żywienie dojelitowe
Żywienie dojelitowe (enteral nutrition) to metoda dostarczania składników odżywczych bezpośrednio do przewodu pokarmowego pacjenta, który nie może lub nie powinien przyjmować pokarmów drogą doustną. Stanowi preferowaną formę żywienia klinicznego w stosunku do żywienia pozajelitowego, gdyż jest bardziej fizjologiczna, tańsza i obarczona mniejszym ryzykiem powikłań.
Metoda ta może być realizowana poprzez zgłębniki nosowo-żołądkowe, nosowo-jelitowe, gastrostomię (PEG) lub jejunostomię, w zależności od stanu klinicznego pacjenta i przewidywanego czasu terapii. Żywienie dojelitowe krótkookresowe (do 4-6 tygodni) prowadzi się zwykle przez zgłębniki, natomiast długoterminowe – przez przetoki odżywcze (gastrostomie lub jejunostomie).
Główne wskazania do żywienia dojelitowego obejmują: zaburzenia połykania (np. po udarze mózgu), choroby neurologiczne, urazy czaszkowo-mózgowe, nowotwory głowy i szyi, choroby przewodu pokarmowego, niedożywienie oraz stany hipermetaboliczne. Przeciwwskazania bezwzględne są nieliczne i obejmują niedrożność przewodu pokarmowego, ciężki wstrząs, ostre zapalenie trzustki oraz niewydolność jelit.
Preparaty do żywienia dojelitowego dzieli się na diety przemysłowe (standardowe, specjalistyczne i modularne) oraz kuchenne (rzadziej stosowane). Skuteczność żywienia dojelitowego ocenia się na podstawie parametrów antropometrycznych, biochemicznych oraz poprawy stanu klinicznego pacjenta. Właściwie prowadzone żywienie dojelitowe pozwala na utrzymanie integralności przewodu pokarmowego, zmniejsza ryzyko translokacji bakteryjnej i poprawia rokowanie u pacjentów w stanie krytycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kreon Travix 10 000 j.Ph.Eur. lipazy
Kreon Travix to preparat enzymatyczny zawierający pankreatynę o aktywności enzymatycznej: lipaza 10 000 j. Ph.Eur., amylaza 8 000 j. Ph.Eur. oraz proteaza 600 j. Ph.Eur. Lek jest wskazany w leczeniu zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki, występującej w przebiegu takich schorzeń jak mukowiscydoza, przewlekłe zapalenie trzustki, stany po pankreatektomii, gastrektomii, zespole Shwachmana-Diamonda, a także po ostrym zapaleniu trzustki i w nowotworach trzustki. Preparat dostępny jest w formie kapsułek dojelitowych zawierających minimikrosfery, które chronią enzymy przed działaniem soku żołądkowego, umożliwiając ich uwalnianie w jelicie cienkim. Pankreatyna pochodzi z trzustek wieprzowych, co należy uwzględnić przy kwalifikacji pacjentów do terapii.
Stosowanie Kreon Travix wymaga potwierdzenia zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki oraz indywidualnego doboru dawki, uwzględniającego stopień zaburzeń trawienia, zawartość tłuszczu w diecie oraz stan kliniczny pacjenta. Preparat należy podawać podczas lub bezpośrednio po posiłkach, aby zapewnić optymalne warunki działania enzymów trawiennych. Terapia enzymatyczna jest kluczowa w poprawie trawienia i wchłaniania składników odżywczych u pacjentów z niedoborem enzymów trzustkowych, co przekłada się na poprawę jakości życia i zmniejszenie powikłań związanych z niewydolnością egzokrynną trzustki.
amylaza, enzym trzustkowy, gastrektomia, kapsułka dojelitowa, lipaza, minimikrosfera, mukowiscydoza, ostre zapalenie trzustki, pankreatektomia, pankreatyna, proteaza, przewlekłe zapalenie trzustki, przewód żółciowy wspólny, rak trzustki, sok żołądkowy, zaburzenie trawienia, zespół Shwachmana-Diamonda, zespolenie żołądkowo-jelitowe, zewnątrzwydzielnicza niewydolność trzustki, zwężenie przewodu trzustkowego, zwłóknienie torbielowate, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak języka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak języka jest jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych głowy i szyi, występującym głównie u osób powyżej 40 roku życia, z rosnącą zachorowalnością wśród młodszych mężczyzn stosujących wyroby tytoniowe bezdymne. Leczenie opiera się głównie na chirurgii (glosektomia, limfadenektomia, rekonstrukcja języka) oraz uzupełniająco na radioterapii i chemioterapii. Kluczowe jest zachowanie funkcji języka, mowy i połykania, co wymaga interdyscyplinarnego podejścia zespołu medycznego, w tym specjalistycznej opieki pielęgniarskiej. Przed leczeniem istotna jest ocena stanu odżywienia, przygotowanie stomatologiczne, wsparcie psychiczne oraz edukacja pacjenta w zakresie higieny jamy ustnej i zaprzestania używek. Radioterapia może powodować powikłania takie jak zapalenie błony śluzowej, kserostomia, dysgeuzja i dysfagia, które wymagają specjalistycznej pielęgnacji, w tym stosowania środków znieczulających, sztucznej śliny oraz odpowiedniej suplementacji żywieniowej.
aspiracja treści pokarmowej, chemioterapia, chirurg szczękowy, dysfagia, dysgeusia, jama ustna, kserostomia, limfadenektomia szyjna, mucositis, nadzór onkologiczny, nikotynizm, nowotwór głowy i szyi, nowotwór złośliwy, odwodnienie, opieka paliatywna, opieka wspierająca, przerzuty nowotworowe, radioterapia głowy i szyi, rak języka, suplementacja żywieniowa, szczękościsk, trismus, zaburzenia psychiczne, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żywieniowy, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban OLIMP 20 mg
Produkt leczniczy Rivaroxaban OLIMP w dawce 20 mg występuje w postaci tabletek powlekanych, zawierających 20 mg rywaroksabanu – bezpośredniego inhibitora czynnika Xa. Każda tabletka zawiera również 22,90 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki mają jasnoszarą barwę, średnicę około 6,4 mm, są obustronnie wypukłe i oznaczone cyfrą „20” oraz literami „RH”. Lek dostępny jest w opakowaniach po 14 lub 28 tabletek, przechowywany w temperaturze pokojowej, z okresem ważności 2 lata od daty produkcji.
dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, inhibitor czynnika Xa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, podanie doustne, podanie przez zgłębnik, rywaroksaban, substancja czynna, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wchłanianie substancji czynnej, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivahib 10 mg
Varodoax 10 mg to doustny lek przeciwzakrzepowy w postaci tabletek powlekanych, zawierający 10 mg rywaroksabanu – bezpośredniego inhibitora czynnika Xa. Tabletki mają charakterystyczny jasnoróżowy kolor, są okrągłe, o średnicy 6,3 mm, z jednostronnym wytłoczeniem „10”. Substancją pomocniczą jest m.in. laktoza jednowodna w ilości 25,0 mg na tabletkę, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład tabletki obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę oraz magnezu stearynian, natomiast powłoka zawiera polimery (hypromeloza E5 i E15, hydroksypropyloceluloza), makrogol 8000 oraz pigmenty (dwutlenek tytanu i tlenek żelaza czerwony).
doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, inhibitor czynnika Xa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, produkt leczniczy, rywaroksaban, środek rozpadowy, substancja czynna, wchłanianie rywaroksabanu, zaburzenie wchłaniania, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon substancji czynnych
Treonina – Wskazania do stosowania
Treonina jest niezbędnym aminokwasem wykorzystywanym w żywieniu pozajelitowym, szczególnie u pacjentów z niemożnością lub niewystarczalnością żywienia drogą przewodu pokarmowego oraz przy przeciwwskazaniach do żywienia dojelitowego. Preparaty zawierające treoninę stosuje się w stanach umiarkowanego i ciężkiego katabolizmu oraz w długotrwałym żywieniu pozajelitowym. Wyróżnia się roztwory standardowe (zawartość treoniny 4,2–5,4 g/l), specjalistyczne dla pacjentów z niewydolnością nerek (5,13–8,20 g/l) i wątroby (1,50–4,60 g/l), a także preparaty pediatryczne (4,40–5,10 g/l) oraz dedykowane noworodkom i wcześniakom (0,35–0,48 g/l). Preparaty te podawane są najczęściej dożylnie, często w formie dwukomorowych lub trójkomorowych worków zawierających aminokwasy, glukozę i tłuszcze, co umożliwia kompleksowe pokrycie zapotrzebowania na azot i energię pozabiałkową.
aminokwas niezbędny, bilans wodny, dializa otrzewnowa, dializoterapia, dostęp naczyniowy, emulsja tłuszczowa, encefalopatia wątrobowa, gospodarka białkowa, infuzja dożylna, katabolizm, leczenie żywieniowe, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent pediatryczny, roztwór aminokwasów, roztwór dializacyjny, wcześniak, worek trójkomorowy, wsparcie żywieniowe, zapotrzebowanie energetyczne, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kabiven Peripheral –
Kabiven Peripheral to trójkomorowa emulsja do żywienia pozajelitowego, wskazana u dorosłych oraz dzieci powyżej 2 roku życia, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparat dostarcza aminokwasy (34-57 g), glukozę (97-162 g), tłuszcze w postaci oczyszczonego oleju sojowego (51-85 g) oraz elektrolity, co pozwala na kompleksowe pokrycie zapotrzebowania odżywczego. Dostępny jest w trzech pojemnościach: 1440 ml, 1920 ml i 2400 ml, o całkowitej wartości energetycznej odpowiednio 1000, 1400 i 1700 kcal, z osmolalnością około 830 mOsm/kg H2O i pH około 5,6. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów z zaburzeniami przewodu pokarmowego, w okresie okołooperacyjnym, z niedożywieniem, chorobami zapalnymi jelit oraz zaburzeniami połykania.
