bezmocz
Bezmocz (anuria) to stan kliniczny charakteryzujący się całkowitym brakiem wydalania moczu lub wydalaniem mniej niż 100 ml moczu w ciągu 24 godzin. Jest to poważne zaburzenie, które wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, gdyż świadczy o ciężkim upośledzeniu funkcji nerek.
Etiologia bezmoczy jest zróżnicowana i obejmuje przyczyny przednerkowe (hipowolemia, wstrząs, niewydolność serca), nerkowe (ostre uszkodzenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek, nefropatia kontrastowa) oraz zanerkowe (niedrożność dróg moczowych, kamica moczowa, przerost prostaty). Podstawą diagnostyki jest różnicowanie między tymi trzema głównymi kategoriami przyczyn.
Postępowanie w bezmoczy zależy od przyczyny i obejmuje przywrócenie prawidłowej wolemii, leczenie przyczyn podstawowych oraz w przypadkach ciężkich – wdrożenie terapii nerkozastępczej. Monitorowanie stężenia elektrolitów, mocznika i kreatyniny jest kluczowe w prowadzeniu pacjenta z bezmoczem.
Długotrwały bezmocz prowadzi do gromadzenia produktów przemiany materii, zaburzeń elektrolitowych oraz kwasicy metabolicznej, co może skutkować poważnymi powikłaniami, w tym obrzękiem płuc, arytmiami serca oraz encefalopatią mocznicową. Rokowanie zależy od przyczyny, czasu trwania bezmoczy oraz sprawności wdrożonego leczenia.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cardura XL 8 mg
Przed zastosowaniem leku Cardura XL, zawierającego doksazosynę w dawkach 4 mg lub 8 mg w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, konieczna jest dokładna ocena przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na doksazosynę, pochodne chinazoliny (np. prazosyna, terazosyna) oraz substancje pomocnicze preparatu. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedociśnieniem tętniczym lub niedociśnieniem ortostatycznym ze względu na ryzyko dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego. W przypadku łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) przeciwwskazania obejmują współistniejące przekrwienie górnych dróg moczowych, przewlekłe infekcje dróg moczowych oraz kamicę pęcherza moczowego, które mogą komplikować terapię doksazosyną. Monoterapia doksazosyną jest przeciwwskazana u pacjentów z przepełnieniem pęcherza oraz bezmoczem, niezależnie od obecności niewydolności nerek.
bezmocz, Cardura XL, dieta niskosodowa, doksazosyna w postaci mezylanu, kamica pęcherza moczowego, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nadwrażliwość na doksazosynę, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedrożność przełyku, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność nerek, pochodna chinazoliny, prazosyna i terazosyna, przekrwienie górnych dróg moczowych, przepełnienie pęcherza, przewlekła infekcja dróg moczowych, receptor alfa-adrenergiczny, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, zwężenie światła przewodu pokarmowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 320 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne (amlodypina, walsartan, hydrochlorotiazyd), inne pochodne sulfonamidów, dihydropirydyny oraz substancje pomocnicze. Nie należy stosować leku w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne związane z walsartanem. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności wątroby (marskość, cholestaza), ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), bezmocz oraz pacjentów dializowanych. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią oraz objawową hiperurykemią.
aliskiren, amlodypina walsartan hydrochlorotiazyd, antagonista receptora angiotensyny, bezmocz, bezylan, cholestaza, dializa, działanie niepożądane, działanie teratogenne, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, pochodne dihydropirydyny, pochodne sulfonamidów, stenoza aortalna, tabletka powlekana, trymestr ciąży, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zwężenie drogi odpływu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Trund 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna leku Trund, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%) oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po około 1,3 godzinie u dorosłych. Farmakokinetyka leku jest liniowa, z niewielką zmiennością wewnątrz- i międzyosobniczą, bez wpływu płci, rasy czy rytmu dobowego. Okres półtrwania u dorosłych wynosi 7±1 godzin, a klirens całkowity około 0,96 ml/min/kg masy ciała. Lewetyracetam jest wydalany głównie przez nerki (95% dawki), głównie przez filtrację kłębuszkową z reabsorpcją kanalikową, a jego metabolizm jest minimalny, prowadząc do powstania nieaktywnego metabolitu ucb L057. U osób starszych okres półtrwania wydłuża się do 10-11 godzin, co wiąże się z obniżoną funkcją nerek, a u pacjentów z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawki na podstawie klirensu kreatyniny. Dializa usuwa około 51% leku w trakcie 4-godzinnego zabiegu.
bezmocz, biodostępność, cytochrom P450, dializa, enzymatyczna hydroliza, filtracja kłębuszkowa, glukuronidacja, glukuronylotransferaza, hydroksylaza epoksydowa, interakcje lekowe, izoenzymy, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lewetyracetam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, reabsorpcja kanalikowa, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Doxonex 2 mg
Doksazosyna (Doxonex) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na doksazosynę, inne pochodne chinazoliny (prazosynę, terazosynę) oraz na substancje pomocnicze, w tym laktozę (40 mg w tabletce 2 mg i 80 mg w tabletce 4 mg). Lek nie powinien być stosowany u osób z niedociśnieniem ortostatycznym oraz u pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego i współistniejącym niedociśnieniem tętniczym. Wskazane jest unikanie doksazosyny w obecności przekrwienia górnych dróg moczowych, przewlekłych zakażeń dróg moczowych oraz kamicy pęcherza moczowego, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i powikłań. Monoterapia doksazosyną jest bezwzględnie przeciwwskazana u pacjentów z przepełnieniem pęcherza moczowego, bezmoczem oraz w przypadku współistniejącej lub postępującej niewydolności nerek.
bezmocz, doksazosyna, Doxonex, kamica pęcherza moczowego, karmienie piersią, łagodny rozrost gruczołu krokowego, laktoza, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pochodna chinazoliny, prazosyna, przekrwienie górnych dróg moczowych, przepełnienie pęcherza moczowego, przewlekłe zakażenie dróg moczowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 16 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Candesartan Cilexetil + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, dostępny w dawkach 16 mg + 5 mg + 12,5 mg oraz 16 mg + 10 mg + 12,5 mg, jest złożonym preparatem przeciwnadciśnieniowym o licznych przeciwwskazaniach klinicznych. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentek w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych działań teratogennych. Nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem tętniczym, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory, hipowolemią oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale. Przeciwwskazania nefrologiczne obejmują ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz bezmocz. W zakresie funkcji wątroby lek jest przeciwwskazany w ciężkich zaburzeniach, cholestazie i stanach przedśpiączkowych. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z oporną hipokaliemią, hiponatremią, hiperkalcemią, objawową hiperurykemią oraz dną moczanową.
