ciężkie zaburzenia czynności wątroby
Ciężkie zaburzenia czynności wątroby to stan kliniczny charakteryzujący się znacznym upośledzeniem funkcji metabolicznych, detoksykacyjnych i wydzielniczych wątroby. Mogą one wynikać z ostrych uszkodzeń (np. wirusowe zapalenie wątroby, zatrucie paracetamolem) lub przewlekłych schorzeń (marskość wątroby, alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby).
W ocenie stopnia zaburzeń czynności wątroby wykorzystuje się skale takie jak Child-Pugh czy MELD (Model for End-Stage Liver Disease). Ciężkie zaburzenia czynności wątroby manifestują się klinicznie poprzez żółtaczkę, encefalopatię wątrobową, zaburzenia krzepnięcia, wodobrzusze, nadciśnienie wrotne i zaburzenia metaboliczne.
Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (poziomy bilirubiny, albuminy, aminotransferaz, wskaźniki krzepnięcia), obrazowe (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz w niektórych przypadkach biopsję wątroby. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby wymagają modyfikacji dawkowania wielu leków metabolizowanych przez wątrobę, a w skrajnych przypadkach mogą stanowić wskazanie do przeszczepienia narządu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Areplex 75 mg
Przed przepisaniem leku Areplex (klopidogrel 75 mg, tabletki powlekane) konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań, aby zapewnić bezpieczeństwo terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na klopidogrel lub substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (2,34 mg/tabletkę) oraz olej rycynowy uwodorniony (2,0 mg/tabletkę), które mogą wywoływać reakcje alergiczne. Klopidogrel jest również przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ze względu na ryzyko nieprawidłowego metabolizmu leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie Areplex jest zakazane u pacjentów z aktywnymi patologicznymi krwawieniami, w tym z wrzodem trawiennym z krwawieniem, krwotokiem wewnątrzczaszkowym oraz innymi aktywnymi krwawieniami niezależnie od lokalizacji.
antykoagulant, Areplex, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, klopidogrel, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok wewnątrzczaszkowy, laktoza jednowodna, lek przeciwpłytkowy, mechanizm działania klopidogrelu, nadwrażliwość na klopidogrel, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, olej rycynowy uwodorniony, reakcja alergiczna, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wrzód trawienny, zabieg inwazyjny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tadaxin 5 mg
Tadaxin, zawierający tadalafil w dawkach 5, 10 i 20 mg, jest wskazany do leczenia zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) u dorosłych mężczyzn. W terapii zaburzeń erekcji zaleca się dawkę początkową 10 mg przyjmowaną doustnie co najmniej 30 minut przed planowaną aktywnością seksualną, z możliwością zwiększenia do 20 mg, maksymalnie raz na dobę. Dla pacjentów stosujących lek regularnie (≥2 razy w tygodniu) dopuszcza się schemat 5 mg raz dziennie, z możliwością redukcji do 2,5 mg w przypadku złej tolerancji. W leczeniu BPH oraz jednoczesnym leczeniu BPH i zaburzeń erekcji stosuje się dawkę 5 mg raz na dobę, przyjmowaną o stałej porze, niezależnie od posiłków. Nie wykazano skuteczności dawki 2,5 mg w terapii BPH. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast u chorych z ciężkimi zaburzeniami nerek maksymalna dawka wynosi 10 mg, a schemat dawkowania raz na dobę (2,5 lub 5 mg) nie jest zalecany.
aktywność seksualna, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, dawkowanie leku, łagodny rozrost gruczołu krokowego, leczenie ciągłe, leczenie doraźne, modyfikacja dawki, podanie doustne, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, tadalafil, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia erekcji, zła tolerancja leku - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fulvestrant Eugia 250 mg
Fulvestrant Eugia jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 50 mg/ml, podawanym domięśniowo w dawce 500 mg co miesiąc, z dodatkową dawką 500 mg po 2 tygodniach od pierwszej aplikacji, co umożliwia szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego. Dawkowanie wymaga dwóch wstrzyknięć po 5 ml podawanych w różne pośladki, z zachowaniem ostrożności ze względu na bliskość nerwu kulszowego. W terapii skojarzonej z palbocyklibem u pacjentek przed- i okołomenopauzalnych konieczne jest stosowanie agonistów LHRH zgodnie z lokalnymi wytycznymi. U pacjentek z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min) oraz wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki, jednak w przypadku ciężkich zaburzeń nerek (klirens < 30 ml/min) i ciężkich zaburzeń wątroby lek jest przeciwwskazany lub wymaga szczególnej ostrożności ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
agonista LHRH, alkohol benzylowy, ampułko-strzykawka, benzylu benzoesan, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, farmakodynamika, farmakokinetyka, fulwestrant, klirens kreatyniny, nerw kulszowy, palbocyklib, podanie domięśniowe, rak piersi, roztwór do wstrzykiwań, stężenie terapeutyczne, terapia skojarzona, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Twinpros 0,5 mg + 0,4 mg
Lek Twinpros, zawierający dutasteryd 0,5 mg oraz tamsulosyny chlorowodorek 0,4 mg w jednej kapsułce twardej, jest wskazany w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Standardowa dawka to jedna kapsułka raz dziennie, przyjmowana około 30 minut po tym samym posiłku, co zapewnia stabilne stężenie substancji czynnych. Preparat może być stosowany u dorosłych, w tym osób w podeszłym wieku, a także jako zamiennik terapii dwulekowej lub monoterapii, co upraszcza schemat dawkowania i może poprawić compliance. Kapsułki należy połykać w całości, nie żuć ani nie otwierać, ze względu na ryzyko podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej przez dutasteryd zawarty w kapsułce miękkiej wewnątrz twardej.