aminokwas, choroba zapalna jelit, dostęp dożylny, dysfagia, elektrolit, emulsja do infuzji, Kabiven Peripheral, niedożywienie, okres okołooperacyjny, olej sojowy, osmolalność, osmolarność, parametry biochemiczne, równowaga wodno-elektrolitowa, synteza białek, terapia żywieniowa, trójkomorowy worek, zaburzenia połykania, zaburzenia przewodu pokarmowego, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sodu octan trójwodny – Dawkowanie i sposób podawania
Sodu octan trójwodny (Natrii acetas trihydricus) jest składnikiem roztworów do infuzji stosowanych w celu uzupełnienia płynów i elektrolitów, obecnym m.in. w preparatach Aminomel 10E, Aminomel 12,5E oraz Venolyte. Zawartość sodu octanu trójwodnego wynosi 3,456 g/1000 ml w Aminomel 10E, 4,320 g/1000 ml w Aminomel 12,5E oraz 2,32 g/500 ml i 4,63 g/1000 ml w Venolyte. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wieku, masy ciała, stanu klinicznego i parametrów biochemicznych, w tym równowagi kwasowo-zasadowej. Maksymalna prędkość wlewu dla Aminomel 10E wynosi do 1 ml/kg mc./godz. (0,1 g/kg mc./godz.), a dla Aminomel 12,5E do 0,8 ml/kg mc./godz. (0,1 g/kg mc./godz.). Zalecana dawka dobowa to 8-10 ml/kg mc. dla Aminomel 10E i 6,4-8 ml/kg mc. dla Aminomel 12,5E, z maksymalną dawką dobową do 20 ml/kg mc. i 16 ml/kg mc. odpowiednio w stanach katabolicznych. Maksymalna dobowa objętość płynów nie powinna przekraczać 40 ml/kg mc. u dorosłych odżywianych pozajelitowo.
aminokwasy i elektrolity, cewnik w żyle głównej, domieszka, dożylna infuzja kroplowa, emulsja tłuszczowa, infuzja dożylna, niedobór niezbędnych kwasów tłuszczowych, osmolarność roztworu, podanie obwodowe, podaż płynów, preparat do infuzji, przemiana materii, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do infuzji, skład elektrolitowy, sodu octan trójwodny, stan kataboliczny, stężenie elektrolitów, uzupełnienie płynów i elektrolitów, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Medreg 15 mg
Rivaroxaban Medreg w dawce 15 mg to doustny lek przeciwzakrzepowy, zawierający rywaroksaban – bezpośredni inhibitor czynnika Xa. Tabletki powlekane o jasnopomarańczowym kolorze i średnicy około 6 mm zawierają 15 mg substancji czynnej oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (42,75 mg) i barwnik żółcień pomarańczową FCF (0,114 mg), który może wywoływać reakcje alergiczne u pacjentów z nadwrażliwością. Skład tabletki obejmuje także m.in. sodu laurylosiarczan, hypromelozę, kroskarmelozę sodową, celulozę mikrokrystaliczną, magnezu stearynian, krzemionkę koloidalną, tytanu dwutlenek oraz żelaza tlenek czerwony. Produkt jest dostępny w różnych wielkościach opakowań (od 10 do 100 tabletek) i nie wymaga specjalnych warunków przechowywania, z okresem ważności wynoszącym 3 lata od daty produkcji.
celuloza mikrokrystaliczna, czynnik Xa, dwutlenek tytanu, dysfagia, hypromeloza, kaskada krzepnięcia, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, lek przeciwzakrzepowy, nietolerancja laktozy, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żółcień pomarańczowa FCF, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xiltess 10 mg
Produkt leczniczy Xiltess zawiera 10 mg rywaroksabanu w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym ciemnoróżowym kolorze i średnicy około 8,1 mm. Tabletki są obustronnie wypukłe, z oznaczeniem E842 na jednej stronie. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hydroksypropylocelulozę oraz substancje powlekające takie jak hypromeloza 2910 i barwniki (dwutlenek tytanu E171, tlenek żelaza czerwony E172). Okres ważności produktu wynosi 30 miesięcy, a tabletki zachowują stabilność w formie rozgniecionej w wodzie lub przecierze jabłkowym do 4 godzin, co umożliwia alternatywne metody podania u pacjentów z dysfagią. Lek należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chroniącym przed wilgocią, bez specjalnych wymagań temperaturowych.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hydroksypropyloceluloza, kroskarmeloza sodowa, otoczka tabletki, rywaroksaban, środek rozsadzający, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, tabletka rywaroksabanu, wchłanianie leku, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – SmofKabiven Peripheral
SmofKabiven Peripheral to emulsja do żywienia pozajelitowego przeznaczona dla pacjentów dorosłych oraz dzieci powyżej 2 lat, u których żywienie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparat dostarcza kompletny zestaw składników odżywczych w jednym trójkomorowym worku, zawierając 32 g aminokwasów, 71 g glukozy bezwodnej oraz 28 g tłuszczów na 1000 ml emulsji, co odpowiada około 700 kcal energii całkowitej, z czego 600 kcal stanowi energia pozabiałkowa. Produkt charakteryzuje się osmolalnością około 950 mOsm/kg wody i osmolarnością około 850 mOsm/l, co umożliwia podawanie przez żyły obwodowe. Dostępny jest w trzech objętościach: 1206 ml, 1448 ml oraz 1904 ml, co pozwala na indywidualne dostosowanie dawki do potrzeb pacjenta.
białka ustrojowe, emulsja tłuszczowa, EPA i DHA, katabolizm, kwas jednonienasycony, kwasy omega-3, niedrożność górnego odcinka przewodu pokarmowego, niedrożność jelit, olej rybi, olej sojowy, olej z oliwek, osmolalność, osmolarność, preparat żywieniowy, przetoka jelitowa, triglicerydy nasycone, uraz twarzoczaszki, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenia połykania, zapalenie jelit, zapalenie trzustki, zespół złego wchłaniania, żyła obwodowa, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Razarxo 10 mg
Razarxo 10 mg to tabletki powlekane zawierające 10 mg rywaroksabanu, charakteryzujące się brązowo-czerwonym kolorem, okrągłym kształtem i średnicą około 6,5 mm. Substancje pomocnicze w rdzeniu tabletki obejmują m.in. mannitol, celulozę mikrokrystaliczną, makrogol 8000, poloksamer 188, sodu laurylosiarczan, kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz sodu stearylofumaran, które wspierają właściwości farmaceutyczne i farmakokinetyczne leku. Otoczka zawiera hypromelozę 2910 (15 cP), makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E 171) oraz tlenek żelaza czerwony (E 172), nadające tabletce odpowiednią barwę i ochronę. Produkt dostępny jest w różnych formach opakowań: standardowych blistrach (10-100 tabletek), blistrach jednodawkowych perforowanych oraz blistrach kalendarzowych, co ułatwia kontrolę dawkowania.
