inhibitor monoaminooksydazy
Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) stanowią grupę leków psychotropowych, które działają poprzez hamowanie aktywności enzymu monoaminooksydazy (MAO). Enzym ten odpowiada za rozkład neuroprzekaźników monoaminowych, takich jak serotonina, dopamina i noradrenalina w ośrodkowym układzie nerwowym oraz tkankach obwodowych. Zahamowanie jego działania prowadzi do zwiększenia stężenia tych neuroprzekaźników w synapsach.
Wyróżnia się dwa główne typy MAO: MAO-A, który metabolizuje głównie serotoninę i noradrenalinę, oraz MAO-B, który metabolizuje przede wszystkim dopaminę. Inhibitory MAO dzielą się na nieselektywne (hamujące oba typy) oraz selektywne (hamujące wybiórczo jeden z typów). Do klasycznych nieselektywnych IMAO należą fenelzyna, tranylcypromina i izokarboksazyd, natomiast przykładami selektywnych są moklobemid (odwracalny inhibitor MAO-A) oraz selegilina i rasagilina (selektywne inhibitory MAO-B).
W praktyce klinicznej IMAO znajdują zastosowanie w leczeniu depresji (szczególnie atypowej i opornej na leczenie), zaburzeń lękowych (w tym fobii społecznej) oraz choroby Parkinsona (selektywne inhibitory MAO-B). Ich stosowanie wiąże się jednak z istotnymi ograniczeniami, zwłaszcza w przypadku nieselektywnych IMAO, które wymagają przestrzegania diety ubogiej w tyraminę oraz zachowania ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, ze względu na ryzyko wystąpienia groźnych interakcji, w tym przełomu nadciśnieniowego czy zespołu serotoninowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chlorowodorek pseudoefedryny – Interakcje
Chlorowodorek pseudoefedryny wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak przełomy nadciśnieniowe czy nasilenie działań niepożądanych układu sercowo-naczyniowego i ośrodkowego układu nerwowego. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie pseudoefedryny z inhibitorami monoaminooksydazy (np. fenelzyna, tranylcypromina, moklobemid) ze względu na ryzyko przełomów nadciśnieniowych, wymagające zachowania 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii inhibitorami MAO. Ponadto, pseudoefedryna nie powinna być łączona z lekami zwężającymi naczynia (agonistami receptorów dopaminowych, dopaminergicznymi lekami zwężającymi naczynia, linezolidem, lekami zmniejszającymi przekrwienie błony śluzowej, np. fenylefryną, efedryną), gdyż może to prowadzić do niebezpiecznego wzrostu ciśnienia tętniczego. Istotne są także interakcje z lekami przeciwnadciśnieniowymi (alfa-metyldopa, mekamilamina, rezerpina, guanetydyna, β-adrenolityki), gdzie pseudoefedryna osłabia ich działanie, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.
agonista receptora dopaminowego, alkalizacja moczu, alkaloid sporyszu, chlorowodorek pseudoefedryny, choroba serca, dopaminergiczny lek zwężający naczynia, działanie niepożądane, fenylopropanolamina, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hamujący łaknienie, lek przeciwnadciśnieniowy, lek psychostymulujący, lek sympatykomimetyczny, lek zmniejszający przekrwienie błony śluzowej, lek zobojętniający sok żołądkowy, lek zwężający naczynia, lek β-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, obkurczenie naczyń, ośrodkowy układ nerwowy, ostra reakcja nadciśnieniowa, przełom nadciśnieniowy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, wziewny lek znieczulający, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Promazine Hasco 25 mg
Promazyna (chlorowodorek promazyny) wykazuje liczne i klinicznie istotne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych lub zmniejszenia skuteczności terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takich jak barbiturany, leki uspokajające, nasenne oraz opioidy, co może skutkować depresją oddechową. Inhibitory MAO i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne nasilają działanie uspokajające i przeciwcholinergiczne promazyny, zwiększając ryzyko powikłań takich jak zaparcia czy udar cieplny. Leki cholinolityczne mogą osłabiać efekt przeciwpsychotyczny promazyny, a lewodopa wykazuje działanie antagonistyczne wobec neuroleptyków, co wymaga preferowania leków cholinolitycznych w leczeniu objawów pozapiramidowych. Promazyna może także zmniejszać skuteczność leków hipoglikemizujących, co wymaga monitorowania glikemii, oraz zaburzać działanie leków przeciwpadaczkowych i nasilać hipotensję wywołaną przez leki przeciwnadciśnieniowe.