bezmocz, cholestaza, dna moczanowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, kandesartan cyleksetyl, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodne dihydropirydyny, pochodne sulfonamidów, rzut serca, stan przedśpiączkowy, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warunki hemodynamiczne, wstrząs kardiogenny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zapaść krążeniowa, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azacitidine Zentiva
Azacytydyna wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko powikłań hematologicznych, takich jak niedokrwistość, neutropenia i małopłytkowość, szczególnie w trakcie pierwszych dwóch cykli terapii. Zaleca się wykonywanie morfologii krwi przed każdym cyklem, a w razie potrzeby częściej, celem oceny odpowiedzi na leczenie i toksyczności. Konieczne jest dostosowanie dawki na podstawie wartości nadiru i odpowiedzi hematologicznej. Pacjenci powinni być poinstruowani o natychmiastowym zgłaszaniu gorączki i objawów krwawienia. U osób z dysfunkcją wątroby, zwłaszcza z albuminą <30 g/l i rozległym obciążeniem nowotworowym, obserwowano ryzyko śpiączki wątrobowej i zgonu, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania azacytydyny u pacjentów z zaawansowanymi nowotworami wątroby.
azacytydyna, bezmocz, dwuwęglany w surowicy, hipokaliemia, kreatynina w surowicy, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, naciek płucny, nadir, nerkowa kwasica cewkowa, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, obrzęk obwodowy, obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, testy wątrobowe, toksyczność hematologiczna, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zastoinowa niewydolność serca, zespół kwasu retinowego, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Salazopyrin EN 500 mg
Przedawkowanie sulfasalazyny, leku z grupy sulfonamidów, może prowadzić do poważnych objawów toksycznych obejmujących układ pokarmowy (nudności, wymioty), moczowy (krystaluria, krwiomocz, skąpomocz, bezmocz), metaboliczny (hipoglikemia, methemoglobinemia, sulfhemoglobinemia) oraz reakcje nadwrażliwości (agranulocytoza, pokrzywka). Dawka 25 g sulfasalazyny wywołała łagodne zatrucie, natomiast dawka 43 g w ciągu 24 godzin doprowadziła do śmiertelnego zatrucia z powodu sulfhemoglobinemii i methemoglobinemii. Objawy neurologiczne (zawroty głowy, zaburzenia świadomości) oraz wątrobowe (żółtaczka, podwyższone enzymy) również mogą wystąpić. U noworodków istnieje ryzyko żółtaczki jąder podkorowych, co wymaga szczególnej ostrożności.
agranulocytoza, alkalizacja moczu, bezmocz, błękit metylenowy, diureza, hipoglikemia, krwiomocz, krystaluria, methemoglobinemia, metylotonina, płukanie żołądka, pokrzywka, Salazopyrin EN, sinica, sulfasalazyna, sulfhemoglobinemia, sulfonamid, węgiel aktywny, wodorowęglan sodu, wymienne przetoczenie krwi, zapalenie wielonerwowe, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 10 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed, zawierający ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie, wstrząsem (w tym kardiogennym), ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), istotnym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub tętnicy jedynej czynnej nerki, bezmoczem, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, znacznym zwężeniem zastawki aorty oraz u kobiet w II i III trymestrze ciąży ze względu na ryzyko toksycznego działania na płód. Ponadto, lek nie powinien być stosowany jednocześnie z sakubitrylem i walsartanem (przerwa co najmniej 36 godzin) oraz z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Przeciwwskazane jest także stosowanie podczas pozaustrojowych procedur leczniczych z kontaktami krwi z powierzchniami o ujemnym ładunku elektrycznym ze względu na ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych.
aliskiren, bezmocz, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitory konwertazy angiotensyny, klirens kreatyniny, małowodzie, marskość wątroby, nadwrażliwość na składniki leku, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie tętnicze, niestabilny stan hemodynamiczny, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostry zawał serca, pochodne dihydropirydyny, pochodne sulfonamidowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl z walsartanem, tiazydowe leki moczopędne, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wodobrzusze, wstrząs sercopochodny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zespół nerczycowy, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dalacin C 300 mg
Dawkowanie klindamycyny w postaci kapsułek Dalacin C 300 mg u dorosłych i młodzieży powyżej 14 lat wynosi od 600 mg do 1800 mg na dobę (2-6 kapsułek), podzielone na 3-4 dawki. U dzieci poniżej 14 lat zaleca się stosowanie preparatów o mniejszej zawartości substancji czynnej (75 mg, 150 mg kapsułki lub granulat do syropu 75 mg/5 ml), dostosowując dawkę do masy ciała. Leczenie zakażeń paciorkowcami beta-hemolizującymi powinno trwać co najmniej 10 dni. U pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby oraz nerek nie jest konieczna zmiana dawki przy podawaniu co 8 godzin, jednak w przypadkach zaawansowanych zaburzeń zaleca się monitorowanie stężenia klindamycyny w osoczu i ewentualną korektę dawkowania lub wydłużenie odstępów między dawkami do 8-12 godzin. Klindamycyna nie jest usuwana podczas hemodializy, więc nie wymaga dodatkowych dawek przed lub po zabiegu.
bezmocz, chlorowodorek klindamycyny, ciężka niewydolność, Dalacin C, granulat do sporządzania syropu, hemodializa, klindamycyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paciorkowiec beta-hemolizujący, podanie pozajelitowe, podrażnienie błony śluzowej, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku w osoczu, substancja czynna, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie bakteryjne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Methotrexat-Ebewe 10 mg/ml
Methotrexat-Ebewe (10 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) to lek o silnym działaniu cytotoksycznym i immunosupresyjnym, którego działania niepożądane są ściśle związane z dawką, drogą podania i czasem terapii. Najczęstsze działania niepożądane obejmują hematologiczne zaburzenia, takie jak małopłytkowość i leukopenia (występujące bardzo często, 4-14 dni po podaniu), oraz toksyczne zapalenie błon śluzowych, zwłaszcza wrzodziejące zapalenie jamy ustnej pojawiające się w ciągu 24-48 godzin. Wśród objawów neurologicznych dominują ból głowy i zawroty głowy (bardzo często), a cięższe powikłania, takie jak encefalopatia czy niedowłady, występują niezbyt często. Metotreksat zwiększa ryzyko zakażeń, w tym oportunistycznych i wirusowych, co może prowadzić do zgonu. Wątroba i nerki wymagają regularnego monitorowania ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (wzrost AlAT, AspAT, bilirubiny) oraz nefrotoksyczności (zmniejszony klirens kreatyniny). Działania skórne, takie jak łysienie (bardzo często) i wysypki (często), również są powszechne, a ciężkie reakcje skórne, np. zespół Stevensa-Johnsona, zdarzają się niezbyt często.
agranulocytoza, azotemia, bezmocz, białkomocz, ból gardła, chłoniak złośliwy, działanie immunosupresyjne, hiperurykemia, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwiomocz, leukoencefalopatia, małopłytkowość, marskość wątroby, metotreksat, napady drgawek, niedoczulica, niedokrwistość megaloblastyczna, niedowład połowiczy, niewydolność nerek, ostre rozdęcie okrężnicy, ostre zapalenie wątroby, owrzodzenie pęcherza moczowego, pancytopenia, parestezje, półpasiec, posocznica, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, smoliste stolce, stłuszczenie wątroby, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej, zaburzenia limfoproliferacyjne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenia oportunistyczne, zapalenie błon śluzowych, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zespół Lyella, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Biofarm 1000 mg
Paracetamol w dawce 1000 mg w postaci tabletek powlekanych (Paracetamol Biofarm) cechuje się ogólnie dobrym profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania. Do rzadkich i bardzo rzadkich działań należą zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia), reakcje nadwrażliwości, hipoglikemia, zaburzenia psychiczne (depresja, splątanie, omamy), neurologiczne (drżenie, ból głowy), zaburzenia widzenia, obrzęki, niedociśnienie, skurcz oskrzeli, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (krwawienia, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty), a także zaburzenia czynności wątroby i nerek, w tym hepatotoksyczność i jałowy ropomocz. Częstość występowania tych działań klasyfikowana jest od rzadkich (≥1/10 000 do <1/1 000) do bardzo rzadkich (<1/10 000), a ich rozpoznanie wymaga monitorowania klinicznego i laboratoryjnego podczas terapii.
agranulocytoza, bezmocz, hepatotoksyczność, hipoglikemia, jałowy ropomocz, krwiomocz, leukopenia, martwica wątroby, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, plamica, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg
Lek Tialorid mite, zawierający 2,5 mg amilorydu chlorowodorku i 25 mg hydrochlorotiazydu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancje czynne lub inne składniki preparatu, w tym laktozę jednowodną. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest hiperkaliemia (stężenie potasu > 5,5 mmol/l) oraz hiperkalcemia, które mogą być wynikiem różnych schorzeń, takich jak pierwotna nadczynność przytarczyc czy sarkoidoza. Leku nie należy stosować u osób z ciężką niewydolnością wątroby, stanem przedśpiączkowym w przebiegu marskości wątroby, ciężką niewydolnością nerek, bezmoczem, nefropatią cukrzycową, a także przy podwyższonym stężeniu mocznika (> 10 mmol/l) lub kreatyniny (> 130 µmol/l), jeśli nie jest możliwe częste monitorowanie parametrów biochemicznych. Ponadto, przeciwwskazaniem jest cukrzyca oraz choroba Addisona ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych i pogorszenia kontroli glikemii.
amiloryd chlorowodorek, bezmocz, choroba Addisona, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, encefalopatia wątrobowa, eplerenon, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, leki oszczędzające potas, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancje czynne, nefropatia cukrzycowa, neurotoksyczność, pierwotna nadczynność przytarczyc, pierwotna niedoczynność kory nadnerczy, sarkoidoza, spironolakton, stan przedśpiączkowy, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, sulfonamidy, triamteren, umiarkowana niewydolność nerek, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 10 mg + 5 mg + 25 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed dostępny jest w formie kapsułek twardych zawierających trzy substancje czynne: ramipryl, amlodypinę i hydrochlorotiazyd. Standardowa dawka to jedna kapsułka raz na dobę, przyjmowana niezależnie od posiłków. Lek nie jest wskazany jako terapia początkowa nadciśnienia tętniczego ze względu na ryzyko objawowego niedociśnienia. Dawkowanie należy indywidualnie dostosować, rozpoczynając od monoterapii poszczególnymi składnikami, a następnie przechodząc na preparat złożony. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie zależy od klirensu kreatyniny: standardowa dawka 10 mg + 10 mg + 25 mg przy klirensie ≥60 ml/min, dawka zredukowana 5 mg + 10 mg + 25 mg przy klirensie 30-60 ml/min, a stosowanie jest przeciwwskazane przy klirensie <30 ml/min lub bezmoczu. U pacjentów hemodializowanych lek podaje się kilka godzin po dializie w dawce 5 mg + 10 mg + 25 mg. Konieczne jest regularne monitorowanie funkcji nerek i stężenia potasu w surowicy, a w przypadku pogorszenia czynności nerek leczenie należy przerwać i stosować składniki osobno.
amlodypina, bezmocz, biodostępność, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, hemodializa, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedobór sodu, niedociśnienie tętnicze, pacjent hemodializowany, ramipryl, stężenie potasu, substancja czynna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Albunorm 20%
Albunorm 20% to roztwór albuminy ludzkiej o stężeniu 200 g/l, charakteryzujący się silnym działaniem hyperonkotycznym, około czterokrotnie większym niż osocze. Produkt zawiera 331–368 mg sodu na 100 ml, co stanowi do 18,4% dziennego zalecanego spożycia sodu według WHO, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Podawanie albuminy wymaga ścisłego monitorowania stanu nawodnienia, bilansu elektrolitowego oraz parametrów krzepnięcia, zwłaszcza przy dużych objętościach infuzji. Należy unikać rozcieńczania roztworu wodą do wstrzykiwań ze względu na ryzyko hemolizy. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym, żylakami przełyku, obrzękiem płuc, skazą krwotoczną, ciężką niedokrwistością oraz bezmoczem, a także u osób z ciężkim pourazowym uszkodzeniem mózgu, gdzie stosowanie albuminy wiązało się z wyższą śmiertelnością.
albumina, bezmocz, ciśnienie wrotne, czynniki krzepnięcia, efekt koloido-osmotyczny, erytrocyt, hematokryt, hemodylucja, hemoliza, hiperwolemia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk płuc, parametry krzepnięcia, płytki krwi, pourazowe uszkodzenie mózgu, przepełnienie żył szyjnych, pula osocza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skaza krwotoczna, wstrząs, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Trifas 20 5 mg/ml
Torasemid w postaci roztworu do wstrzykiwań (Trifas 10 i 20) jest przeciwwskazany u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na substancję czynną oraz na substancje pomocnicze preparatu. Należy zachować ostrożność u osób z alergią na sulfonylomoczniki ze względu na podobieństwo strukturalne. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują niewydolność nerek z bezmoczem, śpiączkę wątrobową lub stan przedśpiączkowy, hipotensję, hipowolemię oraz istotne zaburzenia elektrolitowe, takie jak hiponatremia i hipokaliemia. Ponadto, preparat nie powinien być stosowany u pacjentów z zaburzeniami opróżniania pęcherza moczowego (np. rozrost gruczołu krokowego) oraz u kobiet karmiących piersią ze względu na ryzyko przenikania leku do mleka i potencjalne działania niepożądane u niemowląt.