blister jednodawkowy perforowany, blister kalendarzowy, celuloza mikrokrystaliczna, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, karta ostrzeżeń pacjenta, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, makrogol 4000, makrogol 8000, mannitol, poloksamer 188, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, sodu stearylofumaran, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, zawiesina wodna, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon substancji czynnych
Chlorek magnezu – Wskazania do stosowania
Chlorek magnezu jest kluczowym składnikiem preparatów stosowanych w terapii nerkozastępczej, w tym w hemofiltracji, hemodializie i hemodiafiltracji, gdzie stężenie jonów magnezu w roztworach wynosi typowo 0,5 mmol/l (odpowiadające 0,1-0,136 g/l chlorku magnezu sześciowodnego). Jego zastosowanie obejmuje leczenie ostrego i przewlekłego uszkodzenia nerek oraz zatrucia toksynami dializowalnymi. Preparaty takie jak Accusol 35 i multiBic zawierają chlorek magnezu w precyzyjnie dobranych stężeniach, co pozwala na utrzymanie homeostazy magnezowej podczas zabiegów. Wybór konkretnego roztworu powinien uwzględniać współistniejące zaburzenia elektrolitowe, np. hiperkaliemię lub hipokaliemię, co determinuje dobór preparatów z odpowiednią zawartością potasu.
blok przedsionkowo-komorowy, błona komórkowa, chlorek magnezu, ciągła terapia nerkozastępcza, ciężka niewydolność nerek, hemodializa, hemofiltracja, hiperkaliemia, hipermagnezemia, hipokaliemia, homeostaza elektrolitowa, jon magnezu, normokaliemia, oddział intensywnej terapii, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja enzymatyczna, substancja dializowalna, terapia nerkozastępcza, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zatrucie toksynami, żywienie dojelitowe, żywienie enteralne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pediaven NN1 –
Pediaven NN1 to produkt leczniczy przeznaczony do żywienia pozajelitowego noworodków, w tym wcześniaków oraz dzieci urodzonych o czasie, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparat jest stosowany w pierwszych 24-48 godzinach życia i dostarcza komplet niezbędnych składników odżywczych, takich jak azot w postaci aminokwasów lewoskrętnych (15 g/1000 ml), glukozę (100 g/1000 ml), elektrolity (np. wapń 9,4 mmol/1000 ml, sód 4,5 mmol/1000 ml) oraz pierwiastki śladowe (np. cynk 2030 µg/1000 ml, selen 19 µg/1000 ml). Roztwór do infuzji charakteryzuje się osmolarnością około 715 mOsm/l oraz pH 4,8-5,5, co jest istotne dla bezpieczeństwa i tolerancji infuzji u noworodków. Produkt dostępny jest w dwukomorowych workach, które umożliwiają oddzielne przechowywanie aminokwasów i glukozy do momentu podania, zapewniając stabilność i klarowność roztworu po zmieszaniu. Pediaven NN1 jest wskazany w sytuacjach klinicznych takich jak niedojrzałość układu pokarmowego, niska masa urodzeniowa, opóźnione rozpoczęcie karmienia enteralnego lub jako uzupełnienie żywienia doustnego, gdy podaż jest niewystarczająca. Kompleksowy skład preparatu odpowiada specyficznym potrzebom metabolicznym noworodków, wspierając ich prawidłowy rozwój i homeostazę w krytycznym okresie życia.
aminokwas, aminokwasy lewoskrętne, elektrolit, glukoza, homeostaza, infuzja dożylna, niska masa urodzeniowa, noworodek, okres noworodkowy, osmolarność, pierwiastek śladowy, układ pokarmowy noworodka, wcześniak, worek dwukomorowy, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie enteralne, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki (AZT) to rzadkie, przewlekłe zapalenie trzustki o podłożu autoimmunologicznym, dzielone na typ 1 (IgG4-zależny) i typ 2 (IgG4-niezależny). Choroba charakteryzuje się dramatyczną odpowiedzią na terapię glikokortykosteroidami, z początkową dawką prednizolonu 0,6 mg/kg/dobę przez 2-4 tygodnie, następnie stopniowo redukowaną. Objawy kliniczne obejmują żółtaczkę zaporową, ból brzucha i utratę masy ciała, a diagnostyka wymaga różnicowania z rakiem trzustki. Opieka pielęgniarska koncentruje się na ocenie stanu odżywienia, gospodarki wodno-elektrolitowej, monitorowaniu parametrów życiowych, kontroli bólu oraz zapobieganiu powikłaniom, takim jak wstrząs hipowolemiczny czy sepsa. Kluczowe jest także wsparcie żywieniowe, w tym utrzymanie pacjenta na czczo (NPO) w ostrej fazie oraz wdrożenie żywienia dojelitowego lub pozajelitowego w razie potrzeby.
