szumy uszne

Szumy uszne (tinnitus) to percepcja dźwięku w uszach lub głowie bez zewnętrznego źródła bodźca akustycznego. Pacjenci najczęściej opisują je jako dzwonienie, brzęczenie, syczenie, szum lub pisk. Szumy mogą być jednostronne lub obustronne, stałe lub przerywane, a ich nasilenie może się zmieniać w czasie.

Etiologia szumów usznych jest złożona i obejmuje uszkodzenia układu słuchowego (m.in. urazy akustyczne, prezbjakuzję, chorobę Ménière’a), zaburzenia naczyniowe, choroby metaboliczne, infekcje, urazy głowy, działania niepożądane leków (np. aminoglikozydów, salicylanów) czy zaburzenia w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego. U około 40% pacjentów nie udaje się ustalić jednoznacznej przyczyny.

Diagnostyka szumów usznych obejmuje szczegółowy wywiad, badanie otolaryngologiczne, audiometrię tonalną i słowną, tympanometrię, badania obrazowe (TK lub MRI) oraz ocenę układu stomatognatycznego. W wybranych przypadkach wskazane są badania naczyniowe, szczególnie gdy szum ma charakter pulsujący.

Leczenie szumów usznych powinno być ukierunkowane na przyczynę, jeśli jest możliwa do zidentyfikowania. Terapia obejmuje metody habituacyjne (TRT – Tinnitus Retraining Therapy), terapię dźwiękiem, techniki relaksacyjne, terapię poznawczo-behawioralną oraz farmakoterapię wspomagającą. W wybranych przypadkach stosuje się aparaty słuchowe, generatory szumu lub stymulację elektryczną. Skuteczność poszczególnych metod jest zróżnicowana, a terapia często wymaga podejścia interdyscyplinarnego.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Szumy uszne (tinnitus) to subiektywna percepcja dźwięków, takich jak dzwonienie, brzęczenie czy świszczenie, bez zewnętrznego źródła, dotykająca około 15% populacji, z czego 2% doświadcza znacznego pogorszenia jakości życia. Objaw ten może mieć charakter jednostronny lub obustronny, stały lub przerywany, i jest często powiązany z zaburzeniami psychicznymi, takimi jak lęk i depresja. Kompleksowa ocena pielęgniarska powinna obejmować szczegółowy wywiad dotyczący objawów (utrata słuchu, zawroty głowy, bezsenność, objawy depresji), badanie fizykalne oraz ocenę wpływu szumów na funkcjonowanie pacjenta. Diagnozy pielęgniarskie mogą obejmować zaburzenia komunikacji werbalnej, zaburzenia snu, lęk oraz ryzyko depresji. Interwencje pielęgniarskie koncentrują się na łagodzeniu objawów, edukacji pacjenta, wsparciu psychologicznym oraz modyfikacji środowiska (np. stosowanie terapii dźwiękowej, unikanie ciszy, eliminacja hałasów tła). Kluczowe jest także monitorowanie stanu pacjenta i współpraca interdyscyplinarna z audiologami, laryngologami, psychologami i innymi specjalistami.
akamprozat, akupunktura, aparat słuchowy, audiolog, bezsenność, biały szum, biofeedback, choroba autoimmunologiczna, depresja, dysfunkcja tarczycy, dzwonienie w uszach, lek ototoksyczny, miłorząb japoński, nadciśnienie tętnicze, nerwiak nerwu słuchowego, neuromodulacja bimodalna, otolaryngolog, otoskleroza, percepcja dźwięku, staw skroniowo-żuchwowy, szumy uszne, terapia dźwiękowa, terapia habituacyjna, terapia poznawczo-behawioralna, tlenoterapia hiperbaryczna, ucho środkowe, utrata słuchu, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie komunikacji werbalnej, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lackepila 150 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Lackepila, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych oraz po wprowadzeniu do obrotu. W analizie 1308 pacjentów z napadami częściowymi, 61,9% leczonych lakozamidem zgłosiło działania niepożądane, najczęściej zawroty głowy, bóle głowy, nudności i podwójne widzenie, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Działania niepożądane OUN i przewodu pokarmowego zmniejszały się z czasem terapii. Odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2% w grupie lakozamidu, najczęściej z powodu zawrotów głowy. U osób ≥65 lat częściej obserwowano upadki, biegunkę, drżenia oraz blok przedsionkowo-komorowy I stopnia (4,8% vs 1,6% u młodszych). Lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR, co może skutkować blokiem przedsionkowo-komorowym, omdleniami i bradykardią. W badaniach klinicznych częstość bloku I stopnia wynosiła 0,7% (200 mg), 0% (400 mg), 0,5% (600 mg) i 0% (placebo), bez przypadków bloku II lub wyższego stopnia. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano jednak blok II i III stopnia oraz migotanie i trzepotanie przedsionków.
agranulocytoza, ALT, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dyzartria, hipestezja, karbamazepina CR, lakozamid, leczenie wspomagające, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, napad częściowy, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent w podeszłym wieku, parestezja, podwójne widzenie, szumy uszne, trzepotanie przedsionków, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie poznawcze, zaburzenie psychotyczne, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon substancji czynnych
Streptomycyna – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, zwłaszcza w ciąży i okresie laktacji. Brak jest danych klinicznych dotyczących wpływu streptomycyny na płodność u ludzi, co nakłada obowiązek dokładnej oceny stosunku korzyści do ryzyka przed jej zastosowaniem. W ciąży lek jest dopuszczalny wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, gdy nie można zastosować bezpieczniejszych alternatyw, ze względu na ryzyko ototoksyczności i uszkodzenia nerwów przedsionkowego oraz ślimakowego u płodu, co może skutkować zaburzeniami słuchu i równowagi u noworodka. Streptomycyna przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka matki, dlatego w trakcie terapii u kobiet karmiących piersią zaleca się całkowite przerwanie karmienia, aby uniknąć potencjalnych działań niepożądanych u dziecka, takich jak ototoksyczność, nefrotoksyczność oraz zaburzenia mikroflory jelitowej.
antybiotyk aminoglikozydowy, bariera łożyskowa, choroby zakaźne, działanie niepożądane, funkcja przedsionkowa, ginekolog-położnik, gruźlica, mikroflora jelitowa, nefrotoksyczność, neonatolog, nerw przedsionkowy, nerw ślimakowy, ototoksyczność, pulmonolog, Streptomycinum TZF, streptomycyna, szumy uszne, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z ziela jemioły – Wskazania do stosowania

Wyciąg z ziela jemioły (Visci herbae intractum) jest stosowany jako składnik preparatów złożonych, takich jak Venoforton, gdzie występuje w formie intraktu o proporcji DER 1:1 (ekstrakt rozpuszczalnikowy etanol 96% V/V) w ilości 10 g na 100 g produktu. Preparat ten jest wskazany u pacjentów powyżej 12. roku życia z objawami niewydolności żylnej, takimi jak uczucie ciężkości nóg, obrzęki kończyn dolnych oraz żylaki. Ponadto, wyciąg z jemioły wykazuje działanie wspomagające w zaburzeniach krążenia obwodowego (zimne kończyny, drętwienie palców) oraz w łagodnej niewydolności krążenia mózgowego, manifestującej się zawrotami głowy, szumami usznymi, osłabieniem pamięci i zmniejszoną koncentracją umysłową.
drętwienie palców, miażdżyca, nalewka z kwiatostanu głogu, nalewka z miłorzębu, nalewka z ziela arniki, niewydolność krążenia mózgowego, niewydolność żylna, obrzęk kończyn dolnych, osłabienie pamięci, szumy uszne, wyciąg z owoców kasztanowca, wyciąg z ziela jemioły, zaburzenie krążenia obwodowego, zawroty głowy, zimne kończyny, żylaki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Irbesartan Aurovitas 300 mg

Profil bezpieczeństwa irbesartanu, oceniany na podstawie badań kontrolowanych placebo obejmujących 1965 pacjentów, wykazał, że częstość występowania działań niepożądanych jest porównywalna z placebo (56,2% vs 56,5%). Przerwanie terapii z powodu działań niepożądanych było rzadsze w grupie irbesartanu (3,3% vs 4,5%). Działania niepożądane nie wykazywały zależności od dawki w zalecanym zakresie, płci, wieku, rasy ani czasu leczenia. Wśród istotnych działań wymienia się hiperkaliemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą i chorobami nerek, gdzie stężenie potasu ≥ 5,5 mEq/l wystąpiło u 29,4% pacjentów z mikroalbuminurią i prawidłową czynnością nerek oraz u 46,3% pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i jawnym białkomoczem, co stanowi istotne ryzyko zaburzeń rytmu serca. Ponadto, u 0,5% pacjentów obserwowano ortostatyczne zawroty głowy i hipotonię ortostatyczną, a u 1,7% wzrost aktywności kinazy kreatynowej bez klinicznych objawów mięśniowo-szkieletowych. Zgłaszano także zmniejszenie stężenia hemoglobiny u 1,7% pacjentów z zaawansowaną nefropatią cukrzycową.
białkomocz, hemoglobina, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia ortostatyczna, kinaza kreatynowa, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ortostatyczne zawroty głowy, przewlekła niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, szumy uszne, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Trosicam 7,5 mg

Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla tej grupy, ze szczególnym uwzględnieniem układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego, hematologicznego oraz nerek. W badaniach klinicznych obejmujących 15 197 pacjentów stosujących dawki 7,5 mg lub 15 mg przez okres do roku, najczęściej obserwowano dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność, nudności, wymioty, bóle brzucha, zaparcia, wzdęcia i biegunka. Poważne powikłania obejmują chorobę wrzodową, perforację i krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dodatkowo, meloksykam może powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca oraz zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego i udar mózgu. W zakresie hematologicznym odnotowano niedokrwistość (częstość >1/1000 do <1/100), leukopenię, trombocytopenię (rzadko >1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko agranulocytozę.
agranulocytoza, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka, działanie mielotoksyczne, hiperkaliemia, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalikowa, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia widzenia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zapalenie pęcherzowe skóry, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nurofen dla dzieci 60 mg

Ibuprofen w dawce do 60 mg w postaci czopków dla dzieci, stosowany zarówno krótkotrwale (do 1200 mg/doustnie lub do 1800 mg/czopki) jak i długotrwale w większych dawkach u pacjentów reumatologicznych, wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, głównie ze strony przewodu pokarmowego. Najczęstsze objawy to ból brzucha, nudności, niestrawność, biegunka, wzdęcia, zgaga oraz niewielka utrata krwi z przewodu pokarmowego, co może prowadzić do niedokrwistości. Istnieje także ryzyko poważnych powikłań, takich jak owrzodzenia, perforacje i krwawienia, szczególnie u osób starszych. Długotrwałe stosowanie dużych dawek (do 2400 mg/dobę) może zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Ponadto, ibuprofen może zaostrzać stany zapalne związane z zakażeniami, zwłaszcza wirusem ospy wietrznej, co może prowadzić do ciężkich powikłań, takich jak martwicze zapalenie powięzi.
agranulocytoza, antybiotykoterapia, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba reumatyczna, choroba tkanki łącznej, choroba wrzodowa, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie przeciwzakaźne, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, niedobór hemoglobiny, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ospa wietrzna, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan zapalny, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie skóry, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – APAP intense 200 mg + 500 mg

Lek APAP intense zawiera 200 mg ibuprofenu oraz 500 mg paracetamolu w jednej tabletce, co w przypadku przedawkowania niesie ryzyko toksycznego działania obu substancji. Hepatotoksyczność paracetamolu pojawia się u dorosłych po dawce ≥10 g (≥20 tabletek), a u pacjentów z grup ryzyka (np. stosujących induktory enzymów wątrobowych, nadużywających alkoholu, z niedoborem glutationu) już po ≥5 g (≥10 tabletek). Ibuprofen u dzieci wywołuje objawy toksyczne po dawce >400 mg/kg m.c., natomiast u dorosłych dawka toksyczna nie jest precyzyjnie określona. Przedawkowanie paracetamolu charakteryzuje się fazowym przebiegiem objawów: w pierwszych 24 h dominują niespecyficzne symptomy (nudności, wymioty, ból brzucha), a po 12-48 h pojawiają się biochemiczne oznaki uszkodzenia wątroby, kwasica metaboliczna i możliwa niewydolność wielonarządowa. Ibuprofen powoduje głównie dolegliwości żołądkowo-jelitowe, a w ciężkich przypadkach objawy neurologiczne, kwasicę metaboliczną i zaburzenia krzepnięcia.
białkomocz, czas protrombinowy, diazepam, dziurawiec zwyczajny, encefalopatia, enzymy wątrobowe, fenobarbital, fenytoina, hematuria, hepatotoksyczność, kacheksja, karbamazepina, krwiomocz, kwasica metaboliczna, lorazepam, martwica kanalikowa, metionina, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, ostra niewydolność nerek, proteinuria, prymidon, przedawkowanie ibuprofenu, przedawkowanie paracetamolu, ryfampicyna, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gentamycin KRKA

Gentamycyna, stosowana w formie siarczanu, wymaga ścisłego monitorowania pacjenta przed, w trakcie oraz po zakończeniu terapii, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji nerek (oznaczanie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny), funkcji przedsionka i ślimaka oraz parametrów wątrobowych i laboratoryjnych. Ototoksyczność jest istotnym ryzykiem, zwłaszcza u dzieci, osób starszych oraz pacjentów z niewydolnością nerek, przy czym stężenie gentamycyny w surowicy powyżej 2 µg/ml przez dłuższy czas zwiększa ryzyko uszkodzenia słuchu i równowagi. Wartości terapeutyczne stężeń leku powinny mieścić się w zakresie maksymalnym do 10 mg/l i minimalnym około 2 mg/l. Wczesne objawy ototoksyczności obejmują szumy uszne, uczucie ucisku w uszach oraz zaburzenia przedsionkowe manifestujące się nudnościami, wymiotami, zawrotami głowy i oczopląsem. Audiometria może wykryć uszkodzenia słuchu u 22% leczonych pacjentów, co podkreśla konieczność regularnej kontroli słuchu, zwłaszcza u osób z wcześniejszymi zaburzeniami słuchu, niewydolnością nerek, niedostatecznym nawodnieniem lub stosujących inne leki ototoksyczne.
antybiotyk aminoglikozydowy, badanie audiometryczne, choroba Parkinsona, dysfagia, Gentamycin KRKA, gentamycyna, hipokalcemia, kreatynina w surowicy, nefropatia cukrzycowa, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, oczopląs, ototoksyczność, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, sodu pirosiarczyn, szumy uszne, zaburzenie przedsionkowe, zaburzenie słuchu, zawroty głowy, zespół nerczycowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Abrea 160 mg

Przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego, substancji czynnej leku Abrea (dostępnego w dawkach 75 mg, 100 mg i 160 mg), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie u osób starszych i dzieci. Dawka toksyczna wynosi około 200 mg/kg masy ciała u dorosłych oraz 100 mg/kg u dzieci, natomiast dawka śmiertelna to 25-30 g. Diagnostycznie istotne są stężenia salicylanów w osoczu: >300 mg/l wskazuje na zatrucie, >500 mg/l u dorosłych oraz >300 mg/l u dzieci na ciężkie zatrucie. Objawy przedawkowania dzielą się na umiarkowane (szumy uszne, ból głowy, nudności) i ciężkie (zasadowica oddechowa, kwasica metaboliczna, drgawki, śpiączka, zapaść sercowo-naczyniowa), z ciężkim przebiegiem szczególnie u dzieci, gdzie często występuje zaawansowana kwasica metaboliczna.
alkalizacja moczu, dawka toksyczna, drgawki, hemodializa, hipertermia, hipoglikemia, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego, równowaga kwasowo-zasadowa, salicylany, śpiączka, stan splątania, stężenie salicylanów, szumy uszne, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zapaść sercowo-naczyniowa, zasadowica oddechowa, zatrucie kwasem acetylosalicylowym, zatrzymanie oddechu
Leksykon substancji czynnych
Cholina salicylanu – Przedawkowanie

Przedawkowanie choliny salicylanu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie przy dawkach przekraczających 150 mg/kg masy ciała oraz stężeniach we krwi powyżej 350 mg/l (2,5 mmol/l). Objawy zatrucia obejmują m.in. wymioty, zawroty głowy, szumy uszne, hiperwentylację oraz zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, które u dorosłych i dzieci powyżej 10 lat manifestują się jako mieszana zasadowica oddechowa i kwasica metaboliczna, natomiast u dzieci ≤4 lat dominuje kwasica metaboliczna z niskim pH krwi tętniczej. Stężenia salicylanów powyżej 700 mg/l (5,1 mmol/l) wiążą się z ciężkimi objawami neurologicznymi, takimi jak śpiączka i drgawki, oraz wysokim ryzykiem zgonu. Szczególną uwagę należy zwrócić na grupy ryzyka, w tym dzieci poniżej 10 roku życia, osoby powyżej 70 lat oraz pacjentów z zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej.
alkalizacja moczu, bariera krew-mózg, cholina salicylan, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, fusowate wymioty, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipokaliemia, kwasica metaboliczna, niekardiogenny obrzęk płuc, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, odwodnienie, płukanie żołądka, równowaga wodno-elektrolitowa, splątanie, stan dezorientacji, szumy uszne, toksyczność salicylanów, trombocytopenia, węgiel aktywowany, wodorowęglan sodu, wstrząs, wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, wymuszona diureza, zaburzenia rytmu serca, zasadowica oddechowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Napritum 500 mg

