toksyczność przewlekła
Toksyczność przewlekła to stan szkodliwego działania substancji chemicznej na organizm, który rozwija się stopniowo w wyniku długotrwałej ekspozycji na małe dawki danej substancji. W przeciwieństwie do toksyczności ostrej, skutki toksyczności przewlekłej mogą ujawnić się dopiero po miesiącach lub latach narażenia.
Mechanizmy toksyczności przewlekłej obejmują kumulację substancji w tkankach, powolne uszkodzenia komórkowe, zaburzenia procesów naprawczych oraz przewlekły stan zapalny. Substancje wywołujące toksyczność przewlekłą mogą prowadzić do nieodwracalnych zmian w narządach, rozwoju chorób przewlekłych, nowotworów lub zaburzeń endokrynologicznych.
W diagnostyce toksyczności przewlekłej kluczowe znaczenie ma dokładny wywiad środowiskowy i zawodowy, monitorowanie biomarkerów ekspozycji oraz specjalistyczne badania obrazowe oceniające stopień uszkodzenia narządów. Leczenie polega głównie na eliminacji ekspozycji na czynnik toksyczny oraz wdrożeniu terapii ukierunkowanej na powstałe uszkodzenia narządowe.
Badania toksyczności przewlekłej stanowią istotny element oceny bezpieczeństwa leków, dodatków do żywności, pestycydów i innych substancji chemicznych przed ich dopuszczeniem do stosowania. Obejmują długoterminowe obserwacje na modelach zwierzęcych z analizą parametrów biochemicznych, histopatologicznych i funkcjonalnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Perindopril 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa peryndoprylu z tert-butyloaminą wykazały, że głównym narządem docelowym toksyczności przy długotrwałym podawaniu doustnym u szczurów i małp są nerki, gdzie obserwowano odwracalne zmiany patologiczne. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, a długoterminowe testy karcynogenności na szczurach i myszach nie potwierdziły potencjału rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych na różnych gatunkach zwierząt nie stwierdzono bezpośredniego działania embriotoksycznego ani teratogennego peryndoprylu, jednak jako inhibitor ACE wykazuje on negatywny wpływ na rozwój płodu w późnej ciąży, w tym zwiększoną śmiertelność wewnątrzmaciczną, wrodzone wady nerek oraz podwyższoną śmiertelność przed- i pourodzeniową.
antykoncepcja, ciąża, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, in vitro, in vivo, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, peryndopryl, rozwój płodu, śmierć płodu, tert-butyloamina, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję, wrodzona wada rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Czerwone drzewo sandałowe – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Czerwone drzewo sandałowe (Pterocarpus santalinus L., lignum) jest składnikiem produktu leczniczego Padma 28 Formuła, występującym w dawce 30 mg na kapsułkę. Przeprowadzone badania przedkliniczne, obejmujące toksyczność po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia człowieka, co potwierdza akceptowalny profil bezpieczeństwa tej substancji. Dodatkowo, badania genotoksyczności nie ujawniły działania mutagennego ani klastogennego, co jest istotnym elementem oceny bezpieczeństwa stosowania w terapii.
Pomimo korzystnych wyników badań toksykologicznych i genotoksycznych, brak jest danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej czerwonego drzewa sandałowego, co stanowi istotne ograniczenie w pełnej ocenie bezpieczeństwa, zwłaszcza u kobiet w ciąży lub planujących ciążę. W związku z tym, mimo braku wykazanych zagrożeń w innych aspektach, zaleca się ostrożność przy stosowaniu preparatu Padma 28 Formuła zawierającego 30 mg tej substancji na kapsułkę w populacji reprodukcyjnej.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, czerwone drzewo sandałowe, działanie genotoksyczne, genotoksyczność, Padma 28 Formuła, podawanie wielokrotne, profil bezpieczeństwa, rozwój potomstwa, substancja czynna, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na rozród, uszkodzenie materiału genetycznego, złożony produkt leczniczy - Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny miętowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Olejek eteryczny miętowy (Mentha piperita L., aetheroleum) jest składnikiem produktu leczniczego Raphacholin C w dawce 15 mg na tabletkę drażowaną. W dokumentacji rejestracyjnej tego preparatu brak jest dedykowanych badań toksyczności przedklinicznej dotyczących olejku miętowego, w tym danych o toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, genotoksyczności, rakotwórczości oraz toksyczności reprodukcyjnej. Pomimo tego, olejek miętowy jest stosowany od dawna w praktyce medycznej, co wraz z jego niską zawartością w preparacie (15 mg) oraz ugruntowaną pozycją w farmakopei, mogło stanowić podstawę do uznania go za bezpieczny. Olejek ten jest najmniejszą ilościowo substancją czynną w Raphacholin C, obok wyciągu z korzenia rzodkwi czarnej z węglem aktywnym (150 mg), wyciągu z ziela karczocha (47 mg) oraz kwasu dehydrocholowego (40 mg).
charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane, genotoksyczność, interakcje farmakokinetyczne, korzeń rzodkwi czarnej, kwas dehydrocholowy, Mentha piperita, olejek eteryczny miętowy, rakotwórczość, Raphacholin C, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przedkliniczna, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, węgiel aktywny, ziele karczocha - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dotagraf 0,5 mmol/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne kwasu gadoterynowego (substancji czynnej Dotagraf, stężenie 0,5 mmol/ml) wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Konwencjonalne testy farmakologii bezpieczeństwa nie wykazały istotnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Badania toksyczności dawek wielokrotnych nie ujawniły znaczących efektów toksycznych, potwierdzając dobrą tolerancję przy długotrwałej ekspozycji. Testy genotoksyczności wykazały brak potencjału mutagennego i klastogennego, co eliminuje ryzyko uszkodzeń genetycznych i potencjalnego rozwoju procesów nowotworowych. Ponadto, badania toksyczności reprodukcyjnej nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój embrionalno-płodowy ani rozwój pourodzeniowy, co jest istotne w kontekście stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
diagnostyka obrazowa, Dotagraf, działanie genotoksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, klastogenność, kwas gadoterynowy, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, przenikanie substancji czynnej, rozwój embrionalno-płodowy, rozwój pourodzeniowy, środek kontrastowy, test mutagenności, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cetix 400 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące cefiksymu wskazują na brak przeprowadzonych badań toksyczności przewlekłej, co pozostawia lukę w ocenie bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku. Badania mutagenności, przeprowadzone zarówno in vivo, jak i in vitro, nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak zdolności cefiksymu do indukowania mutacji genetycznych. Brak jest natomiast długoterminowych badań oceniających potencjał rakotwórczy, co stanowi istotny element do rozważenia w dalszych etapach oceny bezpieczeństwa leku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flarex 1 mg/ml
Fluorometolonu octan w stężeniu 1 mg/ml, będący substancją czynną zawiesiny kropli do oczu Flarex, nie posiada udokumentowanych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Brak jest informacji o toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, potencjale kancerogennym, wpływie na rozród oraz tolerancji miejscowej w badaniach na zwierzętach. W związku z tym nie przeprowadzono standardowych badań oceniających te aspekty, co stanowi istotne ograniczenie w ocenie ryzyka stosowania tego preparatu na poziomie przedklinicznym.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroUrso 250 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne kwasu ursodeoksycholowego, substancji czynnej produktu AuroUrso, wykazały niski potencjał toksyczności ostrej oraz brak działania mutagennego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności podprzewlekłej na małpach zaobserwowano hepatotoksyczność przy wysokich dawkach, objawiającą się zmianami czynnościowymi i morfologicznymi wątroby, jednak efekt ten przypisano metabolitowi kwasu litocholowemu, który u ludzi ulega skutecznemu rozkładowi, co potwierdzają dane kliniczne. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały potencjału rakotwórczego, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo były negatywne, wskazując na bezpieczeństwo genetyczne substancji. Wpływ kwasu ursodeoksycholowego na rozrodczość i rozwój potomstwa oceniano na różnych gatunkach zwierząt. U szczurów przy dawce 2000 mg/kg masy ciała stwierdzono aplazję ogona, natomiast u królików dawka 100 mg/kg wywołała działanie embriotoksyczne, bez efektu teratogennego. Produkt nie wpływał na płodność szczurów ani na rozwój okołoporodowy potomstwa. Wyniki te, uzyskane przy dawkach znacznie przekraczających stosowane u ludzi, sugerują brak istotnego ryzyka dla rozrodczości i rozwoju płodu przy stosowaniu terapeutycznym kwasu ursodeoksycholowego.
aplazja ogona, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, kwas litocholowy, kwas ursodeoksycholowy, martwica komórek wątroby, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozrost dróg żółciowych, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, zapalenie wrotne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Vinpoven Forte 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa winpocetyny, substancji czynnej Vinpoven Forte, obejmowały ocenę toksyczności ostrej, podostrej i przewlekłej na myszach, szczurach i psach. W toksyczności ostrej nie ustalono LD50 u psów przy podaniu doustnym, gdyż dawki >400 mg/kg mc. wywoływały nietolerancję objawiającą się wymiotami. W toksyczności podostrej dożylne podawanie winpocetyny w dawkach do 8 mg/kg mc. u szczurów i do 5 mg/kg mc. u psów przez 14-28 dni nie wykazało objawów toksycznych. Wyższe dawki dożylne (>5 mg/kg mc.) u psów indukowały objawy autonomiczne (ślinienie, tachykardia, tachypnoe). Doustne podawanie do 25 mg/kg mc. przez 28 dni u szczurów było dobrze tolerowane. W badaniach przewlekłych (do 6 miesięcy) nie stwierdzono układowych działań toksycznych przy dawce doustnej 100 mg/kg mc. u szczurów, natomiast u psów dawki doustne >45 mg/kg mc. powodowały obniżenie łaknienia i wymioty, a dożylne >5 mg/kg mc. przez 90 dni wywoływały objawy neurologiczne i kardiopulmonalne, które były odwracalne i nie towarzyszyły zmianom laboratoryjnym ani histopatologicznym.
anoreksja, drgawki, działanie embriotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, krwawienie łożyskowe, LD50, poronienie, potencjał rakotwórczy, tachykardia, tachypnoe, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, winpocetyna, wzmożone ślinienie - Leksykon substancji czynnych
Wapń dobesylan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przeprowadzone badania przedkliniczne wapnia dobesylanu, substancji czynnej preparatu Doxium 500, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach zaobserwowano zmiany histologiczne w tkance nerkowej jedynie przy dawkach około 13,5-krotnie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, co wskazuje na istotny margines bezpieczeństwa. Ponadto, w badaniach teratogenności i fetotoksyczności na myszach, szczurach (do 30-krotnej dawki terapeutycznej) oraz królikach (do 13,5-krotnej dawki terapeutycznej) nie stwierdzono działania teratogennego ani fetotoksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w okresie ciąży.
Ocena genotoksyczności wapnia dobesylanu nie wykazała działania mutagennego, co jest istotne dla długoterminowego bezpieczeństwa klinicznego preparatu Doxium 500. Należy jednak podkreślić brak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego tej substancji, gdyż nie przeprowadzono badań kancerogenności. Podsumowując, dostępne dane przedkliniczne wskazują na szeroki margines bezpieczeństwa wapnia dobesylanu, zwłaszcza w kontekście braku efektów teratogennych i genotoksycznych przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane dawki terapeutyczne.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aroma-Activ –
Produkt leczniczy Aroma-Activ w postaci maści zawiera kamforę racemiczną (1,0 g/100 g), mentol (1,0 g/100 g), olejek jałowcowy (0,5 g/100 g), olejek sosnowy (0,5 g/100 g) oraz olejek terpentynowy (0,5 g/100 g). Pomimo obecności tych substancji czynnych o znanych właściwościach miejscowych, Charakterystyka Produktu Leczniczego nie zawiera szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, takich jak toksyczność ostra, przewlekła, genotoksyczność, kancerogenność czy wpływ na reprodukcję. Brak tych informacji ogranicza możliwość pełnej oceny ryzyka związanego z użyciem tego preparatu na podstawie badań eksperymentalnych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Orofar Junior 1 mg + 1 mg
Produkt leczniczy Orofar Junior zawiera 1 mg benzoksoniowego chlorku oraz 1 mg lidokainy chlorowodorku w tabletkach do ssania. Przeprowadzone badania przedkliniczne, obejmujące toksyczność ostrą i przewlekłą, nie wykazały istotnych zagrożeń zdrowotnych przy stosowaniu terapeutycznych dawek obu substancji, zarówno indywidualnie, jak i w połączeniu. Dodatkowo, testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani genotoksycznego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii długoterminowej. Badania reprodukcyjne również nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka, przebieg ciąży ani rozwój pourodzeniowy, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania u pacjentek w wieku rozrodczym.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, chlorek benzoksoniowy, chlorowodorek lidokainy, działanie niepożądane, genotoksyczność, monoterapia, Orofar Junior, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, tabletka do ssania, terapia długoterminowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon substancji czynnych
Lilia tygrysia – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
W preparacie Pascofemin, zawierającym Lilium lancifolium D3 w stężeniu 0,75 g/10 g produktu (rozcieńczenie D3), brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej substancji. Nie przeprowadzono standardowych badań toksykologicznych, takich jak toksyczność ostra i przewlekła, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję i rozwój. Pascofemin zawiera również 34% (V/V) etanolu, co może mieć istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu u wybranych grup pacjentów. Preparat dostępny jest w formie kropli doustnych, co może wpływać na jego profil farmakologiczny i bezpieczeństwo terapii.