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, azatiopryna, biegunka tłuszczowa, cukrzyca wtórna, dieta niskotłuszczowa, edukacja pacjenta, glikokortykosteroidy, hiperglikemia, immunoglobulina G4, leki immunosupresyjne, metotreksat, nawrót choroby, niewydolność wielonarządowa, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, opieka pielęgniarska, osteoporoza, parametry życiowe, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, rytuksymab, sepsa, steroidoterapia, stolce tłuszczowe, włóknienie trzustki, wodobrzusze, wstrząs hipowolemiczny, żółtaczka zaporowa, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Niedożywienie – Leczenie
Niedożywienie definiuje się jako zaburzenia równowagi w przyjmowaniu energii i składników odżywczych, obejmujące niedowagę, zahamowanie wzrostu oraz niedobory mikroelementów. Szczególną uwagę zwraca się na niedożywienie energetyczno-białkowe (PEU), będące deficytem makroskładników, zwłaszcza białka. Leczenie zależy od etiologii, stopnia nasilenia i stanu pacjenta, obejmując interwencje ambulatoryjne (konsultacje dietetyczne, suplementacja witamin i minerałów, monitorowanie BMI) oraz hospitalizację w ciężkich przypadkach. W terapii stosuje się specjalistyczne preparaty, takie jak mleka terapeutyczne F-75 (75 kcal/100 ml, 0,9 g białka/100 ml), F-100 oraz wysokoenergetyczne RUTF (500 kcal/saszetka), które wspomagają przyrost masy ciała i redukcję śmiertelności u dzieci z ciężkim niedożywieniem. Żywienie dojelitowe jest preferowane u pacjentów z niewystarczającym przyjmowaniem pokarmu doustnego, natomiast żywienie pozajelitowe stosuje się jako ostateczność, gdy inne metody są niemożliwe.
ciężkie niedożywienie, dietetyk, gastroenterolog, hipofosfatemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipotermia, niedobór mikroelementów, niedowaga, niedożywienie białkowo-energetyczne, odwodnienie, przezskórna endoskopowa gastrostomia, sonda nosowo-żołądkowa, terapeutyczna żywność gotowa do użycia, terapia żywieniowa, wskaźnik masy ciała, wsparcie żywieniowe, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zahamowanie wzrostu, zespół ponownego odżywiania, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Aminokwasy – Wskazania do stosowania
Preparaty aminokwasowe do żywienia pozajelitowego, takie jak Pediaven G15, są kluczowe w zabezpieczeniu potrzeb białkowych u pacjentów pediatrycznych, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Pediaven G15 dostarcza 15 g aminokwasów (2,14 g azotu całkowitego) oraz 150 g glukozy na 1000 ml roztworu, co odpowiada 660 kcal energii całkowitej, w tym 600 kcal energii pozabiałkowej. Preparat zawiera również elektrolity (Na 30 mmol, K 25 mmol, Ca 6 mmol, Mg 4 mmol, Cl 39 mmol, P 8 mmol) oraz pierwiastki śladowe (m.in. Cr 20 µg, Co 150 µg, Cu 255 µg, Fe 500 µg, F 500 µg, I 50 µg, Mn 100 µg, Mo 50 µg, Se 35 µg, Zn 2000 µg), co czyni go kompleksowym rozwiązaniem żywieniowym dla niemowląt, dzieci i młodzieży w stabilnym stanie klinicznym, bez ciężkiego niedożywienia i nadmiernych strat przez przewód pokarmowy.
aminokwasy, aminokwasy lewoskrętne, azot całkowity, ciężkie niedożywienie, energia całkowita, energia pozabiałkowa, kompleksowe żywienie pozajelitowe, niewydolność przewodu pokarmowego, odżywianie dojelitowe, osmolarność preparatu, parametry fizykochemiczne, pierwiastki śladowe, preparaty aminokwasowe, składniki odżywcze, stan stabilny, zapotrzebowanie na azot, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Kardatuxan 2,5 mg
KARDATUXAN to preparat zawierający rywaroksaban w dawce 2,5 mg w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym żółtym kolorze i oznaczeniu „D0”. Tabletki zawierają laktozę jednowodną (28,35 mg) jako substancję pomocniczą, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją cukrów. Produkt jest niemal wolny od sodu (<23 mg na dawkę) i zawiera składniki pomocnicze takie jak celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza, sodu laurylosiarczan oraz magnezu stearynian, które wpływają na strukturę, rozpad i rozpuszczalność tabletki. Otoczka zawiera makrogol PEG 4000, hypromelozę, tytanu dwutlenek, laktozę jednowodną, żelaza tlenek żółty oraz triacetynę, co zapewnia odpowiednią elastyczność i barwę produktu. Dostępne są różne wielkości opakowań, w tym blistry jednodawkowe, a okres ważności wynosi 3 lata bez specjalnych wymagań przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja cukrów, niezgodność farmaceutyczna, plastyfikator, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, środek rozluźniający, substancja czynna, surfaktant, tabletka powlekana, triacetyna, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon substancji czynnych
Seryma – Wskazania do stosowania
Seryna jest aminokwasem endogennym obecnym w preparatach do żywienia pozajelitowego, takich jak Aminoplasmal B.Braun 10% E, Olimel N12E oraz Olimel N9, stosowanych u pacjentów z niemożnością lub niewystarczalnością żywienia doustnego i dojelitowego. Preparaty te są wskazane dla dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 2 lat. Zawartość seryny różni się w zależności od preparatu i objętości: np. Aminoplasmal B.Braun 10% E zawiera 2,30 mg/ml (2,30 g/l), a Olimel N12E w dawce 1000 ml dostarcza 3,00 g seryny. Seryna jest integralną częścią zbilansowanych mieszanin aminokwasowych, które dostarczają niezbędnych aminokwasów egzogennych, warunkowo egzogennych oraz endogennych, co jest kluczowe dla optymalnego wsparcia metabolicznego pacjentów wymagających żywienia pozajelitowego.
aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, aminokwas warunkowo egzogenny, Aminoplasmal, choroba nowotworowa, funkcja nerek, infuzja aminokwasów, mieszanina aminokwasów, niedożywienie, niewydolność jelit, okres okołooperacyjny, Olimel, parametry biochemiczne, radioterapia, seryna, stan odżywienia, terapia żywieniowa, wartość kaloryczna, wyniszczenie, zapalenie jelit, zapalenie trzustki, zapotrzebowanie energetyczne, zespół krótkiego jelita, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Alanina – Wskazania do stosowania
Alanina, aminokwas endogenny, jest kluczowym składnikiem żywienia pozajelitowego stosowanego u pacjentów, u których żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane. Preparaty zawierające alaninę, takie jak Aminomel Nephro (2,59 g/1000 ml) i Nephrotect (6,20 g/1000 ml), są dedykowane pacjentom z ostrą lub przewlekłą niewydolnością nerek, w tym dializowanym, natomiast Aminoplasmal Hepa 10% (6,30 g/1000 ml) jest wskazany w ciężkiej niewydolności wątroby i encefalopatii wątrobowej. W pediatrii stosuje się preparaty takie jak Aminoplasmal Paed 10% (15,90 mg/ml) i Aminoven Infant 10% (9,30 g/1000 ml), które w połączeniu z roztworami energetycznymi i elektrolitami umożliwiają kompleksowe żywienie pozajelitowe noworodków, niemowląt i dzieci. Preparaty wieloskładnikowe (np. Finomel, Kabiven) zawierają alaninę w stężeniach około 10,99 g/1000 ml i są stosowane u dorosłych oraz dzieci powyżej 2 lat.
alanina, aminokwas endogenny, dializa otrzewnowa, emulsja tłuszczowa, encefalopatia wątrobowa, hemodializa, infuzja aminokwasów, katabolizm, kwas tłuszczowy, łagodny katabolizm, niemowlę, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, noworodek, ostra niewydolność nerek, preparat aminokwasowy, preparat pediatryczny, preparat żywieniowy, przewlekła niewydolność nerek, roztwór węglowodanów, wcześniak, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Xerdoxo 10 mg
Xerdoxo w dawce 10 mg zawiera rywaroksaban, doustny lek przeciwzakrzepowy stosowany w profilaktyce i leczeniu chorób zakrzepowo-zatorowych. Tabletki powlekane o średnicy około 6,5 mm mają charakterystyczny brązowo-czerwony kolor i są oznaczone cyfrą „10”. Skład tabletki obejmuje substancję czynną oraz liczne substancje pomocnicze, takie jak mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, makrogol 8000, poloksamer 188, sodu laurylosiarczan, kroskarmeloza sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna i sodu stearylofumaran w rdzeniu, a także hypromeloza 2910, makrogol 4000, tytanu dwutlenek (E 171) i czerwony tlenek żelaza (E 172) w otoczce. Lek dostępny jest w różnych opakowaniach, w tym standardowych, jednodawkowych i kalendarzykowych, z dołączoną kartą ostrzeżeń dla pacjenta.
blister jednodawkowy, blister kalendarzykowy, choroba zakrzepowo-zatorowa, karta ostrzeżeń dla pacjenta, lek przeciwzakrzepowy, niezgodność farmaceutyczna, otoczka tabletki, profilaktyka i leczenie, rdzeń tabletki, rywaroksaban, środek osuszający, środek przeciwzbrylający, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, surfaktant, tabletka powlekana, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Nephrotect
Nephrotect to specjalistyczny roztwór do infuzji zawierający 100 g/l aminokwasów (azot 16,3 g/l), o wartości energetycznej 1600 kJ/l (400 kcal/l), dedykowany do żywienia pozajelitowego pacjentów z ostrą i przewlekłą niewydolnością nerek oraz poddawanych dializie. Preparat zawiera precyzyjnie dobrany zestaw 16 aminokwasów, w tym egzogenne i nieegzogenne, takie jak L-lizyna (16,90 g/1000 ml), L-leucyna (12,80 g/1000 ml), L-izoleucyna (5,80 g/1000 ml) oraz N-acetylo-L-cysteina (0,54 g/1000 ml), co pozwala na optymalne zaspokojenie specyficznych potrzeb metabolicznych pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Roztwór o stężeniu 0,1 g/ml charakteryzuje się pH 5,5-6,5, kwasowością około 60 mmol NaOH/l oraz osmolarnością 960 mOsm/l, co umożliwia bezpieczne i efektywne podawanie w warunkach klinicznych.