Terapia naproksenem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, głównie ze strony układu pokarmowego, takich jak krwawienia, zapalenie, owrzodzenia, perforacja oraz zaostrzenie chorób zapalnych jelit (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Crohna). Szczególnie niebezpieczne są krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000). Wśród hematologicznych działań niepożądanych bardzo często obserwuje się wybroczyny, zmniejszoną agregację płytek i przedłużony czas krwawienia, a często niedokrwistość aplastyczną, trombocytopenię czy agranulocytozę. Dodatkowo, naproksen może powodować zaburzenia wątroby (wzrost aminotransferaz, żółtaczka, zapalenie wątroby) oraz nerek (martwica brodawek nerkowych, niewydolność nerek, hiperkaliemia), które wymagają ścisłego monitorowania i mogą stanowić zagrożenie życia.
agranulocytoza, agregacja płytek krwi, astma, bezsenność, ból głowy, choroba Crohna, depresja, drgawki, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hiperkaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwiste wymioty, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, melena, nadciśnienie tętnicze, naproksen, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, omamy, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, tarcza zastoinowa, testy czynnościowe wątroby, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wybroczyny, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zgaga, zmętnienie rogówki, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Acytretyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Acytretyna, będąca pochodną witaminy A, może wywoływać istotne zaburzenia widzenia, takie jak ślepota nocna (nyktalopia), niewyraźne widzenie oraz suchość i zapalenie spojówek, które znacząco obniżają zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, zwłaszcza w warunkach ograniczonej widoczności. Dodatkowo, lek może powodować objawy neurologiczne, takie jak bóle i zawroty głowy, neuropatia obwodowa, zaburzenia słuchu, łagodne nadciśnienie śródczaszkowe oraz senność i rozdrażnienie, które również mogą upośledzać koncentrację i szybkość reakcji kierowcy. W trakcie terapii acytretyną konieczne jest systematyczne monitorowanie funkcji wzroku oraz objawów neurologicznych, a w przypadku pogorszenia widzenia rozważenie modyfikacji dawkowania lub czasowego odstawienia leku.
acytretyna, adaptacja wzroku, dysfagia, hiperwitaminoza A, nadciśnienie śródczaszkowe, Neotigason, neuropatia obwodowa, niewyraźne widzenie, ostrość wzroku, pochodna witaminy A, rozdrażnienie, ślepota nocna, szumy uszne, widzenie zmierzchowe, zaburzenia widzenia, zapalenie spojówek, zawroty głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Multibiotic (5 mg + 10 mg + 0,833 mg)/g

Przedawkowanie maści Multibiotic, zawierającej neomycynę siarczan (5 mg/g), bacytracynę cynkową (10 mg/g) oraz polimyksynę B siarczan (0,833 mg/g), jest rzadkie przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, jednak może prowadzić do poważnych działań niepożądanych o charakterze nefrotoksycznym, ototoksycznym i neurotoksycznym. Ryzyko systemowego wchłaniania i kumulacji antybiotyków wzrasta przy długotrwałej aplikacji, stosowaniu na rozległe uszkodzone powierzchnie skóry oraz u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Objawy nefrotoksyczności obejmują ostrą niewydolność nerek, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika, oligurię lub anurię, wynikające z uszkodzenia kanalików nerkowych. Ototoksyczność manifestuje się utratą słuchu, szumami usznymi i zaburzeniami równowagi, natomiast neurotoksyczność objawia się parestezjami, blokadą nerwowo-mięśniową i zaburzeniami oddychania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi lub przyjmujących leki zwiotczające.
antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki polipeptydowe, bacytracyna cynkowa, blokada nerwowo-mięśniowa, dysfagia, działanie ogólnoustrojowe, hemodializa, kreatynina i mocznik, nefrotoksyczność, neomycyny siarczan, neurotoksyczność, oliguria, osłabienie mięśniowe, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezje, polimyksyny B siarczan, szumy uszne, upośledzona funkcja nerek, utrata słuchu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia oddychania, zaburzenia równowagi, zaburzenie kanalików nerkowych, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Furosemidum Aurovitas 40 mg

Furosemid, diuretyk pętlowy stosowany w terapii różnych stanów klinicznych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o zróżnicowanej częstości występowania. Do najczęstszych należą zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia, hipokaliemia, hipokalcemia i hipomagnezemia, które mogą prowadzić do poważnych objawów neurologicznych, mięśniowych i sercowych. Często obserwuje się również zaburzenia metaboliczne, w tym zmniejszoną tolerancję glukozy i zwiększone zapotrzebowanie na insulinę u pacjentów z cukrzycą. Wśród działań niepożądanych o mniejszej częstości występowania znajdują się zaburzenia hematologiczne (małopłytkowość, leukopenia, eozynofilia), zaburzenia neurologiczne (parestezje, śpiączka hiperosmolarna), oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i DRESS. Niezbyt często występują zaburzenia sercowo-naczyniowe, w tym hipotensja i zaburzenia rytmu serca, a także powikłania ze strony nerek, takie jak śródmiąższowe zapalenie nerek i ostra niewydolność nerek.
AGEP, agranulocytoza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, diuretyk pętlowy, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, furosemid, głuchota, hemokoncentracja, hiperurykemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hipowolemii, kamica nerkowa, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja glukozy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostre zapalenie trzustki, ostre zatrzymanie moczu, parestezja, plamica, przetrwały przewód tętniczy, rumień wielopostaciowy, śpiączka hiperosmolarna, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, tężyczka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia lipidowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie widzenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie naczyń, zapaść krążeniowa, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Zatkany kanał słuchowy – Objawy

Zatkany kanał słuchowy (cerumen impaction) to stan charakteryzujący się nagromadzeniem i stwardnieniem woskowiny usznej w przewodzie słuchowym zewnętrznym, co prowadzi do częściowej lub całkowitej blokady. Objawy obejmują przewodzeniowe upośledzenie słuchu u około 63,3% pacjentów, uczucie pełności w uchu, ból (tępy lub ostry, szczególnie przy bliskości błony bębenkowej), szumy uszne (tinnitus, u 53,5% pacjentów), zawroty głowy, świąd oraz kaszel reflektoryczny. Utrata słuchu jest zwykle tymczasowa i ustępuje po usunięciu woskowiny, jednak nieleczone zatkanie może prowadzić do powikłań takich jak infekcje ucha zewnętrznego i środkowego, perforacja błony bębenkowej, a w rzadkich przypadkach zapalenie opon mózgowych. Diagnoza opiera się na badaniu otoskopowym i ocenie błony bębenkowej, a w razie potrzeby na testach słuchu.
błona bębenkowa, czop woskowinowy, infekcja dróg oddechowych, infekcja kanału słuchowego, infekcja ucha środkowego, narząd równowagi, nerw błędny, perforacja błony bębenkowej, podstawa czaszki, porażenie nerwu czaszkowego, przewód słuchowy zewnętrzny, szumy uszne, tinnitus, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, układ równowagi, vertigo, woskowina uszna, zapalenie opon mózgowych, zapalenie ucha zewnętrznego, zatkanie kanału słuchowego, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramlolan 10 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Ramlolan, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (bloker kanałów wapniowych), wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych wynikający z działania obu substancji. Ramipryl może powodować często występujący suchy, nieproduktywny kaszel oraz niedociśnienie, a także rzadkie, ale poważne powikłania takie jak obrzęk naczynioruchowy, neutropenia/agranulocytoza, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, hiperkaliemia, niewydolność nerek i wątroby czy zapalenie trzustki. Amlodypina najczęściej wywołuje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, obrzęki obwodowe (szczególnie okolicy kostek) oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe. Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co pozwala na precyzyjną ocenę ryzyka u pacjentów leczonych preparatem.
agranulocytoza, arytmia, bloker kanałów wapniowych, duszność, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, leukopenia, monitorowanie działań niepożądanych, nadciśnienie tętnicze, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, niedociśnienie, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, parestezja, ramipryl i amlodypina, reakcja alergiczna, reakcja skórna, SIADH, suchy kaszel, szumy uszne, udar mózgu, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Ketoprofen – Działania niepożądane

Ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny z grupy pochodnych kwasu propionowego, jest stosowany w leczeniu objawowym chorób zapalnych i zwyrodnieniowych układu kostno-stawowego oraz w terapii bólu różnego pochodzenia. Działania niepożądane ketoprofenu obejmują głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak dyspepsja, nudności, wymioty, bóle brzucha, a także poważniejsze powikłania, w tym owrzodzenia, krwawienia (występujące u około 1% pacjentów po 3-6 miesiącach terapii dawką 200 mg/dobę) oraz perforacje przewodu pokarmowego. Ponadto, lek może wywoływać działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego (nadciśnienie, niewydolność serca, migotanie przedsionków), układu nerwowego (bóle i zawroty głowy, parestezje, rzadziej drgawki i jałowe zapalenie opon mózgowych), układu oddechowego (skurcz oskrzeli, napady astmy), nerek (ostra niewydolność nerek, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz skóry (wysypki, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Występują także zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość, leukopenia, agranulocytoza i trombocytopenia.
agranulocytoza, astma, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zwyrodnieniowa, drgawki, duszność, dyskineza, dyspepsja, halucynacja, hiperbilirubinemia, hiperkaliemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, kwas propionowy, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, owrzodzenie dwunastnicy, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, układ kostno-stawowy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie jelita grubego, zapalenie opon mózgowych, zapalenie śródmiąższowe nerek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, zwiększenie aminotransferaz
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodipine Fair-Med 5 mg