Aletris farinosa, badanie toksykologiczne, Caulophyllum thalictroides, Chamaelirium luteum, Cimicifuga racemosa, Fraxinus americana, genotoksyczność, krople doustne, lilia tygrysia, Lilium lancifolium, Pascofemin, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, Pulsatilla pratensis, Senecio aureus, składnik homeopatyczny, Strychnos ignatii, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, Vitex agnus-castus - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levirox 125 mcg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej produktu leczniczego Levirox, wykazały bardzo niską toksyczność ostrą, nawet przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne. W badaniach toksyczności przewlekłej na szczurach i psach zaobserwowano niekorzystne zmiany, takie jak hepatopatia, pierwotny zespół nerczycowy oraz zmiany masy narządów wewnętrznych, jednak występowały one wyłącznie przy wysokich dawkach. Brak jest danych dotyczących toksycznego wpływu lewotyroksyny na funkcje rozrodcze, przebieg ciąży oraz rozwój płodu, gdyż formalne badania w tym zakresie nie zostały przeprowadzone.
dawka terapeutyczna, funkcja rozrodcza, hepatopatia, hormon tarczycy, indukcja nowotworu, Levirox, lewotyroksyna sodowa, model zwierzęcy, narząd wewnętrzny, patologia wątroby, pierwotny zespół nerczycowy, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil toksykologiczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie genomu, wpływ na rozród - Leksykon substancji czynnych
Cefiksym – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania cefiksymu, substancji czynnej dostępnej w preparatach Cetix (tabletki powlekane 400 mg oraz granulat do sporządzania zawiesiny doustnej 100 mg/5 ml), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. W zakresie toksyczności przewlekłej nie stwierdzono nowych działań niepożądanych, a testy mutagenności in vivo i in vitro nie potwierdziły potencjału mutagennego. Brak długoterminowych badań rakotwórczości stanowi pewne ograniczenie, jednak negatywne wyniki testów mutagenności sugerują niskie ryzyko karcynogenności. Badania reprodukcyjne na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki) przeprowadzono przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (do 400-krotnie u gryzoni i 4-krotnie u królików). Nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność, rozwój płodu ani działania teratogennego. W badaniach na królikach odnotowano zwiększoną częstość poronień i zgonów matek, co wiązano z wrażliwością tego gatunku na zmiany flory bakteryjnej jelit wywołane antybiotykami, a nie bezpośrednim działaniem toksycznym cefiksymu. Całościowo dane przedkliniczne potwierdzają bezpieczeństwo stosowania cefiksymu w praktyce klinicznej.
antybiotyk, badania przedkliniczne, badanie in vitro, cefiksym, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, flora bakteryjna jelit, granulat do sporządzania zawiesiny doustnej, model in vivo, model zwierzęcy, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, tabletka powlekana, toksyczność przewlekła, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Petydyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące petydyny wskazują na zróżnicowaną toksyczność ostrą w zależności od gatunku zwierząt, z wartościami LD50 wynoszącymi 165-193 mg/kg u myszy, 167-240 mg/kg u szczurów oraz 380-660 mg/kg u królików. Brak jest szczegółowych danych dotyczących toksyczności przewlekłej. Istotne jest również wykazanie potencjału mutagennego petydyny na podstawie badań in vivo, które sugerują uszkodzenia chromosomów, co może mieć implikacje dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Brak jest natomiast danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, co stanowi istotną lukę w ocenie długoterminowego bezpieczeństwa tej substancji.
badanie farmakologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, cranioschisis, Dolcontral, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt mutagenny, LD50, mutagenność, petydyna, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, ryzyko teratogenne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie chromosomów, wada rozwojowa czaszki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Infanrix-IPV 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Infanrix-IPV, zawierająca toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy, hemaglutynina włókienkowa, pertaktyna) oraz inaktywowane wirusy polio typów 1, 2 i 3, została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Standardowe protokoły oceny bezpieczeństwa farmakologicznego nie wykazały szczególnych zagrożeń dla człowieka, a analizy toksykologiczne potwierdziły brak niepokojących sygnałów dotyczących poszczególnych antygenów oraz ich kombinacji w produkcie końcowym. Szczególną uwagę zwrócono na kompatybilność fizykochemiczną i biologiczną składników, w tym wodorotlenku glinu (0,5 mg Al) jako adsorbentu, co jest kluczowe dla skuteczności i bezpieczeństwa szczepionki.
antygen Bordetella pertussis, bezkomórkowy antygen krztuśca, bezpieczeństwo farmakologiczne, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, Infanrix-IPV, pertaktyna, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wirus polio, wodorotlenek glinu, zgodność składników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ramve 10 mg 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ramiprylu wykazały brak toksyczności ostrej przy doustnym podaniu u gryzoni i psów, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa przy jednorazowej dawce. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach zaobserwowano zmiany biochemiczne i morfologiczne, typowe dla działania inhibitorów konwertazy angiotensyny, takie jak przesunięcia elektrolitowe i powiększenie aparatu przykłębuszkowego (szczególnie przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp). Bezpieczne dawki ustalono na poziomie 2 mg/kg/dobę u szczurów, 2,5 mg/kg/dobę u psów oraz 8 mg/kg/dobę u małp, bez występowania efektów toksycznych. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i małpach nie wykazały teratogenności ani wpływu na płodność, jednak wysokie dawki (≥50 mg/kg/dobę) podawane ciężarnym szczurzym spowodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, manifestujące się rozszerzeniem miedniczki nerkowej.