agranulocytoza, chlorowodorek promazyny, choroba Parkinsona, cytostatyk, depresja oddechowa, dysfunkcja poznawcza, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lek cholinolityczny, lek dopaminergiczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewodopa, neurotoksyczność, niedociśnienie ortostatyczne, objaw pozapiramidowy, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, receptor α-adrenergiczny, sedacja, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie szpiku kostnego, zaburzenie psychomotoryczne, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tegretol 20 mg/ml
Karbamazepina, substancja czynna leku Tegretol (zawiesina doustna 20 mg/ml), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich: nadwrażliwość na karbamazepinę lub związki o podobnej budowie chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), alergia na substancje pomocnicze, blok przedsionkowo-komorowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, porfiria wątrobowa (w tym porfiria ostra przerywana, mieszana i skórna późna) oraz jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO). Karbamazepina może indukować enzymy wątrobowe, co w przypadku porfirii prowadzi do zaostrzenia choroby, a jej działanie mielosupresyjne może pogłębiać zaburzenia hematologiczne. Wskazane jest także zachowanie odpowiedniego okresu wymywania przy zmianie terapii z inhibitorów MAO na karbamazepinę.
arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, choroba niedokrwienna serca, cytochrom P450, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, morfologia krwi, niewydolność serca, okres wymywania, porfiria mieszana, porfiria ostra przerywana, porfiria skórna późna, porfiria wątrobowa, reakcja nadwrażliwości, zaburzenie przewodnictwa, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Concerta 36 mg
Lek Concerta, zawierający metylofenidat chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (18 mg, 36 mg), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (6,5 mg w tabletce 18 mg, 16,7 mg w tabletce 36 mg). Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z jaskrą, guzem chromochłonnym nadnerczy, nadczynnością tarczycy, a także podczas stosowania nieselektywnych i nieodwracalnych inhibitorów MAO lub w ciągu 14 dni od ich odstawienia ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, Concerta nie powinna być stosowana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak ciężka depresja, anoreksja, skłonności samobójcze, objawy psychotyczne, mania, schizofrenia, zaburzenia osobowości typu borderline oraz niekontrolowana choroba afektywna dwubiegunowa typu I, ze względu na ryzyko nasilenia objawów lub destabilizacji stanu klinicznego.
anoreksja, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba niedokrwienna serca, ciężka depresja, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, epizod maniakalny, guz chromochłonny nadnerczy, incydent naczyniowy, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, kanałopatia, kardiomiopatia, mania, metylofenidat chlorowodorek, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na metylofenidat, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, objaw psychotyczny, osobowość borderline, ośrodkowy układ nerwowy, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, schizofrenia, skłonność samobójcza, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tętniak mózgu, tyreotoksykoza, udar mózgu, wrodzona wada serca, wydzielanie katecholamin, zaburzenie naczyń mózgowych, zaburzenie nastroju, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychopatyczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie naczyń, zarostowa choroba tętnic, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 (men 2) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wielogruczolakowatość endokrynna typu 2 (MEN 2) to autosomalnie dominujący zespół dziedziczny wywołany mutacją protoonkogenu RET, charakteryzujący się występowaniem raka rdzeniastego tarczycy (MTC) u niemal wszystkich pacjentów, guza chromochłonnego nadnerczy u około 50% oraz nadczynności przytarczyc u 15-30% (głównie w MEN 2A). MEN 2 dzieli się na podtypy MEN 2A, MEN 2B oraz rodzinny rak rdzeniasty tarczycy (FMTC), z różnicami klinicznymi, takimi jak nerwiaki błon śluzowych i fenotyp marfanoidalny w MEN 2B. Diagnostyka opiera się na badaniach genetycznych wykrywających mutacje RET, corocznych oznaczeniach kalcytoniny, metanefryn, normetanefryn, wapnia i parathormonu oraz badaniach obrazowych (USG szyi, CT, MRI). Wczesne rozpoznanie i profilaktyczna tyreoidektomia, wykonywana u dzieci z MEN 2B już w pierwszym miesiącu życia, a u MEN 2A i FMTC między 5. a 10. rokiem życia, są kluczowe dla zapobiegania rozwojowi agresywnego MTC.
antagonista receptora dopaminowego D2, antygen karcinoembrionalny, autosomalny dominujący, badanie biochemiczne, centrum doskonałości, guz chromochłonny nadnerczy, guz neuroendokrynny, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor monoaminooksydazy, lek alfa-adrenolityczny, mutacja genu RET, nadczynność przytarczyc, parathormon, pheochromocytoma, poradnictwo genetyczne, protoonkogen RET, rak rdzeniasty tarczycy, sympatykomimetyk, test genetyczny, tyreoidektomia, wandetanib, wielogruczolakowatość endokrynna typu 2, zespół Marfana - Leksykon leków
Interakcje leku – Venlafaxine Bluefish XL 75 mg
Wenlafaksyna wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), zarówno nieodwracalnymi nieselektywnymi, jak i odwracalnymi selektywnymi MAO-A (np. moklobemid), co może prowadzić do zespołu serotoninowego o potencjalnie śmiertelnym przebiegu. Zalecane są przerwy czasowe: minimum 14 dni po zakończeniu IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po odstawieniu wenlafaksyny przed rozpoczęciem IMAO. Również antybiotyk linezolid, będący słabym odwracalnym nieselektywnym IMAO, jest przeciwwskazany. Ponadto, współstosowanie wenlafaksyny z lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny (SSRI, SNRI, tryptany, lit, ziele dziurawca) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta, zwłaszcza na początku terapii i przy zmianie dawkowania. Alkohol etylowy nasila depresyjne działanie na ośrodkowy układ nerwowy, pogarsza stan psychiczny i zwiększa ryzyko działań niepożądanych, dlatego pacjentom zaleca się całkowitą abstynencję podczas leczenia i przez kilka dni po jego zakończeniu.
2-hydroksydezypramina, 2-hydroksyimipramina, 9-hydroksyrysperydon, agonista receptora serotoninowego, atazanawir, benzodiazepina, błękit metylenowy, buprenorfina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, demetylodiazepam, diazepam, dysfagia, haloperydol, imipramina, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klarytromycyna, linezolid, metoprolol, moklobemid, nieodwracalny nieselektywny IMAO, O-demetylowenlafaksyna, odwracalny selektywny inhibitor MAO-A, ośrodkowy układ nerwowy, posakonazol, prekursor serotoniny, rysperydon, rytonawir, suplement tryptofanu, telitromycyna, tryptan, wenlafaksyna, worykonazol, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, α-hydroksymetoprolol - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Neurotop retard 300 300 mg
Karbamazepina, składnik aktywny Neurotop Retard, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na karbamazepinę lub leki o podobnej budowie chemicznej (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), a także u osób z blokiem przedsionkowo-komorowym, zaburzeniami czynności szpiku kostnego, porfirią wątrobową (w tym ostrą porfirią przerywaną, porfirią mieszaną i porfirią skórną późną) oraz przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów monoaminooksydazy (MAO). Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia (oba dostępne dawki: 300 mg i 600 mg) oraz u dzieci poniżej 6 lat w przypadku dawki 600 mg ze względu na ryzyko przedawkowania i trudności w dostosowaniu dawki. Karbamazepina może nasilać zaburzenia przewodnictwa sercowego, hematologiczne oraz zaostrzać objawy porfirii poprzez indukcję enzymów wątrobowych zaangażowanych w syntezę hemu.
blok przedsionkowo-komorowy, ciężka reakcja skórna, funkcja nerek, funkcja wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, jaskra z wąskim kątem przesączania, karbamazepina, lek hamujący enzymy wątrobowe, lek indukujący enzymy wątrobowe, morfologia krwi, Neurotop Retard, ostra porfiria przerywana, porfiria mieszana, porfiria skórna późna, porfiria wątrobowa, przełom nadciśnieniowy, reakcja skórna, stężenie leku w surowicy, synteza hemu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności szpiku kostnego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Oxodil Combo (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę dostarczoną
Oxodil Combo, zawierający budezonid i formoterol, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne są interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna), które mogą zwiększać stężenie budezonidu w osoczu nawet 4-6-krotnie, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków z Oxodil Combo lub zachowanie maksymalnie długiego odstępu czasowego między podaniami. Ponadto, beta-adrenolityki mogą osłabiać lub całkowicie blokować działanie formoterolu, a leki wydłużające odstęp QTc (np. chinidyna, terfenadyna) zwiększają ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. W przypadku konieczności stosowania tych leków jednocześnie z Oxodil Combo, wskazane jest monitorowanie EKG i stanu klinicznego pacjenta.