aminokwas, aminokwas egzogenny, arginina, bilans azotowy, cysteina, dializa, fenyloalanina, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, izoleucyna, katabolizm białek, krwawienie z przewodu pokarmowego, leucyna, lizyna, metionina, niedrożność przewodu pokarmowego, osmolarność, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, procedura nerkozastępcza, przewlekła niewydolność nerek, roztwór do infuzji, tryptofan, zaburzenia połykania, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aminosteril N-Hepa 8% –
Aminosteril N-Hepa 8% to specjalistyczny roztwór do infuzji, zawierający 80 g/l aminokwasów, w tym podwyższoną zawartość aminokwasów rozgałęzionych (L-izoleucyna 10,40 g, L-leucyna 13,09 g, L-walina 10,08 g na 1000 ml) oraz zmniejszoną ilość aminokwasów aromatycznych (L-fenyloalanina 0,88 g, L-tryptofan 0,70 g). Preparat dostarcza 12,90 g/l azotu i 320 kcal/l (1340 kJ/l) energii, przy osmolarności 770 mOsm/l i pH 5,7-6,3. Jest przeznaczony do żywienia pozajelitowego pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, zarówno bez encefalopatii, jak i z jej obecnością, uwzględniając specyficzne zaburzenia metaboliczne i profil aminokwasowy charakterystyczny dla tych stanów.
acetylocysteina, alanina, aminokwasy aromatyczne, aminokwasy rozgałęzione, arginina, encefalopatia wątrobowa, fenyloalanina, glicyna, histydyna, infuzja, izoleucyna, leucyna, lizyna, metionina, niewydolność wątroby, prolina, seryna, treonina, tryptofan, walina, żywienie dojelitowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Bayer 10 mg
Rivaroxaban Bayer w dawce 10 mg jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o charakterystycznym jasnoczerwonym kolorze, średnicy 6 mm i promieniu krzywizny 9 mm. Każda tabletka zawiera 10 mg rywaroksabanu oraz 27 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze w rdzeniu to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza, sodu laurylosiarczan i magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera makrogol, hypromelozę oraz barwniki: tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek czerwony (E 172). Produkt jest dostępny w różnych opakowaniach, w tym blistrach z folii PP/Aluminium oraz PVC/PVDC/Aluminium, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
blister z folii PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, ekspozycja na substancję czynną, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, nietolerancja laktozy, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, żelaza tlenek czerwony, zgłębnik dojelitowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Aminomel 12,5 E –
Preparaty Aminomel 10E i 12,5E to jałowe roztwory do infuzji zawierające L-aminokwasy o stężeniach odpowiednio 100 g/l i 125 g/l, wzbogacone elektrolitami (Na, K, Ca, Mg), przeznaczone do żywienia pozajelitowego. Ich zastosowanie jest szczególnie wskazane u pacjentów po ciężkich urazach, w stanach katabolicznych, po dużych zabiegach operacyjnych oraz w ostrych i przewlekłych chorobach, gdzie podaż doustna lub dojelitowa jest niewystarczająca lub niemożliwa. Preparaty te charakteryzują się zbilansowanym profilem aminokwasów egzogennych i endogennych, co sprzyja efektywnej syntezie białek mięśniowych, a obecność elektrolitów wspomaga utrzymanie homeostazy elektrolitowej. Aminomel 10E ma osmolarność 1145 mOsm/l, wartość energetyczną 1700 kJ/l (400 kcal/l) oraz zawartość azotu 15,6 g/l, natomiast Aminomel 12,5E cechuje się osmolarnością 1430 mOsm/l, wartością energetyczną 2125 kJ/l (500 kcal/l) i zawartością azotu 19,5 g/l.
- Leksykon chorób i schorzeń
Tężec – Leczenie
Tężec jest stanem nagłym wymagającym intensywnej terapii, której celem jest zatrzymanie produkcji toksyny przez chirurgiczne opracowanie rany oraz antybiotykoterapię (preferowany metronidazol 500 mg i.v. co 6-8 godzin lub alternatywnie penicylina G 2-4 mln j.m. i.v. co 4-6 godzin przez 7-10 dni). Neutralizacja niezwiązanej toksyny odbywa się poprzez podanie ludzkiej immunoglobuliny przeciwtężcowej (HTIG) w dawce 500 jednostek domięśniowo, najlepiej jak najszybciej po rozpoznaniu. Kontrola objawów obejmuje stosowanie benzodiazepin (np. diazepam 10-30 mg i.v. co 1-4 godziny), baklofenu dooponowego (bolus 40-200 mcg, następnie 20 mcg/h) oraz leków zwiotczających mięśnie (np. wekuronium). Dysfunkcję autonomiczną leczy się siarczanem magnezu (dawka nasycająca 40 mg/kg, następnie 1,5-2 g/h), labetalolem (0,25-1 mg/min) i morfiną (0,5-1 mg/kg/h). Wsparcie oddechowe, w tym intubacja, tracheostomia i wentylacja mechaniczna, jest często niezbędne. Leczenie wspomagające obejmuje żywienie dojelitowe, profilaktykę przeciwzakrzepową oraz fizjoterapię.
anatoksyna tężcowa, baklofen, benzodiazepiny, cefalosporyna pierwszej generacji, chirurgiczne opracowanie rany, Clostridium tetani, doksycyklina, dysfunkcja autonomiczna, fizjoterapia, immunizacja bierna, immunizacja czynna, immunoglobulina przeciwtężcowa, intubacja dotchawicza, labetalol, lek zwiotczający mięśnie, metronidazol, morfina, penicylina G, siarczan magnezu, szczepienie przeciw tężcowi, Tdap, toksyna tężcowa, tracheostomia, wentylacja mechaniczna, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – SmofKabiven Low Osmo Peripheral –
SmofKabiven Low Osmo Peripheral jest wskazany do żywienia pozajelitowego u dorosłych oraz dzieci powyżej 2 lat, gdy żywienie doustne lub dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane (np. zaburzenia połykania, niedrożność przewodu pokarmowego, ostre zapalenie trzustki). Preparat dostępny jest w czterech objętościach: 850 ml, 1400 ml, 1950 ml i 2500 ml, dostarczając odpowiednio około 600 kcal (2,5 MJ), 1000 kcal (4,2 MJ), 1400 kcal (5,9 MJ) oraz 1800 kcal (7,5 MJ). Zawiera aminokwasy (21,3–62,6 g), azot (3,41–10,0 g), glukozę bezwodną (57,8–170 g) oraz tłuszcze (29,8–87,6 g), co zapewnia pełne pokrycie zapotrzebowania energetycznego i metabolicznego pacjenta.
