ciężka niewydolność nerek
Ciężka niewydolność nerek (severe renal failure) to zaawansowane stadium choroby, w którym nerki nie są w stanie prawidłowo wypełniać swoich funkcji filtracyjnych, wydalniczych, endokrynnych i metabolicznych. Stan ten charakteryzuje się znaczącym obniżeniem współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR) poniżej 15 ml/min/1,73 m², co odpowiada 5. stadium przewlekłej choroby nerek (PChN).
Klinicznie ciężka niewydolność nerek manifestuje się zespołem mocznicowym obejmującym: zaburzenia wodno-elektrolitowe, kwasicę metaboliczną, niedokrwistość, zaburzenia mineralizacji kości, nadciśnienie tętnicze oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Chorzy często wymagają rozpoczęcia leczenia nerkozastępczego (dializa otrzewnowa, hemodializa) lub kwalifikacji do przeszczepienia nerki.
Główne przyczyny ciężkiej niewydolności nerek to: nefropatia cukrzycowa, kłębuszkowe zapalenia nerek, nefropatia nadciśnieniowa, wielotorbielowatość nerek oraz przyczyny obstrukcyjne. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (kreatynina, mocznik, GFR, elektrolity), badaniu ogólnym moczu, USG jamy brzusznej oraz w wybranych przypadkach biopsji nerki.
Leczenie ciężkiej niewydolności nerek obejmuje terapię przyczynową (jeśli jest możliwa), kontrolę ciśnienia tętniczego, leczenie zaburzeń wodno-elektrolitowych, suplementację erytropoetyny, leczenie zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz odpowiednie postępowanie dietetyczne z ograniczeniem białka, potasu, fosforu i sodu. W zaawansowanych przypadkach konieczne jest wdrożenie leczenia nerkozastępczego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telmisartan Medical Valley 80 mg
Telmisartan Medical Valley dostępny jest w dawkach 20 mg, 40 mg oraz 80 mg w formie tabletek doustnych. W leczeniu samoistnego nadciśnienia tętniczego standardowa dawka wynosi 40 mg raz na dobę, z możliwością rozpoczęcia terapii od 20 mg u niektórych pacjentów. W przypadku braku odpowiedniej kontroli ciśnienia dawkę można zwiększyć do 80 mg/dobę lub zastosować terapię skojarzoną z tiazydowymi diuretykami, które wykazują działanie addycyjne. Maksymalny efekt hipotensyjny obserwuje się zwykle po 4-8 tygodniach leczenia. W profilaktyce sercowo-naczyniowej zalecana dawka to 80 mg raz na dobę, przy czym skuteczność dawek niższych nie została potwierdzona. W trakcie terapii profilaktycznej konieczna jest ścisła kontrola ciśnienia tętniczego i ewentualna korekta innych leków hipotensyjnych.
choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, hemodializoterapia, hydrochlorotiazyd, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, profilaktyka sercowo-naczyniowa, samoistne nadciśnienie tętnicze, telmisartan, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Chinapryl – Dawkowanie i sposób podawania
Chinapryl, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz zastoinowej niewydolności serca. Dawkowanie w nadciśnieniu rozpoczyna się zwykle od 10-20 mg/dobę u pacjentów nieprzyjmujących diuretyków, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę, a maksymalnie do 80 mg/dobę. U pacjentów stosujących leki moczopędne dawka początkowa wynosi 5 mg, a w niektórych przypadkach nawet 2,5 mg, ze względu na ryzyko hipotonii. W niewydolności serca dawka początkowa to 5 mg raz lub dwa razy na dobę, z możliwością zwiększenia do 10-40 mg/dobę w dwóch dawkach podzielonych. Leczenie ciężkiej lub niestabilnej niewydolności serca powinno być rozpoczęte w warunkach szpitalnych, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem, takich jak osoby starsze, z hipowolemią, hiponatremią (<130 mEq/l), niskim ciśnieniem skurczowym (<90 mmHg) lub podwyższonym stężeniem kreatyniny (>150 µmol/l).
chinapryl, ciężka niewydolność nerek, diuretyk pętlowy, farmakodynamika, farmakokinetyka, furosemid, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hiponatremia, hipotonia, hipowolemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia, nadciśnienie tętnicze samoistne, niestabilna zastoinowa niewydolność serca, niewydolność serca, skurczowe ciśnienie krwi, stężenie kreatyniny, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Esomeprazol Accord 40 mg
Esomeprazol Accord w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji jest wskazany u pacjentów, u których podanie doustne jest niemożliwe. Preparat zawiera 40 mg esomeprazolu sodowego w jednej fiolce. Dawkowanie u dorosłych zależy od wskazania klinicznego: refluksowe zapalenie przełyku – 40 mg raz na dobę, objawowe leczenie GERD – 20 mg raz na dobę, leczenie i profilaktyka wrzodów żołądka związanych z NLPZ – 20 mg raz na dobę. W przypadku ostrego krwawienia z wrzodu stosuje się schemat: 80 mg w krótkotrwałym wlewie dożylnym (30 minut), następnie ciągły wlew 8 mg/godzinę przez 72 godziny, po czym kontynuacja leczenia doustnego. Modyfikacje dawkowania są wymagane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, gdzie maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg, a w przypadku krwawienia z wrzodu dawka wlewu ciągłego jest zmniejszona do 4 mg/godzinę. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ani u osób w podeszłym wieku, jednak zaleca się ostrożność u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.
