biodostępność całkowita
Biodostępność całkowita to parametr farmakokinetyczny określający frakcję podanej dawki leku, która w niezmienionej formie dociera do krążenia ogólnoustrojowego. Wyraża się ją jako stosunek pola pod krzywą stężenia leku we krwi po podaniu pozanaczyniowym (np. doustnym) do pola pod krzywą po podaniu dożylnym, przy zastosowaniu tych samych dawek.
Biodostępność całkowita stanowi kluczowy wskaźnik przy ocenie skuteczności różnych postaci leku i dróg podania. Wartość 100% oznacza, że cała podana dawka leku została wchłonięta i dotarła do krążenia ogólnego. Biodostępność mniejsza niż 100% może wynikać z niepełnego wchłaniania leku z miejsca podania, efektu pierwszego przejścia przez wątrobę lub metabolizmu w innych tkankach przed dotarciem do krążenia systemowego.
Znajomość biodostępności całkowitej jest niezbędna przy ustalaniu dawkowania leków, zwłaszcza przy zmianie drogi podania z dożylnej na inną. Ma również istotne znaczenie w badaniach biorównoważności, procesie rejestracji leków generycznych oraz w opracowywaniu nowych formulacji farmaceutycznych. Czynniki wpływające na biodostępność obejmują właściwości fizykochemiczne substancji leczniczej, postać farmaceutyczną, interakcje z pokarmem oraz indywidualne cechy pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Orion 80 mg
Telmisartan, aktywny składnik leku Telmisartan Orion, charakteryzuje się średnią biodostępnością około 50% oraz szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z nieistotnym wpływem pokarmu na stężenia po 3 godzinach od podania. Farmakokinetyka telmisartanu jest nieliniowa, z nieproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC przy dawkach powyżej 40 mg. Lek silnie wiąże się z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i alfa-1 kwaśną glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję (Vdss około 500 l) i potencjalne interakcje lekowe. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie glukuronidowe do nieaktywnych metabolitów. Telmisartan jest eliminowany głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem z moczem (<1%), a okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co jest znaczące w stosunku do przepływu wątrobowego (około 1500 ml/min).
alfa-1 kwaśna glikoproteina, biodostępność całkowita, dysfunkcja wątroby, działanie hipotensyjne, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, hemodializoterapia, klirens osoczowy, klirens wątrobowy, krzywa wielowykładnicza, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą AUC, sprzęganie glukuronidowe, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zwiększenie stężenia w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Proxacin 500 500 mg
Cyprofloksacyna, substancja czynna Proxacin 500, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 70-80%, z szybkim osiąganiem maksymalnych stężeń w osoczu (Cmax) w zakresie 0,56-3,7 mg/l po dawkach 100-750 mg, z czasem do osiągnięcia Cmax wynoszącym 1-2 godziny. Objętość dystrybucji wynosi 2-3 l/kg, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek, w tym płuc, zatok, układu moczowo-płciowego oraz miejsc zapalnych, gdzie stężenia leku często przewyższają stężenia w osoczu. Cyprofloksacyna wiąże się z białkami osocza w 20-30%, pozostając głównie w formie niezjonizowanej. Metabolizm jest ograniczony, z czterema głównymi metabolitami (M1-M4) o mniejszej aktywności przeciwbakteryjnej, a lek wykazuje umiarkowane hamowanie CYP1A2, co może wpływać na interakcje lekowe.
AUC, białko osocza, biodostępność całkowita, biodostępność cyprofloksacyny, Cmax, cytochrom P450, deetylenocyprofloksacyna, endometrium, formylocyprofloksacyna, gruczoł krokowy, infuzja dożylna, jelito cienkie, klirens całkowity, klirens nerkowy, klirens pozanerkowy, makrofag pęcherzykowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksocyprofloksacyna, płyn nabłonkowy, pole pod krzywą stężenia, posocznica, proces farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, stężenie w osoczu, sulfocyprofloksacyna, układ moczowo-płciowy, właściwości farmakokinetyczne, wydzielanie jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Orion 40 mg
Telmisartan Orion wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny z biodostępnością około 50% i bardzo wysokim (>99,5%) wiązaniem z białkami osocza, głównie albuminami i alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Lek charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką, szczególnie dla dawek powyżej 40 mg, gdzie Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie. Spożycie pokarmu zmniejsza AUC o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg, jednak po 3 godzinach stężenia w osoczu są porównywalne niezależnie od przyjęcia leku z posiłkiem. Telmisartan ma dużą objętość dystrybucji (około 500 l) i jest metabolizowany głównie przez sprzęganie do nieaktywnych metabolitów glukuronidowych. Okres półtrwania w fazie eliminacji przekracza 20 godzin, a eliminacja odbywa się prawie całkowicie z kałem w postaci niezmienionej, z wydalaniem nerkowym poniżej 1%. Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min.
