pląsawica Sydenhama

Pląsawica Sydenhama, znana również jako pląsawica mała lub pląsawica reumatyczna, jest neurologicznym powikłaniem gorączki reumatycznej, występującym na podłożu autoimmunologicznym. Rozwija się najczęściej 2-6 miesięcy po infekcji paciorkowcowej grupy A (Streptococcus pyogenes), gdy przeciwciała skierowane przeciwko bakteriom krzyżowo reagują z tkankami ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie jądrami podstawy.

Klinicznie pląsawica Sydenhama charakteryzuje się mimowolnymi, szybkimi, nieregularnymi ruchami, które mogą dotyczyć twarzy, kończyn i tułowia. Typowe objawy obejmują również osłabienie siły mięśniowej, niestabilność emocjonalną oraz zaburzenia mowy. Szczególnie charakterystyczny jest objaw „niespokojnych rąk” podczas badania oraz tzw. „objaw dojenia” polegający na rytmicznym zaciskaniu i rozwieraniu palców dłoni.

Diagnostyka opiera się głównie na kryteriach klinicznych, wywiadzie wskazującym na przebytą infekcję paciorkowcową oraz wykluczeniu innych przyczyn ruchów mimowolnych. Pomocne są badania laboratoryjne (ASO, CRP), EKG oraz badania obrazowe OUN. Leczenie obejmuje antybiotykoterapię penicyliną, leki blokujące receptory dopaminowe (haloperidol, risperidon) lub kwas walproinowy w celu kontroli objawów neurologicznych.

Rokowanie w pląsawicy Sydenhama jest zazwyczaj pomyślne – u większości pacjentów objawy ustępują samoistnie w ciągu 6-9 miesięcy. Jednak u około 20-30% chorych może dojść do nawrotu choroby, szczególnie w ciągu pierwszych 2 lat po zachorowaniu. Profilaktyka wtórna infekcji paciorkowcowych (penicylina) jest kluczowa dla zapobiegania nawrotom.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl