zaburzenie wchłaniania
Zaburzenie wchłaniania (malabsorpcja) to stan kliniczny, w którym dochodzi do nieprawidłowego wchłaniania składników odżywczych w przewodzie pokarmowym. Może dotyczyć różnych substancji, w tym makroskładników (białka, tłuszcze, węglowodany), mikroelementów (żelazo, wapń, cynk), witamin czy wody.
Etiologia zaburzeń wchłaniania jest zróżnicowana i obejmuje choroby zapalne jelit (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego), chorobę trzewną, zespół krótkiego jelita, niedobór enzymów trawiennych, przewlekłe zapalenie trzustki, zespoły rozrostu bakteryjnego czy uszkodzenie błony śluzowej jelit po radioterapii lub chemioterapii.
Objawy kliniczne zależą od rodzaju i nasilenia zaburzenia wchłaniania. Najczęściej obejmują biegunkę, utratę masy ciała, wzdęcia, bóle brzucha, niedożywienie, objawy niedoboru witamin i mikroelementów. Charakterystyczna może być biegunka tłuszczowa (stolce jasne, pieniste, trudne do spłukania).
Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne (morfologia, parametry biochemiczne, markery stanu zapalnego), badania obrazowe, endoskopowe oraz testy czynnościowe oceniające wchłanianie. W niektórych przypadkach niezbędna jest biopsja jelita cienkiego (np. w diagnostyce choroby trzewnej).
Leczenie zaburzeń wchłaniania jest ukierunkowane na przyczynę podstawową oraz uzupełnianie niedoborów. Może obejmować modyfikacje dietetyczne, suplementację witamin i mikroelementów, leczenie enzymatyczne, antybiotykoterapię przy rozroście bakteryjnym, leczenie immunosupresyjne w chorobach autoimmunologicznych czy stosowanie żywienia pozajelitowego w ciężkich przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ismigen –
Lek Ismigen, zawierający 7 mg lizatu bakterii (w tym 6 miliardów jednostek Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, Streptococcus (viridans) oralis, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella ozaenae, Haemophilus influenzae, Neisseria catarrhalis oraz 6 miliardów Streptococcus pneumoniae w różnych typach serologicznych), posiada jedno udokumentowane przeciwwskazanie – nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu, zarówno czynny, jak i pomocniczy (np. glicyna 43 mg/tabletkę). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć ryzyko reakcji nadwrażliwości, które mogą manifestować się od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości należy natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie leczenie.
Forma podjęzykowa leku wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania lub zmianami chorobowymi błony śluzowej jamy ustnej, które mogą wpływać na bezpieczeństwo stosowania. Ponadto, mimo że aktywne procesy autoimmunologiczne i immunosupresja nie są bezwzględnymi przeciwwskazaniami, należy dokładnie rozważyć stosunek korzyści do ryzyka u takich pacjentów, ze względu na immunomodulacyjny mechanizm działania Ismigenu i jego zastosowanie w profilaktyce zakażeń dróg oddechowych. Znajomość przeciwwskazań i odpowiednia selekcja pacjentów są kluczowe dla bezpiecznej i skutecznej terapii.
charakterystyka produktu leczniczego, Haemophilus influenzae, immunoprofilaktyka zakażeń, immunosupresja, Klebsiella ozaenae, Klebsiella pneumoniae, lizat bakteryjny, nadwrażliwość, Neisseria catarrhalis, obrzęk naczynioruchowy, proces autoimmunologiczny, Staphylococcus aureus, Streptococcus oralis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka podjęzykowa, typ serologiczny, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zaburzenie wchłaniania, zakażenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Levothyroxine Accord 175 mcg
Levothyroxine Accord, zawierający lewotyroksynę sodową w dawkach od 12,5 do 200 µg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym barwniki takie jak E 110, E 129 i E 102. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nieleczoną niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, nieleczoną nadczynność tarczycy oraz ostre choroby serca, takie jak świeżo przebyty zawał mięśnia sercowego, ostre zapalenie mięśnia sercowego i pancarditis. W okresie ciąży nie należy stosować lewotyroksyny w skojarzeniu z lekami przeciwtarczycowymi ze względu na ryzyko indukcji niedoczynności tarczycy u płodu.
autonomiczny guzek tarczycy, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, fenytoina, hiperkortyzolizm, inhibitor pompy protonowej, karbamazepina, kolestypol, kolestyramina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwtarczycowy, lek tyreostatyczny, lewotyroksyna sodowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy płodu, niewyrównana cukrzyca, preparat wiążący kwasy żółciowe, przełom nadnerczowy, tachyarytmia, tyreotoksykoza, zaburzenie funkcji tarczycy, zaburzenie wchłaniania, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wszystkich warstw serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon chorób i schorzeń
Refluks u niemowląt – Leczenie
Refluks żołądkowo-przełykowy (GER) u niemowląt jest powszechnym zjawiskiem, występującym u około 50% dzieci w pierwszym roku życia, które zazwyczaj ustępuje samoistnie do 12-14 miesiąca życia. W większości przypadków leczenie zachowawcze, obejmujące modyfikacje pozycji (utrzymanie pionowej pozycji przez 20-30 minut po karmieniu), zmiany w technikach karmienia (mniejsze, częstsze posiłki), odpowiednie odbijanie oraz zagęszczanie pokarmu u niemowląt karmionych sztucznie, jest wystarczające. Wskazane jest także stosowanie specjalnych mieszanek mlekozastępczych w przypadku podejrzenia alergii na białko mleka krowiego oraz modyfikacja diety matki karmiącej. Pozycja do snu na plecach pozostaje standardem profilaktyki SIDS, mimo potencjalnego nasilenia objawów refluksu. Farmakoterapia, obejmująca antagoniści receptorów H2 (np. famotydyna, ranitydyna) oraz inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol, pantoprazol), jest zarezerwowana dla niemowląt z potwierdzoną chorobą refluksową przełyku (GERD) i powikłaniami, takimi jak niewystarczający przyrost masy ciała, zapalenie przełyku czy nawracające zapalenia płuc. Leki prokinetyczne i zobojętniające kwas stosuje się ostrożnie ze względu na ograniczone dowody skuteczności i potencjalne działania niepożądane.
alergia na białko mleka krowiego, alginian, antagonista receptora H2, choroba refluksowa przełyku, fundoplikacja Nissena, gastroenterolog dziecięcy, gastroskopia, inhibitor pompy protonowej, konsultant laktacyjny, laparoskopowa fundoplikacja, leczenie zachowawcze, lek prokinetyczny, masaż niemowlęcy, mieszanka hipoalergiczna, pH-metria, refluks żołądkowo-przełykowy, ryzyko infekcji, terapia czaszkowo-krzyżowa, wędzidełko językowe, zaburzenie wchłaniania, zagęszczanie pokarmu, zespół nagłej śmierci niemowląt - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olej rycynowy –
Olej rycynowy w postaci płynu doustnego, zawierający 100% substancji czynnej, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na olej rycynowy oraz u osób z chorobami zapalnymi przewodu pokarmowego, takimi jak choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, zapalenie uchyłków oraz ostre zapalenie żołądka i jelit. Stosowanie tego środka może nasilać objawy bólowe, biegunkę, stan zapalny, a także zwiększać ryzyko perforacji jelita i pogarszać utratę płynów i elektrolitów. Dodatkowo, olej rycynowy jest przeciwwskazany w stanach takich jak niedrożność jelit, krwawienia z przewodu pokarmowego, ciąża oraz odwodnienie, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i powikłań.
Ponadto, stosowanie oleju rycynowego należy odradzić u pacjentów z bólami brzucha o nieznanej etiologii, zaburzeniami wchłaniania, długotrwale stosujących leki przeczyszczające oraz u osób z zaburzeniami elektrolitowymi. Lek może maskować objawy ostrych schorzeń wymagających interwencji chirurgicznej, wpływać negatywnie na wchłanianie leków i składników odżywczych oraz prowadzić do uzależnienia i zespołu leniwego jelita. Znajomość pełnego profilu przeciwwskazań jest niezbędna do bezpiecznego stosowania oleju rycynowego i właściwej kwalifikacji pacjentów do terapii.
ból brzucha o nieznanej etiologii, charakterystyka produktu leczniczego, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, mechanizm działania leku, nadwrażliwość na olej rycynowy, niedrożność jelit, ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, ostre zapalenie żołądka i jelit, perforacja jelita, perforacja wyrostka, płyn doustny, reakcja alergiczna, środek przeczyszczający, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zapalenie uchyłków, zespół leniwego jelita - Leksykon substancji czynnych
Wapń laktobionian – Wskazania do stosowania
Wapń laktobionian jest substancją czynną o wysokiej biodostępności, stosowaną w preparatach wapniowych, często w połączeniu z innymi solami wapnia, takimi jak wapń glubonian czy wapń glukonolaktobionian. Preparaty te, dostępne głównie w formie syropów (np. Calcium Polfarmex, Sanosvit Calcium), zawierają około 114-115 mg jonów Ca²⁺ na 5 ml i są szczególnie rekomendowane w profilaktyce i leczeniu niedoborów wapnia u pacjentów z grup ryzyka, takich jak kobiety w ciąży i laktacji, dzieci w okresie intensywnego wzrostu, osoby starsze oraz pacjenci z zaburzeniami wchłaniania wapnia. Wapń laktobionian jest również stosowany jako uzupełnienie terapii osteoporozy, wspomagając efektywność leczenia antyresorpcyjnego oraz utrzymanie prawidłowej gęstości mineralnej kości.
biodostępność, choroba zapalna jelit, ciąża, degranulacja komórek tucznych, demineralizacja kości, dysfagia, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid, laktacja, leczenie antyresorpcyjne, leczenie niedoboru, lek antyresorpcyjny, mediator zapalenia, mediator zapalny, niedobór wapnia, objaw alergii, osteopenia, reakcja alergiczna, suplementacja witaminy D3, terapia osteoporozy, wapń laktobionian, wskazanie kliniczne, zaburzenie wchłaniania, zespół złego wchłaniania - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół krótkiego jelita – Etiologia i przyczyny
Zespół krótkiego jelita (ZKJ) to stan patologiczny wynikający z istotnego skrócenia lub utraty funkcji jelita cienkiego, prowadzący do zaburzeń wchłaniania składników odżywczych, płynów i elektrolitów. Etiologia ZKJ jest zróżnicowana i zależy od wieku pacjenta; u dorosłych dominują przyczyny nabyte, takie jak choroba Leśniowskiego-Crohna (odpowiedzialna za 50-60% przypadków), niedokrwienie krezki, nowotwory jelita cienkiego oraz powikłania chirurgiczne, natomiast u noworodków i niemowląt najczęściej występują martwicze zapalenie jelit (NEC) oraz wady wrodzone przewodu pokarmowego (np. atrezja jelitowa, gastroschisis). ZKJ może również mieć podłoże wrodzone, związane z mutacjami genów CLMP i FLNA, lub wynikać z utraty funkcji jelita przy zachowanej jego długości, np. w przebiegu przewlekłych chorób zapalnych czy enteritis post-radiationem.
atrezja jelitowa, choroba Hirschsprunga, choroba Leśniowskiego-Crohna, glukagonopodobny peptyd-2, hiperplazja enterocytów, malrotacja jelit, martwicze zapalenie jelit, mukowiscydoza, niedokrwienie krezki, niewydolność jelit, nowotwór jelita cienkiego, popromienne zapalenie jelit, przewlekła rzekoma niedrożność jelit, resekcja jelita cienkiego, skręt jelita, skręt jelita środkowego, wgłobienie jelita, wytrzewienie, zaburzenie wchłaniania, zakrzep tętnicy krezkowej, zastawka krętniczo-kątnicza, zawał jelita, zespół krótkiego jelita, zespół przerostu bakteryjnego jelita cienkiego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Vitaminum B12-SF 1000 mcg/ml
Vitaminum B12-SF to roztwór do wstrzykiwań zawierający 1000 mikrogramów/ml cyjanokobalaminy, stosowany w leczeniu niedoboru witaminy B12, zwłaszcza gdy nie można go skorygować dietą. Preparat jest wskazany w niedokrwistościach megaloblastycznych, w tym w niedokrwistości złośliwej Addisona-Biermera, gdzie dochodzi do zaniku błony śluzowej żołądka i braku czynnika wewnętrznego niezbędnego do wchłaniania witaminy B12. Ponadto, lek jest stosowany u pacjentów z niedoborami wynikającymi z wegetarianizmu, zaburzeń wchłaniania (np. po resekcji jelita krętego, celiakii, chorobie Leśniowskiego-Crohna) oraz w stanach, gdzie witamina B12 jest konkurencyjnie wykorzystywana przez bakterie jelitowe lub pasożyty, jak bruzdogłowiec szeroki. Preparat umożliwia bezpośrednie dostarczenie witaminy B12 do organizmu, omijając przewód pokarmowy, co jest kluczowe w tych przypadkach.
bruzdogłowiec szeroki, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, cyjanokobalamina, czynnik Castle’a, czynnik wewnętrzny, dysfagia, jelito kręte, megaloblast, niedobór witaminy B12, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość złośliwa Addisona-Biermera, resekcja żołądka, sprue tropikalna, szpik kostny, test Schillinga, wegetarianizm, zaburzenie wchłaniania, zanik błony śluzowej żołądka, zespół ślepej pętli - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Calcium-Sandoz Forte 500 mg Ca2+
Calcium-Sandoz Forte to lek w postaci tabletek musujących, zawierający 500 mg (12,5 mmol) jonów wapnia w formie wapnia laktoglukonianu (1132 mg) i wapnia węglanu (875 mg). Preparat jest wskazany do zapobiegania i leczenia niedoborów wapnia wynikających z niedostatecznej podaży, zaburzeń wchłaniania lub zwiększonego zapotrzebowania, np. w okresie wzrostu, ciąży i laktacji. Stanowi także istotny element terapii wspomagającej w osteoporozie, gdzie suplementacja wapnia pomaga spowolnić resorpcję kości i poprawić ich mineralizację. Ponadto, Calcium-Sandoz Forte jest stosowany jako uzupełnienie leczenia witaminą D₃ w krzywicy i osteomalacji, schorzeniach charakteryzujących się nieprawidłową mineralizacją kości i zwiększoną podatnością na złamania.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Vitaminum E Medana 300 mg/ml
Vitaminum E Medana w postaci płynu doustnego o stężeniu 300 mg/ml wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest antagonizowanie działania witaminy K, co może nasilać efekt przeciwzakrzepowy doustnych leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), zwiększając ryzyko krwawień; w takich przypadkach zaleca się monitorowanie INR i ewentualną modyfikację dawki. Ponadto, jednoczesne stosowanie z estrogenami może prowadzić do wzajemnego antagonizmu, co wymaga kontroli skuteczności terapii hormonalnej. Preparaty żelaza osłabiają działanie witaminy E, dlatego wskazane jest zachowanie kilkugodzinnego odstępu między ich podawaniem. Z kolei kolestyramina, kolestypol, orlistat oraz olej mineralny mogą znacząco obniżać wchłanianie witaminy E, co wymaga odpowiedniego odstępu czasowego (min. 2-4 godziny) lub dostosowania dawkowania.
all-rac-α-tokoferylu octan, aminokwas siarkowy, antagonista witaminy K, biodostępność, choroba alkoholowa, cysteina, czynnik krzepnięcia, doustny antykoagulant, doustny środek antykoncepcyjny, estrogen, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, INR, koenzym Q10, kolestypol, kolestyramina, lek przeciwzakrzepowy, lek wiążący kwasy żółciowe, lipaza trzustkowa, metionina, olej mineralny, orlistat, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, preparat żelaza, przeciwutleniacz, selen, stres oksydacyjny, ubichinon, warfaryna, witamina A, witamina C, witamina rozpuszczalna w tłuszczach, zaburzenie wchłaniania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Renazol 15 mg
Lek Renazol, zawierający 15 mg lanzoprazolu w postaci kapsułek dojelitowych, stosowany jest u dorosłych w dawce 15 mg raz na dobę, przyjmowanej około 30 minut przed posiłkiem dla optymalnego wchłaniania. Leczenie powinno trwać maksymalnie do 2 tygodni bez konsultacji lekarskiej, a po ustąpieniu objawów należy je przerwać. W przypadku braku poprawy po 2 tygodniach konieczna jest ponowna ocena kliniczna. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie wymaga się modyfikacji dawkowania, natomiast u osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby zaleca się ostrożność i ścisłe monitorowanie, bez zmiany dawki. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz niezalecany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dane kliniczne, dysfagia, efekt terapeutyczny, kapsułka dojelitowa, kapsułka dojelitowa twarda, łagodzenie objawów, lanzoprazol, obserwacja kliniczna, pusty żołądek, substancja czynna, wchłanianie substancji czynnej, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vitalipid N Infant –
Vitalipid N Infant to sterylny koncentrat do sporządzania emulsji do infuzji typu olej w wodzie, zawierający witaminy rozpuszczalne w tłuszczach: witaminę A (69 μg/1 ml, 230 IU), D2 (1,0 μg/1 ml, 40 IU), E (0,64 mg/1 ml, 0,7 IU) oraz K1 (20 μg/1 ml). Preparat jest przeznaczony do uzupełniania niedoborów witamin u niemowląt i dzieci wymagających parenteralnego wsparcia żywieniowego, zwłaszcza w sytuacjach, gdy podaż doustna jest niemożliwa lub niewystarczająca. Działanie farmakodynamiczne opiera się na fizjologicznych funkcjach witamin: witamina A wspiera widzenie i rozwój nabłonków, D2 reguluje gospodarkę wapniowo-fosforanową i mineralizację kości, E działa antyoksydacyjnie, a K1 jest niezbędna do syntezy czynników krzepnięcia i metabolizmu kości. Osmolalność preparatu wynosi około 300 mOsm/kg, a pH około 8, co zapewnia stabilność i minimalizuje ryzyko podrażnień podczas infuzji.
białko C i S, białko zależne od witaminy K, czynnik krzepnięcia, działanie antyoksydacyjne, emulsja do infuzji, glikoproteina, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemoliza erytrocytów, krzepnięcie krwi, krzywica, mineralizacja kości, narząd wzroku, neuropatia, niedobór witaminy, osteokalcyna, palmitynian retynolu, peroksydacja lipidów, receptor jądrowy, receptor witaminy D, rodopsyna, ślepota zmierzchowa, uszkodzenie oksydacyjne, wcześniak, wielonienasycony kwas tłuszczowy, witamina rozpuszczalna w tłuszczach, zaburzenie wchłaniania, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Niedobór odporności pierwotny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Niedobory odporności pierwotne (PI) to grupa ponad 450 genetycznych zaburzeń układu immunologicznego, prowadzących do jego dysfunkcji i zwiększonej podatności na infekcje, które są często ciężkie, nawracające i trudne do leczenia. Szacuje się, że PI dotyczy około 1% populacji, a rozpoznanie u dzieci poniżej 18 roku życia wynosi około 1 na 2000. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi, oznaczeniu immunoglobulin (IgA, IgG, IgM, IgE), ocenie odpowiedzi poszczepiennej, badaniu układu dopełniacza, funkcji limfocytów T oraz badaniach genetycznych. W USA stosuje się przesiew noworodków w kierunku SCID, co umożliwia wczesne wykrycie najcięższych form PI. Leczenie jest wieloaspektowe i obejmuje antybiotykoterapię, profilaktykę antybiotykową, terapię przeciwgrzybiczą i przeciwwirusową oraz substytucję immunoglobulinami (IVIG 400-600 mg/kg co 3-4 tygodnie lub SCIG 1-2 razy w tygodniu). W niektórych przypadkach stosuje się leczenie przyczynowe, takie jak przeszczepienie komórek macierzystych hematopoetycznych (HSCT) czy terapia genowa.
badanie genetyczne, badanie przesiewowe, choroba autoimmunologiczna, ciężki złożony niedobór odporności, dysfagia, immunoglobulina dożylna, immunoglobulina podskórna, infekcja grzybicza, interferon gamma, lek przeciwgrzybiczny, medycyna spersonalizowana, morfologia krwi, nawracająca infekcja, niedobór odporności pierwotny, opóźnienie rozwoju, opóźniona diagnoza, profilaktyka antybiotykowa, przeszczepienie komórek macierzystych, przewlekła choroba ziarniniakowa, telemedycyna, terapia genowa, terapia immunoglobulinami, układ dopełniacza, wtórny niedobór odporności, zaburzenie wchłaniania, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc, zapalenie ucha, zespół klinicystów - Leksykon leków
Interakcje leku – Normosan caps 15 mg glukofrangulin w przeliczeniu na glukofrangulinę A
Normosan caps, zawierający 15 mg glikozydów antracenowych (w przeliczeniu na glukofrangulinę A), może indukować hipokaliemię przy długotrwałym stosowaniu, co stanowi istotny mechanizm interakcji lekowych. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami kardiologicznymi, takimi jak glikozydy nasercowe (np. digoksyna, digitoksyna) oraz leki przeciwarytmiczne klas IA, IC i III, gdzie hipokaliemia zwiększa ryzyko toksyczności i proarytmii. Dodatkowo, Normosan caps nasila utratę potasu w połączeniu z diuretykami pętlowymi i tiazydowymi, adrenokortykosteroidami oraz preparatami zawierającymi korzeń lukrecji. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie stężenia potasu i EKG. Przeciwwskazane jest łączenie Normosan caps z innymi lekami przeczyszczającymi oraz lekami przeciwbiegunkowymi ze względu na ryzyko nadmiernego efektu przeczyszczającego lub zniesienia działania terapeutycznego.
adrenokortykosteroid, digitoksyna, digoksyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, efekt hipokaliemiczny, elektrokardiogram, glikozyd antracenowy, glikozyd nasercowy, glukofranguina A, hipokaliemia, korzeń lukrecji, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbiegunkowy, lek przeczyszczający, pasaż jelitowy, perystaltyka, proarytmia, stężenie elektrolitów, torsade de pointes, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie wchłaniania - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Aurovitas 15 mg
Rivaroxaban Aurovitas to doustny antykoagulant będący bezpośrednim inhibitorem czynnika Xa, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 15 mg i 20 mg rywaroksabanu. Tabletki 15 mg są czerwone, okrągłe, z oznaczeniami „M” i „15”, zawierają 23,25 mg laktozy jednowodnej, natomiast tabletki 20 mg mają kolor ciemnoczerwony do brązowo-czerwonego, owalny kształt, oznaczenia „M” i „20”, oraz 20,75 mg laktozy jednowodnej. Substancje pomocnicze obejmują m.in. celulozę mikrokrystaliczną, laktozę jednowodną, kroskarmelozę sodową, talk, tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek czerwony (E 172). Lek jest dostępny w opakowaniach blistrowych (5-200 tabletek) oraz butelkach HDPE (30-500 tabletek), z okresem ważności 2 lata i bez specjalnych wymagań przechowywania.
dysfagia, folia PVC, inhibitor czynnika Xa, krzepnięcie krwi, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, podanie dojelitowe, podanie doustne, rywaroksaban, tabletka powlekana, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, zaburzenie wchłaniania, zawiesina leku, żel krzemionkowy, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy - Leksykon substancji czynnych
Coffea arabica – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Coffea arabica w postaci D12, obecna w preparacie Neurexan (0,6 mg na tabletkę), wymaga szczególnej uwagi ze względu na obecność laktozy jednowodnej (300 mg na tabletkę), co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp oraz zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 2 lat, a u dzieci w wieku 2-11 lat stosowanie wymaga konsultacji lekarskiej i indywidualnej oceny korzyści i ryzyka. U pacjentów powyżej 12 roku życia i dorosłych stosowanie jest możliwe zgodnie z zaleceniami, z uwzględnieniem pozostałych środków ostrożności i przeciwwskazań.
Neurexan zawiera również inne substancje czynne: Passiflora incarnata D2 (0,6 mg), Avena sativa D2 (0,6 mg) oraz Zincum isovalerianicum D4 (0,6 mg), co wymaga uwzględnienia potencjalnych interakcji i nadwrażliwości na składniki preparatu. Tabletki mają postać białych do żółto-białych, okrągłych i płaskich tabletek, co może utrudniać podawanie u małych dzieci i pacjentów z zaburzeniami połykania. Dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie, biorąc pod uwagę standardową zawartość Coffea arabica D12 na poziomie 0,6 mg na tabletkę.
Avena sativa, Coffea arabica, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na składniki, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, Passiflora incarnata, postać farmaceutyczna, przeciwwskazanie, schemat dawkowania, substancja pomocnicza, zaburzenie połykania, zaburzenie wchłaniania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, Zincum isovalerianicum - Leksykon leków
Skład i postać leku – Razarxo 2,5 mg
Razarxo w dawce 2,5 mg to tabletki powlekane zawierające 2,5 mg rywaroksabanu jako substancji czynnej. Tabletki mają okrągły kształt, średnicę około 6,5 mm i są jasnobrązowożółte do brązowożółtych. Skład farmaceutyczny obejmuje substancje pomocnicze zarówno w rdzeniu (m.in. mannitol, celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa), jak i w otoczce (hypromeloza, makrogol, tytanu dwutlenek, żelaza tlenek żółty), które wpływają na stabilność, uwalnianie rywaroksabanu oraz właściwości organoleptyczne. Produkt ma 3-letni okres ważności i może być przechowywany w temperaturze pokojowej. Dostępny jest w różnych opakowaniach blisterowych, w tym standardowych, jednodawkowych i kalendarzowych, z dołączoną kartą ostrzeżeń dla pacjenta.
dysfagia, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności, otoczka tabletki, produkt leczniczy, rdzeń tabletki, rywaroksaban, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, utylizacja produktów leczniczych, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, właściwości organoleptyczne, zaburzenie wchłaniania, zawiesina leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – DropiCe 100 mg/ml
Preparat DropiCe w formie kropli doustnych o stężeniu 100 mg/ml witaminy C (kwasu askorbowego) jest wskazany do profilaktyki oraz leczenia niedoborów tej witaminy, szczególnie gdy modyfikacja diety nie zapewnia odpowiedniej podaży. Kwas askorbinowy, będący substancją rozpuszczalną w wodzie i nie magazynowaną w organizmie, wymaga regularnej suplementacji w celu utrzymania prawidłowych funkcji fizjologicznych. Postać kropli umożliwia precyzyjne dawkowanie i ułatwia podawanie leku pacjentom z trudnościami w połykaniu tabletek, co zwiększa komfort terapii.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Glucobay 50 50 mg
Akarboza, substancja czynna leku Glucobay 50, jest inhibitorem α-glukozydazy stosowanym w terapii cukrzycy, jednak jej podanie wymaga wykluczenia licznych przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na akarbozę, przewlekłe choroby jelit z zaburzeniami trawienia i wchłaniania, nieswoistą chorobę zapalną jelit, owrzodzenia okrężnicy i jelit, częściową niedrożność jelit, predyspozycję do niedrożności, duże przepukliny oraz zespół Roemhelda. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 25 ml/min) oraz ciężką niewydolnością wątroby, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w tych grupach.
akarboza, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, częściowa niedrożność jelit, dyskomfort brzuszny, inhibitor α-glukozydazy, klirens kreatyniny, marskość wątroby, nadwrażliwość na lek, niedrożność jelit, nieswoista choroba zapalna jelit, owrzodzenie jelit, owrzodzenie okrężnicy, przepuklina, przepuklina brzuszna, przewlekła choroba jelit, reakcja anafilaktyczna, substancja czynna, umiarkowana niewydolność nerek, umiarkowane zaburzenie funkcji wątroby, wzdęcie, zaburzenie trawienia, zaburzenie wchłaniania, zespół jelita drażliwego, zespół Roemhelda, zespół sercowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Devikap 20 000 IU
Produkt leczniczy Devikap dostępny jest w formie miękkich kapsułek zawierających 20 000 IU lub 50 000 IU cholekalcyferolu (witamina D3). Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, z uwzględnieniem grup wysokiego ryzyka niedoboru witaminy D, takich jak osoby hospitalizowane, o ciemnej karnacji, z ograniczoną ekspozycją na słońce, otyłe (BMI ≥30 kg/m²), z zaburzeniami wchłaniania czy stosujące leki wpływające na metabolizm witaminy D. Leczenie niedoboru witaminy D trwa zwykle 1-3 miesiące, z dawkami 20 000 IU dwa razy w tygodniu, 40 000 IU raz w tygodniu lub 50 000 IU raz w tygodniu, a następnie kontynuowane jest leczenie podtrzymujące dawką 2 000 IU/dobę lub 10 000 IU/tydzień. Celem terapii jest osiągnięcie i utrzymanie stężenia 25(OH)D w surowicy w zakresie 30-50 ng/ml, z kontrolą poziomu 25(OH)D po 3-4 miesiącach od rozpoczęcia leczenia.
25-hydroksywitamina D, celiakia, cholekalcyferol, ekspozycja słoneczna, filtr przeciwsłoneczny, glikokortykosteroid, lek przeciwdrgawkowy, miękka kapsułka, niedobór witaminy D, niedowaga, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność nerek, osteoporoza, otyłość, stężenie witaminy D, wskaźnik masy ciała, zaburzenie wątroby, zaburzenie wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Tokoferyl – Wskazania do stosowania
Tokoferyl (witamina E) w postaci all-rac-α-tokoferylu octanu jest stosowany w preparatach Vitaminum E Hasco (100 mg, 300 mg) oraz Vitaminum E Medana (100 mg, 300 mg, 400 mg) jako silny antyoksydant rozpuszczalny w tłuszczach, chroniący komórki przed uszkodzeniami oksydacyjnymi. Preparaty te są wskazane przede wszystkim w leczeniu i profilaktyce niedoboru witaminy E, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami metabolicznymi i nieprawidłowym odżywianiem. Vitaminum E Medana ma dodatkowe wskazania do stosowania wspomagającego w chorobach sercowo-naczyniowych, takich jak miażdżyca i choroba niedokrwienna serca, oraz w schorzeniach związanych ze stresem oksydacyjnym, w tym chorobach neurodegeneracyjnych, nowotworowych i zapalnych.
antyoksydant rozpuszczalny w tłuszczach, choroba neurodegeneracyjna, choroba niedokrwienna serca, kapsułka elastyczna, kapsułka miękka, miażdżyca, niedobór witaminy E, olej arachidowy, patogeneza, peroksydacja lipidów, stężenie witaminy E w surowicy, stres oksydacyjny, suplementacja, tokoferyl, uszkodzenie komórkowe, właściwość antyoksydacyjna, wolne rodniki, zaburzenia przemiany materii, zaburzenie wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Prawoślaz – Interakcje
Korzeń prawoślazu (Althaea officinalis L., radix) zawiera związki śluzowe, które mogą znacząco wpływać na farmakokinetykę leków doustnych poprzez opóźnienie ich absorpcji w przewodzie pokarmowym. Mechanizm ten polega na tworzeniu ochronnej warstwy na błonie śluzowej, co może zmniejszać biodostępność leków, zwłaszcza tych o wąskim indeksie terapeutycznym (np. leki przeciwzakrzepowe, przeciwpadaczkowe, digoksyna). Zaleca się zachowanie odstępu czasowego 30-60 minut między podaniem preparatów zawierających korzeń prawoślazu (np. Gastrosan fix, Bronchisan fix, Imupret N) a innymi lekami doustnymi, aby minimalizować ryzyko interakcji i zapewnić optymalną skuteczność terapeutyczną. W preparatach złożonych, takich jak Imupret N, obecność dodatkowych składników (np. kora dębu) może dodatkowo zmniejszać wchłanianie alkaloidów i leków alkalicznych, co wymaga szczególnej uwagi i ewentualnej modyfikacji terapii.
absorpcja leku, babka lancetowata, biodostępność leku, Bronchisan fix, digoksyna, Gastrosan fix, Imupret N, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, korzeń prawoślazu, lek alkaliczny, lek kardiologiczny, lek o wąskim indeksie terapeutycznym, lek przeciwbólowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, odstęp czasowy, preparat złożony, przewód pokarmowy, stężenie terapeutyczne, wchłanianie leków, zaburzenie wchłaniania, związek śluzowy - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość z niedoboru witaminy b12 lub kwasu foliowego – Leczenie
Leczenie niedokrwistości z niedoboru witaminy B12 opiera się głównie na podawaniu hydroksykobalaminy domięśniowo, zgodnie z wytycznymi Brytyjskiego Towarzystwa Hematologicznego: 3 iniekcje tygodniowo przez 2 tygodnie u pacjentów bez deficytów neurologicznych, a co drugi dzień przez do 3 tygodni u chorych z objawami neurologicznymi. Dalsza terapia zależy od etiologii niedoboru – w przypadku dietetycznego deficytu (np. u wegan) możliwe jest stosowanie doustnej suplementacji 1-2 mg/dobę lub iniekcji dwa razy w roku, natomiast przy niedokrwistości złośliwej lub po resekcji żołądka konieczne są dożywotnie iniekcje co 2-3 miesiące. Doustna suplementacja witaminy B12 w wysokich dawkach (1-2 mg/dobę) jest skuteczna, choć mniej efektywna w normalizacji poziomu kwasu metylomalonowego. Leczenie niedoboru kwasu foliowego polega na podawaniu tabletek w dawce 1-5 mg/dobę przez około 4 miesiące, z koniecznością wcześniejszej oceny poziomu witaminy B12, aby uniknąć maskowania niedoboru B12 i ryzyka progresji uszkodzeń neurologicznych. W przypadku współistnienia niedoborów, suplementację witaminy B12 należy rozpocząć co najmniej 24 godziny przed kwasem foliowym.
alkoholizm, Brytyjskie Towarzystwo Hematologiczne, choroba autoimmunologiczna, cyjanokobalamina, czerwona krwinka, czynnik wewnętrzny, hemoliza, hydroksykobalamina, inhibitor pompy protonowej, kwas metylomalonowy, morfologia krwi, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość z niedoboru witaminy B12, niedokrwistość złośliwa, objaw neurologiczny, resekcja żołądka, retikulocyt, średnia objętość krwinki, transfuzja krwi, witamina B12, zaburzenie wchłaniania, zespół zaburzeń wchłaniania, zespół złego wchłaniania, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Bez czarny – Przeciwwskazania stosowania
Preparaty zawierające owoc bzu czarnego (Sambucus nigra L., fructus), takie jak Normosan i Normosan fix, zawierają odpowiednio 10,1-23,7 g oraz 0,142-0,332 g owocu na 100 g mieszanki lub 1,4 g w saszetce. Stosowanie tych preparatów jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na składniki mieszanki, w tym mentol, rośliny z rodziny baldaszkowatych (Apiaceae), bylicę pospolitą i brzozę, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych i krzyżowych. Ponadto, preparaty te, zawierające także składniki przeczyszczające (kora kruszyny, liście senesu), są bezwzględnie przeciwwskazane w schorzeniach układu pokarmowego takich jak niedrożność i zwężenie jelit, atonia jelit, zapalenie wyrostka robaczkowego, choroby zapalne okrężnicy (choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie okrężnicy), ból brzucha o nieznanym pochodzeniu oraz w stanach ciężkiego odwodnienia z niedoborem wody i elektrolitów.
alergia na mentol, alergia na pyłki roślin, atonia jelit, bez czarny, ból brzucha nieznanego pochodzenia, choroba Leśniowskiego-Crohna, czynność skurczowa macicy, hipokalemia, hiponatremia, nadwrażliwość na składniki, niedobór elektrolitów, niedrożność jelit, objaw alergiczny, odwodnienie, reakcja alergiczna krzyżowa, rośliny baldaszkowate, toksyczne rozdęcie okrężnicy, uzależnienie od środków przeczyszczających, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie perystaltyki jelit, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zapalenie okrężnicy, zapalenie wyrostka robaczkowego, zaparcie czynnościowe, zespół jelita drażliwego - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba trzewna – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba trzewna (celiakia) to przewlekła autoimmunologiczna enteropatia wywołana reakcją na gluten, prowadząca do zaniku kosmków jelita cienkiego i zaburzeń wchłaniania. Diagnostyka opiera się na obecności genów HLA-DQ2 i/lub HLA-DQ8, które są niezbędne, ale niewystarczające do rozwoju choroby. Profilaktyka pierwotna obejmuje identyfikację osób z grup ryzyka oraz modyfikację czynników środowiskowych, jednak brak jest skutecznych metod całkowitego zapobiegania, zwłaszcza u osób genetycznie predysponowanych. Aktualne wytyczne ESPGHAN dopuszczają wprowadzanie glutenu między 4. a 12. miesiącem życia, bez wpływu na ryzyko rozwoju celiakii. Obiecujące kierunki profilaktyki to wczesne podawanie wysokich dawek glutenu oraz szczepienia przeciwko rotawirusom. Profilaktyka wtórna skupia się na wczesnym wykrywaniu, zwłaszcza u dzieci z wysokiego ryzyka, natomiast profilaktyka trzeciorzędowa polega na ścisłym przestrzeganiu diety bezglutenowej, która zapobiega dalszym uszkodzeniom jelita i powikłaniom, takim jak osteoporoza czy anemia.
anemia, antygen, celiakia, choroba autoimmunologiczna, choroba wątroby, dieta bezglutenowa, HLA-DQ8, limfocyt T, mikrobiota jelitowa, neuropatia, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niepłodność, nowotwór, osteoporoza, predyspozycja genetyczna, rotawirus, tolerancja immunologiczna, zaburzenie wchłaniania, zanieczyszczenie krzyżowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Acenocumarol WZF
Leczenie acenokumarolem wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko krwawień, które stanowią główne działanie niepożądane. Pacjenci powinni być poinformowani o konieczności konsultacji lekarskiej przed przyjmowaniem innych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale poważne powikłanie, jakim jest kalcyfilaksja – zwapnienie naczyń z martwicą skóry, obserwowane głównie u pacjentów z niewydolnością nerek, dializowanych, lub z czynnikami ryzyka takimi jak niedobór białka C/S, hiperfosfatemia, hiperkalcemia czy hipoalbuminemia. W przypadku kalcyfilaksji wskazane jest natychmiastowe wdrożenie leczenia i rozważenie odstawienia acenokumarolu. Terapia wymaga ostrożności u pacjentów z nadczynnością tarczycy, chorobami nowotworowymi, zaburzeniami czynności nerek, zakażeniami i stanami zapalnymi, które mogą modyfikować odpowiedź na lek i zwiększać ryzyko krwawień.
acenokumarol, angiografia, antagonista witaminy K, antykoagulant, ciężka niewydolność serca, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, dializoterapia, doustny antykoagulant, działanie przeciwzakrzepowe, gamma-karboksylacja, hemostaza, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipoalbuminemia, kalcyfilaksja, leczenie przeciwzakrzepowe, miażdżyca, nadczynność tarczycy, nakłucie lędźwiowe, niedobór białka C, niedobór białka S, powikłanie krwotoczne, powikłanie zakrzepowe, schyłkowa niewydolność nerek, wartość INR, witamina K1, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności płytek krwi, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wchłaniania, zastój krwi w wątrobie, zwapnienie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Maść z witaminą A LGO 400 IU/g
Przedawkowanie Maści z witaminą A LGO, zawierającej 400 j.m. retinolu palmitynianu na gram, wymaga szczególnej uwagi ze strony personelu medycznego, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu na rozległe powierzchnie skóry lub u pacjentów z zaburzeniami wchłaniania. Objawy miejscowe przedawkowania obejmują podrażnienie i zaczerwienienie skóry w miejscu aplikacji, co wymaga natychmiastowego zaprzestania stosowania preparatu i obserwacji pacjenta. W przypadku przypadkowego połknięcia maści istnieje ryzyko wystąpienia hiperwitaminozy A, co wymaga pilnej konsultacji lekarskiej oraz oceny klinicznej pacjenta.
absorpcja ogólnoustrojowa, czynność wątroby, hiperwitaminoza A, objaw kliniczny, ocena kliniczna, podrażnienie skóry, połknięcie maści, postępowanie medyczne, przedawkowanie, przekrwienie, reakcja niepożądana, reakcja skórna, retynol palmitynian, rumień, stężenie witaminy A, witamina A, zaburzenie wchłaniania, zmiana zapalna - Leksykon substancji czynnych
Octany – Wskazania do stosowania
Preparat Olimel N9E jest emulsją do żywienia pozajelitowego zawierającą octany w postaci octanu sodu trójwodnego oraz octanu lizyny, które pełnią kluczową rolę w utrzymaniu równowagi kwasowo-zasadowej. Preparat dostępny jest w trzech objętościach: 1000 ml, 1500 ml i 2000 ml, zawierających odpowiednio 54 mmol, 80 mmol oraz 107 mmol octanów. W składzie znajdują się także precyzyjnie dobrane elektrolity: sód (35,0-70,0 mmol), potas (30,0-60,0 mmol), magnez (4,0-8,0 mmol), wapń (3,5-7,0 mmol), fosforany (15,0-30,0 mmol) i chlorki (45-90 mmol), co umożliwia kompleksowe wsparcie metaboliczne i precyzyjne dostosowanie terapii do potrzeb pacjenta. Wartość energetyczna preparatu wynosi od 1070 kcal do 2140 kcal, z czego energia niebiałkowa stanowi 840-1680 kcal, a stosunek energii glukozy do tłuszczów wynosi 52/48, zapewniając optymalne wykorzystanie składników odżywczych.
choroba Leśniowskiego-Crohna, dysfagia, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, niedrożność przewodu pokarmowego, octan lizyny, octan sodu trójwodny, octan w żywieniu pozajelitowym, osmolarność, ostre zapalenie trzustki, równowaga kwasowo-zasadowa, rozległy zabieg operacyjny, roztwór aminokwasów, terapia żywieniowa, wartość energetyczna niebiałkowa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wchłaniania, zapalenie jelita, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Cynk – Wskazania do stosowania
Cynk (Zn2+) jest kluczowym pierwiastkiem śladowym o szerokim zastosowaniu klinicznym, przede wszystkim w uzupełnianiu niedoborów wynikających z zaburzeń wchłaniania, chorób przewodu pokarmowego, wątroby, nerek, cukrzycy, alkoholizmu oraz stanów zwiększonej utraty cynku. Szczególnie wskazany jest u pacjentów z chorobami skóry (łuszczyca, złuszczające zapalenie skóry), problemami z włosami i paznokciami (wypadanie, łamliwość, zaburzenia wzrostu), a także w terapii wspomagającej odporność, zwłaszcza przy nawracających infekcjach górnych dróg oddechowych i opryszczce wywołanej przez wirus Herpes simplex. Cynk jest także istotnym składnikiem żywienia pozajelitowego u pacjentów dorosłych i dzieci, w tym wcześniaków, oraz w chorobie Wilsona, gdzie działa jako czynnik chelatujący miedź, zmniejszając jej wchłanianie z przewodu pokarmowego.
acrodermatitis enteropathica, biegunka tłuszczowa, celiakia, choroba Crohna, choroba Wilsona, czynnik chelatujący, gospodarka witaminowo-mineralna, herpes simplex, inozyna pranobeks, jadłowstręt psychiczny, katabolizm, keratynocyt, kwas askorbowy, łuszczyca, marskość wątroby, naczynie włosowate, niedobór cynku, niedokrwistość sierpowata, niewydolność nerek, opryszczka warg, penicylamina, pierwiastek śladowy, rutozyd, salicylamid, talasemia, wirus opryszczki pospolitej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie wchłaniania, zespół Downa, zespół jelita krótkiego, zespół nerczycowy, złuszczające zapalenie skóry, zwłóknienie torbielowate trzustki, żywienie pozajelitowe