ADME, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność, biodostępność całkowita, ciężka niewydolność nerek, Cmax, glukuronidacja, hemodializoterapia, klirens osoczowy, nadciśnienie tętnicze, nieliniowa farmakokinetyka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, telmisartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmix Plus 80 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Telmix Plus zawiera telmisartan i hydrochlorotiazyd, które nie wykazują istotnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym podaniu. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki: 42% dla 40 mg i 58% dla 160 mg. Pokarm obniża AUC telmisartanu o 6-19%, jednak po 3 godzinach stężenia są porównywalne niezależnie od przyjęcia leku na czczo lub po posiłku. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax w 1-3 godziny, z biodostępnością około 60%. Telmisartan wiąże się z białkami osocza w >99,5%, ma objętość dystrybucji około 500 l i jest metabolizowany do nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Hydrochlorotiazyd wiąże się z białkami w 68%, ma objętość dystrybucji 0,83-1,14 l/kg i jest wydalany niezmieniony z moczem.
acyloglukuronid, alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC, biodostępność całkowita, biodostępność telmisartanu, cytochrom P450, farmakokinetyka doustna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, niedociśnienie ortostatyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stężenie maksymalne, stężenie maksymalne w osoczu, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Ginkgolidy – Właściwości farmakokinetyczne
Ginkgolidy A, B i C oraz bilobalid są kluczowymi składnikami aktywnymi wyciągu z liści Ginkgo biloba, obecnymi w preparacie Ginkoflav Med (80 mg wyciągu na kapsułkę, zawierającego 2,2-2,7 mg ginkgolidów i 2,1-2,6 mg bilobalidu). Badania farmakokinetyczne wykazały wysoką biodostępność doustną laktonów terpenowych: 80% dla ginkgolidu A, 88% dla ginkgolidu B oraz 79% dla bilobalidu po podaniu roztworu w dawce 120 mg. Maksymalne stężenia w osoczu różnią się w zależności od formy podania – po tabletkach wynoszą odpowiednio 16-22 ng/ml (ginkgolid A), 8-10 ng/ml (ginkgolid B) i 27-54 ng/ml (bilobalid), natomiast po roztworze 25-33 ng/ml, 9-17 ng/ml i 19-35 ng/ml.
bilobalid, biodostępność, biodostępność całkowita, flawonoidy, ginkgo biloba, ginkgolid, ginkgolidy, laktony terpenowe, maksymalne stężenie w osoczu, miłorząb japoński, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, postać farmaceutyczna, preparat z wyciągiem, roztwór doustny, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, suchy wyciąg kwantyfikowany - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ovulan 75 mcg
Dezogestrel, podawany doustnie w preparacie Ovulan w dawce 75 μg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i wysoką biodostępnością całkowitą etonogestrelu, aktywnego metabolitu, wynoszącą około 70%. Maksymalne stężenie etonogestrelu w osoczu osiągane jest po około 1,8 godziny (Tmax), a jego okres półtrwania wynosi średnio 30 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Etonogestrel wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95,5-99%), głównie z albuminą, co wpływa na jego farmakokinetykę. Metabolizm dezogestrelu odbywa się dwustopniowo, głównie przez enzymy CYP3A, co wskazuje na potencjalne interakcje lekowe z induktorami lub inhibitorami tego układu enzymatycznego. Klirens osoczowy etonogestrelu wynosi około 10 l/godzinę, a eliminacja zachodzi zarówno przez nerki, jak i wątrobę w stosunku 1,5:1.
albumina, biodostępność całkowita, biotransformacja, cytochrom P450 3A, dezogestrel, etonogestrel, farmakokinetyka, globulina wiążąca hormony płciowe, hydroksylacja, klirens osoczowy, okres półtrwania, skuteczność antykoncepcyjna, stężenie stacjonarne, stosunek stężenia mleko-surowica, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ramidilan HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg
Ramidilan HCT to preparat złożony zawierający ramipryl, amlodypinę oraz hydrochlorotiazyd, charakteryzujący się specyficznym profilem farmakokinetycznym każdego składnika. Ramipryl jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 1 godzinie, a jego czynny metabolit ramiprylat po 2-4 godzinach, z biodostępnością ramiprylatu wynoszącą 45%. Ramipryl wykazuje wysokie wiązanie z białkami surowicy (73%), a ramiprylat 56%. Metabolizm ramiprylu jest niemal całkowity, a eliminacja ramiprylatu jest wielofazowa z okresem półtrwania 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby obserwuje się zmienioną farmakokinetykę, w tym zmniejszony klirens nerkowy i opóźniony metabolizm. Amlodypina osiąga maksymalne stężenie po 6-12 godzinach, z biodostępnością 64-80%, silnym wiązaniem z białkami osocza (97,5%) oraz długim okresem półtrwania 35-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby i w podeszłym wieku klirens amlodypiny jest zmniejszony, co prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania i zwiększenia AUC o 40-60%.
amlodypina, biodostępność, biodostępność całkowita, choroba wątroby, cytochrom P450, dystrybucja leku, enzym konwertujący angiotensynę, esteraza wątrobowa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, marskość wątroby, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, objętość dystrybucji pozorna, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, Ramidilan HCT, ramipryl, ramiprylat, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca