Interakcje leku
Conaret 1,25 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji – Conaret

Bisoprolol fumaranu, substancja czynna produktu leczniczego Conaret, wykazuje liczne interakcje z innymi lekami, które wymagają szczególnej uwagi podczas stosowania terapii skojarzonej. Interakcje te mogą wpływać na skuteczność leczenia, a także zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis interakcji bisoprololu z innymi produktami leczniczymi oraz innymi substancjami, z uwzględnieniem ich znaczenia klinicznego.¹

Niezalecane leczenie skojarzone

Antagoniści wapnia typu werapamilu, a w mniejszym stopniu także diltiazemu, mogą powodować nasilenie ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego oraz przewodzenie przedsionkowo-komorowe przy jednoczesnym stosowaniu z bisoprololem. Szczególnie niebezpieczne jest dożylne podanie werapamilu pacjentom przyjmującym leki beta-adrenolityczne, ponieważ może to prowadzić do poważnego niedociśnienia tętniczego oraz bloku przedsionkowo-komorowego.²

Leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo, takie jak klonidyna, metylodopa, moksonidyna czy rylmenidyna, w skojarzeniu z bisoprololem mogą nasilać niewydolność serca poprzez dodatkowe zmniejszenie napięcia układu współczulnego. Skutkuje to zwolnieniem częstości akcji serca, zmniejszeniem pojemności minutowej serca oraz rozszerzeniem naczyń. Szczególnie niebezpieczne jest nagłe odstawienie tych leków, zwłaszcza jeśli następuje przed przerwaniem leczenia beta-adrenolitykiem, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia nadciśnienia „z odbicia”.³

W przypadku pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków przeciwarytmicznych klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) z bisoprololem. Leki te mogą nasilać wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wykazywać ujemne działanie inotropowe.⁴

Leczenie skojarzone wymagające szczególnej ostrożności

Antagoniści wapnia typu dihydropirydyny (np. felodypina, amlodypina) mogą przy jednoczesnym stosowaniu z bisoprololem zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego. U pacjentów z niewydolnością serca nie można wykluczyć pogorszenia czynności skurczowej komór przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.⁵

Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron) w połączeniu z bisoprololem mogą nasilać wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego.⁶

Beta-adrenolityki stosowane miejscowo (np. krople do oczu używane w leczeniu jaskry) mogą nasilać ogólnoustrojowe działanie bisoprololu.⁷

Leki parasympatykomimetyczne przy jednoczesnym stosowaniu z bisoprololem mogą wydłużać czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz zwiększać ryzyko bradykardii.⁸

Leki przeciwcukrzycowe – insulina oraz doustne leki przeciwcukrzycowe – mogą mieć nasilone działanie hipoglikemizujące przy jednoczesnym stosowaniu z bisoprololem. Należy pamiętać, że blokada receptorów beta-adrenergicznych może maskować objawy hipoglikemii, co stanowi dodatkowe ryzyko dla pacjentów z cukrzycą.⁹

Leki znieczulające w połączeniu z bisoprololem mogą prowadzić do osłabienia odruchowej tachykardii oraz zwiększenia ryzyka niedociśnienia tętniczego. Szczegółowe informacje dotyczące znieczulenia ogólnego znajdują się w punkcie 4.4 Charakterystyki Produktu Leczniczego.¹⁰

Glikozydy naparstnicy stosowane jednocześnie z bisoprololem mogą prowadzić do zwolnienia rytmu serca oraz wydłużenia czasu przewodzenia przedsionkowo-komorowego.¹¹

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą osłabiać działanie hipotensyjne bisoprololu.¹²

Beta-sympatykomimetyki (np. izoprenalina, dobutamina) stosowane jednocześnie z bisoprololem mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności obu leków. W przypadku leczenia reakcji nadwrażliwości może być konieczne podanie większych dawek adrenaliny.¹³

Leki sympatykomimetyczne, które pobudzają zarówno receptory beta-, jak i alfa-adrenergiczne (np. noradrenalina, adrenalina), stosowane jednocześnie z bisoprololem mogą ujawniać działanie zwężające naczynia za pośrednictwem receptora alfa-adrenergicznego. Może to prowadzić do zwiększenia ciśnienia tętniczego oraz zaostrzenia chromania przestankowego. Interakcje tego typu są bardziej prawdopodobne w przypadku stosowania niewybiórczych beta-adrenolityków.¹⁴

Jednoczesne stosowanie bisoprololu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz innymi lekami mogącymi obniżać ciśnienie krwi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, barbiturany, pochodne fenotiazyny) może zwiększać ryzyko niedociśnienia tętniczego.¹⁵

W przypadku pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i chorobą niedokrwienną serca (dławicą piersiową), leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid, lidokaina, fenytoina, flekainid, propafenon) należy stosować z dużą ostrożnością w skojarzeniu z bisoprololem, ponieważ mogą nasilać wpływ na czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wykazywać ujemne działanie inotropowe.¹⁶

Leczenie skojarzone do rozważenia

Meflochina w połączeniu z bisoprololem zwiększa ryzyko bradykardii.¹⁷

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO), z wyjątkiem inhibitorów MAO-B, stosowane jednocześnie z bisoprololem mogą nasilać hipotensyjne działanie beta-adrenolityków, ale również zwiększać ryzyko przełomu nadciśnieniowego.¹⁸

Interakcje bisoprololu z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas terapii bisoprololem może powodować nasilenie działania hipotensyjnego leku, co prowadzi do zwiększonego ryzyka niedociśnienia tętniczego. Alkohol może również maskować objawy hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą, co w połączeniu z maskowaniem objawów przez bisoprolol, stanowi podwójne zagrożenie. Jednoczesne spożywanie alkoholu z bisoprololem może nasilać uczucie zmęczenia i zawroty głowy, co zwiększa ryzyko upadków oraz wypadków.¹⁹

Z powyższych względów zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas leczenia bisoprololem, szczególnie na początku terapii oraz po zwiększeniu dawki leku.

Tabela interakcji bisoprololu z innymi substancjami

Powyższa tabela przedstawia najważniejsze interakcje bisoprololu z innymi substancjami, ich mechanizmy, poziom istotności klinicznej oraz zalecenia dotyczące postępowania. Należy pamiętać, że istotność interakcji może być różna u poszczególnych pacjentów, w zależności od ich stanu klinicznego, chorób współistniejących oraz stosowanych dawek leków.²⁰