badania farmakokinetyczne, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dutasteryd i tamsulosyna, farmakokinetyka dutasterydu, gastroenterolog, hepatolog, kapsułka miękka, łagodny rozrost gruczołu krokowego, monoterapia dutasterydem, peletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, podawanie doustne, podrażnienie błony śluzowej, preparat złożony, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, stężenie substancji czynnej, tamsulosyna, terapia dwulekowa, wskazania terapeutyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Egiramlon 5 mg + 5 mg
Egiramlon to lek w postaci kapsułek twardych zawierający ramipryl i amlodypinę w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg. Jest wskazany wyłącznie u pacjentów z dobrze kontrolowanym ciśnieniem tętniczym, którzy wcześniej stosowali oddzielnie te substancje w równoważnych dawkach. Zalecana dawka dobowa to jedna kapsułka o odpowiedniej mocy, podawana raz na dobę o stałej porze, niezależnie od posiłku, bez rozgryzania czy żucia. Lek nie jest przeznaczony do rozpoczynania terapii nadciśnienia. W przypadku konieczności zmiany dawki, należy indywidualnie dostosować dawki ramiprylu i amlodypiny, a dopiero potem rozważyć stosowanie Egiramlonu. U pacjentów leczonych diuretykami wymagana jest ostrożność i monitorowanie czynności nerek oraz stężenia potasu w surowicy. U osób z zaburzeniami czynności wątroby i nerek dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, z uwzględnieniem klirensu kreatyniny i stopnia niewydolności wątroby. U pacjentów dializowanych lek należy podawać kilka godzin po dializie, z zachowaniem ścisłej kontroli parametrów nerkowych.
amlodypina, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, dawka dobowa, diuretyki, działania niepożądane, hemodializa, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek złożony, nadciśnienie, obrzęk naczynioruchowy, ramipryl, sakubitryl walsartan, sok grejpfrutowy, stężenie potasu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Astmodil 4 mg
Astmodil w dawce 4 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia jest wskazany dla dzieci w wieku 2-5 lat, z zalecaną dawką 1 tabletki raz na dobę, podawanej wieczorem, z zachowaniem odstępu 1 godziny przed lub 2 godzin po posiłku. Lek nie jest zalecany dla dzieci poniżej 2 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Terapeutyczny efekt montelukastu obserwuje się już po pierwszej dobie terapii, co podkreśla konieczność regularnego stosowania leku, także w okresach dobrej kontroli astmy oraz podczas zaostrzeń. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów z niewydolnością nerek lub łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, natomiast jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Dawka jest niezależna od płci pacjenta.
astma przewlekła łagodna, astma przewlekła umiarkowana, astma wysiłkowa, Astmodil, ciężki napad astmy, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, doustny kortykosteroid, efekt terapeutyczny, glikokortykosteroid wziewny, kontrola astmy, montelukast, nadzór osoby dorosłej, niewydolność nerek, skurcz oskrzeli wysiłkowy, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, zaburzenia czynności wątroby, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tenox
Amlodypina, stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w klasie III i IV wg NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonu. Bezpieczeństwo i skuteczność amlodypiny w przełomie nadciśnieniowym nie zostały dotychczas zbadane, co ogranicza jej zastosowanie w stanach nagłych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się wydłużony okres półtrwania leku oraz zwiększone wartości AUC, dlatego zaleca się rozpoczynanie terapii od najmniejszej dawki oraz ostrożne jej zwiększanie, szczególnie u osób z ciężkimi zaburzeniami wątroby, które wymagają ścisłej kontroli klinicznej i laboratoryjnej. U osób w podeszłym wieku również wskazana jest ostrożność ze względu na zmienioną farmakokinetykę amlodypiny.
amlodypina, antagonista wapnia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, farmakokinetyka leku, klasyfikacja NYHA, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, pacjent dializowany, pacjent w podeszłym wieku, pole pod krzywą stężenia leku, przełom nadciśnieniowy, stężenie leku w osoczu, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Teriflunomide Teva 14 mg
Teriflunomide Teva, zawierający 14 mg teriflunomidu w postaci tabletek powlekanych, jest wskazany w leczeniu stwardnienia rozsianego, jednak posiada szereg przeciwwskazań. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na teriflunomid lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (72,25 mg na tabletkę), u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Childa-Pugha), kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym nie stosujących skutecznej antykoncepcji podczas terapii i do momentu, gdy stężenie teriflunomidu w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z istotnymi zaburzeniami hematologicznymi (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość) oraz u osób z ciężkimi niedoborami odporności, aktywnymi ciężkimi zakażeniami, dializowanych z ciężką niewydolnością nerek oraz z ciężką hipoproteinemią (np. w przebiegu zespołu nerczycowego).
biologiczny okres półtrwania, ciężka hipoproteinemia, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie teratogenne, eliminacja leku, laktoza jednowodna, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, skala Childa-Pugha, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zaburzenia hematologiczne, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół nerczycowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivastigmin NeuroPharma
Produkt Rivastigmin NeuroPharma w postaci kapsułek twardych (dawki 1,5 mg, 3,0 mg, 4,5 mg i 6,0 mg) wymaga szczególnej uwagi w zakresie bezpieczeństwa stosowania, zwłaszcza przy wznawianiu terapii po przerwie dłuższej niż 3 dni, kiedy to zaleca się rozpoczęcie leczenia od dawki 1,5 mg dwa razy na dobę w celu minimalizacji ryzyka działań niepożądanych, zwłaszcza wymiotów. Należy monitorować pacjentów pod kątem reakcji alergicznych, zwłaszcza u osób z historią alergii na plastry z rywastygminą, gdzie konieczne jest wykonanie testu alergicznego przed przejściem na formę doustną. W trakcie terapii obserwuje się często działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), które są dawkozależne i częstsze u kobiet, a także ryzyko odwodnienia wymagające szybkiej interwencji, w tym dożylnego nawodnienia i ewentualnej modyfikacji dawki. Ponadto, rywastygmina może nasilać objawy pozapiramidowe u pacjentów z otępieniem w przebiegu choroby Parkinsona oraz powodować nadciśnienie tętnicze i omamy u chorych z otępieniem Alzheimera.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, drżenie, dyskineza, inhibitor cholinoesterazy, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedrożność dróg moczowych, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, omamy, otępienie w chorobie Alzheimera, otępienie w chorobie Parkinsona, pęknięcie przełyku, rywastygmina, spowolnienie ruchowe, uogólnione alergiczne zapalenie skóry, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie chodu, zespół chorego węzła zatokowego, zmniejszenie masy ciała - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lorazepam TZF
Lorazepam TZF w postaci roztworu do wstrzykiwań (2 mg/mL i 4 mg/mL) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z opioidami, co może prowadzić do sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i jak najkrótszego czasu terapii, z monitorowaniem objawów depresji oddechowej i sedacji. Dotętnicze podanie jest przeciwwskazane z powodu ryzyka skurczu tętnic i zgorzeli. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z miastenią, ataksją, ostrym zatruciem alkoholem lub lekami działającymi hamująco na OUN, zespołem bezdechu sennego, ciężką niewydolnością oddechową, a także u osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami układu krążenia, nerek i wątroby oraz u pacjentów z ryzykiem uzależnienia. Długotrwałe stosowanie (powyżej 2-4 tygodni) nie jest zalecane ze względu na wysokie ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, nawet przy dawkach terapeutycznych.