Amlodypina w dawkach 5 mg i 10 mg wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy to senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, ból brzucha, nudności, obrzęki kostek oraz zmęczenie. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według częstości występowania, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (≤1/10 000). Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne reakcje, takie jak leukocytopenia, trombocytopenia, reakcje uczuleniowe, hiperglikemia, zaburzenia rytmu serca (w tym bradykardia, częstoskurcz komorowy, migotanie przedsionków), zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona oraz obrzęk naczynioruchowy, które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i interwencji specjalistycznej.
amlodypina, arytmia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, ból pleców, ból stawowy, bradykardia, cholestaza, częstoskurcz komorowy, depresja, dezorientacja, drżenie, duszność, enzym wątrobowy, ginekomastia, glukoza we krwi, hiperglikemia, hipertonia, impotencja, kołatanie serca, leukocyt, leukocytopenia, łysienie, migotanie przedsionków, nadmierne pocenie, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedoczulica, niestrawność, nokturia, nudności, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, odbarwienie skóry, omdlenie, parestezja, plamica, płytka krwi, podwójne widzenie, pokrzywka, przerost dziąseł, reakcja uczuleniowa, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz mięśni, suchość jamy ustnej, świąd, szumy uszne, wymioty, wyprysk, wysypka, zaburzenie oddawania moczu, zaburzenie smaku, zaczerwienienie twarzy, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Betaserc 24 mg

W ocenie wpływu farmakoterapii betahistyną (Betaserc 24 mg, zawierający 15,63 mg betahistyny) na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, kluczowe jest uwzględnienie zarówno samej choroby podstawowej (np. choroba Meniere’a, zawroty głowy), jak i działania leku. Betahistyna działa głównie na układy przedsionkowy i naczyniowy, łagodząc objawy takie jak napadowe zawroty głowy, zaburzenia równowagi, szumy uszne czy wahania słuchu, które same w sobie mogą znacząco upośledzać percepcję przestrzenną, koncentrację i czas reakcji, zwiększając ryzyko podczas prowadzenia pojazdów. Dane kliniczne wskazują, że betahistyna nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na funkcje poznawcze i psychomotoryczne, co potwierdza jej korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście zdolności do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Betaserc, choroba Ménière’a, choroba podstawowa, dichlorowodorek betahistyny, działania niepożądane, funkcje poznawcze, leczenie choroby Meniere’a, okres leczenia, ośrodkowy układ nerwowy, szumy uszne, układ przedsionkowy, vertigo, zaburzenia równowagi, zaburzenia słuchu, zawroty głowy, zespół Ménière’a
Leksykon leków
Działania niepożądane – Roxiper 20 mg + 4 mg + 1,25 mg

Lek Roxiper, zawierający rozuwastatynę, peryndopryl i indapamid, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęstsze objawy związane z peryndoprylem to zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy ośrodkowe, ból głowy, parestezje), sensoryczne (zaburzenia smaku, widzenia, zawroty głowy błędnikowe, szumy uszne), sercowo-naczyniowe (niedociśnienie tętnicze), oddechowe (kaszel, duszność) oraz żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcia, niestrawność, biegunka, nudności, wymioty). Indapamid natomiast wiąże się głównie z hipokaliemią oraz reakcjami nadwrażliwości skórnej, szczególnie u pacjentów z predyspozycjami alergicznymi i astmatycznymi. Działania niepożądane klasyfikowane są według standardów MedDRA, z częstością występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba serca, duszność, hipokaliemia, hipowolemia, kaszel, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudność, parestezja, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rozuwastatyna peryndopryl indapamid, skurcz mięśni, stężenie elektrolitów, świąd, szumy uszne, wymioty, wysypka, wysypka plamkowo-grudkowa, zaburzenia smaku, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clatra 2,5 mg/ml

Lek Clatra (bilastyna) w dawce 10 mg u dzieci w wieku 2-11 lat oraz 20 mg u dorosłych i młodzieży wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo. W badaniach klinicznych odsetek działań niepożądanych u dzieci wyniósł 68,5% dla bilastyny i 67,5% dla placebo, a u dorosłych i młodzieży 12,7% i 12,8% odpowiednio. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane u dzieci to ból głowy (2,1% vs 1,2%), alergiczne zapalenie spojówek (1,4% vs 2,0%), zapalenie błony śluzowej nosa (1,0% vs 1,2%) oraz ból brzucha (1,0% vs 1,2%). U dorosłych i młodzieży najczęstsze działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38%), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) i zmęczenie (0,83% vs 1,32%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, arytmia zatokowa, bezsenność, biegunka, bilastyna, blok prawej odnogi, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, częstoskurcz, duszność, kołatanie serca, lęk, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk warg, opryszczka twarzy, personel medyczny, podrażnienie oka, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, świąd, szumy uszne, utrata świadomości, wydłużenie odstępu QT, wyprysk, wysypka, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmęczenie, zwiększenie łaknienia
Leksykon leków
Przedawkowanie – Voltaren Express Forte 25 mg

Przedawkowanie diklofenaku potasowego, substancji czynnej Voltaren Express Forte (kapsułki miękkie 25 mg), może prowadzić do poważnych objawów klinicznych obejmujących zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, biegunka, krwotok z przewodu pokarmowego), ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, szumy uszne, drgawki) oraz uszkodzenia narządowego, w tym hepatotoksyczności i ostrej niewydolności nerek. Objawy te mogą pojawić się zarówno wkrótce po przedawkowaniu, jak i z opóźnieniem, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej oraz monitorowania funkcji wątroby i nerek. Warto podkreślić, że brak specyficznego antidotum dla diklofenaku wymusza leczenie objawowe i podtrzymujące funkcje życiowe pacjenta, a metody takie jak diureza wymuszona, dializa czy przetaczanie krwi są nieskuteczne ze względu na silne wiązanie leku z białkami osocza i intensywny metabolizm wątrobowy.
białko osocza, dializa, diklofenak potasowy, diureza wymuszona, drgawki, filtracja kłębuszkowa, krwotok z przewodu pokarmowego, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obniżenie ciśnienia tętniczego, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, ostre zatrucie, ototoksyczność, płukanie żołądka, szumy uszne, terapia nerkozastępcza, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia oddychania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – IbuTeva Max 400 mg

Ibuprofen w dawce 400 mg wykazuje działania niepożądane głównie ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha, a także poważniejsze powikłania jak wrzody żołądka i dwunastnicy, perforacje oraz krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Długotrwałe stosowanie i dawki do 2400 mg/dobę zwiększają ryzyko zakrzepicy tętniczej, zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Ponadto obserwuje się obrzęki, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca. Działania niepożądane obejmują także zaburzenia hematologiczne (np. anemia, leukopenia), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty, parestezje), okulistyczne (zaburzenia widzenia, zapalenie nerwu wzrokowego), słuchowe (szumy uszne), dermatologiczne (wysypki, ciężkie reakcje skórne), wątrobowe i nefrotoksyczność (cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek). Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana, od często (≥1/100) do bardzo rzadko (<1/10 000), zgodnie z klasyfikacją MedDRA.
agranulocytoza, anemia, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma, bezsenność, biegunka, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, choroba Leśniowskiego-Crohna, depresja, duszność, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, NLPZ, nudności, obrzęk, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, toksyczna neuropatia nerwu wzrokowego, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, układ pokarmowy, węgiel aktywowany, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wymioty, wzdęcia, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Amikacin B.Braun 10 mg/ml

Przedawkowanie amikacyny (produkt leczniczy Amikacin B. Braun) może prowadzić do trzech głównych toksyczności: nefrotoksyczności, ototoksyczności oraz blokady nerwowo-mięśniowej. Nefrotoksyczność objawia się zmniejszeniem diurezy, wzrostem stężenia kreatyniny i mocznika, białkomoczem oraz cylindrurią, wynikając z kumulacji leku w komórkach kanalików nerkowych i może prowadzić do ostrej niewydolności nerek. Ototoksyczność manifestuje się upośledzeniem słuchu (zwłaszcza wysokich częstotliwości), szumami usznymi, zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi, będąc często nieodwracalną. Blokada nerwowo-mięśniowa, spowodowana hamowaniem uwalniania acetylocholiny i blokadą kanałów wapniowych, może prowadzić do zwiotczenia mięśni, duszności, a nawet zatrzymania oddechu, co stanowi stan zagrożenia życia. Amikacyna dostępna jest w stężeniach 2,5 mg/ml, 5 mg/ml oraz 10 mg/ml, przy czym roztwór 10 mg/ml (1000 mg w 100 ml) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko przedawkowania.
antybiotyk aminoglikozydowy, białkomocz, blokada nerwowo-mięśniowa, cylindruria, dializa otrzewnowa, duszność, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, glukonian wapnia, hamowanie uwalniania acetylocholiny, hemodializa, jony wapnia, komórki słuchowe i przedsionkowe, leczenie nerkozastępcze, monitorowanie audiometryczne, oczopląs, ostra niewydolność nerek, porażenie czynności oddechowej, porażenie mięśni oddechowych, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, stężenie kreatyniny, szumy uszne, transfuzja wymienna, utrata słuchu, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie równowagi, zatrzymanie oddechu, zawroty głowy, zmniejszenie diurezy, zwiotczenie mięśni
Leksykon leków
Przedawkowanie – Excedrin Duo 200 mg + 500 mg

