Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu

Telmisartan, główny składnik aktywny leku Telmisartan Orion, wykazuje charakterystyczne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych właściwości z uwzględnieniem procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, a także odmienności dotyczących różnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie telmisartanu

Telmisartan jest wchłaniany szybko z przewodu pokarmowego, jednak stopień absorpcji wykazuje znaczną zmienność. Średnia biodostępność całkowita wynosi około 50%. Wchłanianie może być modyfikowane przez pokarm – przyjmowanie telmisartanu z posiłkiem skutkuje zmniejszeniem wartości AUC_0-∞ (pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu) o 6% dla dawki 40 mg i aż o 19% dla dawki 160 mg. Co istotne, po upływie 3 godzin od podania leku stężenie telmisartanu w osoczu osiąga podobne wartości niezależnie od tego, czy lek przyjęto na czczo, czy z pokarmem.²

Liniowość farmakokinetyki

Telmisartan charakteryzuje się brakiem liniowej zależności między zastosowaną dawką a stężeniem w osoczu krwi. Niewielkie zmniejszenie wartości AUC nie powinno powodować zmniejszenia skuteczności terapeutycznej. Należy zauważyć, że wartości C_max (maksymalne stężenie w osoczu) i w mniejszym stopniu AUC zwiększają się nieproporcjonalnie do dawki po podaniu dawek większych niż 40 mg.³

Dystrybucja telmisartanu

Telmisartan wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (> 99,5%), przede wszystkim z albuminami oraz alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza wpływa na jego biodostępność oraz potencjalne interakcje z innymi lekami. Średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (V_dss) jest znaczna i wynosi około 500 l, co sugeruje ekstensywną dystrybucję telmisartanu do tkanek. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i alfa-1 kwaśną glikoproteiną. Średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>4}

Metabolizm telmisartanu

Metabolizm telmisartanu odbywa się głównie poprzez proces sprzęgania glukuronidowego. Cząsteczki macierzyste ulegają konwersji do pochodnych glukuronidowych, które nie posiadają aktywności farmakologicznej. Ta ścieżka metaboliczna jest ważna z klinicznego punktu widzenia, ponieważ metabolity telmisartanu nie przyczyniają się do jego działania hipotensyjnego.⁵

Eliminacja telmisartanu

Farmakokinetyka eliminacji telmisartanu opisywana jest przez krzywą wielowykładniczą, z końcowym okresem półtrwania w fazie eliminacji przekraczającym 20 godzin. Ten długi okres półtrwania umożliwia skuteczne działanie terapeutyczne przy dawkowaniu raz na dobę. Maksymalne stężenie w osoczu (C_max) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększają się nieproporcjonalnie do dawki. Istotną obserwacją kliniczną jest brak istotnej kumulacji telmisartanu przy stosowaniu zalecanych dawek. ^{20 godz. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano, aby telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne.”>6}

Stężenia telmisartanu w osoczu wykazują różnice związane z płcią – u kobiet odnotowano wyższe stężenia niż u mężczyzn, jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność terapeutyczną leku.⁷

Po podaniu doustnym (oraz dożylnym) telmisartan jest wydalany prawie całkowicie w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem stanowi mniej niż 1% podanej dawki, co wskazuje na dominującą rolę wątroby w eliminacji leku. Całkowity klirens osoczowy (Cl_tot) jest duży i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczną wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min).<sup data-drug="Telmisartan Orion" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 8

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu oceniano w 4-tygodniowym badaniu z udziałem 57 pacjentów w wieku od 6 do poniżej 18 lat z nadciśnieniem tętniczym. Badano dwie dawki telmisartanu – 1 mg/kg oraz 2 mg/kg. Celem badania było ustalenie stanu stacjonarnego telmisartanu u dzieci i młodzieży oraz zidentyfikowanie różnic farmakokinetycznych związanych z wiekiem. Mimo że badanie miało ograniczoną liczebność dla pełnej oceny farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 roku życia, uzyskane wyniki są zasadniczo zgodne z obserwacjami dotyczącymi pacjentów dorosłych. Badanie potwierdziło nieliniowość farmakokinetyki telmisartanu, szczególnie w odniesieniu do wartości C_max.<sup data-drug="Telmisartan Orion" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="W trwającym cztery tygodnie badaniu z udziałem 57 pacjentów w wieku 6 do 9

Płeć

Istnieją znaczące różnice w farmakokinetyce telmisartanu związane z płcią. U kobiet obserwowano trzykrotnie wyższe stężenie maksymalne (C_max) oraz dwukrotnie większe pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) w porównaniu do mężczyzn. Różnice te nie przekładają się jednak na odmienność efektu terapeutycznego.¹⁰

Osoby w podeszłym wieku

Wiek pacjentów nie wpływa istotnie na farmakokinetykę telmisartanu. Nie wykazano istotnych różnic w parametrach farmakokinetycznych między osobami w podeszłym wieku (powyżej 65 lat) a młodszymi pacjentami.¹¹

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmiany w farmakokinetyce telmisartanu:

• U pacjentów z łagodną do umiarkowanej oraz ciężką niewydolnością nerek stwierdza się dwukrotne zwiększenie stężenia telmisartanu w osoczu¹²
• U pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializoterapii obserwuje się zmniejszenie stężenia telmisartanu w osoczu¹³
• Ze względu na silne wiązanie telmisartanu z białkami osocza, lek nie może być skutecznie usuwany podczas hemodializy¹⁴
• Okres półtrwania w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek¹⁵

Zaburzenia czynności wątroby

Dysfunkcja wątroby istotnie wpływa na farmakokinetykę telmisartanu. Badania przeprowadzone u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie biodostępności całkowitej do niemal 100%. Mimo zwiększonej biodostępności, okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.¹⁶