anestetyk halogenowany, antybiotyk makrolidowy, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, beta2-sympatykomimetyk, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kołatanie serca, komorowe zaburzenie rytmu, kortykosteroid, lek cholinolityczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, lek rozszerzający oskrzela, pochodna ksantyny, pozakonazol, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, worykonazol, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Interakcje leku – Miansegen 30 mg
Mianseryna, stosowana jako lek przeciwdepresyjny, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie mianseryny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), takimi jak moklobemid, tranylcypromina czy linezolid, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego lub reakcji hipertensyjnej; zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu przy zmianie terapii. W przypadku leków przeciwpadaczkowych indukujących CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina) obserwuje się zmniejszenie stężenia mianseryny w osoczu, co wymaga monitorowania skuteczności i ewentualnej modyfikacji dawki. Mianseryna może również wpływać na metabolizm pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga regularnej kontroli parametrów krzepnięcia. Ponadto, jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QTc (np. niektóre leki przeciwpsychotyczne i antybiotyki) zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG i unikania łączenia tych leków.
adrenalina, betanidyna, ciśnienie tętnicze krwi, częstoskurcz komorowy, efedryna, fenytoina, guanetydyna, hydralazyna, induktor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, linezolid, mianseryna, moklobemid, noradrenalina, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, propranolol, reakcja hipertensyjna, sedacja, torsade de pointes, tranylcypromina, warfaryna, zespół serotoninowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół serotoninowy – Patofizjologia i mechanizm
Zespół serotoninowy (SS) jest potencjalnie zagrażającym życiu zespołem polekowym wynikającym z nadmiernej aktywności serotoninergicznej w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Patomechanizm opiera się na nadmiernej stymulacji receptorów 5-HT, głównie podtypów 5-HT1A i 5-HT2A, co prowadzi do spektrum objawów klinicznych, takich jak zmiany stanu psychicznego, niestabilność autonomiczna oraz nadaktywność nerwowo-mięśniowa. Zespół najczęściej pojawia się w ciągu 24 godzin od wprowadzenia lub zmiany dawki leków serotoninergicznych, zwłaszcza w wyniku polipragmazji, która obejmuje hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny, zmniejszenie jej metabolizmu (np. przez inhibitory MAO-A) oraz zwiększenie syntezy i uwalniania serotoniny. Wzrost stężenia serotoniny w OUN może sięgać od 40 do 140-krotności normy, a dopaminy od 10 do 44-krotności, co dodatkowo potęguje toksyczność. Szczególnie niebezpieczne są kombinacje inhibitorów MAO z SSRI lub SNRI, które mogą prowadzić do ciężkich postaci zespołu, a nawet śmierci.
cytochrom P450 2D6, dopamina, hipertermia, hydroksylaza tryptofanu, inhibitor monoaminooksydazy, kwas gamma-aminomasłowy, L-tryptofan, lek serotoninergiczny, nadaktywność nerwowo-mięśniowa, neurotransmisja serotoninergiczna, nocycepcja, noradrenalina, obwód neuronalny, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, pień mózgu, polipragmazja, przepływ krwi, receptor serotoninowy, receptory serotoninowe, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, serotonina, szczelina synaptyczna, termoregulacja, toksyczność serotoninowa, transporter serotoniny, układ GABA-ergiczny, układ noradrenergiczny, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Deksamfetamina – Przeciwwskazania stosowania
Deksamfetamina, aktywny metabolit lisdeksamfetaminy dimezylanu (preparat Elvanse), wykazuje silne działanie sympatykomimetyczne, co determinuje liczne przeciwwskazania do jej stosowania. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na aminy sympatykomimetyczne lub substancje pomocnicze, jednoczesne lub niedawne (do 14 dni) stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, nadczynność tarczycy, jawną chorobę układu sercowo-naczyniowego (np. niewydolność serca, chorobę niedokrwienną, zaburzenia rytmu, przebyty zawał), zaawansowaną miażdżycę naczyń, umiarkowane lub ciężkie nadciśnienie tętnicze oraz jaskrę (zwłaszcza z zamkniętym kątem przesączania). Deksamfetamina może nasilać objawy tych schorzeń, prowadząc do poważnych powikłań, takich jak przełom nadciśnieniowy, przełom tarczycowy, incydenty sercowo-naczyniowe czy progresja jaskry.
Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu, w tym ocena chorób sercowo-naczyniowych, pomiar ciśnienia tętniczego i tętna, analiza aktualnej farmakoterapii (ze szczególnym uwzględnieniem IMAO), ocena stanu psychicznego oraz wykluczenie nadczynności tarczycy i jaskry. Wskazana jest konsultacja kardiologiczna u pacjentów z czynnikami ryzyka. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z łagodnym nadciśnieniem, padaczką, łagodnymi zaburzeniami rytmu serca, chorobami psychicznymi oraz historią uzależnień, ze względu na potencjał deksamfetaminy do obniżania progu drgawkowego, nasilania pobudzenia psychoruchowego i ryzyka uzależnienia. Przestrzeganie tych zaleceń jest kluczowe dla minimalizacji ryzyka poważnych działań niepożądanych i zapewnienia bezpieczeństwa terapii.
amina sympatykomimetyczna, choroba niedokrwienna serca, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciśnienie wewnątrzgałkowe, deksamfetamina, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, jaskra z zamkniętym kątem, krwotok śródmózgowy, lisdeksamfetamina dimezylan, miażdżyca naczyń, midriaza, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, padaczka, pobudzenie psychoruchowe, przełom nadciśnieniowy, przełom tarczycowy, stan drgawkowy, udar mózgu, właściwości sympatykomimetyczne, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Wellbutrin XR 150 mg
Bupropion, składnik preparatu Wellbutrin XR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i innych działań niepożądanych. Bupropion silnie hamuje izoenzym CYP2D6, co prowadzi do 2-5-krotnego wzrostu stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym (np. dezypramina, rysperydon, metoprolol, propafenon, flekainid), zwiększając ryzyko toksyczności. Hamowanie CYP2D6 utrzymuje się do 7 dni po odstawieniu bupropionu. Ponadto, bupropion może zmniejszać skuteczność tamoksyfenu (proleku aktywowanego przez CYP2D6) oraz zwiększać stężenia cytalopramu o 30-40%, co może nasilać działania niepożądane. Interakcje z digoksyną prowadzą do obniżenia jej stężenia (zmniejszenie AUC0-24h i wzrost klirensu nerkowego), co wymaga monitorowania po odstawieniu bupropionu ze względu na ryzyko toksyczności.
amantadyna, beta-adrenolityk, bupropion, CYP2D6, cytalopram, cytochrom P450 CYP2B6, dezypramina, digoksyna, działanie niepożądane, efawirenz, hydroksybupropion, inhibitor CYP2B6, inhibitor enzymów, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, klirens nerkowy, lek indukujący enzymy, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lewodopa, modyfikacja dawkowania, nadciśnienie tętnicze, nikotynowy przezskórny system terapeutyczny, plaster nikotynowy, rytonawir, substrat CYP2B6, tamoksyfen, wąski indeks terapeutyczny, Wellbutrin XR, zatrucie digoksyną, zespół serotoninowy, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Escipram 10 mg
Escytalopram, składnik Escipramu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne są skojarzenia z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami MAO, odwracalnymi inhibitorami MAO-A (moklobemid) i MAO (linezolid), które mogą wywołać zespół serotoninowy, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Również łączenie escytalopramu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko złośliwych arytmii. W przypadku inhibitorów MAO-B (selegilina do 10 mg/dobę) oraz leków serotoninergicznych (tramadol, buprenorfina, tryptany) konieczna jest ostrożność i ścisłe monitorowanie pacjenta. Dodatkowo, stosowanie escytalopramu z lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem, preparatami z dziurawca, lekami przeciwzakrzepowymi i NLPZ wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i konieczność monitorowania parametrów klinicznych.
astemizol, buprenorfina, bupropion, cymetydyna, dezypramina, działanie serotoninergiczne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna dożylna, escytalopram, esomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek wydłużający odstęp QT, linezolid, meflokina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, tyklopidyna, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Reltebon
Preparat Reltebon (oksykodonu chlorowodorek) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami oddechowymi, w tym ciężkimi dysfunkcjami układu oddechowego oraz centralnym bezdechem sennym, gdzie oksykodon może nasilać depresję oddechową i hipoksemię. Ryzyko to jest szczególnie wysokie u osób w podeszłym wieku i osłabionych. Ponadto, preparat należy stosować ostrożnie u pacjentów z urazami głowy, zaburzeniami układu krążenia, padaczką, chorobami wątroby i nerek, zaburzeniami endokrynologicznymi, przerostem gruczołu krokowego, a także u osób z chorobami układu pokarmowego i moczowego. W tych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki. Reltebon zawiera laktozę jednowodną w ilościach od 31,6 mg do 63,2 mg w zależności od dawki (5 mg do 80 mg), co wyklucza stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
benzodiazepina, bezdech senny, centralny bezdech senny, choroba Addisona, choroba alkoholowa, choroba dróg żółciowych, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, hipoksemia, hipowolemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kolka żółciowa, laktoza jednowodna, majaczenie alkoholowe, napad drgawkowy, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, obrzęk śluzowaty, oksykodonu chlorowodorek, padaczka, porażenna niedrożność jelit, przerost gruczołu krokowego, psychoza toksyczna, sedacja, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tolerancja lekowa, uzależnienie, zaburzenie czynności układu oddechowego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe, zaburzenie oddychania podczas snu, zaburzenie osobowości, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki, zapalna choroba jelit, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Torecan 6,5 mg
Dimaleinian tietyloperazyny, substancja czynna preparatu Torecan, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest nasilenie działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy przy jednoczesnym stosowaniu leków uspokajających, opiatów, leków znieczulających i nasennych, co wymaga dostosowania dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Interakcje z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi są dwukierunkowe, prowadząc do wzajemnego nasilania działania i toksyczności, co wymaga rozważenia alternatywnych terapii lub intensywnej kontroli. Ponadto, antagonizm wobec adrenaliny wyklucza jej stosowanie w leczeniu hipotensji indukowanej przez Torecan. Również bromokryptyna traci skuteczność hamującą przy jednoczesnym podawaniu z tietyloperazyną, co jest przeciwwskazaniem u pacjentów z nowotworami wydzielającymi prolaktynę.
adrenalina, atropina, bromokryptyna, depresja oddychania, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dimaleinian tietyloperazyny, działanie atropinowe, działanie depresyjne, działanie hepatotoksyczne, działanie hipotensyjne, fenotiazyna, hipotensja, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek nasenny, lek uspokajający, lek znieczulający, nowotwór wydzielający prolaktynę, opiat, prokarbazyna, sedacja, tietyloperazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vellofent 533 mcg
Lek Vellofent, zawierający fentanyl w postaci tabletek podjęzykowych o dawkach 67, 133, 267, 400, 533 i 800 mikrogramów, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na fentanyl lub substancje pomocnicze, u osób nieleczonych regularnie opioidami ze względu na ryzyko ciężkiej depresji oddechowej, a także u pacjentów z ostrą depresją oddechową lub ostrymi chorobami obturacyjnymi płuc. Nie należy stosować leku jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ani w ciągu 2 tygodni po zakończeniu takiego leczenia, ze względu na ryzyko nasilenia działania opioidów i poważnych działań niepożądanych. Vellofent jest wskazany wyłącznie do leczenia bólu przebijającego i nie powinien być stosowany w leczeniu innych typów bólu, np. pooperacyjnego czy pourazowego, aby uniknąć przedawkowania lub niedostatecznej kontroli bólu. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie go z lekami zawierającymi hydroksymaślan sodu ze względu na ryzyko nasilonej depresji ośrodkowego układu nerwowego i oddechowego.