Przedawkowanie leku Excedrin Duo, zawierającego paracetamol (500 mg) i ibuprofen (200 mg), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Dawka toksyczna paracetamolu u dorosłych wynosi ≥10 g (20 tabletek), jednak już 5 g (10 tabletek) może uszkodzić wątrobę u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak indukcja enzymów wątrobowych, nadużywanie alkoholu czy niedobór glutationu. Ibuprofen wykazuje toksyczność przy dawkach >400 mg/kg u dzieci, a u dorosłych dawka toksyczna jest mniej precyzyjnie określona. Toksyczne metabolity paracetamolu prowadzą do nekrozy hepatocytów, natomiast ibuprofen wywołuje podrażnienie przewodu pokarmowego i toksyczny wpływ na OUN. Objawy przedawkowania rozwijają się etapowo: w ciągu 0-24 godzin dominują nudności, wymioty i ból brzucha; po 12-48 godzinach pojawiają się zaburzenia czynności wątroby i kwasica metaboliczna; powyżej 48 godzin mogą wystąpić niewydolność wątroby, encefalopatia, ostra niewydolność nerek oraz zaburzenia rytmu serca.
czas protrombinowy, diazepam, drgawki, encefalopatia, ibuprofen, jadłowstręt, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, kwasica metaboliczna, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek rozszerzający oskrzela, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, niedobór glutationu, okres półtrwania ibuprofenu, ostra niewydolność nerek, paracetamol, szumy uszne, toksyczność OUN, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Przedawkowanie – Nurofen Mięśnie i Stawy 50 mg/g

Produkt leczniczy Nurofen Mięśnie i Stawy w postaci żelu zawiera ibuprofen w stężeniu 50 mg/g. Przedawkowanie po podaniu miejscowym jest praktycznie niemożliwe, jednak przypadkowe połknięcie może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. U dzieci dawka przekraczająca 400 mg/kg masy ciała może wywołać objawy przedawkowania, natomiast u dorosłych dawka toksyczna nie została jednoznacznie określona. Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, ból nadbrzusza, zaburzenia OUN (ból głowy, senność, drgawki), kwasicę metaboliczną, wydłużenie czasu protrombinowego (INR), ostrą niewydolność nerek, uszkodzenie wątroby oraz zaostrzenie astmy oskrzelowej. Okres półtrwania ibuprofenu po przedawkowaniu wynosi od 1,5 do 3 godzin.
ból nadbrzusza, czas protrombinowy, dezorientacja, diazepam, dychawica oskrzelowa, hepatotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, lorazepam, napad drgawkowy, okres półtrwania ibuprofenu, ostra niewydolność nerek, przypadkowe połknięcie, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywowany, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia kwasowo-zasadowe
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba meniere’a – Etiologia i przyczyny

Choroba Meniere’a to przewlekłe schorzenie ucha wewnętrznego, charakteryzujące się epizodami zawrotów głowy, niedosłuchem, szumami usznymi oraz uczuciem pełności w uchu, związane z wodniakiem śródchłonki – nadmiernym nagromadzeniem endolimfy w błędniku. Patogeneza jest wieloczynnikowa i obejmuje czynniki genetyczne (poligenowe dziedziczenie, mutacje kanałów wapniowych), autoimmunologiczne (obecność autoprzeciwciał, choroby takie jak toczeń rumieniowaty układowy), infekcje wirusowe (HSV, CMV, EBV, VZV i inne), zaburzenia naczyniowe prowadzące do niedokrwienia ucha wewnętrznego, urazy głowy oraz anatomiczne nieprawidłowości utrudniające drenaż płynów. Dodatkowo, migreny, stres, alergie i czynniki pokarmowe (np. dieta wysokosodowa, kofeina, alkohol) mogą nasilać objawy. Choroba dotyka osoby między 20 a 60 rokiem życia, a diagnoza opiera się na klinicznej triadzie objawów i wykluczeniu innych schorzeń, gdyż brak jest specyficznego testu diagnostycznego.
acetazolamid, błędnik, choroba Ménière’a, cytomegalowirus, dekompresja woreczka śródchłonki, dziedziczenie autosomalne dominujące, hydrochlorotiazyd, kanał wapniowy, komórki rzęsate, migrena, narząd przedsionkowy, niedokrwienie, niedosłuch, nortryptylina, reumatoidalne zapalenie stawów, SARS-CoV-2, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, trąbka Eustachiusza, ucho wewnętrzne, wenlafaksyna, wirus Epsteina-Barr, wirus opryszczki pospolitej, wodniak śródchłonki, zapalenie nerwów, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aceflucil 600 mg

Acetylocysteina, substancja czynna leku Aceflucil, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Reakcje nadwrażliwości występują niezbyt często, natomiast wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne są bardzo rzadkie, ale stanowią zagrożenie życia. Objawy neurologiczne, takie jak ból głowy i szumy uszne, pojawiają się niezbyt często i zwykle mają charakter przejściowy. Tachykardia i niedociśnienie tętnicze również występują niezbyt często, co wymaga monitorowania u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi. Bardzo rzadko obserwuje się krwotoki, co może być związane z wpływem acetylocysteiny na agregację płytek krwi. Duszność i skurcz oskrzeli występują rzadko, zwłaszcza u pacjentów z astmą oskrzelową.
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, biegunka, ból brzucha, ból głowy, duszność, działanie niepożądane leku, gorączka, krwotok, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, omdlenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, świąd, szumy uszne, tachykardia, tinnitus, toksyczna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wykwit skórny, wymioty, wysypka, zapalenie jamy ustnej, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Szumy uszne – Leczenie

Szumy uszne (tinnitus) to percepcja dźwięku bez zewnętrznego źródła, często związana z utratą słuchu, ekspozycją na hałas, zaburzeniami naczyniowymi czy schorzeniami stawu skroniowo-żuchwowego. Szacuje się, że dotykają około 11% dorosłych, z czego 41% doświadcza ich stale. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu audiologicznym oraz ocenie nasilenia objawów za pomocą kwestionariuszy takich jak Tinnitus Handicap Inventory. Leczenie jest wieloaspektowe i obejmuje terapie dźwiękowe (maskowanie, habituacja/TRT, bimodalna neuromodulacja), aparaty słuchowe (skuteczne u 60-80% pacjentów), terapię poznawczo-behawioralną (CBT) oraz interwencje medyczne i chirurgiczne, np. usuwanie woskowiny, leczenie TMD czy iniekcje deksametazonu. CBT wykazuje umiarkowaną do wysokiej jakości dowody skuteczności w redukcji dystresu związanego z tinnitus, koncentrując się na adaptacji poznawczej, a TRT może przynieść poprawę u 74-84% pacjentów.
akamprozat, aparat słuchowy, badanie audiologiczne, benzodiazepina, deksametazon, gabapentyna, implant ślimakowy, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, Mindfulness-Based Stress Reduction, neurolog, otolaryngolog, percepcja dźwięku, schorzenie naczyniowe, stany lękowe, staw skroniowo-żuchwowy, szumy uszne, technika relaksacyjna, terapia akceptacji i zaangażowania, terapia dźwiękowa, terapia habituacyjna, terapia poznawczo-behawioralna, terapia przekształcania szumów usznych, terapia regeneracyjna, Tinnitus Handicap Inventory, utrata słuchu, woskowina uszna
Leksykon substancji czynnych
Maleinian chlorfeniraminy – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Maleinian chlorfeniraminy, będący składnikiem złożonych preparatów leczniczych takich jak Gripex Noc, wykazuje silne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, co znacząco upośledza zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Do najczęstszych objawów należą senność, nudności, osłabienie mięśniowe, zaburzenia koordynacji ruchowej, dyskinezy twarzy oraz zaburzenia widzenia, takie jak nieostre i podwójne widzenie, które istotnie zaburzają percepcję odległości i prędkości. Dodatkowo, lek może wywoływać suchość błon śluzowych, nasilone pocenie się, zaburzenia smaku i zapachu, a w przypadku dużych dawek – paradoksalne pobudzenie objawiające się niepokojem, bezsennością, nerwowością, majaczeniem i drgawkami. Rzadziej obserwuje się zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, kołatanie serca, hipotensja czy nadciśnienie, które mogą prowadzić do nagłego pogorszenia stanu podczas prowadzenia pojazdu. Warto podkreślić, że dekstrometorfan, inny składnik Gripex Noc, również może powodować senność i zawroty głowy, co dodatkowo obniża bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów.
dekstrometorfan, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diplopia, drgawki, dyskineza twarzy, Gripex Noc, hipotensja, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, majaczenie, maleinian chlorfeniraminy, nadciśnienie, nieostre widzenie, objaw niepożądany, paradoksalne pobudzenie, parestezja, sprawność psychomotoryczna, suchość błon śluzowych, szumy uszne, tachykardia, zaburzenia równowagi, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błędnika, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z miłorzębu – Wskazania do stosowania