choroba refluksowa przełyku, ciągły wlew dożylny, ciężka niewydolność nerek, esomeprazol sodowy, GERD, krwawienie z wrzodu, leczenie endoskopowe, niewydolność wątroby, ostre krwawienie z wrzodu, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, refluksowe zapalenie przełyku z nadżerkami, wlew dożylny, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meloxicam Genoptim 15 mg
Meloxicam Genoptim 15 mg jest podawany doustnie, zaleca się przyjmowanie całkowitej dawki dobowej jednorazowo podczas posiłku, popijając wodą lub innym płynem. W terapii należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, monitorując odpowiedź pacjenta, zwłaszcza u osób z chorobą zwyrodnieniową stawów. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: zaostrzenia choroby zwyrodnieniowej stawów – dawka początkowa 7,5 mg/dobę, maksymalna 15 mg/dobę; reumatoidalne zapalenie stawów oraz zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa – standardowo 15 mg/dobę z możliwością redukcji do 7,5 mg/dobę w zależności od efektów leczenia. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 15 mg.
choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dializa, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, leczenie objawowe, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent niedializowany, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, reumatoidalne zapalenie stawów, tabletka, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie choroby zwyrodnieniowej stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Antiprost 5 mg
Lek Antiprost zawierający 5 mg finasterydu jest stosowany doustnie w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, z zalecaną dawką 1 tabletki 5 mg na dobę, niezależnie od posiłków. Tabletki należy połykać w całości, bez dzielenia czy rozkruszania, aby uniknąć niekontrolowanej ekspozycji na substancję czynną. Terapia powinna trwać co najmniej 6 miesięcy, aby umożliwić obiektywną ocenę skuteczności i uzyskanie optymalnej poprawy klinicznej. W trakcie kwalifikacji do leczenia należy uwzględnić funkcję nerek i wątroby oraz wiek pacjenta, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i dawkowanie leku.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biseptol 480 400 mg + 80 mg
Biseptol 480 zawiera 400 mg sulfametoksazolu oraz 80 mg trimetoprimu w jednej tabletce i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, uszkodzeniem miąższu wątroby, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 15 mL/min), niedokrwistością megaloblastyczną z niedoborem kwasu foliowego oraz u dzieci poniżej 2 miesięcy. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z dofetylidem, która może prowadzić do wydłużenia odstępu QT i ryzyka torsade de pointes. Metabolizm leku odbywa się głównie w wątrobie, a wydalanie przez nerki, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami funkcji tych narządów.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie reakcje skórne, dofetylid, działanie teratogenne, hemoliza krwinek czerwonych, klirens kreatyniny, kotrimoksazol, miastenia, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór folianów, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość megaloblastyczna, porfiria, reduktaza dihydrofolianowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, umiarkowana niewydolność nerek, uszkodzenie miąższu wątroby, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aropilo 2 mg
Ropinirol (Aropilo) wymaga indywidualnego dostosowania dawki w zależności od skuteczności i tolerancji pacjenta. W leczeniu choroby Parkinsona zaleca się stosowanie ropinirolu trzy razy na dobę, rozpoczynając od dawki 0,25 mg TID w pierwszym tygodniu, z tygodniowym zwiększaniem dawki o 0,25 mg TID do osiągnięcia dawki 3 mg/dobę w 4. tygodniu. Dalsze zwiększanie dawki może wynosić 0,5–1 mg TID, z efektem terapeutycznym obserwowanym w zakresie 3–9 mg/dobę, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 24 mg/dobę. W przypadku przerwy w leczeniu ≥1 doby, ponowne wprowadzenie leku wymaga powolnego zwiększania dawki. W terapii skojarzonej z lewodopą dawkę lewodopy można stopniowo zmniejszać o około 20%, co może łagodzić dyskinezy pojawiające się podczas zwiększania dawki ropinirolu. Odstawianie ropinirolu powinno odbywać się stopniowo przez okres około tygodnia, zmniejszając liczbę dawek w ciągu doby.
agonista dopaminy, choroba Parkinsona, ciężka niewydolność nerek, dostosowywanie dawki, dyskineza, efekt terapeutyczny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, krańcowe stadium niewydolności nerek, L-DOPA, leczenie skojarzone, niewydolność nerek, przewód pokarmowy, ropinirol, tolerancja leku, zespół niespokojnych nóg - Leksykon substancji czynnych
Proguanil – Przeciwwskazania stosowania
Proguanil, składnik leku Falcimar (w połączeniu z atowakwonem), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne (chlorowodorek proguanilu 100 mg i atowakwon 250 mg) lub na składniki pomocnicze preparatu. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować objawy skórne, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz ciężkie reakcje anafilaktyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie dotyczące ciężkich zaburzeń czynności nerek – Falcimar nie powinien być stosowany w profilaktyce malarii wywołanej przez Plasmodium falciparum u pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min, ze względu na ryzyko kumulacji leku i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych wynikających z upośledzonej eliminacji proguanilu.
atowakwon, chlorowodorek proguanilu, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, duszność, farmakokinetyka proguanilu, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, lek przeciwmalaryczny, nadwrażliwość na substancje czynne, obrzęk naczynioruchowy, Plasmodium falciparum, profilaktyka malarii, proguanil, reakcja anafilaktyczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Devikap 2000 IU
Devikap w dawce 2000 IU (50 µg cholekalcyferolu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, hiperkalcemią, hiperkalciurią, kamicą nerkową, nefrokalcynozą oraz ciężką niewydolnością nerek. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest oznaczenie stężenia wapnia w surowicy i moczu oraz ocena funkcji nerek (kreatynina, eGFR). Preparat nie powinien być stosowany u dzieci poniżej 11 roku życia ze względu na ryzyko przedawkowania. Hiperwitaminoza D stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do suplementacji, gdyż może prowadzić do hiperkalcemii, hiperkalciurii i zwapnień tkanek miękkich.
cholekalcyferol, choroba ziarniniakowa, ciężka niewydolność nerek, EGFR, glikozyd nasercowy, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, hiperwitaminoza D, kamica nerkowa, kreatynina, nadwrażliwość na cholekalcyferol, nefrokalcynoza, niewydolność nerek, sarkoidoza, stężenie 25(OH)D, stężenie wapnia w surowicy, suplementacja witaminy D3 - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Magne B6 48 mg Mg 2+ + 5 mg
Preparat Magne B6 w dawce 48 mg magnezu (w postaci magnezu mleczanu dwuwodnego) oraz 5 mg pirydoksyny (witamina B6) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w tym sacharozę (330,569 mg/tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także ciężka niewydolność nerek z klirensem kreatyniny <30 ml/min, ze względu na ryzyko hipermagnezemii i jej poważnych powikłań kardiologicznych i neurologicznych. Ponadto, stosowanie Magne B6 jest niewskazane u pacjentów przyjmujących lewodopę bez inhibitora dekarboksylazy, gdyż pirydoksyna przyspiesza jej metabolizm obwodowy, osłabiając efekt terapeutyczny lewodopy w chorobie Parkinsona.
bilans węglowodanowy, chlorowodorek pirydoksyny, choroba Parkinsona, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca, działanie przeciwparkinsonowe, hipermagnezemia, inhibitor dekarboksylazy, klirens kreatyniny, lewodopa, mleczan magnezu dwuwodny, nadwrażliwość, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, ośrodkowy układ nerwowy, stężenie magnezu w surowicy, suplementacja magnezu, umiarkowana niewydolność nerek, witamina B6, zaburzenie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, zaburzenie rytmu serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Maglek B6 Forte 100 mg Mg2+ + 10 mg
Maglek B6 Forte to preparat zawierający 100 mg jonów magnezu w formie magnezu cytrynianu oraz 10 mg pirydoksyny chlorowodorku w jednej tabletce powlekanej. Dawkowanie u dorosłych wynosi 3-4 tabletki na dobę, podzielone na 2-3 dawki przyjmowane podczas posiłków, co zapewnia 300-400 mg magnezu i 30-40 mg pirydoksyny dziennie. U dzieci i młodzieży powyżej 6 lat (ok. 20 kg) dawka dobowa wynosi 10-30 mg/kg masy ciała (0,4-1,2 mmol/kg mc.) i również powinna być podzielona na 2-3 dawki przyjmowane z posiłkami. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, natomiast u osób z klirensem kreatyniny ≥ 30 ml/min nie wymaga modyfikacji dawki.
biodostępność magnezu, chlorowodorek pirydoksyny, choroba współistniejąca, ciężka niewydolność nerek, cytrynian magnezu, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, funkcja nerek, jon magnezu, klirens kreatyniny, łagodna do umiarkowanej niewydolność nerek, suplementacja magnezem, tabletka powlekana, wchłanianie magnezu, witamina B6, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gripex Duo 500 mg + 6,1 mg
Gripex Duo, zawierający 500 mg paracetamolu i 6,1 mg chlorowodorku fenylefryny, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, ciężką niewydolnością wątroby i nerek, zaburzeniami rytmu serca, nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, guzem chromochłonnym nadnerczy, nadczynnością tarczycy, jaskrą z zamkniętym kątem przesączania, rozrostem gruczołu krokowego oraz u osób z wrodzonym niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej i niedoborem reduktazy methemoglobinowej. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dzieci poniżej 12 roku życia oraz pacjentów z chorobą alkoholową ze względu na ryzyko hepatotoksyczności. Fenylefryna, jako sympatykomimetyk, może nasilać arytmie, podnosić ciśnienie tętnicze i destabilizować gospodarkę węglowodanową, co wymaga szczególnej ostrożności w tych grupach pacjentów.
anafilaksja, astma oskrzelowa, choroba alkoholowa, choroba wieńcowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, dysfagia, działanie alfa-adrenergiczne, enzymy cytochromu P450, fenylefryna, guz chromochłonny nadnerczy, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitory MAO, jaskra z zamkniętym kątem, methemoglobinemia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na składniki aktywne, neutropenia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór reduktazy methemoglobinowej, niedokrwienie mięśnia sercowego, obciążenie następcze lewej komory, paracetamol z fenylefryną, przełom nadciśnieniowy, rozrost gruczołu krokowego, substancje pomocnicze leku, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tyreotoksykoza, zaburzenia rytmu serca, zwężenie zastawki aortalnej, zydowudyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Famogast 40 mg
Famogast, zawierający famotydynę w dawce 40 mg w formie tabletek powlekanych, jest stosowany doustnie w leczeniu i profilaktyce chorób związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego. W chorobie wrzodowej dwunastnicy i żołądka zalecana dawka wynosi 40 mg przed snem przez 4-8 tygodni, z możliwością przedłużenia terapii do 8 tygodni. W profilaktyce nawrotów choroby wrzodowej dwunastnicy stosuje się 20 mg przed snem długoterminowo. W chorobie refluksowej przełyku dawkowanie zależy od nasilenia: 20 mg dwa razy na dobę przez 6-12 tygodni w leczeniu dolegliwości, 40 mg dwa razy na dobę w przypadku nadżerek lub owrzodzeń, a w profilaktyce nawrotów 20 mg dwa razy na dobę długoterminowo. W zespole Zollingera-Ellisona początkowa dawka wynosi 20 mg co 6 godzin, z indywidualnym dostosowaniem dawki podtrzymującej.
choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, famotydyna, kreska dzieląca, leczenie podtrzymujące, nadmierne wydzielanie kwasu solnego, nadżerka przełyku, nadżerki przełyku, nawrót choroby refluksowej, nawrót choroby wrzodowej, niewydolność nerek, populacja pediatryczna, tabletka powlekana, zespół Zollingera-Ellisona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Anapran 275 mg
Lek Anapran, zawierający naproksen sodowy w dawkach 275 mg i 550 mg, posiada szereg istotnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na naproksen, substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną: 21,65 mg w tabletce 275 mg i 43,30 mg w tabletce 550 mg oraz sód: 25,1 mg i 50,2 mg odpowiednio) oraz na kwas acetylosalicylowy lub inne NLPZ, zwłaszcza u pacjentów z objawami astmy oskrzelowej, nieżytu nosa, polipów nosa lub pokrzywki. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest także czynna lub przebyta choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, ze względu na ryzyko perforacji i krwawień z przewodu pokarmowego. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością serca, wątroby lub nerek, gdzie zaburzenia metabolizmu i eliminacji naproksenu mogą prowadzić do kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność serca, ciężka niewydolność wątroby, dekompensacja układu krążenia, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, nadciśnienie płucne noworodka, nadwrażliwość na kwas acetylosalicylowy, nadwrażliwość na naproksen, naproksen sodowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieżyt nosa, perforacja, pokrzywka, polip nosa, powikłanie sercowo-naczyniowe, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, skaza krwotoczna, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Doxium 500
Stosowanie wapnia dobesylanu (Doxium 500) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, zwłaszcza dializowanych, gdzie konieczna jest redukcja dawki w celu uniknięcia kumulacji leku i potencjalnych działań niepożądanych. Istotnym ryzykiem jest agranulocytoza, objawiająca się wysoką gorączką, zakażeniami jamy ustnej, bólem gardła oraz zmianami zapalnymi w obrębie narządów płciowych i odbytu. W przypadku wystąpienia tych symptomów należy natychmiast przerwać terapię i wykonać morfologię krwi z leukogramem. Ponadto, Doxium 500 może wywołać ciężkie reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, wymagające natychmiastowego odstawienia leku i wdrożenia leczenia przeciwwstrząsowego.
agranulocytoza, badanie kliniczne, ciężka niewydolność nerek, dializoterapia, leczenie przeciwwstrząsowe, leukogram, morfologia krwi, obrzęk naczynioruchowy, parametry laboratoryjne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, wapń dobesylan, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie jamy ustnej, zapalenie migdałków - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alerdes
Produkt leczniczy Alerdes zawiera 5 mg desloratadyny w tabletce powlekanej, z dodatkiem 20 mg laktozy bezwodnej, co jest istotne dla pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak dziedziczna nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp czy zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy – u tych pacjentów stosowanie leku jest przeciwwskazane. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12. roku życia, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek wymaga szczególnej ostrożności oraz ścisłego monitorowania funkcji nerek ze względu na zmienioną farmakokinetykę desloratadyny. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów z dodatnim wywiadem osobistym lub rodzinnym dotyczącym drgawek, zwłaszcza u małych dzieci, które są bardziej podatne na wystąpienie nowych drgawek podczas terapii desloratadyną. W przypadku pojawienia się drgawek podczas leczenia produktem Alerdes, należy rozważyć przerwanie terapii i przeprowadzić dokładną ocenę kliniczną korzyści i ryzyka dalszego stosowania leku. Wskazane jest, aby lekarz prowadzący monitorował pacjenta pod kątem działań niepożądanych i dostosowywał leczenie indywidualnie.
charakterystyka produktu leczniczego, ciężka niewydolność nerek, desloratadyna, drgawki, dysfagia, farmakokinetyka desloratadyny, funkcja nerek, laktoza bezwodna, leczenie desloratadyną, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, ocena kliniczna, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzenia wchłaniania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Grofibrat 100 mg
Fenofibrat, substancja czynna preparatu Grofibrat 100 mg, jest skutecznym lekiem z grupy fibratów stosowanym w leczeniu zaburzeń lipidowych. Bezwzględne przeciwwskazania do jego stosowania obejmują nadwrażliwość na fenofibrat lub substancje pomocnicze (w tym 80 mg laktozy jednowodnej w kapsułce), niewydolność wątroby (w tym marskość żółciowa i niejasne zaburzenia funkcji wątroby), ciężką niewydolność nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²), chorobę pęcherzyka żółciowego, reakcje fototoksyczne lub uczulenie na światło po fibratach lub ketoprofenie oraz przewlekłe i ostre zapalenie trzustki (z wyjątkiem ostrego zapalenia wywołanego ciężką hipertrójglicerydemią). Fenofibrat metabolizowany jest głównie w wątrobie, co uzasadnia ostrożność u pacjentów z dysfunkcją tego narządu.
choroba pęcherzyka żółciowego, ciężka niewydolność nerek, EGFR, fenofibrat, fibrat, Grofibrat, hipertrójglicerydemia, kamica żółciowa, laktoza jednowodna, marskość wątroby żółciowa, miopatia, nadwrażliwość na fenofibrat, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, ostre zapalenie trzustki, przewlekłe zapalenie trzustki, reakcja fototoksyczna, statyna, trójglicerydy, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie lipidowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zofenil Plus 30 mg + 12,5 mg
Lek Zofenil Plus, zawierający 30 mg zofenoprylu wapniowego oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu, jest preparatem hipotensyjnym o licznych przeciwwskazaniach klinicznych. Bezwzględnie nie powinien być stosowany w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności inhibitorów ACE oraz zagrożenie dla płodu. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na zofenopryl, inne inhibitory ACE, hydrochlorotiazyd, pochodne sulfonamidu oraz substancje pomocnicze, w tym 56,20 mg laktozy jednowodnej w tabletce. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, ciężką niewydolnością wątroby, ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych oraz jednostronnym zwężeniem tętnicy nerkowej przy jedynej czynnej nerce. Ponadto, nie zaleca się łączenia Zofenilu Plus z sakubitrylem z walsartanem (konieczne 36-godzinne odstępy) oraz z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie teratogenne, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, laktoza jednowodna, nadwrażliwość krzyżowa, niewydolność narządowa, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sulfonamidu, preparat hipotensyjny, reakcja alergiczna, sakubitryl z walsartanem, terapia hipotensyjna, trymestr ciąży, umiarkowana niewydolność nerek, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, współczynnik filtracji kłębuszkowej, Zofenil Plus, zofenopryl wapniowy, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tramadol Krka 150 mg
Tramadol Krka w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępny jest w dawkach 100 mg, 150 mg i 200 mg, z maksymalną dzienną dawką 400 mg. Standardowa dawka początkowa u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 50-100 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększenia do 150-200 mg dwa razy na dobę w przypadku niewystarczającego efektu przeciwbólowego. Lek nie jest wskazany dla dzieci poniżej 12 lat. U osób powyżej 75. roku życia oraz pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek lub wątroby zaleca się wydłużenie odstępów między dawkami ze względu na opóźnioną eliminację tramadolu. W ciężkiej niewydolności nerek i/lub wątroby stosowanie leku jest przeciwwskazane.