ataksja rdzeniowo-móżdżkowa, benzodiazepiny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dehydrogenaza alkoholowa, depresja endogenna, depresja oddechowa, disulfiram, długotrwałe stosowanie benzodiazepin, glikol propylenowy, jaskra z zamkniętym kątem, leczenie doraźne, lorazepam, makrogol 400, martwica kanalików nerkowych, metronidazol, miastenia, morfologia krwi, niewydolność nerek, obniżony nastrój, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, osłabienie mięśniowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja paradoksalna, sedacja, stan padaczkowy, zaburzenia czynności wątroby, zespół bezdechu sennego, zespół Lennoxa-Gastauta - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lapixen 4 mg
Lek Lapixen (lacydypina) jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 2 mg, 4 mg oraz 6 mg, stosowanych w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka początkowa wynosi 2 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnej dawki 6 mg na dobę, przy czym kolejne zwiększenie dawki powinno nastąpić po co najmniej 3-4 tygodniach terapii, aby ocenić pełne działanie farmakologiczne. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkę początkową również ustala się na poziomie 2 mg/dobę, jednak konieczne jest staranne monitorowanie ze względu na zwiększoną biodostępność leku i potencjalnie nasilone działanie hipotensyjne; w ciężkich przypadkach może być wymagana redukcja dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia nie jest zalecane z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
biodostępność leku, choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, droga doustna, działanie farmakologiczne leku, działanie hipotensyjne, efekt terapeutyczny, kontrola ciśnienia tętniczego, lacydypina, leczenie nadciśnienia, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, przestrzeganie zaleceń terapeutycznych, tabletka powlekana, terapia nadciśnienia, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlodipine + Valsartan+ Hydrochlorothiazide Polpharma 10 mg + 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodipine + Valsartan + Hydrochlorothiazide Polpharma dostępny jest w postaci tabletek powlekanych w dawkach 5 mg + 160 mg + 12,5 mg, 10 mg + 160 mg + 12,5 mg oraz 10 mg + 320 mg + 25 mg, przeznaczonych do leczenia nadciśnienia tętniczego. Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę, najlepiej rano, z maksymalną dawką 10 mg amlodypiny, 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu. Przed rozpoczęciem terapii należy dostosować dawkę na podstawie uprzednio stosowanych dawek poszczególnych składników. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków, połykać w całości, popijając wodą. W przypadku pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak wymagana jest kontrola funkcji nerek. Stosowanie u pacjentów z GFR <30 ml/min/1,73 m² lub bezmoczem jest przeciwwskazane ze względu na obecność hydrochlorotiazydu.
amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, bezmocz, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, GFR, łagodne do umiarkowanych zaburzenia czynności nerek, lek złożony, monitorowanie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, podanie doustne, samoistne nadciśnienie tętnicze, substancje czynne, tabletka powlekana, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tritace 5 comb 5 mg + 25 mg
Preparat Tritace 5 comb zawiera 5 mg ramiprylu oraz 25 mg hydrochlorotiazydu i jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Zaleca się podawanie leku raz na dobę, najlepiej rano, niezależnie od posiłku, tabletki należy połykać w całości, nie żuć ani nie kruszyć. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, rozpoczynając od najmniejszej dostępnej dawki i stopniowo ją zwiększając do maksymalnej dawki 10 mg ramiprylu i 25 mg hydrochlorotiazydu na dobę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących leki moczopędne, u których zaleca się zmniejszenie lub odstawienie diuretyku przed rozpoczęciem terapii lub rozpoczęcie od dawki 1,25 mg ramiprylu w monoterapii, a następnie nie przekraczanie 2,5 mg ramiprylu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu.
biodostępność leku, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działania niepożądane, klirens kreatyniny, kontrola lekarska, leczenie skojarzone, lek moczopędny, monoterapia ramiprylem, niedociśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, ramipryl i hydrochlorotiazyd, terapia preparatem, Tritace 5 comb, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva 20 mg + 100 mg
Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva dostępny jest w dawkach 5 mg + 100 mg, 10 mg + 100 mg oraz 20 mg + 100 mg, podawany w formie kapsułek twardych, z zalecaną dawką dobową jednej kapsułki. Produkt nie jest wskazany do inicjacji terapii, a zmiana na lek złożony powinna nastąpić u pacjentów już stabilizowanych na stałych dawkach poszczególnych składników. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz u osób z czynną chorobą wątroby. U pacjentów z 8-9 punktami w skali Child-Pugh obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga oceny czynności nerek, natomiast brak jest danych dla pacjentów z wynikiem powyżej 9 punktów.
białka transportowe OATP1B1 i BCRP, białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, ekspozycja ustrojowa, inhibitor proteazy, kwas acetylosalicylowy, lopinawir, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, rytonawir z atazanawirem, skala Child-Pugh, typranawir, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abirateron Aristo 250 mg
Octan abirateronu w dawce 250 mg (Abirateron Aristo) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (116,1 mg/tabletkę) oraz sód (5,8 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie u kobiet w ciąży lub potencjalnie ciężarnych ze względu na ryzyko teratogenności, a także u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) z powodu zaburzonej farmakokinetyki i zwiększonego ryzyka hepatotoksyczności. Ponadto, terapia skojarzona z prednizonem/prednizolonem i dichlorkiem radu-223 (Ra-223) jest przeciwwskazana z uwagi na podwyższone ryzyko złamań i zwiększoną śmiertelność u chorych na raka prostaty.
ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dichlorek radu-223, dieta niskosodowa, hepatotoksyczność, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nowotwór gruczołu krokowego, octan abirateronu, parametry wątrobowe, prednizon, rak prostaty, reakcja alergiczna, ryzyko złamań, skala Child-Pugh, teratogenność, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Amlodipine Medreg
Amlodypina wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w klasie III i IV wg NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz incydentów sercowo-naczyniowych. U chorych z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się wydłużony okres półtrwania oraz zwiększone AUC, co wymaga rozpoczynania terapii od najmniejszej dawki i stopniowego jej zwiększania przy ścisłej kontroli klinicznej. U pacjentów z niewydolnością nerek farmakokinetyka amlodypiny pozostaje niezmieniona, a lek nie jest eliminowany podczas dializy, co należy uwzględnić w terapii. W grupie osób w podeszłym wieku wskazane jest ostrożne zwiększanie dawki ze względu na zmiany farmakokinetyczne i wyższe ryzyko działań niepożądanych.
antagonista wapnia, AUC, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawkowanie leku, dializa, dieta niskosodowa, farmakokinetyka amlodypiny, incydent sercowo-naczyniowy, klasyfikacja NYHA, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, pacjent w podeszłym wieku, przełom nadciśnieniowy, stężenie leku w osoczu, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vanatex 160 mg
Przed zastosowaniem walsartanu (Vanatex) konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna pacjenta w celu wykluczenia przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (113 mg w tabletce 160 mg, 56,5 mg w tabletce 80 mg). Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, żółciową marskością wątroby oraz cholestazą, a także w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu. Przed rozpoczęciem terapii należy ocenić parametry wątrobowe oraz wykluczyć ciążę u kobiet w wieku rozrodczym. Zaleca się również unikanie stosowania walsartanu w pierwszym trymestrze ciąży oraz rozważenie alternatywnych terapii u pacjentek planujących ciążę.
aliskiren, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipotonia, interakcje lekowe, laktoza jednowodna, marskość wątroby żółciowa, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, substancja czynna, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, uszkodzenie płodu, walsartan, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie przepływu żółci, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Abiraterone Exeltis 500 mg
Octan abirateronu w dawce 500 mg (odpowiadającej 446 mg abirateronu) stosowany w preparacie Abiraterone Exeltis jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, u kobiet w ciąży lub potencjalnie ciężarnych ze względu na działanie teratogenne, u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) oraz w terapii skojarzonej z Ra-223. Preparat zawiera 259 mg laktozy i do 12 mg sodu na tabletkę, co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy lub na diecie niskosodowej. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń wątroby (klasy A i B) konieczne jest monitorowanie i ewentualna modyfikacja dawkowania. Interakcje lekowe mogą stanowić względne przeciwwskazanie i powinny być dokładnie oceniane przed rozpoczęciem terapii.
Abiraterone Exeltis, bezwzględne przeciwwskazanie, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dichlorek radu-223, działanie teratogenne, hepatotoksyczność, inhibitor biosyntezy androgenów, interakcje lekowe, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, octan abirateronu, prednizon, skala Child-Pugh, tabletka powlekana, względne przeciwwskazanie, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aderolio 1 mg
Ewerolimus, substancja czynna leku Aderolio, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia (Cmax) w 1-2 godziny po podaniu doustnym oraz proporcjonalnością stężenia do dawki w zakresie 0,25-15 mg u pacjentów po przeszczepach. Biodostępność względna tabletki do sporządzania zawiesiny wynosi około 0,90 w porównaniu do tabletek. Spożycie leku z bogatotłuszczowym posiłkiem obniża Cmax o 60% i AUC o 16%, co wymaga konsekwentnego stosowania leku z lub bez jedzenia. Ewerolimus wiąże się z białkami osocza w 74%, a jego objętość dystrybucji (Vz/F) u pacjentów po przeszczepie nerki wynosi 342 ± 107 l. Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i glikoproteinę P, a eliminacja odbywa się głównie drogą kałową (80%), z całkowitą biotransformacją substancji macierzystej. W stanie stacjonarnym, osiąganym przed 4. dniem leczenia, Cmax wynosi od 11,1 ± 4,6 ng/ml (0,75 mg 2x/dobę) do 20,3 ± 8,0 ng/ml (1,5 mg 2x/dobę), a AUC od 75 ± 31 do 131 ± 59 ng·h/ml. Okres półtrwania wynosi około 28 ± 7 godzin, a klirens (CL/F) 8,8 l/h z 27% zmiennością międzyosobniczą.
biodostępność, biopsja, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna w mikroemulsji, CYP3A4, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, dystrybucja leku, ekspozycja na lek, ewerolimus, farmakokinetyka leku, glikoproteina p, hydroliza, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens po podaniu doustnym, lekkie zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie we krwi, małopłytkowość, odrzucanie przeszczepu, okno terapeutyczne, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, skala Childa-Pugha, stan stacjonarny, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Framasnoa 14 mg
Framasnoa, zawierający teriflunomid w dawce 14 mg w postaci tabletek powlekanych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (72,25 mg/tabletkę, co odpowiada 68,64 mg laktozy). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby (klasa C wg Childa-Pugha) ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Leku nie należy stosować u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, aż do momentu, gdy stężenie teriflunomidu w osoczu spadnie poniżej 0,02 mg/L. Ponadto, Framasnoa jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi niedoborami odporności (w tym AIDS), znaczącymi zaburzeniami hematologicznymi (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość), aktywnymi ciężkimi zakażeniami, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (w tym dializowanych) oraz u osób z ciężką hipoproteinemią, np. w przebiegu zespołu nerczycowego.