Nalewka z miłorzębu (Ginkgo bilobae folium tinctura) stanowi istotny składnik preparatu Venoforton, występując w stężeniu 37 g na 100 g produktu, przy DER 1:5 i rozpuszczalniku etanol 70% V/V. Preparat jest wskazany w leczeniu objawów niewydolności żylnej, takich jak uczucie ciężkości, obrzęki kończyn dolnych oraz żylaki, dzięki właściwościom wspomagającym krążenie żylne. Ponadto, nalewka znajduje zastosowanie w zaburzeniach krążenia obwodowego, poprawiając mikrokrążenie i łagodząc objawy takie jak zimne kończyny i drętwienie palców, a także może być stosowana pomocniczo w miażdżycy naczyń obwodowych. Szczególnie istotne jest jej zastosowanie w łagodnej niewydolności krążenia mózgowego, gdzie składniki aktywne poprawiają mikrokrążenie mózgowe, co przekłada się na redukcję zawrotów głowy, szumów usznych, osłabienia pamięci i obniżonej koncentracji.
drętwienie palców, etanol, ginkgo biloba, krążenie żylne, miażdżyca naczyń obwodowych, mikrokrążenie, mikrokrążenie mózgowe, nalewka z arniki, nalewka z głogu, nalewka z miłorzębu, niewydolność krążenia mózgowego, niewydolność żylna, obrzęk nóg, osłabienie pamięci, płyn doustny, szumy uszne, wyciąg z jemioły, wyciąg z kasztanowca, zaburzenia koncentracji, zaburzenie krążenia obwodowego, zawroty głowy, zimne kończyny, żylaki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Fresenius Kabi 10 mg/ml

Lakozamid, stosowany w terapii padaczki, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami klinicznymi, w których 62% pacjentów doświadczyło co najmniej jednego działania niepożądanego, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy i ból głowy, z częstością przerwania leczenia wynoszącą 12,2% w grupie leczonej, głównie z powodu zawrotów głowy. Działania niepożądane ze strony OUN i przewodu pokarmowego wykazują tendencję do zmniejszania się w trakcie długotrwałej terapii, co sugeruje adaptację organizmu. Istotnym aspektem jest zależne od dawki wydłużenie odstępu PQ, które może prowadzić do bloków przedsionkowo-komorowych, w tym przypadków drugiego i trzeciego stopnia zgłaszanych po wprowadzeniu leku do obrotu. W badaniach monoterapii lakozamidem u pacjentów z uogólnioną padaczką idiopatyczną (PGTCS) odnotowano dodatkowo padaczkę miokloniczną (2,5%) i ataksję (3,3%).
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, dawka nasycająca, dyzartria, hipestezja, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napady miokloniczne, napady toniczno-kloniczne pierwotnie uogólnione, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka idiopatyczna, padaczka miokloniczna, parestezja, podwójne widzenie, przewód pokarmowy, reakcja polekowa z eozynofilią, senność, szumy uszne, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu PQ, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zapalenie nosogardła, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedawkowanie – Aspirin 500 mg

Przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA), substancji czynnej Aspirin 500 mg, może prowadzić do zatrucia salicylanami w formie przewlekłej (dawka >100 mg/kg m.c./dobę przez >2 dni) lub ostrej (jednorazowa duża dawka). Przewlekłe zatrucie (salicylizm) manifestuje się niespecyficznymi objawami, takimi jak zawroty głowy, szumy uszne (przy stężeniu salicylanów 150-300 µg/ml), głuchota, nudności, wymioty, ból głowy i splątanie, które ustępują po redukcji dawki. Ostre zatrucie charakteryzuje się poważnymi zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej, z kwasicą metaboliczną dominującą u dzieci. Stężenie ASA we krwi powyżej 300 µg/ml wiąże się z cięższymi objawami, jednak nie jest jedynym wskaźnikiem ciężkości zatrucia ze względu na zmienność wchłaniania i farmakokinetyki ASA.
alkalemia, alkaloza, arytmia, czas protrombinowy, diureza alkaliczna, encefalopatia toksyczna, hemodializa, hiperglikemia, hipoglikemia, hipoprotrombinemia, ketoza, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, napad drgawkowy, niewydolność nerek, obrzęk płuc, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, salicylizm, szumy uszne, węgiel aktywowany, zaburzenia hemostazy, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zatrucie salicylanami
Leksykon substancji czynnych
Cisplatyna – Przeciwwskazania stosowania

Cisplatyna, stosowana w onkologii jako cytostatyk o szerokim spektrum działania, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Należą do nich nadwrażliwość na cisplatynę lub składniki preparatów (Cisplatin-Ebewe, Cisplatinum Accord, zawierające 1 mg/ml cisplatyny), obecność niewydolności nerek lub zaburzeń czynności nerek ze względu na kumulacyjną nefrotoksyczność, a także mielosupresja i odwodnienie, które zwiększają ryzyko powikłań hematologicznych i nefrotoksycznych. Ponadto, cisplatyna jest przeciwwskazana u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami słuchu z powodu kumulacyjnego działania ototoksycznego oraz u kobiet karmiących piersią, gdyż lek przenika do mleka matki. Jednoczesne podawanie szczepionki przeciw żółtej febrze oraz fenytoiny (w przypadku Cisplatin-Ebewe) jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko interakcji i powikłań.
aminoglikozyd, ciąża, cisplatyna, cytostatyk, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, fenytoina, graniczna funkcja nerek, krioprezerwacja nasienia, leki nefrotoksyczne, mielosupresja, nadwrażliwość na substancję czynną, odwodnienie, odwodnienie pacjenta, ototoksyczność, parametry hematologiczne, reakcja alergiczna, szczepienie, szczepionka przeciw żółtej febrze, szumy uszne, uszkodzenie słuchu
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibupar 200 mg

Przedawkowanie ibuprofenu (Ibupar 200 mg) może prowadzić do wieloukładowych objawów toksycznych, począwszy od wczesnych dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takich jak nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu, po poważne powikłania, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego. Objawy neurologiczne obejmują szumy uszne, ból głowy, zawroty głowy, a w ciężkich przypadkach senność, pobudzenie, dezorientację, śpiączkę oraz napady drgawkowe. Przedawkowanie może skutkować kwasicą metaboliczną, wydłużeniem czasu protrombinowego (zwiększenie INR), ostrą niewydolnością nerek, uszkodzeniem wątroby, bezdechem oraz zaburzeniami hemodynamicznymi, takimi jak nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego, bradykardia, tachykardia i migotanie przedsionków. U pacjentów z astmą może dojść do zaostrzenia objawów choroby podstawowej, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
astma, białko osocza, błona śluzowa żołądka, ból nadbrzusza, bradykardia, czas protrombinowy, diazepam, hemodializa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, lorazepam, migotanie przedsionków, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie ibuprofenu, równowaga kwasowo-zasadowa, szumy uszne, tachykardia, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wstrząs, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie krzepnięcia
Leksykon leków
Działania niepożądane – Piramil Biso 5 mg + 2,5 mg

Lek Piramil Biso, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny β1-adrenolityk), wykazuje złożony profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Bisoprolol najczęściej powoduje ból głowy, zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze, zimne kończyny oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia). Ramipryl charakteryzuje się przede wszystkim występowaniem uporczywego suchego kaszlu oraz ryzykiem obrzęku naczynioruchowego, hiperkaliemii, zaburzeń czynności nerek i wątroby, zapalenia trzustki, ciężkich reakcji skórnych i poważnych zaburzeń hematologicznych (neutropenia, agranulocytoza). Działania niepożądane sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania, co ułatwia ocenę ryzyka i monitorowanie pacjentów.
agranulocytoza, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, arytmia, astma oskrzelowa, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, cholestaza, depresja, dławica piersiowa, duszność, eozynofilia, ginekomastia, halucynacja, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jadłowstręt, klasyfikacja MedDRA, koszmar senny, leukopenia, łysienie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśni, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezja, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja fototoksyczna, reakcja skórna, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, splątanie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, suchy kaszel, świąd, szumy uszne, trombocytopenia, upośledzenie słuchu, wymioty, wysypka, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenia czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc eozynofilowe, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zaparcie, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry, zmniejszenie libido, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – ACC Optima Active 600 mg

Acetylocysteina, substancja czynna leku ACC Optima Active 600 mg, może wywoływać działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości. Reakcje nadwrażliwości immunologicznej występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), obejmując obrzęk naczynioruchowy, świąd, pokrzywkę i wysypkę, natomiast wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktyczne zdarzają się bardzo rzadko (<1/10 000). W zakresie układu nerwowego niezbyt często obserwuje się ból głowy, a rzadko szumy uszne. Zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak tachykardia i niedociśnienie tętnicze, występują rzadko, a bardzo rzadko notuje się krwotoki, które mogą być związane ze zmniejszoną agregacją płytek krwi, potwierdzoną w badaniach laboratoryjnych, choć jej kliniczne znaczenie pozostaje niejasne. W obrębie układu oddechowego rzadko pojawiają się skurcz oskrzeli i duszność, a do najczęstszych działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego należą wymioty, biegunka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, ból brzucha, nudności i niestrawność (częstość niezbyt często).
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, biegunka, ból brzucha, ból głowy, duszność, gorączka, krwotok, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – AuroBetina 8 mg