aparat przykłębuszkowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, miedniczka nerkowa, obraz krwi, potencjał mutagenny, powiększenie aparatu przykłębuszkowego, ramipryl, równowaga elektrolitowa osocza, ryzyko kancerogenne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie nerki, właściwość genotoksyczna, właściwość mutagenna, właściwość teratogenna, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rimal 10 mg + 5 mg
Ramipryl wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w badaniach toksyczności ostrej u gryzoni i psów, bez istotnych działań niepożądanych przy pojedynczych dawkach. W badaniach przewlekłych na szczurach, psach i małpach tolerowane dawki wynosiły odpowiednio 2 mg/kg/dobę, 2,5 mg/kg/dobę oraz 8 mg/kg/dobę. Zaobserwowano farmakodynamiczne zmiany w stężeniach elektrolitów i obrazie krwi, a także powiększenie aparatu przykłębuszkowego przy dawce 250 mg/kg/dobę u psów i małp, co jest zgodne z mechanizmem działania inhibitorów ACE. Ramipryl nie wykazywał działania teratogennego ani wpływu na płodność u szczurów, królików i małp, jednak dawki ≥50 mg/kg/dobę podawane w okresie płodowym i laktacji powodowały nieodwracalne uszkodzenia nerek potomstwa, co wskazuje na ryzyko stosowania u kobiet w ciąży i młodych pacjentów. Badania mutagenności potwierdziły brak działania mutagennego i genotoksycznego ramiprylu.
amlodypiny bezylan, aparat przykłębuszkowy, badania mutagenności, dojrzała spermatyda, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, elektrolity w osoczu, gęstość nasienia, gospodarka elektrolitowa, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórki Sertoliego, obraz krwi, poszerzenie miedniczek nerkowych, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rivaroxaban Bayer 2,5 mg
Rywaroksaban przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które potwierdziły jego korzystny profil bezpieczeństwa farmakologicznego. Badania toksyczności ostrej i wielokrotnego podania nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka, a obserwowane efekty toksyczne były związane z farmakodynamicznym mechanizmem działania leku, w tym zwiększeniem stężeń immunoglobulin IgG i IgA u szczurów. Nie stwierdzono działania fototoksycznego, genotoksycznego ani rakotwórczego, co wskazuje na niskie ryzyko uszkodzeń genetycznych i kancerogenezy. Ponadto, rywaroksaban nie wpływał negatywnie na płodność samców i samic szczurów, co jest istotne z punktu widzenia stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie przedkliniczne, działanie przeciwzakrzepowe, działanie rakotwórcze, fototoksyczność, fotowrażliwość, genotoksyczność, immunoglobulina, kancerogeneza, poronienie, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, toksyczność ostra, toksyczność pediatryczna, toksyczność prenatalna, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, zaburzenie kostnienia, zmiana łożyskowa, zmiana wątrobowa - Leksykon substancji czynnych
Cyklamen purpurowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cyklamen purpurowy (Cyclamen purpurascens) jest aktywnym składnikiem preparatów Mastodynon (81,0 mg/tabletka) oraz Mastodynon N (10 g/100 g roztworu), występującym w potencji D4. Przeprowadzone badania przedkliniczne nie wykazały toksyczności ostrej ani przewlekłej związanej z jego stosowaniem. Testy genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, potwierdziły brak działania mutagennego, co eliminuje ryzyko indukcji zmian genetycznych prowadzących do nowotworów lub zaburzeń dziedzicznych.
badania in vitro, badania in vivo, badania płodności, cyklamen purpurowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, Mastodynon, Mastodynon N, potencjał genotoksyczny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe, wady wrodzone - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z boczni piłkowanej – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Produkt leczniczy Fitoprost zawiera 160 mg wyciągu z Serenoa repens (boczni piłkowanej), odpowiadającego 1040-1440 mg owoców tej rośliny, pozyskiwanego metodą ekstrakcji nadkrytycznym dwutlenkiem węgla. W dostępnej dokumentacji brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tego wyciągu w formie zastosowanej w Fitoprost, w tym ocen toksyczności ostrej, przewlekłej, genotoksyczności, potencjału rakotwórczego oraz toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej. Brak tych danych ogranicza możliwość pełnej oceny profilu bezpieczeństwa produktu na etapie przedklinicznym.
bocznie piłkowana, dane przedkliniczne, doświadczenie kliniczne, dwutlenek węgla w warunkach nadkrytycznych, Fitoprost, genotoksyczność, owoc boczni piłkowanej, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wyciąg z Serenoa repens - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memotropil 20% 12 g/60 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa piracetamu, substancji czynnej leku Memotropil 20%, wykazały niski potencjał toksyczności oraz wysoki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej podawano jednorazowe dawki do 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów i psów, nie obserwując nieodwracalnych efektów toksycznych. W badaniach wielokrotnych stosowano dawki do 4,8 g/kg/dobę u myszy oraz 2,4 g/kg/dobę u szczurów, bez istotnych działań toksycznych na narządy wewnętrzne. Dożylne podawanie piracetamu w dawkach do 1 g/kg/dobę przez 4-5 tygodni u szczurów i psów również nie wykazało toksyczności, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa stosowania Memotropilu 20% w formie roztworu do infuzji (200 mg/ml, 12 g w 60 ml).
Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego ani kancerogennego piracetamu. W rocznym badaniu na psach, z dawkami stopniowo zwiększanymi od 1 do 10 g/kg/dobę, zaobserwowano jedynie łagodne zaburzenia ze strony układu pokarmowego, takie jak wymioty, zmiana konsystencji kału oraz zwiększone spożycie wody, które wystąpiły przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne. Podsumowując, piracetam charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, co potwierdza jego niską toksyczność, brak działania genotoksycznego i kancerogennego oraz tolerancję podania dożylnego, istotną dla terapii Memotropilem 20%.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, długotrwałe stosowanie, działanie kancerogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, model doświadczalny, piracetam, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, roztwór do infuzji, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia układu pokarmowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anapran 275 mg
Przedkliniczne badania naproksenu sodowego, substancji czynnej preparatu Anapran, nie wykazały działania rakotwórczego u szczurów, co jest istotne dla oceny długoterminowego bezpieczeństwa leku. W testach na szczurach, królikach i myszach, naproksen podawany w dawkach sześciokrotnie wyższych niż terapeutyczne u ludzi nie wpływał negatywnie na funkcje rozrodcze ani płodność, co sugeruje brak istotnego ryzyka dla tych parametrów u pacjentów. Jednakże, u szczurów zaobserwowano opóźnienie i utrudnienie porodu, co wskazuje na konieczność ostrożności przy stosowaniu naproksenu u kobiet w ciąży, zwłaszcza w okresie okołoporodowym.
Anapran, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, funkcja rozrodcza, naproksen, naproksen sodowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opóźnienie porodu, płodność, profil bezpieczeństwa, ryzyko potencjalne, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u małp przy dawkach 0,5-4 mg/kg/dobę, manifestujące się poważnymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu oraz liczne deformacje kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji). U królików, przy dawkach 3-20 mg/kg/dobę, zaobserwowano anomalie rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Toksyczność ostra wykazała dawki letalne powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi. U małp, dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni indukowały znaczną toksyczność hematologiczną i narządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały łagodne, odwracalne zmiany w szpiku i układzie immunologicznym, przy czym 1 mg/kg/dobę odpowiada dawce ludzkiej na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, toksyczność szpiku kostnego, układ krwiotwórczy, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acurenal 40 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne chinaprylu wykazały relatywnie niską toksyczność ostrą przy podaniu doustnym, z wartościami LD50 wynoszącymi 1739-1840 mg/kg u myszy oraz 3541-4280 mg/kg u szczurów, natomiast podanie dożylne charakteryzowało się niższymi wartościami LD50: 504-523 mg/kg u myszy i 107-158 mg/kg u szczurów. Wielokrotne podanie doustne w dawkach do 200 mg/kg/dobę u szczurów i 125 mg/kg/dobę u psów przez 2 tygodnie było dobrze tolerowane, choć dawki ≥400 mg/kg u szczurów i ≥125 mg/kg u psów powodowały podrażnienie przewodu pokarmowego oraz umiarkowane zwiększenie stężenia azotu mocznikowego we krwi. Badania reprodukcyjne u szczurów nie wykazały istotnych zaburzeń płodności ani rozwoju płodów przy dawkach 10-100 mg/kg/dobę, jednak podanie w późnej ciąży (25-150 mg/kg) skutkowało zmniejszeniem masy ciała potomstwa, a u królików stwierdzono toksyczny wpływ na płód. Chinapryl przenika do mleka samic w stężeniu 3-5% stężenia we krwi po 3-5 godzinach od podania.
Acurenal, azot mocznikowy we krwi, badania przedkliniczne, chinapryl, chinaprylat, chłoniako-naczyniaki krezki, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, LD50, podanie doustne, podanie dożylne, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, stężenie w mleku, test Amesa, tłuszczak, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność wielokrotnego podania, wpływ na płodność, współczynnik płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olpinat 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że ostra toksyczność u gryzoni objawia się typowymi dla neuroleptyków efektami, takimi jak sedacja, drżenia, drgawki i zahamowanie przyrostu masy ciała, z LD50 wynoszącą około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów i małp pojedyncze dawki doustne do 100 mg/kg były tolerowane, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiopulmonalne. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów i psów) dominowały objawy hamowania OUN, działania antycholinergicznego oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalna neutropenia, trombocytopenia i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. Zaobserwowano również odwracalne zmiany hormonalne u szczurów, takie jak hiperprolaktynemia z wtórnymi zmianami w narządach rozrodczych.
cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie kancerogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, leukocyt, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neo-Cardiol 124,8 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne wyciągu z kwiatostanu głogu, substancji czynnej produktu leczniczego Neo-Cardiol, wykazały bardzo niski potencjał toksyczny. W badaniach toksyczności ostrej, po jednorazowym podaniu doustnym dawki 3000 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów, nie zaobserwowano objawów toksycznych, a dawka letalna (LD50) nie została ustalona. W badaniach toksyczności przewlekłej, obejmujących szczury i psy, podawano dawki 30, 90 oraz 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni, nie stwierdzając żadnych działań toksycznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
badanie przedkliniczne, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja na substancję, gryzonie laboratoryjne, Neo-Cardiol, oligomeryczna procyjanidyna, płodność, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg z głogu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elenium 5 mg
Dokumentacja przedkliniczna leku Elenium (chlordiazepoksyd) w dawkach 5 mg, 10 mg i 25 mg jest ograniczona, szczególnie w zakresie długoterminowego bezpieczeństwa farmakologicznego. Brakuje danych dotyczących potencjału mutagennego i karcynogennego, toksyczności przewlekłej, wpływu na rozrodczość oraz farmakologii bezpieczeństwa na modelach zwierzęcych. W związku z tym, ocena ryzyka długotrwałego stosowania chlordiazepoksydu opiera się głównie na danych klinicznych i doświadczeniu z praktyki medycznej, gdzie lek jest szeroko stosowany i jego profil działań niepożądanych jest dobrze poznany.
badanie przedkliniczne, benzodiazepina, bezpieczeństwo farmakologiczne, chlordiazepoksyd, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, laktoza jednowodna, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, sacharoza, tabletka drażowana, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, żółcień pomarańczowa - Leksykon substancji czynnych
Fenofibrat – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania fenofibratu wykazały niską toksyczność ostrą przy bardzo wysokich dawkach (3200-24000 mg/kg m.c. przez 7 dni) bez zgonów zwierząt. W badaniach podostrych i przewlekłych na szczurach (0-1000 mg/kg m.c./dobę) zaobserwowano wzrost aktywności AspAT, powiększenie wątroby oraz rozrost peroksysomów przy dawkach >30 mg/kg. Trzymiesięczne podawanie kwasu fenofibrynowego skutkowało toksycznym działaniem na mięśnie szkieletowe typu I, degeneracją mięśnia sercowego, niedokrwistością i spadkiem masy ciała, przy czym toksyczność mięśniowa nie występowała do dawki 30 mg/kg (około 17-krotność maksymalnej dawki dla ludzi). U psów obserwowano zmniejszenie masy ciała, kamicę żółciową, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz odwracalne zmiany w przewodzie pokarmowym przy dawkach 25 mg/kg m.c./dobę (długoterminowo) i 50-100 mg/dobę (krótkoterminowo). Fenofibrat nie wykazał mutagenności w testach Amesa, aberracji chromosomowych ani innych testach genotoksyczności.