ciężki niedobór odporności, ciężkie aktywne zakażenie, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie hepatotoksyczne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, hipoproteinemia, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, lek mielosupresyjny, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi obwodowej, nadwrażliwość na lek, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, parametry hematologiczne, przyspieszona eliminacja leku, ryzyko teratogenne, skala Childa-Pugha, teriflunomid, właściwości immunomodulujące, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zespół nabytego niedoboru odporności, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tertensif Bi-Kombi 10 mg + 2,5 mg
Tertensif Bi-Kombi to lek zawierający 10 mg peryndoprylu z argininą (odpowiadające 6,79 mg peryndoprylu) oraz 2,5 mg indapamidu, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Standardowa dawka to 1 tabletka na dobę, przyjmowana rano przed posiłkiem, co zapewnia optymalną skuteczność terapeutyczną. U pacjentów w podeszłym wieku konieczne jest skorygowanie stężenia kreatyniny w osoczu z uwzględnieniem wieku, masy ciała i płci, a terapia powinna być wdrażana wyłącznie u osób z prawidłową czynnością nerek. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 60 ml/min oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby nie wymaga się modyfikacji dawki. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci i młodzieży z powodu braku danych klinicznych.
biodostępność substancji czynnych, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie krwi, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, indapamid, klirens kreatyniny, peryndopryl z argininą, stężenie kreatyniny, stężenie kreatyniny w osoczu, stężenie potasu, Tertensif Bi-Kombi, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone Sandoz 250 mg
Abiraterone Sandoz jest wskazany w leczeniu przerzutowego hormonowrażliwego (mHSPC) oraz opornego na kastrację raka gruczołu krokowego (mCRPC), stosowany w dawce 1000 mg (4 tabletki po 250 mg) raz na dobę, wyłącznie na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Terapia powinna być skojarzona z prednizonem lub prednizolonem – odpowiednio 5 mg/dobę w mHSPC oraz 10 mg/dobę w mCRPC. U pacjentów bez chirurgicznej kastracji konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH. Monitorowanie kliniczne i laboratoryjne obejmuje aktywność aminotransferaz (co 2 tygodnie przez 3 miesiące, następnie co miesiąc), ciśnienie tętnicze, stężenie potasu oraz ocenę zastojów płynów (co miesiąc), z częstszą kontrolą u pacjentów z ryzykiem niewydolności serca. W przypadku hipokaliemii należy utrzymywać stężenie potasu ≥ 4,0 mM.
AlAT, aminotransferazy, analog gonadoliberyny, AspAT, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, kastracja chirurgiczna, kastracja farmakologiczna, kortykosteroid, mineralokortykosteroid, nadciśnienie, octan abirateronu, oporny na kastrację rak gruczołu krokowego, potas w surowicy, prednizon, rak gruczołu krokowego, skala Child-Pugh, testy czynnościowe wątroby, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Abiraterone Sandoz 1000 mg
Abiraterone Sandoz jest wskazany w leczeniu raka gruczołu krokowego, zarówno w hormonowrażliwym (HSPC) jak i przerzutowym opornym na kastrację (mCRPC) stadium choroby, zawsze w skojarzeniu z prednizonem lub prednizolonem oraz terapią supresji androgenowej. Zalecana dawka abirateronu wynosi 1000 mg (1 tabletka) raz na dobę, przyjmowana na czczo (co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku). Dawkowanie kortykosteroidów zależy od wskazania: 5 mg prednizonu/prednizolonu na dobę w HSPC oraz 10 mg w mCRPC. Terapia trwa do progresji choroby, wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności lub maksymalnie 2 lata w przypadku HSPC wysokiego ryzyka bez przerzutów. U pacjentów niepoddanych kastracji chirurgicznej konieczne jest kontynuowanie farmakologicznej kastracji analogami LHRH.
abirateron, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferazy, analog gonadoliberyny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, gonadoliberyna, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hormonowrażliwy rak gruczołu krokowego, HSPC z przerzutami, kastracja chirurgiczna, nadciśnienie, obrzęk, prednizon, rak gruczołu krokowego, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację, rak gruczołu krokowego oporny na kastrację z przerzutami, skala Child-Pugh, stężenie potasu, supresja androgenowa, terapia abirateronem, testy czynnościowe wątroby, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zastój płynów - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asmenol PPH 10 mg
Asmenol PPH zawiera montelukast sodowy w dawce 10 mg w formie tabletek powlekanych, przeznaczonych dla dorosłych i młodzieży powyżej 15 roku życia z astmą lub astmą współistniejącą z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. Zalecana dawka to 10 mg raz na dobę, przyjmowana wieczorem, niezależnie od posiłków. Dawkowanie nie wymaga modyfikacji u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek oraz łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby. Brak jest danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby, co należy uwzględnić przy kwalifikacji do terapii. Preparat nie jest wskazany dla dzieci poniżej 15 lat, dla których dostępne są inne formy montelukastu o niższych dawkach (4-5 mg). Montelukast wykazuje szybki początek działania, z efektem terapeutycznym widocznym już po pierwszej dobie stosowania.
astma, astma oskrzelowa, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, kontrola objawów astmy, krótko działający β-agonista, montelukast, montelukast sodowy, niewydolność nerek, podanie doustne, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, substancja czynna, tabletka do rozgryzania i żucia, tabletka powlekana, terapia uzupełniająca, wziewne kortykosteroidy, zaburzenia czynności wątroby, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Vesoligo 10 mg
Lek Vesoligo, zawierający solifenacynę bursztynian w dawkach 5 mg i 10 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić podczas kwalifikacji pacjentów do terapii. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (w tym laktozę jednowodną: 109 mg w tabletce 5 mg i 104 mg w tabletce 10 mg), zatrzymanie moczu, ciężkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (w tym toksyczne rozdęcie okrężnicy), miastenię, jaskrę z wąskim kątem przesączania, a także pacjentów poddawanych hemodializie oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje lekowe, zwłaszcza u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby stosujących silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol), co może prowadzić do znacznego wzrostu stężenia solifenacyny i zwiększenia ryzyka działań niepożądanych.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, farmakokinetyka leku, hemodializa, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, jaskra z wąskim kątem przesączania, ketokonazol, laktoza jednowodna, miastenia, nadwrażliwość, osłabienie mięśniowe, reakcja anafilaktyczna, solifenacyna bursztynian, toksyczne rozdęcie okrężnicy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Wamlox 10 mg + 160 mg
Wamlox to lek złożony zawierający amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz walsartan, dostępny w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg oraz 10 mg + 160 mg, podawany w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka to 1 tabletka na dobę, niezależnie od mocy preparatu, z możliwością przyjmowania podczas posiłku lub niezależnie od niego. Przed rozpoczęciem terapii zaleca się indywidualne dostosowanie dawek amlodypiny i walsartanu, a w uzasadnionych przypadkach możliwa jest bezpośrednia zmiana z monoterapii na terapię skojarzoną. Dawkowanie dobiera się w zależności od wcześniejszej terapii i odpowiedzi pacjenta, np. dawka 5 mg + 80 mg jest wskazana u pacjentów, u których ciśnienie nie jest kontrolowane przy monoterapii amlodypiną 5 mg lub walsartanem 80 mg, natomiast dawka 10 mg + 160 mg jest przeznaczona dla pacjentów z niekontrolowanym ciśnieniem przy amlodypinie 10 mg lub walsartanie 160 mg, bądź po niepowodzeniu dawki 5 mg + 160 mg.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fingolimod Bluefish 0,5 mg
Fingolimod Bluefish jest lekiem stosowanym w terapii stwardnienia rozsianego, którego dawkowanie powinno być ściśle nadzorowane przez doświadczonych lekarzy. U dorosłych zalecana dawka wynosi 0,5 mg raz na dobę, podawana doustnie w formie kapsułek, które należy połykać w całości. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawkowanie zależy od masy ciała: pacjenci ≤ 40 kg powinni otrzymywać 0,25 mg (w postaci kapsułek 0,25 mg innego produktu), natomiast pacjenci > 40 kg – 0,5 mg. Po przekroczeniu masy ciała 40 kg u młodszych pacjentów zaleca się przejście na dawkę 0,5 mg z odpowiednim monitorowaniem, analogicznym do rozpoczęcia terapii. W przypadku przerw w leczeniu powyżej określonych progów czasowych (np. ≥ 1 dzień w pierwszych 2 tygodniach, > 7 dni w 3. i 4. tygodniu, > 2 tygodnie po miesiącu leczenia) konieczne jest ponowne monitorowanie pacjenta po podaniu pierwszej dawki.
25 mg, 5 mg, bezpieczeństwo stosowania leku, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawkowanie fingolimodu, dzieci i młodzież, fingolimod 0, klasyfikacja Child-Pugh, monitorowanie pacjenta, pacjent dorosły, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, stwardnienie rozsiane, terapia fingolimodu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Pirfenidon Zentiva, dostępny w dawkach 267 mg i 801 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę (około 40 mg w tabletce 267 mg i 120 mg w tabletce 801 mg). Należy unikać stosowania u osób z historią obrzęku naczynioruchowego podczas terapii pirfenidonem oraz u pacjentów przyjmujących fluwoksaminę ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakokinetycznych. Ponadto lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz krańcową niewydolnością wątroby, a także u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lub dializowanych, ze względu na ryzyko kumulacji leku i metabolitów oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dializoterapia, fluwoksamina, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, krańcowa niewydolność wątroby, nadwrażliwość na pirfenidon, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, Pirfenidon Zentiva, reakcja alergiczna na leki, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kostarox 60 mg
Lek Kostarox (etorykoksyb) powinien być stosowany zgodnie z indywidualnym wskazaniem klinicznym oraz cechami pacjenta, z naciskiem na minimalizację dawki i czasu terapii ze względu na ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych. W chorobie zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa wynosi 30 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 60 mg/dobę przy niedostatecznej skuteczności. W reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa zalecana dawka to 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg/dobę, a po stabilizacji stanu klinicznego – redukcji do 60 mg/dobę. W ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę maksymalnie przez 8 dni, natomiast w bólu po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym – 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Wyższe dawki niż zalecane nie wykazują większej skuteczności i nie były badane klinicznie.
analgezja pooperacyjna, ból po zabiegu stomatologicznym, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dna moczanowa, etorykoksyb, klirens kreatyniny, leczenie przeciwbólowe, lekkie zaburzenia czynności wątroby, ostry zespół bólowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ulipristal Aristo 30 mg
Ulipristal Aristo w dawce 30 mg, podawany doustnie w formie jednej tabletki powlekanej, jest stosowany jako antykoncepcja awaryjna. Lek należy przyjąć jak najszybciej, nie później niż 120 godzin (5 dni) po stosunku bez zabezpieczenia lub po zawodnej metodzie antykoncepcyjnej, niezależnie od fazy cyklu miesiączkowego. W przypadku wymiotów występujących w ciągu 3 godzin od podania, konieczne jest powtórzenie dawki. Przed zastosowaniem leku należy wykluczyć ciążę, zwłaszcza przy opóźnieniu miesiączki lub objawach sugerujących ciążę. Ulipristal Aristo można przyjmować niezależnie od posiłku, co ułatwia stosowanie w praktyce klinicznej.
antykoncepcja awaryjna, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cykl miesiączkowy, metoda antykoncepcji, octan uliprystalu, okres dojrzewania, opóźnienie cyklu miesiączkowego, podawanie doustne, skuteczność terapeutyczna, tabletka powlekana, ulipristal, wiek rozrodczy, wymioty, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apiprax 15 mg
W leczeniu schizofrenii u dorosłych zalecana dawka początkowa arypiprazolu (Apiprax) wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę, podawaną raz na dobę niezależnie od posiłków. Skuteczność potwierdzono w zakresie 10-30 mg/dobę, choć dawki powyżej 15 mg nie wykazują istotnie większej efektywności, mogą jednak przynieść korzyści u wybranych pacjentów. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 30 mg. W leczeniu epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I u dorosłych dawka początkowa i zalecana to 15 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę w wyjątkowych przypadkach. U młodzieży (≥15 lat) ze schizofrenią terapia rozpoczyna się od 2 mg/dobę przez 2 dni, następnie 5 mg/dobę przez kolejne 2 dni, aż do dawki 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę, choć skuteczność powyżej 10 mg nie jest jednoznacznie potwierdzona. W leczeniu maniakalnych epizodów u młodzieży (≥13 lat) dawka początkowa to 2 mg/dobę, stopniowo zwiększana do 10 mg/dobę, stosowana maksymalnie przez 12 tygodni; dawki powyżej 10 mg wiążą się z większym ryzykiem działań niepożądanych, w tym objawów pozapiramidowych i przyrostu masy ciała.
arypiprazol, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cytochrom CYP3A4, działanie niepożądane, epizod maniakalny, epizod manii, inhibitor CYP3A4, monoterapia, nawrót epizodu maniakalnego, objawy pozapiramidowe, podanie doustne, schizofrenia, schizofrenia u młodzieży, senność, terapia skojarzona, zaburzenia autystyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zaburzenie afektywne dwubiegunowe u młodzieży, zespół Tourette’a, zwiększenie masy ciała - Leksykon substancji czynnych
Klofarabina – Dawkowanie i sposób podawania
Klofarabina jest stosowana w leczeniu ostrej białaczki pod ścisłym nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tego schorzenia. U dzieci i młodzieży powyżej 1 roku życia zalecana dawka wynosi 52 mg/m² powierzchni ciała, podawana w infuzji dożylnej trwającej 2 godziny przez 5 kolejnych dni, z powtarzaniem cykli co 2-6 tygodni po normalizacji hematopoezy (ANC ≥ 0,75 × 10⁹/l) i powrocie funkcji narządów. U dzieci o masie ciała poniżej 20 kg zaleca się rozważenie wydłużenia infuzji powyżej 2 godzin w celu zmniejszenia objawów niepokoju i uniknięcia wysokich stężeń leku. Brak jest danych dotyczących dawkowania u niemowląt poniżej 1 roku życia oraz u dorosłych, gdzie bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone. W przypadku braku poprawy hematologicznej po 2 cyklach lub utrzymującej się neutropenii (ANC < 0,5 × 10⁹/l przez ponad 4 tygodnie) zaleca się zmniejszenie dawki o 25% lub wykonanie aspiracji/biopsji szpiku w celu oceny oporności choroby.
bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych, biopsja szpiku kostnego, cewnik do żyły centralnej, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, Common Toxicity Criteria, enzymy wątrobowe, hematopoeza, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, klofarabina, monoterapia, National Cancer Institute, niewydolność nerek, oporna białaczka, ostra białaczka, stężenie bilirubiny, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone G.L. Pharma 500 mg
Abiraterone G.L. Pharma, po doustnym podaniu na czczo, osiąga maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po około 2 godzinach. Obecność pokarmu, zwłaszcza tłuszczów, znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując wzrost AUC do 10-krotnego i Cmax do 17-krotnego w porównaniu do podania na czczo, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Abirateron wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą pozorną objętość dystrybucji (~5630 l), co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek obwodowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez hydrolizę, sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami w osoczu – siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu (po około 43% całkowitej radioaktywności każdy). Średni okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (88% dawki, w tym 55% niezmienionego abirateronu octanu i 22% abirateronu) oraz w niewielkim stopniu przez nerki (5% dawki).
biodostępność leku, Child-Pugh C, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, krańcowe stadium choroby nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, maksymalne stężenie leku w osoczu, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Micafungin Sandoz
Mykafungina wiąże się z ryzykiem istotnych zaburzeń czynności wątroby, w tym trzykrotnym wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) oraz bilirubiny całkowitej powyżej 3-krotnej górnej granicy normy. U pacjentów, zwłaszcza z ciężkimi zaburzeniami wątroby, przewlekłymi chorobami wątroby o charakterze przednowotworowym (marskość, zaawansowane włóknienie, wirusowe zapalenie), noworodków oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków hepatotoksycznych, konieczne jest ścisłe monitorowanie parametrów wątrobowych. W badaniach na szczurach obserwowano rozwój ognisk zmienionych hepatocytów i nowotworów wątrobowokomórkowych po ≥3 miesiącach terapii, co wymaga ostrożności klinicznej. W przypadku istotnego i utrzymującego się wzrostu enzymów wątrobowych zaleca się przerwanie leczenia. Dodatkowo, mykafungina może wywołać reakcje anafilaktyczne, ciężkie skórne reakcje złuszczające (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka) oraz rzadko hemolizę, co wymaga natychmiastowego zaprzestania terapii i odpowiedniego postępowania.
AlAT, aminotransferaza alaninowa, AspAT, bilirubina całkowita, choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dezoksycholan amfoterycyny B, hemoliza, hepatotoksyczność, itrakonazol, marskość wątroby, mykafungina, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nifedypina, nowotwór wątrobowokomórkowy, ostra hemoliza śródnaczyniowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja złuszczająca skóry, regeneracja adaptacyjna wątroby, syrolimus, toksyczna nekroliza naskórka, wirusowe zapalenie wątroby, włóknienie wątroby, wrodzony niedobór enzymatyczny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia czynności wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, zmienione hepatocyty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Qsiva 15 mg + 92 mg
Produkt leczniczy Qsiva, stosowany w terapii otyłości, wymaga nadzoru lekarza z doświadczeniem w leczeniu tej choroby. Standardowa dawka podtrzymująca wynosi 7,5 mg+46 mg raz dziennie rano, po początkowym okresie 14 dni przyjmowania dawki 3,75 mg+23 mg. Po 3 miesiącach terapii należy ocenić skuteczność – brak redukcji masy ciała o co najmniej 5% wskazuje na konieczność przerwania leczenia. U pacjentów z BMI ≥30 kg/m² i odpowiedzią na leczenie możliwe jest zwiększenie dawki do maksymalnie 15 mg+92 mg, jednak ze względu na wyższą częstość działań niepożądanych wymaga to dokładnej oceny korzyści i ryzyka. Odstawianie dawki maksymalnej powinno odbywać się stopniowo, z dawkami co drugi dzień przez minimum tydzień, aby zminimalizować ryzyko drgawek. Pominięcie dawki rano wymaga przyjęcia leku do południa lub pominięcia dawki i kontynuacji następnego dnia, bez podwójnej dawki uzupełniającej.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka podtrzymująca, drgawki, farmakoterapia, hemodializa, klirens kreatyniny, kobieta w wieku rozrodczym, łagodna niewydolność nerek, łagodne zaburzenia czynności wątroby, niewydolność nerek, pacjent w podeszłym wieku, program redukcji masy ciała, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stosunek korzyści do ryzyka, suplementacja multiwitaminowa, terapia otyłości, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenia czynności wątroby, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dipperam 5 mg + 160 mg
Lek Dipperam, zawierający amlodypinę i walsartan w dawkach 5 mg + 80 mg, 5 mg + 160 mg lub 10 mg + 160 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową lub zastojem żółci. Ponadto, stosowanie leku jest niewskazane w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, w tym hipotensję, hipoplazję czaszki i niewydolność nerek. Przeciwwskazaniem jest także jednoczesne podawanie Dipperamu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub z zaburzeniami czynności nerek (GFR < 60 ml/min/1,73m²), co zwiększa ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz incydentów sercowo-naczyniowych.
