolności nerek, hiperkaliemii oraz niedociśnienia ortostatycznego.
alfa-1-adrenolityk, antagonista receptora angiotensyny, digoksyna, działanie hipotensyjne, działanie moczopędne, eplerenon, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, hiperkaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Hydroxyzinum Teva 50 mg/ml

Hydroksyzyna (Hydroxyzinum Teva, 50 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje liczne istotne klinicznie interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne. Szczególnie niebezpieczne są połączenia z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, dyzopiramid) i III (amiodaron, sotalol), niektórymi lekami przeciwhistaminowymi, przeciwpsychotycznymi (np. haloperydol), przeciwdepresyjnymi (np. cytalopram, escytalopram), przeciwmalarycznymi (meflochina), antybiotykami (erytromycyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna), przeciwgrzybiczymi (pentamidyna), przeciwnowotworowymi (toremifen, wandetanib) oraz metadonem. Połączenia te są przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko torsade de pointes i innych poważnych zaburzeń rytmu serca. Hydroksyzyna nie powinna być stosowana z inhibitorami MAO oraz wymaga ostrożności przy jednoczesnym podawaniu leków wywołujących bradykardię i hipokaliemię (np. beta-blokery, diuretyki), ze względu na potencjalne nasilenie kardiotoksyczności. Ponadto hydroksyzyna nasila działanie leków hamujących OUN (barbiturany, benzodiazepiny, opioidy) oraz leków o działaniu cholinolitycznym, a także osłabia działanie betahistyny, inhibitorów acetylocholinesterazy i presyjne działanie adrenaliny.
adrenalina, betahistyna, bradykardia, cetyryzyna, cymetydyna, CYP3A4/5, dehydrogenaza alkoholowa, depresja oddechowa, działanie cholinolityczne, działanie sedatywne, hipokaliemia, hydroksyzyna, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy z grupy kumaryny, ośrodkowy układ nerwowy, torsade de pointes, transferaza UDP-glukuronylowa, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie funkcji poznawczych
Leksykon substancji czynnych
Rysperydon – Interakcje

Rysperydon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT, takich jak leki przeciwarytmiczne (chinidyna, amiodaron, sotalol), trójpierścieniowe i czteropierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina, maprotylina), niektóre leki przeciwhistaminowe, inne przeciwpsychotyczne, leki przeciwmalaryczne (chinina, meflochina), a także leków powodujących hipokaliemię, hipomagnezemię lub bradykardię. Rysperydon może nasilać sedację w połączeniu z alkoholem, opioidami, benzodiazepinami i lekami przeciwhistaminowymi, co zwiększa ryzyko zaburzeń koordynacji, funkcji poznawczych, upadków i zaburzeń oddychania. Antagonizm receptorowy rysperydonu wobec lewodopy i agonistów dopaminy wymaga stosowania najmniejszych skutecznych dawek w chorobie Parkinsona. Ponadto, rysperydon może powodować klinicznie istotne niedociśnienie w skojarzeniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz wywoływać objawy pozapiramidowe przy jednoczesnym stosowaniu psychostymulantów (np. metylofenidatu).
9-hydroksyrysperydon, agonista dopaminergiczny, antagonista receptora H2, antycholinoesteraza, arypiprazol, choroba Parkinsona, CYP2D6, CYP3A4, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, czynna frakcja przeciwpsychotyczna, digoksyna, donepezil, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, fluwoksamina, furosemid, galantamina, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwpsychotyczny, lek psychostymulujący, lewodopa, metylofenidat, objawy pozapiramidowe, paliperydon, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sedacja, sertralina, topiramat, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian, werapamil, wydłużenie odstępu QT