Lek AuroBetina zawiera betahistynę dichlorowodorek w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 24 mg i jest wskazany przede wszystkim w leczeniu choroby Méniere’a oraz objawowych zawrotów głowy pochodzenia przedsionkowego. W chorobie Méniere’a betahistyna działa poprzez poprawę mikrokrążenia w uchu wewnętrznym oraz modulację przekaźnictwa nerwowego, co łagodzi triadę objawów: napadowe zawroty głowy, szumy uszne oraz postępującą utratę słuchu. Ponadto, lek jest stosowany w zawrotach głowy wynikających z dysfunkcji układu przedsionkowego, takich jak zapalenie neuronu przedsionkowego, urazy głowy czy inne przewlekłe zaburzenia przedsionkowe. Tabletki o dawkach 16 mg i 24 mg posiadają linię podziału, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta.
betahistyny dichlorowodorek, choroba Ménière’a, diagnostyka różnicowa, łagodne położeniowe zawroty głowy, mikrokrążenie ucha wewnętrznego, nudności, szumy uszne, triada objawów, ucho wewnętrzne, układ przedsionkowy, utrata słuchu, zapalenie neuronu przedsionkowego, zawroty głowy błędnikowe, zawroty głowy naczyniowe, zawroty głowy ośrodkowe, zawroty głowy przedsionkowe
Leksykon chorób i schorzeń
Utrata słuchu – Objawy

Utrata słuchu, dotykająca około 25% osób w wieku 65-74 lat i 50% powyżej 75 roku życia, manifestuje się trudnościami w rozumieniu mowy, szczególnie w hałaśliwym otoczeniu, przytłumieniem dźwięków, potrzebą zwiększania głośności urządzeń oraz szumami usznymi. Klasyfikacja według Amerykańskiego Stowarzyszenia Mowy, Języka i Słuchu obejmuje stopnie od łagodnej (25-40 dB) do głębokiej (>90 dB), z różnymi objawami i ograniczeniami funkcjonalnymi. Typy utraty słuchu to przewodzeniowa (odwracalna, związana z uchem zewnętrznym/środkowym), odbiorcza (sensoryczno-nerwowa, trwała, najczęściej presbycusis) oraz mieszana. Progresja może być stopniowa, fluktuująca lub nagła (SSHL – utrata ≥30 dB w 72 godziny), wymagająca pilnej interwencji. Czynniki ryzyka to wiek, ekspozycja na hałas, choroby autoimmunologiczne, genetyka i choroby współistniejące.
aparat słuchowy, choroba Ménière’a, czytanie z ruchu warg, implant ślimakowy, infekcja wirusowa, jednostronna utrata słuchu, język migowy, nadwrażliwość słuchowa, nerw słuchowy, nerwiak nerwu słuchowego, obustronna utrata słuchu, odbiorcza utrata słuchu, postępująca utrata słuchu, presbycusis, przewodzeniowa utrata słuchu, rekrutacja słuchowa, rozumienie mowy, szumy uszne, tinnitus, ucho środkowe, ucho wewnętrzne, ucho zewnętrzne, utrata słuchu związana z wiekiem, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Mozarin Swift 20 mg

Lek Mozarin Swift zawierający escytalopram, dostępny w dawkach 10 mg, 15 mg i 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, może wywoływać liczne działania niepożądane, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu z czasem. Do bardzo często występujących należą ból głowy oraz nudności. Często obserwuje się zaburzenia metaboliczne (zmniejszenie lub zwiększenie łaknienia, zwiększenie masy ciała), psychiczne (niepokój, niepokój psychoruchowy, nieprawidłowe marzenia senne, zmniejszenie popędu płciowego u obu płci, brak orgazmu u kobiet), neurologiczne (bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie), żołądkowo-jelitowe (biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w jamie ustnej) oraz ogólnoustrojowe (zmęczenie, gorączka). Rzadziej mogą wystąpić poważne powikłania, takie jak zespół serotoninowy, wydłużenie odstępu QT, komorowe zaburzenia rytmu serca, mania, myśli i zachowania samobójcze, a także reakcje anafilaktyczne i trombocytopenia.
agresja, akatyzja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, bradykardia, brak orgazmu, bruksizm, depersonalizacja, drgawki, drżenie, dyskineza, escytalopram, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesięczny, krwotok poporodowy, łysienie, mania, mlekotok, myśli samobójcze, napad panicznego lęku, niepokój, niepokój psychoruchowy, nieprawidłowe marzenia senne, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, nudności, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, omdlenie, parestezja, pobudzenie psychomotoryczne, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, SSRI, stan splątania, suchość w jamie ustnej, świąd, szumy uszne, tachykardia, TLPD, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenia ruchowe, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zaburzenia wytrysku, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół serotoninowy, zmniejszenie popędu płciowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumilar 10 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Sumilar, zawierający ramipryl i amlodypinę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do najczęstszych należą zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak kołatanie serca (amlodypina), niedociśnienie i obrzęk kończyn dolnych (amlodypina), a także suchy, nieproduktywny kaszel charakterystyczny dla ramiprylu. W zakresie hematologicznym obserwuje się m.in. neutropenię, agranulocytozę, pancytopenię oraz niedokrwistość hemolityczną, głównie związane z ramiprylem. Działania niepożądane o częstości „niezbyt często” i rzadsze obejmują m.in. niewydolność szpiku kostnego, reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH, hiperglikemię, zaburzenia psychiczne (depresja, lęk), zaburzenia czynności nerek oraz poważne reakcje skórne, takie jak obrzęk naczynioruchowy i zespół Stevens-Johnsona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipotonii, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów przyjmujących leki moczopędne, oraz na potencjalne zaburzenia wątroby, w tym rzadkie przypadki ostrej niewydolności wątroby.
aftowe zapalenie jamy ustnej, astma, białkomocz, cholestaza, choroba Raynauda, depresja, dysfagia, eozynofilia, erytrocyty, ginekomastia, hemoglobina, hiperglikemia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, parestezje, podwójne widzenie, przeciwciała przeciwjądrowe, przerost dziąseł, ramipryl i amlodypina, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, stan splątania, Sumilar, szumy uszne, tachykardia komorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevens-Johnsona, żółtaczka
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie błędnika i zapalenie nerwu przedsionkowego – Diagnostyka i diagnoza

Zapalenie błędnika (labyrinthitis) i zapalenie nerwu przedsionkowego (vestibular neuritis) to stany zapalne obejmujące odpowiednio cały labirynt ucha wewnętrznego oraz sam nerw przedsionkowy, manifestujące się nagłymi zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi. Kluczową różnicą diagnostyczną jest obecność objawów słuchowych – w zapaleniu błędnika występuje upośledzenie słuchu i/lub szumy uszne, co potwierdza audiometria wykazująca pogorszenie słuchu, podczas gdy w zapaleniu nerwu przedsionkowego słuch pozostaje prawidłowy. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym, ocenie oczopląsu oraz testach funkcji przedsionkowej, takich jak Head Impulse Test (HIT), videonystagmografia (VNG) czy test fotela obrotowego. Test HINTS (Head Impulse, Nystagmus, Test of Skew) jest szczególnie przydatny w różnicowaniu etiologii obwodowej od ośrodkowej, co jest istotne dla wykluczenia udaru pnia mózgu. Wskazane jest także wykonanie badań obrazowych (MRI z kontrastem) u pacjentów z objawami neurologicznymi lub czynnikami ryzyka chorób naczyniowych.
audiometria, badanie HINTS, choroba Ménière’a, dysfagia, dyzartria, elektronystagmografia, guz mózgu, guz nerwu przedsionkowo-ślimakowego, łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy, migrena przedsionkowa, oczopląs, parestezja, przerwanie dopływu krwi, rehabilitacja przedsionkowa, rezonans magnetyczny, stwardnienie rozsiane, szumy uszne, test fotela obrotowego, tomografia komputerowa, udar mózgu, udar pnia mózgu, upośledzenie słuchu, videonystagmografia, zaburzenia równowagi, zapalenie błędnika, zapalenie nerwu przedsionkowego, zapalenie wyrostka sutkowatego, zawroty głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Diclac 150 Duo 150 mg

Przedawkowanie diklofenaku sodowego, substancji czynnej leku Diclac 150 Duo, nie manifestuje się charakterystycznymi objawami klinicznymi, co utrudnia szybką diagnozę. Objawy zatrucia obejmują głównie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (wymioty, biegunka, krwotok z przewodu pokarmowego), układu nerwowego (zawroty głowy, szumy uszne, drgawki) oraz poważne uszkodzenia narządów miąższowych, takie jak ostra niewydolność nerek i uszkodzenie wątroby. Wartości kliniczne do monitorowania to parametry nerkowe i wątrobowe oraz ciśnienie tętnicze, które może ulec znacznemu obniżeniu, prowadząc do zaburzeń perfuzji narządowej. Przedawkowanie diklofenaku stanowi bezpośrednie zagrożenie życia, zwłaszcza przy wystąpieniu drgawek, niewydolności nerek i krwotoków.
antidotum, białko osocza, dializa, diklofenak sodowy, drgawki, dysfagia, hipotensja, krwotok z przewodu pokarmowego, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ostra niewydolność nerek, parametry hemodynamiczne, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, płukanie żołądkowe, przetaczanie krwi, substancja czynna, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wymuszona diureza, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia oddychania
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół stresu pourazowego – Etiologia i przyczyny