aberracja chromosomowa, aminotransferaza asparaginianowa, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, fenofibrat, gruczolak trzustki, hipospermia, kamica żółciowa, kwas fenofibrynowy, mutagenność, niedojrzałość jajników, niedokrwistość, nowotwór komórek śródmiąższowych jąder, nowotwór wątroby, opóźnienie porodu, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, rozrost peroksysomów, rozszczep kręgosłupa, śródmiąższowe zapalenie nerek, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wakuolizacja jąder, włókno mięśniowe typu I, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Węglan dihydroksyglinowo-sodowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne węglanu dihydroksyglinowo-sodowego wykazały bardzo niski potencjał toksyczny przy podaniu dożołądkowym, z dawkami tolerowanymi do 9,6 g/kg m.c. u myszy oraz 4,8 g/kg m.c. u szczurów, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa preparatów takich jak Alugastrin (tabletki 340 mg, zawiesina 1,02 g/15 ml). Długoterminowe badania na szczurach (6 miesięcy) nie wykazały bioakumulacji glinu w kościach ani surowicy, co eliminuje ryzyko kumulacji tego pierwiastka przy przewlekłym stosowaniu. Ponadto, badania reprodukcyjne na chomikach, szczurach i królikach nie ujawniły działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badania przedkliniczne, bioakumulacja, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, embriogeneza, margines bezpieczeństwa, organogeneza, podanie dożołądkowe, profil toksykologiczny, tabletki do rozgryzania i żucia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, węglan dihydroksyglinowo-sodowy, zawiesina doustna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ospen 1000 1 000 000 j.m.
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fenoksymetylopenicyliny potasowej obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. W badaniach toksyczności ostrej po podaniu doustnym wyznaczono LD50 na poziomie 2 g/kg masy ciała u myszy albinosów oraz 3,2 g/kg u szczurów albinosów. Objawy toksyczności obejmowały neurologiczne (osowiałość, drżenia, pobudzenie, drgawki), oddechowe (ciężki oddech) oraz skutki końcowe w postaci nagłych zgonów z powodu zatrzymania akcji oddechowej. W badaniach przewlekłych, przy podawaniu fenoksymetylopenicyliny benzatynowej w stężeniach 0,1% i 0,2% w diecie szczurów, nie zaobserwowano zaburzeń czynności wątroby, nerek ani obecności krwi w moczu, choć odnotowano wpływ na wzrost po posiłku. U psów i królików nie stwierdzono zmian w zachowaniu, masie ciała, funkcji wątroby i nerek ani obecności krwi w moczu.
aplazja szpiku, badanie autopsyjne, czynność wątroby, dawka śmiertelna, drgawki, fenoksymetylopenicylina benzatynowa, fenoksymetylopenicylina potasowa, klirens nerkowy, krew obwodowa, krwiomocz, linia erytroidalna, linia mieloidalna, narząd miąższowy, reakcja zapalna, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, zatrzymanie akcji oddechowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – FANHDI 100 j.m./ml; 1000 j.m. + 120 j.m./ml; 1200 j.m.
Produkt leczniczy FANHDI zawiera ludzkie VIII czynnik krzepnięcia (FVIII) oraz czynnik von Willebranda (VWF), które są fizjologicznymi składnikami osocza. W badaniach przedklinicznych wykazano, że dawki kilkakrotnie przewyższające dawki terapeutyczne (250 j.m., 500 j.m. lub 1000 j.m. FVIII oraz 300 j.m., 600 j.m. lub 1200 j.m. VWF) nie wywołują toksyczności u zwierząt laboratoryjnych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Standardowe badania toksyczności ostrej uznano za nieistotne klinicznie, gdyż podanie dawek wyższych niż terapeutyczne prowadzi do przeciążenia łożyska naczyniowego zwierząt, uniemożliwiając wiarygodną ocenę toksyczności. Ze względu na immunogenność ludzkich białek, badania toksyczności przewlekłej u zwierząt są niemożliwe do przeprowadzenia.
aktywność specyficzna, czynnik VIII krzepnięcia, czynnik von Willebranda, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, FVIII:C, immunogenność, ludzki czynnik VIII krzepnięcia, ludzki czynnik von Willebranda, margines bezpieczeństwa, potencjał rakotwórczy i mutagenny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Stresolek –
Produkt leczniczy Stresolek, będący złożonym preparatem roślinnym zawierającym nalewki i wyciągi z korzenia kozłka, ziela melisy, serdecznika, kwiatów lawendy oraz szyszek chmielu, nie przeszedł pełnego zakresu przedklinicznych badań bezpieczeństwa wymaganych dla nowoczesnych leków syntetycznych. W dokumentacji rejestracyjnej brak jest danych dotyczących potencjału genotoksycznego (brak testów Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowych), mutagennego oraz toksyczności reprodukcyjnej, w tym wpływu na płodność, rozwój zarodka i płodu. Ponadto nie wykonano standardowych badań toksykologicznych obejmujących toksyczność ostrą, przewlekłą, narządową oraz rakotwórczość. Produkt zawiera około 50% [v/v] etanolu, co jest istotne przy ocenie bezpieczeństwa, zwłaszcza w kontekście długotrwałej terapii.
aberracja chromosomowa, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, genotoksyczność, korzeń kozłka, kwiat lawendy, mutacja genetyczna, ocena bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, preparat roślinny, surowiec zielarski, szyszka chmielu, test Amesa, test in vitro, test in vivo, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, ziele melisy, ziele serdecznika - Leksykon substancji czynnych
Nalewka kozłkowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nalewka kozłkowa (Valerianae tinctura), stanowiąca 24,9 g na 100 g produktu Krople żołądkowe z papaweryną (Fortestomachicae), jest pozyskiwana przy użyciu 70% etanolu, a sam produkt zawiera 67-74% obj. etanolu. Aktualnie brak jest kompleksowych danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tej substancji aktywnej, w tym badań toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału genotoksycznego, rakotwórczego oraz wpływu na rozrodczość. W charakterystyce produktu leczniczego nie przedstawiono szczegółowych wyników badań przedklinicznych zarówno dla nalewki kozłkowej, jak i pozostałych składników aktywnych, takich jak nalewka miętowa, nalewka gorzka, nalewka z dziurawca oraz papaweryny chlorowodorek.
badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, etanol 70%, Fortestomachicae, krople żołądkowe z papaweryną, nalewka gorzka, nalewka kozłkowa, nalewka miętowa, nalewka z dziurawca, papaweryny chlorowodorek, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na rozrodczość, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluanxol 3 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flupentyksolu wykazały niską toksyczność ostrą, co wskazuje na niewielkie ryzyko poważnych działań niepożądanych przy jednorazowym podaniu, nawet w przypadku przedawkowania. Długotrwałe podawanie leku w modelach zwierzęcych nie ujawniło istotnych efektów toksycznych, które mogłyby ograniczać jego stosowanie kliniczne. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach zaobserwowano nieznaczny wpływ na liczbę ciąż, szczególnie przy dawkach przekraczających te stosowane u ludzi. Kompleksowe testy na myszy, szczurach i królikach nie wykazały działania teratogennego flupentyksolu, co potwierdza brak wad wrodzonych u potomstwa zwierząt eksperymentalnych.
absorpcja zarodków, badanie płodności, działanie niepożądane, działanie teratogenne, flupentyksol, model zwierzęcy, poronienie spontaniczne, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, utrata zarodków poimplantacyjna - Leksykon substancji czynnych
Eprosartan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eprosartan, substancja czynna leku Teveten, wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej, co potwierdzają badania na szczurach i myszach przy dawkach do 3000 mg/kg m.c. oraz na psach do 1000 mg/kg m.c., bez przypadków śmiertelnych. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów nie zaobserwowano objawów toksyczności przy dawkach do 1000 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy. U psów dawki ≥30 mg/kg m.c./dobę przez 6 miesięcy powodowały przejściowe zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych (erytrocyty, hemoglobina, hematokryt), które uległy normalizacji po roku mimo kontynuacji leczenia, co sugeruje adaptacyjne mechanizmy kompensacyjne. W badaniach reprodukcyjnych u ciężarnych królików dawka 10 mg/kg m.c./dobę w późnym okresie ciąży wywołała zgony matek i płodów, natomiast dawka 3 mg/kg m.c./dobę była toksyczna jedynie dla matek, bez wpływu na płody, co jest zgodne z profilem antagonistów receptora angiotensyny II. Ocena genotoksyczności eprosartanu, przeprowadzona w badaniach in vitro i in vivo, nie wykazała działania mutagennego ani genotoksycznego. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (do 600 mg/kg m.c./dobę) i myszach (do 2000 mg/kg m.c./dobę) przez okres 2 lat nie potwierdziły potencjału onkogennego tej substancji. Podsumowując, eprosartan charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa w zakresie toksyczności ostrej i przewlekłej, brakiem działania genotoksycznego oraz rakotwórczego, jednak wymaga ostrożności w stosowaniu u ciężarnych ze względu na potencjalną toksyczność reprodukcyjną.
antagonista receptora angiotensyny II, badania in vitro, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, eprosartan, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, krwinki czerwone, parametry czerwonokrwinkowe, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, Teveten, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Marimigran 100 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne preparatu Marimigran, zawierającego ziele maruny (Tanacetum parthenium), wykazały brak działania mutagennego w trzech niezależnych testach Amesa, co wskazuje na brak potencjału genotoksycznego substancji czynnej. W badaniu toksyczności rozwojowej u ciężarnych szczurów stwierdzono toksyczność wobec matek i płodów przy dawkach około 58,7-krotnie przekraczających zalecaną dawkę terapeutyczną dla ludzi, co sugeruje ograniczone ryzyko przy standardowej ekspozycji klinicznej. Jednakże brak jest kompleksowych danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, w tym wpływu na płodność, rozwój zarodka i przebieg ciąży, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa preparatu.
badanie kliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie toksyczne, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, praktyka medyczna, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka, test Amesa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, ziele maruny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neosine forte 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, substancja czynna Neosine forte, wykazuje niską toksyczność w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) przy dawkach sięgających 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 50-krotność maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach nie wykazały potencjału nowotworowego, a standardowe testy mutagenności in vivo i in vitro (w tym na ludzkich limfocytach) potwierdziły brak właściwości mutagennych i genotoksycznych inozyny pranobeksu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka LD50, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, inozyna pranobeksu, limfocyt krwi obwodowej, nowotwór, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dicloreum 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa diklofenaku sodowego, substancji czynnej preparatu Dicloreum 50 mg, wykazały niską toksyczność ostrą z wartościami LD50 po podaniu domięśniowym wynoszącymi >225 mg/kg u szczurów oraz >250 mg/kg u myszy. Badania na królikach nie wykazały zaburzeń hemodynamicznych, co świadczy o dobrej tolerancji układu sercowo-naczyniowego przy ostrym narażeniu. Długotrwałe podawanie diklofenaku w dawkach terapeutycznych nie powodowało istotnych skutków ubocznych, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu przewlekłym.
dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, diklofenak sodowy, działanie teratogenne, indukcja mutacji, podanie domięśniowe, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, ryzyko rozwoju nowotworów, skutki uboczne, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon substancji czynnych
Ipidakryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania ipidakryny chlorowodorku wykazały umiarkowaną toksyczność ostrą z wartościami LD50 wynoszącymi odpowiednio 68 mg/kg (myszy, doustnie), 62 mg/kg (szczury, doustnie), 55 mg/kg (króliki, doustnie) oraz 52 mg/kg (nieokreślony gatunek, podskórnie). Toksyny przewlekłe ujawniły rzadkie i krótkotrwałe działania niepożądane, głównie związane z pobudzeniem receptorów M-cholinergicznych, co umożliwia elastyczne dostosowanie dawkowania w celu optymalizacji efektu terapeutycznego. Badania genotoksyczności i teratogenności nie wykazały potencjału mutagennego, rakotwórczego ani embriotoksycznego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania ipidakryny u kobiet w ciąży oraz w kontekście długotrwałej terapii.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo stosowania, dawka letalna, dawka letalna 50, działanie embriotoksyczne, działanie immunotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ipidakryny chlorowodorek, potencjał rakotwórczy, receptor M-cholinergiczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie endokrynologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Proursan 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu ursodeoksycholowego (UDCA), substancji czynnej leku Proursan, wykazały brak istotnej toksyczności ostrej przy jednorazowym podaniu nawet dużych dawek. W badaniach toksyczności przewlekłej na małpach zaobserwowano hepatotoksyczność objawiającą się zaburzeniami enzymów wątrobowych oraz zmianami morfologicznymi, takimi jak proliferacja przewodów żółciowych, ogniskowe zapalenie wrotne i martwica hepatocytów. Mechanizm toksyczności wiązał się z kumulacją kwasu litocholowego, metabolitu UDCA, który u małp nie ulega detoksykacji, natomiast u ludzi jest skutecznie unieczynniany, co eliminuje ryzyko hepatotoksyczności w praktyce klinicznej. Badania genotoksyczności i rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania mutagennego ani kancerogennego, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa UDCA.
aplazja, badania in vitro, badania in vivo, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karcynogeneza, kwas litocholowy, kwas ursodeoksycholowy, martwica hepatocytów, mutagenność, proliferacja przewodów żółciowych, przestrzeń wrotna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zapalenie wrotne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alpragen 1 mg
Przedkliniczne badania alprazolamu wykazały brak właściwości mutagennych i genotoksycznych, potwierdzony negatywnym wynikiem testu Amesa in vitro oraz brakiem nieprawidłowości chromosomalnych w teście mikrojądrowym in vivo u szczurów przy dawce do 100 mg/kg (500-krotność maksymalnej zalecanej dawki dobowej dla ludzi 10 mg). Długoterminowe badania karcynogenności na szczurach i myszach, przy dawkach odpowiednio do 30 mg/kg/dobę (150x MZDD) i 10 mg/kg/dobę (50x MZDD), nie wykazały działania rakotwórczego. W zakresie wpływu na rozrodczość, alprazolam nie oddziaływał negatywnie na płodność szczurów przy dawkach do 5 mg/kg/dobę (25x MZDD), choć ekspozycja prenatalna wiązała się z opóźnieniem rozwoju płodowego oraz zmianami behawioralnymi potomstwa, których znaczenie kliniczne wymaga dalszych badań.
badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, droga doustna, działanie karcynogenne, ekspozycja prenatalna, maksymalna zalecana dawka, napad padaczkowy, neowaskularyzacja rogówki, nieprawidłowość chromosomalna, płodność, pochodna benzodiazepiny, podanie wielokrotne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu, toksyczność przewlekła, właściwość genotoksyczna, wpływ na rozrodczość, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Co-Amlessa 4 mg + 10 mg + 1,25 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania peryndoprylu, indapamidu i amlodypiny, zarówno indywidualnie, jak i w skojarzeniu w produkcie Co-Amlessa, wykazały korzystny profil toksykologiczny. Peryndopryl wykazywał odwracalne uszkodzenia nerek u szczurów i małp przy przewlekłym podawaniu, bez potencjału mutagennego i rakotwórczego. Badania reprodukcyjne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, choć inhibitory ACE mogą powodować działania niepożądane w późnym okresie rozwoju płodowego. Indapamid, podawany w dawkach od 40 do 8000-krotnie wyższych niż terapeutyczne, wywoływał spodziewane efekty moczopędne, a toksyczność ostra wiązała się z farmakologicznym działaniem leku. Testy mutagenności i rakotwórczości indapamidu były negatywne. Skojarzenie peryndoprylu z indapamidem wykazało nieco większą toksyczność, głównie żołądkowo-jelitową i matczyną, jednak przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, bez nasilenia nefrotoksyczności.
amlodypina, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, diuretyk, działanie farmakologiczne, działanie moczopędne, embriotoksyczność, hormon folikulotropowy, indapamid, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, margines bezpieczeństwa, peryndopryl, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, rozszerzenie naczyń obwodowych, teratogenność, test mutagenności, testosteron, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność żołądkowo-jelitowa, wada wrodzona - Leksykon substancji czynnych
Czynnik XIII ludzki – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Czynnik XIII ludzki, obecny w produkcie leczniczym TISSEEL Lyo w stężeniu 0,6-5 j.m./ml, jest współoczyszczany z fibrynogenem i stanowi integralny składnik kleju fibrynowego stosowanego miejscowo. Ze względu na specyficzny sposób aplikacji (zwykle jednorazowy, miejscowy) oraz brak dystrybucji ogólnoustrojowej, dostępne dane przedkliniczne są ograniczone i nie obejmują kompleksowej oceny toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, działania rakotwórczego, wpływu na reprodukcję oraz stymulacji układu immunologicznego. Badania toksyczności ostrej na szczurach i królikach nie wykazały działań niepożądanych, a testy in vitro potwierdziły brak działania mutagennego oraz dobrą zgodność komórkową i brak cytotoksyczności wobec ludzkich fibroblastów.
aplikacja miejscowa, cytotoksyczność, czynnik XIII ludzki, dystrybucja do narządów, działanie mutagenne, działanie ogólnoustrojowe, działanie rakotwórcze, efekt cytotoksyczny, fibroblast, fibrynogen ludzki, inaktywacja wirusów, klej fibrynowy, metoda rozpuszczalnik/detergent, odczynnik S/D, stymulacja układu immunologicznego, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na reprodukcję, zgodność komórkowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ubistesin (40 mg + 6 mcg)/ml
Dane przedkliniczne dotyczące preparatu Ubistesin, zawierającego 40 mg/ml artykainy chlorowodorku oraz 0,006 mg/ml epinefryny chlorowodorku, potwierdzają jego bezpieczeństwo przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Badania farmakologiczne, toksyczności przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz genotoksyczności nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Artykaina w dawkach supraterapeutycznych wykazuje działanie kardiodepresyjne oraz rozszerzające naczynia krwionośne, natomiast epinefryna wykazuje typowe działanie sympatykomimetyczne. Toksyczność przewlekła ujawnia się u zwierząt laboratoryjnych przy dawkach ≥ 50 mg/kg mc./dobę u szczurów i ≥ 80 mg/kg mc./dobę u psów, co jest dawką znacznie wyższą niż stosowane klinicznie. W badaniach embriotoksyczności nie stwierdzono zwiększonej śmiertelności płodów ani wad rozwojowych przy dawkach do 20 mg/kg mc./dobę (i.v.) u szczurów i 12,5 mg/kg mc./dobę (i.v.) u królików, a działanie teratogenne epinefryny obserwowano jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej kliniczne poziomy.
artykaina chlorowodorek, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, dane przedkliniczne, dawka supraterapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie kardiodepresyjne, działanie niepożądane, działanie sympatykomimetyczne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, epinefryna chlorowodorek, płodność, potencjał genotoksyczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozwój przed- i pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Ubistesin, wstrzyknięcie podskórne