bezmocz, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, diuretyk pętlowy, encefalopatia wątrobowa, funkcja nerek, funkcja wątroby, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, hipowolemia, homeostaza wodno-elektrolitowa, infekcja układu moczowego, kreatynina i mocznik, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność nerek, rozrost gruczołu krokowego, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, sulfonylomoczniki, torasemid, zaleganie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tolzurin 4 mg
Tolzurin (tolterodyny winian) wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla leków o działaniu przeciwmuskarynowym, z dominującymi działaniami niepożądanymi o nasileniu łagodnym lub umiarkowanym. Najczęściej obserwowaną reakcją jest suchość w jamie ustnej, występująca u 23,4% pacjentów w porównaniu do 7,7% w grupie placebo. Inne często zgłaszane działania obejmują niestrawność, zaparcia, ból brzucha, wzdęcia, biegunkę oraz zaburzenia układu nerwowego takie jak zawroty głowy, senność i ból głowy. Palpitacje serca są również często obserwowane, natomiast poważniejsze zaburzenia kardiologiczne (niewydolność serca, arytmia, tachykardia) występują z nieznaną częstością, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu krążenia. Ponadto, Tolzurin może powodować suchość oczu i zaburzenia widzenia, a także paradoksalnie bezmocz i zatrzymanie moczu, które stanowią wskazania do natychmiastowej interwencji medycznej.
aktywność przeciwmuskarynowa, antagonista receptorów muskarynowych, arytmia, bezmocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, demencja, dezorientacja, inhibitor cholinoesterazy, niestrawność, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omamy, palpitacje, parestezja, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktoidalna, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, splątanie, suchość jamy ustnej, suchość oczu, tachykardia, tolterodyny winian, wymioty, wzdęcie, zaburzenia akomodacji, zaburzenia pamięci, zakażenie układu moczowego, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Spironolakton – Przeciwwskazania stosowania
Spironolakton, antagonista aldosteronu z grupy leków moczopędnych oszczędzających potas, wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań, które różnią się nieznacznie w zależności od preparatu (Finospir, Spironol, Spironol 100, Spironolactone Medreg, Verospiron). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (np. laktozę jednowodną w dawkach od 57 mg do 255 mg na tabletkę/kapsułkę), hiperkaliemię, hiponatremię (wymienioną w Finospir), ostrą niewydolność nerek, przewlekłą niewydolność nerek z klirensem kreatyniny <30 ml/min (Finospir) lub GFR <10 ml/min (Verospiron), bezmocz oraz choroby nadnerczy (przełom nadnerczowy w Finospir, choroba Addisona w pozostałych preparatach). U dzieci i młodzieży przeciwwskazane jest stosowanie spironolaktonu przy umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności nerek, co stanowi istotne ograniczenie w porównaniu do dorosłych.
antagonista aldosteronu, bezmocz, choroba Addisona, działanie niepożądane, eplerenon, hiperkaliemia, hiponatremia, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek moczopędny oszczędzający potas, nadwrażliwość na substancję czynną, niedoczynność kory nadnerczy, ostra niewydolność nerek, porfiria, przełom nadnerczowy, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, synteza hemu, wydalanie potasu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Anafranil 10 mg
Przedawkowanie chlorowodorku klomipraminy, substancji czynnej Anafranilu, stanowi poważne zagrożenie ze względu na ryzyko ciężkich powikłań neurologicznych i kardiologicznych. Objawy pojawiają się zwykle w ciągu 4 godzin od przyjęcia nadmiernej dawki, z maksymalnym nasileniem po 24 godzinach, a zagrożenie może utrzymywać się nawet 4-6 dni z powodu przedłużonego wchłaniania, długiego okresu półtrwania i krążenia wątrobowo-jelitowego metabolitów. Klinicznie obserwuje się szerokie spektrum objawów, w tym senność, osłupienie, śpiączkę, ataksję, drgawki, a także poważne zaburzenia rytmu serca (częstoskurcz >100/min, przedłużenie QTc, torsades de pointes), niedociśnienie, wstrząs, niewydolność serca i zatrzymanie akcji serca. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia oddychania, termoregulacji oraz funkcji nerek, np. skąpomocz lub bezmocz.
antidotum, ataksja, bezmocz, bradykardia, chlorowodorek klomipraminy, częstoskurcz, częstoskurcz komorowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, drgawki, hemodializa, hipoksja, intubacja dotchawicza, krążenie wątrobowo-jelitowe, leczenie przeciwdrgawkowe, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, niedociśnienie, niemiarowość serca, niewydolność serca, okres półtrwania, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie kardiologiczne, przedłużenie odstępu QT, rozszerzenie źrenic, ruchy mimowolne, sinica, skąpomocz, sztywność mięśniowa, torsades de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie przedłużone, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenie oddychania, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nidrazid 100 mg
Lek Nidrazid (izoniazyd) w dawce 100 mg należy podawać zgodnie z masą ciała pacjenta oraz wskazaniem terapeutycznym, co jest kluczowe dla skuteczności terapii przeciwgruźliczej. Standardowe dawkowanie u dorosłych wynosi 5 mg/kg mc./dobę, maksymalnie 300 mg/dobę, natomiast u dzieci 5-10 mg/kg mc./dobę, również do 300 mg/dobę. W schemacie podawania dwa razy w tygodniu dawka wzrasta do 15 mg/kg mc., maksymalnie 900 mg na dawkę. W profilaktyce gruźlicy stosuje się 300 mg/dobę u dorosłych i 5-10 mg/kg mc./dobę u dzieci, nie przekraczając 300 mg. Lek należy przyjmować na czczo, co najmniej 30 minut przed posiłkiem lub 2 godziny po, aby zapewnić optymalną biodostępność. W celu zapobiegania neuropatii obwodowej, częstemu działaniu niepożądanemu izoniazydu, zaleca się suplementację witaminą B6 (pirydoksyną) w dawce profilaktycznej 10 mg/dobę, a w przypadku objawów zapalenia nerwu dawkę zwiększa się do 50 mg/dobę.
bezmocz, biodostępność substancji czynnej, działanie niepożądane, gruźlica płucna, izoniazyd, klirens kreatyniny, leczenie przeciwgruźlicze, monitorowanie funkcji nerek, neuropatia obwodowa, niewydolność nerek, pirydoksyna, profilaktyka gruźlicy, stężenie kreatyniny, witamina B6, zaburzenie czynności nerek, zapalenie nerwu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (320 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne (walsartan, hydrochlorotiazyd), pochodne sulfonamidów oraz substancje pomocnicze, w tym laktozę (100,70 mg na tabletkę). Nie należy stosować leku w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenne związane z antagonistami receptora angiotensyny II. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności wątroby (marskość żółciową, cholestazę) oraz poważne zaburzenia nerek, w tym klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min i bezmocz. Ze względu na działanie diuretyczne hydrochlorotiazydu, lek jest niewskazany przy opornej hipokaliemii, hiponatremii, hiperkalcemii oraz objawowej hiperurykemii.