Zespół stresu pourazowego (PTSD) to zaburzenie psychiczne rozwijające się po ekspozycji na traumatyczne wydarzenia, takie jak przemoc interpersonalna, działania wojenne, poważne wypadki czy klęski żywiołowe. Epidemiologicznie PTSD dotyka około 3,9% populacji globalnie, z wyższą częstością u kobiet (10-12%) niż u mężczyzn (5-6%). Czynniki ryzyka obejmują płeć, wcześniejsze traumy, zaburzenia psychiczne w wywiadzie, niskie wsparcie społeczne oraz charakter i intensywność traumy. Neurobiologicznie u pacjentów z PTSD obserwuje się zmniejszenie objętości hipokampa, nadaktywność ciała migdałowatego oraz obniżoną funkcję przyśrodkowej kory przedczołowej, co koreluje z objawami lękowymi, retrospekcjami i zaburzeniami regulacji emocji. Zaburzenia hormonalne obejmują niskie do normalnych poziomy kortyzolu, podwyższone CRF oraz dysregulację neuroprzekaźników (GABA, glutaminian, serotonina). Około 30% zmienności w podatności na PTSD ma podłoże genetyczne, a epigenetyka odgrywa istotną rolę w indywidualnej reakcji na traumę.
ciało migdałowate, ciało modzelowate, czynnik uwalniający kortykotropinę, depersonalizacja, depresja, dysocjacja, glutaminian, hipokamp, hormony stresu, klęska żywiołowa, kora przedczołowa, kortyzol, kwas gamma-aminomasłowy, nadużywanie alkoholu, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ostre zaburzenie stresowe, przednia część zakrętu obręczy, serotonina, szumy uszne, trauma, traumatyczny poród, układ noradrenergiczny, wykorzystywanie seksualne, wypadek komunikacyjny, zaburzenie lękowe, zaburzenie odżywiania, zaburzenie psychiczne, zaburzenie związane z używaniem substancji, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibuprofen Aflofarm 200 mg

Ibuprofen w dawce 200 mg, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość występowania klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥10%) do bardzo rzadkich (<0,01%). Najczęstsze powikłania dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują niestrawność, ból brzucha, nudności oraz zgagę (0,1-1%). Rzadziej obserwuje się biegunki, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka (0,01-0,1%), a bardzo rzadko poważne powikłania takie jak krwawienia, perforacje czy zaostrzenie chorób zapalnych jelit (<0,01%). Działania niepożądane ze strony układu nerwowego obejmują bóle głowy (0,1-1%), zawroty głowy, bezsenność i zaburzenia świadomości (<0,01%). Rzadkie są także reakcje skórne, hematologiczne i nefrologiczne, które mogą wymagać natychmiastowego odstawienia leku i specjalistycznej interwencji. Długotrwałe stosowanie ibuprofenu może prowadzić do zaburzeń czynności wątroby (<0,01%).
agranulocytoza, astma, ból kurczowy brzucha, ból nadbrzusza, choroba Crohna, choroba wrzodowa żołądka, ciężkie skórne działania niepożądane, duszność, hipotensja, ibuprofen, incydent zatorowo-zakrzepowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk twarzy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, retencja sodu, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, synteza prostaglandyn, szumy uszne, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia barwnego, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie okrężnicy, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon chorób i schorzeń
Guzy nerwu słuchowego (schwannoma przedsionkowa) – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Akustyczny nerwiak nerwu przedsionkowego to łagodny guz wywodzący się z komórek Schwanna, który mimo braku złośliwości stanowi zagrożenie dla struktur wewnątrzczaszkowych ze względu na efekt masy. Wczesne rozpoznanie i leczenie są kluczowe dla poprawy rokowania, zwłaszcza w kontekście zachowania słuchu, które jest istotnym czynnikiem wpływającym na jakość życia pacjentów. Korzystne czynniki prognostyczne obejmują młody wiek, dobry stan słuchu przed leczeniem, małą objętość guza oraz niskie dawki promieniowania podczas radiochirurgii stereotaktycznej (SRS). Metaanaliza wskazuje, że zachowanie słuchu można osiągnąć u około 60% pacjentów po medianie obserwacji 6,7 lat, jednak długoterminowe dane po 10-20 latach pozostają nieznane. Ryzyko uszkodzenia nerwu twarzowego podczas mikrochirurgii jest istotne i zależy od wieku, BMI, czasu trwania zabiegu oraz wymiarów guza, a algorytm lasu losowego wykazał 90,5% dokładności w prognozowaniu tego powikłania.
algorytm uczenia maszynowego, badanie MRI, biomarker, BMI, choroba Ménière’a, guz podstawy czaszki, komórki Schwanna, metaanaliza, mikrochirurgia, nerw przedsionkowo-ślimakowy, nerwiak akustyczny, nerwiak nerwu przedsionkowego, niedosłuch odbiorczy, patogeneza, pień mózgu, radiochirurgia stereotaktyczna, randomizowane badanie kliniczne, ślimak, szumy uszne, transformacja złośliwa, uszkodzenie jatrogenne, uszkodzenie nerwu twarzowego, utrata słuchu, wodogłowie, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ucha zewnętrznego – Objawy

Zapalenie ucha zewnętrznego (otitis externa) to stan zapalny kanału słuchowego zewnętrznego, często wywołany przez bakterie lub grzyby w wilgotnym środowisku po ekspozycji na wodę. Objawy rozwijają się zwykle w ciągu kilku dni i obejmują świąd, zaczerwienienie, ból nasilający się przy pociąganiu małżowiny usznej, wyciek z ucha (początkowo przejrzysty, później żółto-zielony i cuchnący), uczucie zatkania oraz przejściowe osłabienie słuchu. W zaawansowanych przypadkach może wystąpić silny ból promieniujący do twarzy i szyi, obrzęk, gorączka oraz całkowite zablokowanie kanału słuchowego. Diagnostyka opiera się na badaniu otoskopowym i ocenie bólu przy manipulacji uchem, a w cięższych lub nawracających przypadkach wykonuje się posiewy i badania mikroskopowe.
antybiotyk, badanie otoskopowe, błona bębenkowa, infekcja grzybicza, kanał słuchowy, kanał słuchowy zewnętrzny, krople do uszu, kwas borny, małżowina uszna, perforacja błony bębenkowej, przewlekłe zapalenie ucha zewnętrznego, szumy uszne, ucho pływaka, utrata słuchu, węzły chłonne, wyciek z ucha, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha zewnętrznego, złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego, zwężenie kanału słuchowego
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Vestibo 8 mg

Ocena wpływu dichlorowodorku betahistyny (Vestibo) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest kluczowa w kontekście bezpieczeństwa terapii choroby Ménière’a oraz przedsionkowych zawrotów głowy. Badania kliniczne wykazały, że betahistyna w dawkach 8 mg i 16 mg nie wywiera istotnego wpływu na funkcje poznawcze, koordynację ruchową ani koncentrację, co pozwala na stwierdzenie minimalnego lub braku wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Należy jednak podkreślić, że same objawy choroby podstawowej, takie jak zawroty głowy, utrata słuchu i szumy uszne, mogą znacząco upośledzać zdolności psychomotoryczne, co stanowi istotne przeciwwskazanie do wykonywania czynności wymagających pełnej sprawności.
betahistyna, choroba Ménière’a, dichlorowodorek betahistyny, funkcje motoryczne, funkcje poznawcze, przedsionkowe zawroty głowy, szumy uszne, utrata słuchu, zaburzenia koncentracji, zaburzenia koordynacji, zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego
Leksykon substancji czynnych
Permetryna – Przedawkowanie

Permetryna, syntetyczny pyretroid stosowany miejscowo w leczeniu chorób pasożytniczych skóry, dostępna jest w różnych formach farmaceutycznych (kremy, żele, szampony) w stężeniach od 10 mg/ml do 50 mg/g. Przy prawidłowym stosowaniu na skórę, ryzyko przedawkowania jest minimalne ze względu na niską biodostępność ogólnoustrojową. Jednakże, ciężkie przedawkowanie miejscowe może nasilać łagodne działania niepożądane, takie jak reakcje skórne i parestezje. Głównym zagrożeniem jest przypadkowe spożycie dużej ilości permetryny, które wymaga natychmiastowej konsultacji lekarskiej i może prowadzić do objawów ogólnoustrojowych o różnym nasileniu, zwłaszcza u dzieci.
ból głowy, choroba pasożytnicza skóry, drgawki, drżenie, działanie niepożądane, intensywna opieka medyczna, leczenie objawowe, nadpobudliwość, nudności, objawy ogólnoustrojowe, parestezja, permetryna, płukanie żołądka, preparat z permetryną, przedawkowanie permetryny, przypadkowe spożycie, reakcja skórna, syntetyczny pyretroid, szumy uszne, wymioty, zaburzenie czucia, zawroty głowy, zdrętwienie