ciężka niewydolność nerek, dawka początkowa, dawkowanie, długotrwałe leczenie, działanie przeciwbólowe, eliminacja tramadolu, hiperalgezja, leczenie przeciwbólowe, niewydolność nerek i wątroby, objawy odstawienia, progresja choroby podstawowej, ryzyko uzależnienia, strategia terapeutyczna, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tolerancja, tramadolu chlorowodorek, zmniejszanie dawki - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Enalapril Vitabalans 10 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii enalaprylem, kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na enalapryl lub inne inhibitory ACE, a także historia obrzęku naczynioruchowego (w tym dziedzicznego i idiopatycznego). Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność zachowania co najmniej 36-godzinnego odstępu między zakończeniem terapii sakubitrylem z walsartanem a rozpoczęciem leczenia enalaprylem, aby uniknąć poważnych działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne stosowanie enalaprylu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko powikłań nerkowych i sercowo-naczyniowych. Enalapril jest również bezwzględnie przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży z powodu ryzyka ciężkich uszkodzeń płodu, takich jak hipotensja, niewydolność nerek, hiperkaliemia i hipoplazja czaszki.
aliskiren, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca, działanie hipotensyjne, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, enalapryl, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, hipotensja, hipowolemja, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, sakubitryl z walsartanem, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olmesartan LEK-AM 40 mg
Olmesartan LEK-AM, antagonista receptora angiotensyny II, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na olmesartan medoksomil lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (151,66 mg w tabletce 20 mg, 303,3 mg w tabletce 40 mg). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych uszkodzeń płodu lub jego śmierci. Niedrożność dróg żółciowych również wyklucza terapię z powodu zaburzeń metabolizmu i wydalania leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania olmesartanu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą oraz u osób z GFR < 60 ml/min/1,73 m², ze względu na ryzyko hiperkaliemii, nefrotoksyczności i powikłań sercowo-naczyniowych.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, cukrzyca, hiperkaliemia, hipowolemia, laktoza jednowodna, leczenie moczopędne, nadwrażliwość, nefrotoksyczność, niedrożność dróg żółciowych, objaw ortostatyczny, obniżenie ciśnienia tętniczego, odwodnienie, olmesartan medoksomil, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie odpływu żółci - Leksykon substancji czynnych
Pseudoefedryna – Dawkowanie i sposób podawania
Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, jest stosowana głównie w leczeniu przekrwienia błony śluzowej nosa i zatok. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi zazwyczaj 60 mg pseudoefedryny chlorowodorku 3-4 razy na dobę (maksymalnie 240 mg/dobę) w preparatach jednoskładnikowych, lub 120 mg pseudoefedryny siarczanu 2 razy na dobę w formach o przedłużonym uwalnianiu. U dzieci 7-12 lat stosuje się syrop w dawce 5 ml (30 mg pseudoefedryny) 3-4 razy na dobę, nie częściej niż co 6 godzin. Preparaty złożone łączą pseudoefedrynę z ibuprofenem (200-400 mg) lub paracetamolem (325-500 mg), z dawkowaniem dostosowanym do maksymalnych dawek tych substancji (np. do 180 mg pseudoefedryny i 1200 mg ibuprofenu na dobę). W przypadku Aspirin Complex Hot (500 mg kwasu acetylosalicylowego i 30 mg pseudoefedryny) zalecane jest stosowanie 1-2 saszetek co minimum 4 godziny, maksymalnie 6 saszetek na dobę.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, cetyryzyna, chlorowodorek pseudoefedryny, ciężka niewydolność nerek, działanie sympatykomimetyczne, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, niewydolność nerek, paracetamol, podrażnienie przewodu pokarmowego, preparat o zmodyfikowanym uwalnianiu, przekrwienie błony śluzowej, pseudoefedryna, siarczan pseudoefedryny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka powlekana, umiarkowana niewydolność wątroby, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatoki przynosowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dotarem 0,5 mmol/ml
Dotarem, zawierający kwas gadoterowy w stężeniu 0,5 mmol/ml, jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, charakteryzującym się profilem bezpieczeństwa obejmującym głównie łagodne i przejściowe działania niepożądane. Najczęściej obserwowane reakcje to nudności, ból głowy oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia, występujące z częstością niezbyt częstą (≥1/1000 do <1/100). Inne działania niepożądane obejmują uczucie zimna, niedociśnienie, senność, zawroty głowy, wysypkę, świąd oraz reakcje nadwrażliwości, które mogą mieć charakter miejscowy, rozległy lub uogólniony. Reakcje nadwrażliwości mogą pojawić się natychmiastowo lub z opóźnieniem i obejmować układy skórny, oddechowy, pokarmowy, stawowy oraz sercowo-naczyniowy, z ryzykiem rozwoju wstrząsu anafilaktycznego, który w bardzo rzadkich przypadkach może prowadzić do zgonu.