aliskiren, amlodypina i walsartan, antagonista receptora angiotensyny, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cukrzyca, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, hipotonia, incydent sercowo-naczyniowy, kardiomiopatia przerostowa zawężająca, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, perfuzja wieńcowa, pochodne dihydropirydyny, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Baxter
Sugammadex Baxter jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium, jednak wymaga zachowania szczególnych środków ostrożności. Wentylacja mechaniczna powinna być utrzymana do powrotu spontanicznej czynności oddechowej, a w przypadku nawrotu blokady po ekstubacji konieczne jest natychmiastowe zapewnienie wentylacji. Dawki niższe niż zalecane zwiększają ryzyko nawrotu blokady (0,20% przy dawkach dostosowanych). Sugammadex wpływa na parametry krzepnięcia – dawka 4 mg/kg mc. wydłuża aPTT o 17% i PT-INR o 11%, a dawka 16 mg/kg mc. odpowiednio o 22% i 22%, jednak efekt ten jest krótkotrwały (≤ 30 minut). U pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, przyjmujących leki przeciwzakrzepowe lub z INR > 3,5, stosowanie sugammadeksu wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania hemostazy. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, w tym dializowanych.
antagonista witaminy K, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, koagulopatia, natychmiastowe zniesienie blokady, nawrót blokady nerwowo-mięśniowej, niesteroidowy lek blokujący, niesteroidowy środek blokujący, oddział intensywnej opieki medycznej, płytkie znieczulenie, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja nadwrażliwości, rokuronium, ryzyko krwawienia, środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, sugammadeks, układ krzepnięcia, wentylacja mechaniczna, zaburzenia czynności nerek, znaczna bradykardia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vilpin
Podczas stosowania amlodypiny (Vilpin) należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w III i IV klasie wg NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz zdarzeń sercowo-naczyniowych. Nie zaleca się stosowania leku w stanach przełomu nadciśnieniowego z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby farmakokinetyka amlodypiny ulega zmianie – okres półtrwania jest wydłużony, a AUC zwiększone, co wymaga rozpoczynania terapii od dawki 5 mg oraz stopniowego zwiększania dawki z odpowiednią kontrolą kliniczną. W podeszłym wieku również wskazana jest ostrożność przy modyfikacji dawki, uwzględniając zmiany farmakokinetyczne.
amlodypina, amlodypina benzenosulfonian, antagonista wapnia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dieta niskosodowa, farmakokinetyka amlodypiny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, podeszły wiek, procedura dializacyjna, przełom nadciśnieniowy, stężenie amlodypiny w osoczu, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Misstala 30 mg
Lek Misstala zawiera 30 mg octanu uliprystalu i jest stosowany doustnie w antykoncepcji doraźnej. Zalecana dawka to pojedyncza tabletka 30 mg, którą należy przyjąć jak najszybciej po stosunku bez zabezpieczenia, maksymalnie do 120 godzin (5 dni). Tabletka może być podana w dowolnym dniu cyklu miesiączkowego. W przypadku wymiotów w ciągu 3 godzin od podania leku konieczne jest powtórne przyjęcie dawki. Przed zastosowaniem leku u pacjentek z opóźnioną miesiączką lub objawami ciąży należy wykonać test ciążowy. Lek jest odpowiedni dla młodzieży w wieku rozrodczym, a badania nie wykazały różnic w skuteczności i bezpieczeństwie w porównaniu do kobiet dorosłych.
antykoncepcja doraźna, badanie kliniczne, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cykl miesiączkowy, Misstala, octan uliprystalu, opóźnienie miesiączki, podanie doustne, stosunek płciowy bez zabezpieczenia, substancja czynna, tabletka powlekana, test ciążowy, wiek rozrodczy, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Uldiulan 50 mg
Chlortalidon, substancja czynna leku Uldiulan, jest diuretykiem tiazydopodobnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na chlortalidon, inne tiazydy lub pochodne sulfonamidu, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych i krzyżowych. Przeciwwskazania obejmują również ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min i/lub stężenie kreatyniny >1,8 mg/100 mL), bezmocz (<100 mg/24h), kłębuszkowe zapalenie nerek oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zwłaszcza w stanach przedśpiączkowych i śpiączce wątrobowej. Ponadto, lek jest niewskazany w przypadku hiperkalcemii, opornej na leczenie hipokaliemii, ciężkiej hiponatremii, objawowej hiperurykemii oraz nadciśnienia tętniczego w ciąży. Zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach (od 39,09 mg do 156,36 mg w zależności od dawki) wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją laktozy.
astma oskrzelowa, bezmocz, chlortalidon, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, diuretyk tiazydopodobny, dna moczanowa, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, kwas moczowy, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na chlortalidon, nietolerancja laktozy, objawowa hiperurykemia, pochodna sulfonamidu, reakcja krzyżowa, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, stężenie kreatyniny, zaburzenie perfuzji łożyska