antagonista receptora angiotensyny, bezmocz, cholestaza, cukrzyca, filtracja kłębuszkowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, klirens kreatyniny, kwas moczowy, marskość wątroby żółciowa, nadwrażliwość na lek, nietolerancja laktozy, sulfonamidy, tabletki powlekane, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Co-Dipper 320 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Co-Dipper, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd w dawkach od 80 mg+12,5 mg do 320 mg+25 mg, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne (walsartan, hydrochlorotiazyd), pochodne sulfonamidów oraz substancje pomocnicze. Nie należy stosować go w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko teratogenności i toksyczności dla płodu. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności wątroby (w tym marskość i zastój żółci), które mogą prowadzić do kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych, oraz ciężkie zaburzenia czynności nerek z GFR <30 ml/min/1,73 m² lub bezmocz, co zwiększa ryzyko toksyczności i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny, bezmocz, blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, działanie teratogenne, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotonia, hydrochlorotiazyd, kumulacja leku, marskość wątroby, nadwrażliwość, przesączanie kłębuszkowe, reakcja nadwrażliwości, sulfonamid, trymestr ciąży, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, walsartan z hydrochlorotiazydem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zastój żółci - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azacitidine Eugia
Terapia azacytydyną wiąże się z wysokim ryzykiem hematologicznej toksyczności, manifestującej się niedokrwistością, neutropenią i małopłytkowością, szczególnie nasilonymi w trakcie pierwszych dwóch cykli leczenia. Monitorowanie pełnej morfologii krwi jest niezbędne przed każdym cyklem oraz w razie potrzeby klinicznej. Modyfikacje dawkowania, takie jak redukcja dawki lub odroczenie podania, powinny być rozważane na podstawie wartości nadiru parametrów hematologicznych i odpowiedzi na leczenie. Pacjenci muszą być poinformowani o konieczności natychmiastowego zgłaszania gorączki oraz objawów krwawienia. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza z niskim stężeniem albumin (<30 g/L) i rozległymi przerzutami nowotworowymi, istnieje podwyższone ryzyko śpiączki wątrobowej i zgonu, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania azacytydyny w zaawansowanych nowotworach wątroby.
azacytydyna, bezmocz, hipokaliemia, kortykosteroidy, kwasica kanalikowo-nerkowa, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niewydolność oddechowa, próby wątrobowe, przerzuty nowotworowe, przewlekła białaczka szpikowa, skąpomocz, śpiączka wątrobowa, toksyczność hematologiczna, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zastoinowa niewydolność serca, zespół różnicowania, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Furosemidum Aurovitas 40 mg
Furosemidum Aurovitas jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na furosemid, amiloryd, sulfonamidy lub ich pochodne, a także u osób z nietolerancją laktozy (każda tabletka zawiera 90 mg laktozy jednowodnej). Lek nie powinien być stosowany w stanach hipowolemii lub odwodnienia, ciężkiej hipokaliemii oraz ciężkiej hiponatremii, ze względu na ryzyko nasilenia zaburzeń gospodarki elektrolitowej i hemodynamicznych. Ponadto, furosemid jest przeciwwskazany u pacjentów z bezmoczem lub niewydolnością nerek nieodpowiadającą na leczenie diuretyczne, a także w niewydolności nerek spowodowanej nefrotoksycznością lub hepatotoksycznością oraz w niewydolności nerek związanej ze śpiączką wątrobową.
bezmocz, choroba Addisona, czynniki hepatotoksyczne, encefalopatia wątrobowa, furosemid, glikozydy naparstnicy, hamowanie laktacji, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, karmienie piersią, laktoza jednowodna, linia podziału tabletki, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, nadwrażliwość na sulfonamidy, niedociśnienie, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, porfiria, śpiączka wątrobowa, tabletki niepowlekane, wrażliwość krzyżowa, zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Gabapentin Aurovitas 100 mg
Gabapentin Aurovitas dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 100 mg, 300 mg oraz 400 mg i wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania w zależności od wskazania, wieku pacjenta oraz stanu klinicznego. Terapia powinna być rozpoczynana stopniowo, np. od 300 mg raz na dobę pierwszego dnia, z kolejnym zwiększaniem dawki do 300 mg trzy razy na dobę do trzeciego dnia. W leczeniu padaczki dawki skuteczne mieszczą się w zakresie 900–3600 mg/dobę, z możliwością zwiększania dawki o 300 mg co 2-3 dni, przy minimalnych okresach dostosowywania dawki: do 1800 mg/dobę – minimum 1 tydzień, do 2400 mg/dobę – minimum 2 tygodnie, do 3600 mg/dobę – minimum 3 tygodnie. U dzieci powyżej 6 lat dawka początkowa wynosi 10-15 mg/kg mc./dobę, a skuteczna dawka to 25-35 mg/kg mc./dobę, z dawkami do 50 mg/kg mc./dobę dobrze tolerowanymi w badaniach długoterminowych. Całkowita dawka dobowa powinna być podzielona na trzy dawki, z maksymalnym odstępem nieprzekraczającym 12 godzin, aby zapobiec napadom przełomowym. W leczeniu obwodowego bólu neuropatycznego dawkę można rozpoczynać od 900 mg/dobę, z podobnym schematem zwiększania dawki do 3600 mg/dobę, jednak skuteczność i bezpieczeństwo stosowania powyżej 5 miesięcy nie zostały potwierdzone.
astenia, bezmocz, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, gabapentyna, hemodializa, kapsułki twarde, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, napad przełomowy, nerwoból półpaścowy, neuropatia cukrzycowa, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, obwodowy ból neuropatyczny, padaczka, przeszczep narządu, senność, stężenie w osoczu, tolerancja leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arprenessa 5 mg
Arprenessa, zawierająca peryndopryl z argininą, jest inhibitorem ACE o profilu działań niepożądanych typowym dla tej klasy leków. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy, bóle głowy, parestezje, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcie, biegunka, nudności, wymioty). W badaniu EUROPA ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 0,3% pacjentów leczonych peryndoprylem (n=16/6122) w porównaniu do 0,2% w grupie placebo (n=12/6107), z niedociśnieniem tętniczym u 6 pacjentów, obrzękiem naczynioruchowym u 3 oraz nagłym zatrzymaniem akcji serca u 1 pacjenta. Zgłaszano także częstsze wykluczenia z powodu kaszlu i niedociśnienia w grupie peryndoprylu (6,0% vs 2,1%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), niezbyt często (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10 000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej.
agranulocytoza, astenia, bezmocz, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, dławica piersiowa, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaszel, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, łuszczyca, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, parestezja, pemfigoid, peryndopryl z argininą, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości na światło, rumień wielopostaciowy, senność, SIADH, skurcz oskrzeli, splątanie, szum uszny, tachykardia, udar, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Uldiulan 12,5 mg
Chlortalidon, dostępny w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg (preparat Uldiulan), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tiazydy lub pochodne sulfonamidu, a także u osób z astmą oskrzelową i nietolerancją laktozy (zawartość laktozy jednowodnej wynosi odpowiednio 39,09 mg, 78,18 mg i 156,36 mg na tabletkę). Bezwzględne przeciwwskazania obejmują bezmocz (<100 mg/24h), ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min, stężenie kreatyniny >1,8 mg/100 mL), kłębuszkowe zapalenie nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby (zwłaszcza stany przedśpiączkowe i śpiączka wątrobowa), hiperkalcemię, oporną na leczenie hipokaliemię, ciężką hiponatremię, objawową hiperurykemię oraz nadciśnienie tętnicze w ciąży. Wskazane jest monitorowanie elektrolitów (Na, K, Ca), parametrów nerkowych (kreatynina, mocznik, GFR), wątrobowych oraz stężenia kwasu moczowego podczas terapii, a w przypadku nieprawidłowości rozważyć modyfikację dawki lub odstawienie leku.
astma oskrzelowa, bezmocz, chlortalidon, diuretyk, dna moczanowa, elektrolity, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, kwas moczowy, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedobór potasu, nietolerancja laktozy, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, perfuzja łożyska, pochodne sulfonamidu, reakcja krzyżowa, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, stężenie kreatyniny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki elektrolitowej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amikacin B.Braun 5 mg/ml
Amikacyna, aminoglikozydowy antybiotyk dostępny w stężeniach 2,5 mg/ml, 5 mg/ml oraz 10 mg/ml, wymaga precyzyjnego dawkowania opartego na masie ciała pacjenta oraz ocenie czynności nerek (klirens kreatyniny). U dorosłych i młodzieży (>33 kg) z prawidłową funkcją nerek (klirens ≥50 ml/min) zalecana dawka wynosi 15 mg/kg/dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach po 7,5 mg/kg co 12 godzin, z maksymalną dawką dobową 1,5 g. U dzieci dawka wynosi 15-20 mg/kg/dobę, a u noworodków i wcześniaków odpowiednio 7,5-10 mg/kg co 12 godzin. Monitorowanie stężenia amikacyny w surowicy jest kluczowe, z celem utrzymania stężeń maksymalnych poniżej 35 μg/ml (z wyjątkiem dawkowania raz na dobę) i minimalnych powyżej 10 μg/ml. Terapia powinna trwać 7-10 dni, a w przypadku braku poprawy klinicznej po 3-5 dniach należy rozważyć zmianę leczenia lub dalszą diagnostykę.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotykowrażliwość, azot mocznikowy, bezmocz, beztłuszczowa masa ciała, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializa otrzewnowa, funkcja nerek, hemodializa, klirens kreatyniny, mukowiscydoza, neutropenia, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, ognisko septyczne, patogen, płyn zewnątrzkomórkowy, przewlekła niewydolność nerek, roztwór do infuzji, stężenie amikacyny, stężenie kreatyniny, stężenie leku w osoczu, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek, zakażenie, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Furaginum Adamed 50 mg
Furazydyna w preparacie Furaginum Adamed 50 mg jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub inne pochodne nitrofuranu, w pierwszym trymestrze ciąży, przy ciężkiej niewydolności nerek (szczególnie ze skąpomoczem lub bezmoczem), u osób z polineuropatią (w tym cukrzycową) oraz u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej ze względu na ryzyko hemolizy. W tych sytuacjach stosowanie leku może prowadzić do poważnych działań niepożądanych lub obniżenia skuteczności terapii. Przed rozpoczęciem leczenia konieczna jest dokładna ocena stanu klinicznego pacjenta oraz wykluczenie wymienionych przeciwwskazań.
anemia hemolityczna, bezmocz, furazydyna, hemoliza, lek przeciwbakteryjny, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, nitrofuran, pierwszy trymestr ciąży, pochodna nitrofuranu, polineuropatia, polineuropatia cukrzycowa, reakcja alergiczna, sacharoza, skąpomocz, zakażenie układu moczowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Spironolactone Medreg 25 mg
Spironolactone Medreg, zawierający 25 mg spironolaktonu w tabletce powlekanej, jest lekiem moczopędnym oszczędzającym potas, którego stosowanie wymaga szczegółowej oceny przeciwwskazań. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na spironolakton lub substancje pomocnicze (w tym 71,25 mg laktozy jednowodnej na tabletkę), ostrą niewydolnością nerek, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, bezmoczem oraz u dzieci z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek. Ponadto, choroba Addisona i hiperkaliemia stanowią bezwzględne przeciwwskazania ze względu na ryzyko pogorszenia gospodarki elektrolitowej i hormonalnej oraz potencjalnie zagrażające życiu powikłania hiperkaliemiczne. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena funkcji nerek i stężenia potasu w surowicy.
antagonista aldosteronu, bezmocz, choroba Addisona, dysfagia, eplerenon, hiperkaliemia, laktoza jednowodna, lek moczopędny oszczędzający potas, nadwrażliwość na spironolakton, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, ostra niewydolność nerek, pierwotna niedoczynność kory nadnerczy, spironolakton, suplement potasu, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Meloksam 15 mg
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) hamujący syntezę prostaglandyn, jest przeciwwskazany u kobiet planujących ciążę oraz w trakcie ciąży ze względu na ryzyko negatywnego wpływu na płodność, rozwój zarodka i płodu. Epidemiologiczne dane wskazują na wzrost ryzyka poronień oraz wad rozwojowych serca i powłok brzusznych (gastroschisis), z bezwzględnym ryzykiem wad sercowo-naczyniowych wzrastającym z <1% do około 1,5%, zależnie od dawki i czasu terapii. W pierwszym i drugim trymestrze stosowanie meloksykamu jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy minimalnej dawce i skróconym czasie leczenia. Od 20. tygodnia ciąży meloksykam może indukować małowodzie oraz zwężenie przewodu tętniczego, co wymaga monitorowania i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku ich wystąpienia.
bezmocz, dializoterapia, działanie antyagregacyjne, gastroschiza, hamowanie cyklooksygenazy, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, meloksykam, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, skąpomocz, strata poimplantacyjna, synteza prostaglandyn, wada rozwojowa serca, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wada wrodzona powłok brzusznych, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon substancji czynnych
Cylazapryl – Przeciwwskazania stosowania
Cylazapryl, jako inhibitor ACE, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Należą do nich nadwrażliwość na cylazapryl lub inne inhibitory ACE, nadwrażliwość na diuretyki tiazydowe/sulfonamidy w przypadku preparatów złożonych (Cazacombi, Inhibace Plus), przebyty lub dziedziczny/idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, ciężkie zaburzenia czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²) oraz bezmocz (dotyczy preparatów z hydrochlorotiazydem). Ponadto cylazapryl jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rozwojowych płodu. Wskazane jest także unikanie jednoczesnego stosowania cylazaprylu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (GFR <60 ml/min/1,73 m²) oraz z sakubitrylem i walsartanem, z zachowaniem co najmniej 36-godzinnego odstępu od ostatniej dawki tych leków.
aliskiren, bezmocz, Cazacombi, Cazaprol, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca, diuretyk tiazydowy, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, filtracja kłębuszkowa, hydrochlorotiazyd, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, Inhibace Plus, inhibitor ACE, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, obrzęk naczynioruchowy, pochodna sulfonamidowa, sakubitryl z walsartanem, Symibace, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Doxazosin Aurovitas 4 mg
Doxazosin Aurovitas 4 mg, zawierający 4,84 mg doksazosyny mezylanu (odpowiadającego 4 mg doksazosyny), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pochodne chinazoliny (np. prazosyna, terazosyna) oraz na substancje pomocnicze, w tym 48 mg laktozy w tabletce, co jest istotne dla osób z nietolerancją laktozy. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedociśnieniem ortostatycznym w wywiadzie, istniejącym niedociśnieniem tętniczym, a także u chorych z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego, jeśli współistnieją z zastoju moczu w górnych drogach moczowych, przewlekłym zakażeniem układu moczowego lub kamicą pęcherza moczowego. Ponadto, w monoterapii jest przeciwwskazany u pacjentów z przepełnieniem pęcherza moczowego lub bezmoczem, zwłaszcza przy towarzyszącej niewydolności nerek.
bezmocz, doksazosyna, doksazosyny mezylan, hipotensja, inhibitor PDE-5, kamica pęcherza moczowego, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedrożność przełyku, niedrożność przewodu pokarmowego, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, pochodna chinazoliny, prazosyna, przedłużone uwalnianie, przepełnienie pęcherza moczowego, receptor alfa-1-adrenergiczny, sildenafil, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie układu moczowego, zastój moczu, znieczulenie ogólne, zwężenie przewodu pokarmowego - Leksykon substancji czynnych
Anetol – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Anetol, obecny w preparatach złożonych takich jak Rowatinex, jest przeciwwskazany u pacjentów z ostrą kolką nerkową, bezmoczem oraz ciężkimi zakażeniami dróg moczowych. W tych stanach klinicznych stosowanie anetolu może nasilać objawy bólowe, prowadzić do kumulacji substancji czynnych i metabolitów oraz opóźniać wdrożenie leczenia przyczynowego, zwłaszcza przeciwbakteryjnego i przeciwzapalnego. Preparaty zawierające anetol, w tym Rowatinex, dostępne są w formie kropli doustnych (roztwór olejowy o jasnożółtym lub zielonkawożółtym zabarwieniu) oraz kapsułek miękkich, co może wpływać na biodostępność i profil bezpieczeństwa substancji czynnych, takich jak α-pinen, β-pinen, kamfen, cyneol, fenchon i borneol.
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Human Albumin Grifols 20%
Human Albumin Grifols 20% (200 g/l) jest roztworem koloidalnym o około czterokrotnie silniejszym działaniu osmotycznym niż osocze krwi, co wymaga szczególnej ostrożności podczas infuzji, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym, żylakami przełyku, obrzękiem płuc, skazą krwotoczną, ciężką niedokrwistością oraz bezmoczem. Podawanie preparatu wiąże się z ryzykiem reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które wymagają natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia standardowego leczenia wstrząsu. Konieczne jest monitorowanie gospodarki elektrolitowej, gdyż roztwór 20% charakteryzuje się niższą zawartością elektrolitów niż roztwory 4-5%, a także ścisła kontrola objętości płynów, aby zapobiec przeciążeniu układu krążenia i przewodnieniu, objawiającemu się m.in. bólem głowy, dusznością, przepełnieniem żył szyjnych, wzrostem ciśnienia tętniczego i obrzękiem płuc.
albumina ludzka, badanie przesiewowe, bezmocz, czynnik krzepnięcia, dysfagia, erytrocyt, gospodarka elektrolitowa, hematokryt, hemodylucja, hemoliza, hiperwolemia, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk płuc, ośrodkowe ciśnienie żylne, płytka krwi, przeciążenie układu krążenia, przepełnienie żył szyjnych, przewodnienie, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skaza krwotoczna, wstrząs anafilaktyczny, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Spironol 50 mg
Spironolakton, lek moczopędny oszczędzający potas (dawka 50 mg w tabletkach powlekanych), posiada ściśle określone przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na spironolakton lub substancje pomocnicze (w tym laktozę jednowodną 118,50 mg/tabletkę), ostrą lub ciężką niewydolnością nerek, bezmoczem (<100 ml/dobę), chorobą Addisona oraz hiperkaliemią. U dzieci i młodzieży przeciwwskazaniem jest już umiarkowana niewydolność nerek. Ponadto, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, należy unikać jednoczesnego stosowania spironolaktonu z innymi antagonistami aldosteronu (np. eplerenonem), lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (amiloryd, triamteren) oraz suplementami potasu.
amiloryd, antagonista aldosteronu, bezmocz, choroba Addisona, eplerenon, hiperkaliemia, laktoza jednowodna, lek moczopędny oszczędzający potas, leki moczopędne oszczędzające potas, niedobór aldosteronu, niedobór laktazy, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja galaktozy, ostra niewydolność nerek, podwyższone stężenie potasu, spironolakton, suplement potasu, triamteren, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka w dawce 160 mg walsartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu podawany jest w formie jednej tabletki powlekanej raz na dobę, niezależnie od posiłków. W przypadku niedostatecznej kontroli ciśnienia tętniczego możliwe jest stopniowe zwiększanie dawki do maksymalnej wartości 320 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu, z jednoczesnym monitorowaniem skutków ubocznych, w tym ryzyka niedociśnienia. Efekt hipotensyjny pojawia się zwykle w ciągu 2 tygodni, a maksymalny efekt terapeutyczny obserwuje się do 4 tygodni, choć u niektórych pacjentów może wymagać to nawet 4-8 tygodni. Dawkowanie należy dostosować do stanu klinicznego pacjenta oraz współistniejących schorzeń, zwłaszcza zaburzeń czynności nerek i wątroby.
bezmocz, cholestaza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, ciśnienie tętnicze, działanie leku, działanie niepożądane, efekt hipotensyjny, łagodne zaburzenia czynności wątroby, leczenie skojarzone, marskość wątroby, monoterapia walsartanem, niedociśnienie tętnicze, odpowiedź kliniczna, podrażnienie przewodu pokarmowego, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dironorm 20 mg + 5 mg
Dironorm to lek łączący lizynopryl dwuwodny i amlodypinę bezylan w różnych dawkach, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Badania kliniczne wykazały, że częstość działań niepożądanych podczas terapii skojarzonej nie przekraczała częstości obserwowanej w monoterapii. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (8%), kaszel (5%) oraz zawroty głowy (3%), zwykle o łagodnym i przemijającym charakterze. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Wśród rzadkich i bardzo rzadkich działań odnotowano m.in. zahamowanie czynności szpiku, agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną, reakcje anafilaktyczne, zespół SIADH, hipoglikemię, hiperglikemię, a także poważne reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona.
agranulocytoza, amlodypina, bezmocz, ból głowy, chłoniak rzekomy skóry, choroba autoimmunologiczna, depresja, duszność, ginekomastia, hematokryt, hemoglobina, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, kaszel, kołatanie serca, leukopenia, lizynopryl, małopłytkowość, mocznica, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy jelit, omamy, ostra niewydolność nerek, podwójne widzenie, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, rozrost dziąseł, rumień wielopostaciowy, SIADH, skąpomocz, splątanie, szum uszny, tachykardia, wahania nastroju, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia snu, zahamowanie czynności szpiku, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Prestarium 10 mg 10 mg
Prestarium 10 mg zawiera 6,790 mg peryndoprylu (odpowiadającego 10 mg peryndoprylu z argininą) i należy do inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE). Profil bezpieczeństwa leku jest zgodny z innymi inhibitorami ACE, a najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy, ból głowy, parestezje, niedociśnienie tętnicze, kaszel, duszność, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty), świąd, wysypka, kurcze mięśni oraz osłabienie. W badaniu EUROPA ciężkie działania niepożądane wystąpiły u 0,3% pacjentów leczonych peryndoprylem, w tym niedociśnienie tętnicze (6 pacjentów), obrzęk naczynioruchowy (3 pacjentów) oraz nagłe zatrzymanie akcji serca (1 pacjent). Zgłaszano także wyłączenia z powodu nietolerancji, głównie kaszlu i niedociśnienia, częściej niż w grupie placebo (6,0% vs 2,1%).
agranulocytoza, bezmocz, ból głowy, dławica piersiowa, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, niedobór hemoglobiny, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezja, peryndopryl z argininą, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, szum uszny, tachykardia, zaburzenia erekcji, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał serca, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed 5 mg + 5 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Amlodipine + Hydrochlorothiazide Adamed zawiera trzy substancje czynne, których stosowanie u kobiet w ciąży i karmiących wymaga szczególnej ostrożności. Preparat jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na toksyczne działanie inhibitorów ACE (ramipryl) na płód i noworodka, w tym ryzyko pogorszenia czynności nerek, małowodzia, opóźnienia kostnienia czaszki, niewydolności nerek, niedociśnienia tętniczego i hiperkaliemii. Stosowanie w pierwszym trymestrze nie jest zalecane z powodu potencjalnego, choć niejednoznacznego, ryzyka wad rozwojowych. Amlodypina może być stosowana jedynie, gdy brak jest bezpieczniejszych alternatyw, a hydrochlorotiazyd jest przeciwwskazany w leczeniu nadciśnienia ciążowego, stanu przedrzucawkowego i obrzęków ciążowych ze względu na ryzyko niedokrwienia płodu, żółtaczki noworodkowej oraz zaburzeń elektrolitowych.
amlodypina, antagonista wapnia, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, bezmocz, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipoperfuzja łożyska, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małopłytkowość, małowodzie, nadciśnienie ciążowe, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie płodu, obrzęk ciążowy, ramipryl, reakcja niepożądana, skąpomocz, stan przedrzucawkowy, zaburzenia elektrolitowe, zmiany biochemiczne, żółtaczka noworodkowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tialorid 5 mg + 50 mg
Lek Tialorid, zawierający amilorydu chlorowodorek (5 mg) i hydrochlorotiazyd (50 mg), posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na składniki leku, w tym sulfonamidy i laktozę jednowodną (100 mg/tabletka), hiperkaliemię (stężenie potasu > 5,5 mmol/l), hiperkalcemię, ciężką niewydolność wątroby (w tym stan przedśpiączkowy w marskości), ciężką niewydolność nerek, bezmocz, nefropatię cukrzycową, stężenie mocznika > 10 mmol/l lub kreatyniny > 130 µmol/l bez możliwości monitorowania, cukrzycę oraz chorobę Addisona. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18 lat oraz w okresie laktacji ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i ryzyko działań niepożądanych u niemowląt.
amiloryd, bezmocz, choroba Addisona, cukrzyca, eplerenon, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, kreatynina, laktacja, lek oszczędzający potas, lit w farmakoterapii, marskość wątroby, mocznik we krwi, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość na sulfonamidy, nefropatia cukrzycowa, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, śpiączka wątrobowa, spironolakton, triamteren, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Crealb 200 g/l
Podawanie albuminy ludzkiej w stężeniu 200 g/l (Crealb 200 g/l) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na jej silne właściwości hiperonkotyczne, które są około czterokrotnie większe niż osocza krwi. Konieczne jest monitorowanie pacjenta pod kątem ryzyka przeciążenia układu krążenia i przewodnienia, zwłaszcza u chorych z niewyrównaną niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym, żylakami przełyku, obrzękiem płuc, skazą krwotoczną, ciężką niedokrwistością oraz bezmoczem nerkowym i pozanerkowym. Infuzję należy natychmiast przerwać w przypadku objawów reakcji alergicznej lub anafilaktycznej. Preparat zawiera znaczną ilość sodu (100 mmol/l, tj. 2,3 g/l), co stanowi do 12% maksymalnej dobowej dawki sodu wg WHO w zależności od objętości fiolki, co jest istotne u pacjentów z dietą niskosodową. Podczas terapii należy monitorować elektrolity, parametry układu krzepnięcia oraz hematokryt, a także unikać rozcieńczania albuminy wodą do wstrzykiwań ze względu na ryzyko hemolizy.
albumina ludzka, bezmocz, ciśnienie żylne, czynniki krzepnięcia, duszność, erytrocyty, hematokryt, hemodylucja, hemoliza, hemostaza, hemostaza pierwotna, hiperwolemia, homeostaza wodno-elektrolitowa, krążenie wrotne, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk płuc, płytki krwi, przepełnienie żył szyjnych, reakcja alergiczna, równowaga elektrolitowa, skaza krwotoczna, układ krzepnięcia, wstrząs anafilaktyczny, żylaki przełyku - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 5 mg + 160 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods, zawierający amlodypinę, walsartan oraz hydrochlorotiazyd, posiada liczne przeciwwskazania, które wykluczają jego stosowanie u określonych grup pacjentów. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u osób z nadwrażliwością na substancje czynne lub pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży (ze względu na teratogenne działanie walsartanu), a także u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, marskością żółciową oraz cholestazą. Ponadto, nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min/1,73 m²), bezmoczem oraz poddawanych dializoterapii. Jednoczesne stosowanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m².
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, bezmocz, cholestaza, cukrzyca, dializoterapia, dihydropirydyna, diuretyk tiazydowy, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, kardiomiopatia przerostowa, kwas moczowy, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, stenoza aortalna, sulfonamid, trymestr ciąży, uszkodzenie płodu, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastój żółci, zwężenie drogi odpływu lewej komory