ból przebijający, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, hydroksymaślan sodu, inhibitor monoaminooksydazy, kserostomia, leczenie podtrzymujące opioidami, nadwrażliwość, obniżony poziom świadomości, ostra choroba obturacyjna płuc, ostra depresja oddechowa, reakcja anafilaktyczna, tabletka podjęzykowa fentanylu, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zapalenie śluzówki - Leksykon leków
Interakcje leku – Conaret 1,25 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna Conaret, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, które mogą nasilać ujemny wpływ na kurczliwość mięśnia sercowego i przewodzenie przedsionkowo-komorowe, prowadząc do ciężkiego niedociśnienia i bloku p-k, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą nasilać niewydolność serca i powodować nadciśnienie „z odbicia” przy nagłym odstawieniu. W przypadku leków przeciwarytmicznych klasy I (chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) obserwuje się nasilenie wpływu na przewodzenie p-k oraz ujemne działanie inotropowe, co jest szczególnie niebezpieczne u pacjentów z niewydolnością serca. Antagoniści wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina) zwiększają ryzyko niedociśnienia tętniczego i mogą pogarszać czynność skurczową komór u chorych z niewydolnością serca.
amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, beta-sympatykomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, diltiazem, dławica piersiowa, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, krople do oczu, lek beta-adrenolityczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, rylmenidyna, układ współczulny, werapamil, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paroxinor 20 mg
Paroksetyna, będąca selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest dostępna w preparacie Paroxinor w dawce 20 mg w formie tabletek powlekanych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na paroksetynę lub substancje pomocnicze (w tym 9,5 mg laktozy jednowodnej w tabletce), a także unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Wyjątek stanowi linezolid, który może być stosowany z paroksetyną pod ścisłą kontrolą kliniczną. Należy przestrzegać okresów karencji: 2 tygodnie po odstawieniu nieodwracalnych inhibitorów MAO przed rozpoczęciem paroksetyny, 24 godziny po odstawieniu odwracalnych inhibitorów MAO oraz co najmniej 1 tydzień przerwy przed włączeniem inhibitora MAO po terapii paroksetyną.
chlorek metylotioniny, ciśnienie tętnicze krwi, działanie niepożądane, enzym CYP450 2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, moklobemid, nadwrażliwość na paroksetynę, nieselektywny inhibitor MAO, paroksetyna, pimozyd, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiorydazyna, torsades de pointes, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QTc, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fluoxetine Aurovitas 20 mg
Lek Fluoxetine Aurovitas w dawce 20 mg (fluoksetyna) posiada bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim jest to nadwrażliwość na fluoksetynę lub składniki pomocnicze kapsułek. Szczególnie istotne są przeciwwskazania wynikające z interakcji farmakologicznych: jednoczesne stosowanie z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), np. iproniazydem, jest bezwzględnie zabronione ze względu na ryzyko rozwoju zespołu serotoninowego. Ponadto, fluoksetyna nie powinna być stosowana u pacjentów leczonych metoprololem w terapii niewydolności serca, gdyż może to prowadzić do istotnego wzrostu stężenia metoprololu w osoczu i pogorszenia kontroli niewydolności serca. Należy również unikać podawania fluoksetyny w ciągu 14 dni od zakończenia terapii IMAO ze względu na długi okres eliminacji tych leków i ryzyko poważnych działań niepożądanych.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cital 20 mg
Stosowanie cytalopramu w dawce 20 mg jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, a także u osób przyjmujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO), w tym selegilinę w dawce >10 mg/dobę, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Przejście z inhibitorów MAO na cytalopram wymaga zachowania 14-dniowego odstępu, natomiast odwrotnie – 7-dniowego okresu karencji. Leczenie skojarzone z linezolidem jest zasadniczo przeciwwskazane, chyba że możliwa jest ścisła kontrola kliniczna i monitorowanie ciśnienia tętniczego, ze względu na właściwości linezolidu jako inhibitora MAO i ryzyko interakcji.
arytmia komorowa, ciśnienie tętnicze krwi, Cital, cytalopram, działanie niepożądane, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, nadwrażliwość na substancję czynną, repolaryzacja mięśnia sercowego, selegilina, SSRI, substancja czynna, tabletka powlekana, torsade de pointes, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Trittico CR 75 mg
Trazodon, substancja aktywna leku Trittico CR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami CYP3A4 (np. erytromycyna, ketokonazol, rytonawir), które mogą ponad dwukrotnie zwiększać stężenie trazodonu w osoczu, prowadząc do nudności, omdleń i hipotensji. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak karbamazepina (400 mg/dobę), fenytoina czy doustne środki antykoncepcyjne, przyspieszają metabolizm trazodonu, obniżając jego stężenie nawet o 76%, co wymaga monitorowania skuteczności terapii i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie trazodonu z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi i inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego oraz działań niepożądanych ze strony układu krążenia. Należy również zachować ostrożność przy łączeniu trazodonu z lekami wydłużającymi odstęp QT, co zwiększa ryzyko torsade de pointes.