aminokwasy egzogenne i endogenne, emulsja do infuzji, kwasy omega-3, niedrożność górnego odcinka przewodu pokarmowego, nieswoiste choroby zapalne jelit, osmolalność, osmolarność, ostre zapalenie trzustki, przetoka, roztwór aminokwasów z elektrolitami, triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, zaburzenia połykania, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie otrzewnej, zespół krótkiego jelita, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg
Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg to lek przeciwzakrzepowy w postaci tabletek powlekanych, zawierających 2,5 mg rywaroksabanu jako substancję czynną. Tabletki mają jasnożółty kolor, średnicę 8,1±0,2 mm i są oznaczone liczbą „2.5”. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę jednowodną (73,90 mg/tabletkę), co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Tabletki są dostępne w opakowaniach zawierających od 28 do 196 sztuk, przechowywane bez specjalnych wymagań, z okresem ważności 3 lata od daty produkcji.
celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, okres ważności leku, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, substancja czynna, tabletka powlekana, tytanu dwutlenek, wchłanianie rywaroksabanu, zawiesina leku, żelaza tlenek żółty, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperglikemia – Leczenie
Hiperglikemia, definiowana jako podwyższony poziom glukozy we krwi, wymaga kompleksowego i indywidualnego podejścia terapeutycznego, uwzględniającego typ cukrzycy, stopień hiperglikemii oraz choroby współistniejące. Celem leczenia jest utrzymanie wartości HbA1c ≤7% u większości pacjentów, z możliwością modyfikacji celów (np. HbA1c <6,5% u młodszych, do 8% u osób starszych). W stanach krytycznych zaleca się utrzymanie glikemii w zakresie 140-180 mg/dl (7,8-10,0 mmol/l). Podstawą terapii są zmiany stylu życia: kontrola spożycia węglowodanów, zwiększenie aktywności fizycznej (min. 150 minut tygodniowo), odpowiednie nawodnienie oraz regularne monitorowanie glikemii. Farmakoterapia w cukrzycy typu 2 obejmuje metforminę (500 mg 2x dziennie, przeciwwskazana przy GFR <30 ml/min), pochodne sulfonylomocznika, inhibitory DPP-4, agoniści GLP-1 oraz inhibitory SGLT-2, z uwzględnieniem ryzyka hipoglikemii i powikłań sercowo-naczyniowych. W przypadku HbA1c >9% wskazane jest rozpoczęcie terapii skojarzonej lub insulinoterapii.
agonista receptora GLP-1, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, hemoglobina glikowana, hiperglikemia, hiperglikemia poposiłkowa, indeks glikemiczny, inhibitor DPP-4, inhibitor SGLT-2, insulina długodziałająca, insulina o pośrednim czasie działania, insulina szybkodziałająca, insulinoterapia, ketony w moczu, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, nawodnienie dożylne, niewydolność serca, obrzęk mózgu, pochodna sulfonylomocznika, podwyższony poziom glukozy, pompa insulinowa, powikłania makronaczyniowe, powikłania mikronaczyniowe, retencja płynów, schemat basal-bolus, stężenie glukozy, system ciągłego monitorowania glikemii, tiazolidynedion, zespół hiperglikemiczno-hiperosmolarny, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Mibrex 2,5 mg
Mibrex to lek zawierający rywaroksaban w dawce 2,5 mg w formie tabletek powlekanych o charakterystycznym jasnożółtym kolorze i średnicy 8,1±0,2 mm. Substancja czynna jest precyzyjnie dozowana, a tabletki zawierają również 73,90 mg laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej. Rdzeń tabletki składa się z sodu laurylosiarczanu, laktozy jednowodnej, celulozy mikrokrystalicznej, kroskarmelozy sodowej, hypromelozy (typ 2910, 5 mPas) oraz magnezu stearynianu. Otoczka zawiera hypromelozę (typ 2910, 6 mPas), tytanu dwutlenek (E 171), talk, makrogol 8000 oraz żelaza tlenek żółty (E 172). Lek jest przeznaczony do podawania doustnego, ale w określonych sytuacjach klinicznych tabletki można rozgnieść i podać jako zawiesinę w 50 ml wody przez zgłębnik nosowo-żołądkowy lub żołądkowy, pod warunkiem potwierdzenia lokalizacji zgłębnika w żołądku. Podanie poza żołądkiem może obniżyć wchłanianie rywaroksabanu i zmniejszyć ekspozycję na substancję czynną.
blister perforowany jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, ekspozycja na substancję, hypromeloza, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, makrogol, otoczka tabletki, pigment, rdzeń tabletki, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, substancja pomocnicza, substancja poślizgowa, substancja rozsadzająca, surfaktant, tabletka powlekana, tlenek żelaza żółty, wchłanianie rywaroksabanu, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe