Wskazania do stosowania – Aminomel 12,5 E

Wskazania do stosowania
Aminomel 12,5 E

Preparaty Aminomel 10E i 12,5E to jałowe roztwory do infuzji zawierające L-aminokwasy o stężeniach odpowiednio 100 g/l i 125 g/l, wzbogacone elektrolitami (Na, K, Ca, Mg), przeznaczone do żywienia pozajelitowego. Ich zastosowanie jest szczególnie wskazane u pacjentów po ciężkich urazach, w stanach katabolicznych, po dużych zabiegach operacyjnych oraz w ostrych i przewlekłych chorobach, gdzie podaż doustna lub dojelitowa jest niewystarczająca lub niemożliwa. Preparaty te charakteryzują się zbilansowanym profilem aminokwasów egzogennych i endogennych, co sprzyja efektywnej syntezie białek mięśniowych, a obecność elektrolitów wspomaga utrzymanie homeostazy elektrolitowej. Aminomel 10E ma osmolarność 1145 mOsm/l, wartość energetyczną 1700 kJ/l (400 kcal/l) oraz zawartość azotu 15,6 g/l, natomiast Aminomel 12,5E cechuje się osmolarnością 1430 mOsm/l, wartością energetyczną 2125 kJ/l (500 kcal/l) i zawartością azotu 19,5 g/l.

Pobierz ChPL PDF Aminomel 12,5 E – Roztwór do infuzji – –

Wskazania do stosowania preparatu Aminomel 10E i 12,5E w praktyce klinicznej

Stany kliniczne wymagające zastosowania preparatu
Zasady stosowania w żywieniu pozajelitowym
Charakterystyka dostępnych preparatów
Zalety kompozycji preparatu w kontekście wskazań klinicznych
Różnice między preparatami i dobór odpowiedniego stężenia
Podejście kliniczne do wskazań w praktyce
Kolejne rozdziały

Wskazania do stosowania preparatu Aminomel 10E i 12,5E w praktyce klinicznej

Preparaty Aminomel 10E i 12,5E są roztworami do infuzji zawierającymi L-aminokwasy wzbogacone elektrolitami, przeznaczonymi do stosowania jako składnik żywienia pozajelitowego. Ich głównym zadaniem jest zapewnienie podaży składników niezbędnych do syntezy białka w organizmie pacjenta.¹

Stany kliniczne wymagające zastosowania preparatu

Aminomel 10E i 12,5E należy stosować szczególnie w następujących sytuacjach klinicznych:

U pacjentów po ciężkich urazach i urazach mnogich, gdy zwiększa się zapotrzebowanie na białko, a jednocześnie występują trudności w podaży drogą przewodu pokarmowego²
W ostrych i przewlekłych chorobach wymagających stosowania żywienia pozajelitowego, gdy podaż doustna lub dojelitowa jest niewystarczająca lub niemożliwa³
W przypadku dużych zabiegów operacyjnych przebiegających z dużym niedoborem białka – produkt może być stosowany w okresie przedoperacyjnym, śródoperacyjnym i pooperacyjnym⁴

Zasady stosowania w żywieniu pozajelitowym

Należy podkreślić, że roztwory aminokwasów Aminomel 10E i 12,5E powinny być zazwyczaj łączone z roztworami węglowodanów w celu zapewnienia odpowiedniego pokrycia zapotrzebowania energetycznego pacjenta.⁵ Jest to zgodne z podstawowymi zasadami żywienia pozajelitowego, gdzie aminokwasy stanowią materiał budulcowy dla tkanek organizmu, natomiast węglowodany dostarczają niezbędnej energii do procesów metabolicznych.

Charakterystyka dostępnych preparatów

Na rynku dostępne są dwa rodzaje preparatu:

Aminomel 10E – roztwór L-aminokwasów o stężeniu 100 g/l z elektrolitami⁶
Aminomel 12,5E – roztwór L-aminokwasów o stężeniu 125 g/l z elektrolitami⁷

Obie postacie preparatu są jałowymi roztworami, które nie zawierają pirogenów.⁸

Zalety kompozycji preparatu w kontekście wskazań klinicznych

Roztwory Aminomel posiadają zbalansowany skład aminokwasów egzogennych i endogennych, co umożliwia optymalne wykorzystanie podanych składników odżywczych w procesach anabolicznych. Zawartość aminokwasów takich jak L-leucyna, L-izoleucyna i L-walina sprzyja syntezie białek mięśniowych, co jest szczególnie istotne u pacjentów w stanach katabolicznych po urazach i zabiegach operacyjnych.⁹

Dodatkowo, obecność elektrolitów w składzie preparatu (sód, potas, wapń, magnez) ułatwia utrzymanie równowagi elektrolitowej u pacjentów wymagających żywienia pozajelitowego, co jest niezbędnym elementem terapii w ciężkich stanach klinicznych.¹⁰

Różnice między preparatami i dobór odpowiedniego stężenia

Preparaty Aminomel 10E i 12,5E różnią się zawartością aminokwasów oraz wartościami osmolarności:

Parametr	Aminomel 10E	Aminomel 12,5E
Stężenie aminokwasów	100 g/l	125 g/l
Teoretyczna osmolarność	1145 mOsm/l	1430 mOsm/l
pH	6,0-6,3	6,0-6,3
Zawartość azotu	15,6 g/l	19,5 g/l
Wartość energetyczna	1700 kJ/l (400 kcal/l)	2125 kJ/l (500 kcal/l)

Wybór odpowiedniego preparatu powinien uwzględniać indywidualne zapotrzebowanie pacjenta na aminokwasy oraz jego stan kliniczny. W przypadku znacznego katabolizmu białek i zwiększonego zapotrzebowania na aminokwasy (np. u pacjentów po rozległych oparzeniach lub z sepsą) należy rozważyć stosowanie preparatu Aminomel 12,5E o wyższej zawartości substancji odżywczych.¹¹

Podejście kliniczne do wskazań w praktyce

Przy zlecaniu preparatu Aminomel w ramach żywienia pozajelitowego należy uwzględnić:

Aktualny stan odżywienia pacjenta i stopień katabolizmu
Możliwość wykorzystania drogi dojelitowej (żywienie pozajelitowe powinno być stosowane gdy żywienie dojelitowe jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane)
Przewidywany czas trwania żywienia pozajelitowego
Konieczność jednoczesnego podawania roztworów węglowodanów jako źródła energii, co pozwala na optymalne wykorzystanie podawanych aminokwasów¹²

Aminomel 10E i 12,5E, jako pełnowartościowe źródła aminokwasów wzbogacone elektrolitami, stanowią istotny element terapii żywieniowej w medycynie klinicznej, szczególnie w stanach zwiększonego katabolizmu białek, gdy nie jest możliwe lub wystarczające prowadzenie żywienia drogą przewodu pokarmowego.¹³

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.