chlorowodorek trazodonu, chlorpromazyna, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenytoina, flufenazyna, fluoksetyna, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymu wątrobowego, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, leczenie skojarzone, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, lewodopa, lewomepromazyna, nefazodon, niemiarowość komorowa, ośrodkowy układ nerwowy, perfenazyna, pochodna fenotiazyny, rytonawir, torsade de pointes, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Noradrenalina – Interakcje
Noradrenalina wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą prowadzić do nasilenia działania presyjnego, zaburzeń rytmu serca oraz innych poważnych powikłań. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie noradrenaliny z wziewnymi halogenowymi środkami znieczulającymi (np. cyklopropan, halotan, izofluran), lekami przeciwdepresyjnymi pochodnymi imipraminy oraz serotoninergiczno-adrenergicznymi lekami przeciwdepresyjnymi ze względu na wysokie ryzyko ciężkich komorowych zaburzeń rytmu serca i napadowego nadciśnienia tętniczego z arytmią. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów monoaminooksydazy (MAO), linezolidu, glikozydów naparstnicy, beta-adrenolityków, leków adrenolitycznych, hormonów tarczycy oraz alkaloidów sporyszu, które mogą nasilać działanie presyjne lub nasercowe noradrenaliny, zwiększając ryzyko ciężkiego nadciśnienia tętniczego i arytmii.
alkaloid rauwolfii, alkaloid sporyszu, amfetamina, beta-adrenolityk, bloker receptorów alfa, ciężkie nadciśnienie tętnicze, desmopresyna, dihydroergotamina, doksapram, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie antydiuretyczne, działanie hipoglikemizujące, działanie nasercowe, działanie presyjne, działanie wazokonstrykcyjne, fenoksybenzamina, fenotiazyna, glikozyd naparstnicy, glikozyd nasercowy, guanetydyna, hormon tarczycy, inhibitor monoaminooksydazy, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek adrenolityczny, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny, lewodopa, linezolid, metylodopa, napadowe nadciśnienie tętnicze, nieselektywny inhibitor MAO, oksytocyna, parametr hemodynamiczny, propofol, rezerpina, selektywny inhibitor MAO-A, serotoninergiczno-adrenergiczny lek przeciwdepresyjny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wazopresyna, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zespół propofolowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pentazocinum WZF
Pentazocinum WZF (30 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak ostra faza zawału serca, zawał z nadciśnieniem tętniczym oraz niewydolność lewokomorowa, ze względu na ryzyko niekorzystnych zmian hemodynamicznych związanych z wahaniami ciśnienia tętniczego. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i nerek konieczna jest modyfikacja dawki leku z uwagi na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość wystąpienia napadów drgawkowych u osób predysponowanych oraz na ryzyko miejscowych powikłań po wielokrotnych wstrzyknięciach, takich jak stwardnienia skóry, tkanki podskórnej i mięśni, co wymaga zmiany miejsca podawania i monitorowania objawów zapalenia mięśnia. Ponadto, pentazocyna powinna być stosowana ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami endokrynologicznymi, chorobami układu moczowego i przewodu pokarmowego, a także u osób z historią zatrucia alkoholem, majaczeniem alkoholowym oraz porfirią. Interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy stanowią dodatkowe ryzyko, dlatego stosowanie tych leków powinno być rozważane z dużą ostrożnością, zwłaszcza jeśli były przyjmowane w ciągu ostatnich 14 dni.
depresja oddechowa, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, katecholaminy, majaczenie alkoholowe, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność lewokomorowa, obturacyjna choroba jelit, pentazocyna, porfiria, przerost gruczołu krokowego, roztwór do wstrzykiwań, stwardnienie skóry, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie mięśnia, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zawał serca, zespół odstawienny, zespół ostrego brzucha