ciężka niewydolność nerek, ciśnienie tętnicze krwi, działanie niepożądane, kwas gadoterowy, martwica tkanek, nerkopochodne włóknienie układowe, niewydolność nerek, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozszerzenie naczyń, skurcz oskrzeli, sól megluminowa, środek kontrastowy, wstrząs anafilaktyczny, wynaczynienie, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zaburzenie świadomości, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Symibace 5 mg
Cylazapryl, jako inhibitor ACE, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne inhibitory ACE, a także u osób z dziedzicznym, idiopatycznym lub przebytym obrzękiem naczynioruchowym, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji obrzękowych zagrażających życiu. Lek zawiera laktozę jednowodną (117,824 mg w tabletce 5 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest stosowanie cylazaprylu w II i III trymestrze ciąży, gdyż może prowadzić do poważnych uszkodzeń płodu, takich jak niedociśnienie tętnicze, hipoplazja czaszki, niewydolność nerek, małowodzie oraz zgon płodu. W I trymestrze stosowanie wymaga ostrożnej oceny korzyści i ryzyka.
aliskiren, błony wysokoprzepływowe, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cylazapryl, dializoterapia, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia, hipoplazja czaszki, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, laktoza jednowodna, małowodzie, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niedrożność dróg oddechowych, niestabilna niewydolność serca, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obustronne zwężenie tętnic nerkowych, przeszczepienie nerki, reakcja krzyżowa, sakubitryl z walsartanem, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tramadol Krka 200 mg
Preparat Tramadol Krka dostępny jest w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 100 mg, 150 mg oraz 200 mg. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do nasilenia bólu i wrażliwości pacjenta, z zaleceniem stosowania najmniejszej skutecznej dawki. Maksymalna dobowa dawka chlorowodorku tramadolu wynosi 400 mg. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat dawka początkowa wynosi 50-100 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększenia do 150-200 mg dwa razy na dobę w przypadku niewystarczającego efektu. Lek nie jest wskazany dla dzieci poniżej 12 lat. U osób powyżej 75 roku życia oraz pacjentów z niewydolnością nerek i/lub wątroby konieczne jest wydłużenie odstępów między dawkami ze względu na opóźnioną eliminację tramadolu. W ciężkiej niewydolności tych narządów stosowanie preparatu nie jest zalecane. Pacjenci dializowani wymagają indywidualnego dostosowania dawkowania.
chlorowodorek tramadolu, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dializoterapia, długotrwałe leczenie przeciwbólowe, działanie przeciwbólowe, eliminacja tramadolu, hiperalgezja, kontrola bólu, nasilenie bólu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, progresja choroby podstawowej, przedłużone uwalnianie, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tolerancja lekowa, tramadol - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lipanthyl Supra 160 160 mg
Lek Lipanthyl Supra 160 zawiera 160 mg fenofibratu mikronizowanego i posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przeciwwskazany jest u pacjentów z niewydolnością wątroby, w tym żółciową marskością oraz niewyjaśnionymi, przedłużającymi się zaburzeniami funkcji wątroby, ze względu na ryzyko kumulacji leku i hepatotoksyczności. Nie powinien być stosowany u chorych z chorobą pęcherzyka żółciowego (kamica, zapalenie), gdyż fenofibrat może zwiększać wydzielanie cholesterolu do żółci i sprzyjać tworzeniu kamieni. Ciężka niewydolność nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m²) stanowi kolejne przeciwwskazanie z uwagi na ryzyko miopatii wynikające z obniżonego klirensu leku. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrym lub przewlekłym zapaleniem trzustki, z wyjątkiem ostrego zapalenia wywołanego ciężką hipertrójglicerydemią, gdzie fenofibrat może być rozważany po ustąpieniu ostrego stanu.
choroba pęcherzyka żółciowego, ciężka niewydolność nerek, fenofibrat mikronizowany, hepatotoksyczność, hipertrójglicerydemia, kamica pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, łagodna niewydolność nerek, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby żółciowa, miopatia, monitorowanie funkcji nerek, nadwrażliwość na orzeszki ziemne, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na światło, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, olej arachidowy, promieniowanie UV, rabdomioliza, reakcja fototoksyczna, reakcja nadwrażliwości, ryzyko krwawienia, skaza krwotoczna, zaburzenia funkcji wątroby, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 2,5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed dostępny jest w formie kapsułek twardych o sześciu różnych konfiguracjach dawek, zawierających ramipryl, amlodypinę (w postaci bezylanu) oraz hydrochlorotiazyd. Standardowa dawka to jedna kapsułka na dobę, którą można przyjmować niezależnie od posiłku. Produkt nie jest wskazany do inicjacji terapii nadciśnienia tętniczego ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia, dlatego zaleca się indywidualne dostosowanie dawek poszczególnych składników przed przejściem na terapię produktem złożonym. U pacjentów stosujących leki moczopędne konieczne jest monitorowanie czynności nerek oraz stężenia potasu w surowicy, a u osób z zaburzeniami czynności wątroby dopuszczalne jest stosowanie wyłącznie najniższej dawki 2,5 mg + 5 mg + 12,5 mg pod ścisłym nadzorem lekarskim. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) oraz u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia.
amlodypina, bezmocz, biodostępność substancji czynnej, ciężka niewydolność nerek, ciśnienie tętnicze, czynność nerek, GFR, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność nerek, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, podanie doustne, ramipryl, stężenie potasu, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Eslibon 200 mg
Przed rozpoczęciem terapii lekiem Eslibon (octan eslikarbazepiny) konieczne jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań, takich jak nadwrażliwość na substancję czynną, inne pochodne karboksamidu (karbamazepinę, okskarbamazepinę) oraz składniki pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji krzyżowych u pacjentów uczulonych na leki z grupy karboksamidów, które mogą manifestować się wysypką, obrzękiem naczynioruchowym, a nawet ciężkimi reakcjami skórnymi typu zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest obecność bloku przedsionkowo-komorowego II lub III stopnia, ze względu na ryzyko pogłębienia zaburzeń przewodnictwa, wystąpienia arytmii zagrażających życiu oraz nagłego zatrzymania krążenia.
arytmia zagrażająca życiu, badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, ciężka niewydolność nerek, dieta niskosodowa, interakcja lekowa, karbamazepina, lek przeciwpadaczkowy, nadwrażliwość na składniki, nagłe zatrzymanie krążenia, obrzęk naczynioruchowy, octan eslikarbazepiny, okskarbamazepina, pochodna karboksamidu, toksyczna nekroliza naskórka, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie przewodnictwa serca, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Iburapid 200 mg
Iburapid, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, powinien być stosowany zgodnie z zasadą najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych. Dawkowanie u dorosłych i młodzieży (≥12 lat, ≥40 kg) wynosi 200 mg lub 400 mg, z odstępami co najmniej 4 godziny dla dawki 200 mg i 6 godzin dla dawki 400 mg, maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1200 mg. W leczeniu migreny zaleca się pojedynczą dawkę 400 mg, powtarzaną co 4-6 godzin, nie przekraczając 1200 mg na dobę i ograniczając stosowanie do 2-3 dni w tygodniu. U dzieci dawkowanie jest uzależnione od masy ciała: 200 mg co 6-8 godzin (maksymalnie 600 mg/dobę) dla dzieci 20-29 kg (6-9 lat) oraz 200 mg co 4-6 godzin (maksymalnie 800 mg/dobę) dla dzieci 30-39 kg (10-12 lat). Iburapid 200 mg jest przeciwwskazany u dzieci <20 kg i <6 lat, a 400 mg u dzieci <40 kg i <12 lat.
ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dawka pojedyncza, dolegliwości przewodu pokarmowego, działania niepożądane przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, ibuprofen, maksymalna dawka dobowa, migrena, migrenowy ból głowy, nadużywanie leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dopegyt 250 mg
Dopegyt (metyldopa) w dawce początkowej 250 mg 2-3 razy na dobę stosowany jest u dorosłych, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co minimum 2 dni do dawki podtrzymującej 500 mg–2 g/dobę w 2-4 dawkach podzielonych, maksymalnie do 3 g/dobę. U pacjentów geriatrycznych zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki ≤250 mg/dobę z ostrożnym zwiększaniem, ze względu na ryzyko omdleń. U dzieci dawka początkowa wynosi 10 mg/kg mc./dobę, maksymalna do 65 mg/kg mc./dobę, nie przekraczając 3 g/dobę. W przypadku niewydolności nerek dawkowanie wymaga wydłużenia odstępów między dawkami: 8 godzin przy GFR 60-89 ml/min/1,73 m², 8-12 godzin przy GFR 30-59 ml/min/1,73 m² oraz 12-25 godzin przy GFR <30 ml/min/1,73 m². Pacjenci hemodializowani powinni otrzymać dawkę suplementacyjną 250 mg po dializie, aby zapobiec wzrostowi ciśnienia tętniczego.
ciężka niewydolność nerek, ciśnienie krwi, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka suplementacyjna, działanie sedatywne, efekt hipotensyjny, hemodializa, łagodna niewydolność nerek, leczenie przeciwnadciśnieniowe, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, maksymalna dawka dobowa, metyldopa, miażdżyca, niewydolność nerek, omdlenie, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, terapia podtrzymująca, terapia skojarzona, tolerancja na lek, umiarkowana niewydolność nerek, zabieg hemodializy