badania in vivo
Badania in vivo to typ eksperymentów medycznych przeprowadzanych na żywych organizmach, takich jak zwierzęta laboratoryjne, ludzie czy nawet rośliny. Termin ten pochodzi z łaciny i oznacza dosłownie „w organizmie żywym”, w przeciwieństwie do badań in vitro, które odbywają się poza organizmem, np. w probówce.
Tego rodzaju badania są niezbędnym etapem w rozwoju nowych leków, terapii i procedur medycznych. Pozwalają one na ocenę skuteczności i bezpieczeństwa badanych substancji w warunkach zbliżonych do naturalnych, uwzględniając złożone interakcje biologiczne zachodzące w żywym organizmie, takie jak metabolizm, dystrybucja czy eliminacja badanej substancji.
W medycynie badania in vivo są często poprzedzone badaniami in vitro i stanowią istotny etap przed wprowadzeniem nowych terapii do praktyki klinicznej. Obejmują one różnorodne procedury, od prostych obserwacji do zaawansowanych technik obrazowania, pobierania próbek tkanek czy monitorowania parametrów fizjologicznych. Ze względu na etyczne aspekty badań na żywych organizmach, szczególnie na zwierzętach i ludziach, badania in vivo podlegają ścisłym regulacjom prawnym i etycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pioglitazone Bioton 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne pioglitazonu wykazały istotne zmiany patofizjologiczne u zwierząt laboratoryjnych, takie jak hemodylucja, niedokrwistość, odwracalny przerost odśrodkowy serca oraz zwiększone odkładanie tłuszczu w tkankach, obserwowane przy stężeniach leku do 4-krotnie niższych lub równych stężeniom terapeutycznym u ludzi. U samic ciężarnych zwierząt zaobserwowano zahamowanie wzrostu płodu, co wiązano z hamowaniem hiperinsulinemii i zwiększoną insulinorezystencją w ciąży, prowadzącymi do ograniczonej dostępności substratów metabolicznych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego pioglitazonu. Długoterminowe badania na szczurach (do 24 miesięcy) ujawniły zwiększoną częstość rozrostu nabłonka pęcherza moczowego oraz nowotworów u samców, co wiązano z obecnością kamieni moczowych i podrażnieniem nabłonka; zakwaszenie moczu zmniejszało częstość guzów, jednak nie eliminowało ich całkowicie. W innych gatunkach (myszy, psy, małpy) nie stwierdzono indukcji guzów pęcherza moczowego.
badania in vitro, badania in vivo, genotoksyczność, hemodylucja, hiperinsulinemia, insulinooporność, kamica moczowa, mikrokryształy, niedokrwistość, nowotwór pęcherza moczowego, pioglitazon, potencjał rakotwórczy, przerost odśrodkowy serca, rodzinna polipowatość gruczolakowata, rozrost nabłonka pęcherza moczowego, tiazolidynodiony, zahamowanie wzrostu płodu, zakwaszenie moczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naklofen Duo 75 mg
Dane toksykologiczne przedkliniczne dla diklofenaku sodowego, substancji czynnej w produkcie Naklofen Duo 75 mg, wskazują na względnie wysoką toksyczność ostrą z wartościami LD50 poniżej 500 mg/kg masy ciała w większości badanych gatunków (myszy: 116-530 mg/kg, szczury: 52-240 mg/kg, króliki: 100-157 mg/kg, psy: 42-59 mg/kg, małpy: 3200 mg/kg). Szczury i psy wykazują większą wrażliwość na toksyczność. W badaniach toksyczności przewlekłej dawki do 16 mg/kg/dobę u szczurów oraz powyżej 0,5 mg/kg u psów powodowały uszkodzenia przewodu pokarmowego i wątroby, a u małp toksyczne efekty pojawiały się przy dawce 75 mg/kg/dobę przez 6 miesięcy. Metabolizm diklofenaku u małp jest zbliżony do ludzkiego, co podkreśla istotność tych wyników dla oceny bezpieczeństwa klinicznego. Badania kancerogenności i mutagenności nie wykazały istotnego ryzyka nowotworowego ani mutagennego przy dawkach do 2 mg/kg/dobę.
badania in vitro, badania in vivo, badania toksykologiczne, dawka śmiertelna, diklofenak sodowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność i teratogenność, erytrocyty i leukocyty, fototoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, kancerogenność, LD50, mutagenność, Naklofen Duo, niesteroidowe leki przeciwzapalne, owrzodzenie przewodu pokarmowego, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie przewodu pokarmowego, uszkodzenie wątroby, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Sylibinina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sylibinina, główny składnik sylimaryny pozyskiwanej z ostropestu plamistego, wykazuje bardzo niski profil toksyczności, co potwierdzają badania przedkliniczne. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i myszach pojedyncza dawka doustna wykazała LD50 > 2000 mg/kg m.c., co wskazuje na praktycznie nietoksyczne działanie. Długoterminowe badania przewlekłej toksyczności prowadzone przez 12 miesięcy na szczurach (do 2500 mg/kg m.c.) oraz psach (do 1200 mg/kg m.c.) nie wykazały żadnych objawów toksyczności ani zmian patologicznych. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, przy dawkach do 2500 mg/kg m.c., nie ujawniły działań niepożądanych na żadnym etapie rozmnażania, w tym braku efektów teratogennych. Warto jednak zaznaczyć, że dla preparatu SanoHepatic nie przeprowadzono badań wpływu na rozrodczość ze względu na uproszczoną procedurę rejestracyjną.
badania farmakologiczne, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badanie autopsyjne, dyrektywa 2001/83, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, LD50, ostropest plamisty, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, sylibinina, test laboratoryjny, test przedurodzeniowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozrodczość, wady rozwojowe płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 80 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w obrębie układu pokarmowego, krwiotwórczego oraz limfatycznego, co potwierdzono w badaniach nieklinicznych na myszach, szczurach, królikach i małpach. U szczurów i małp toksyczność przewodu pokarmowego, zwłaszcza jelit, była czynnikiem ograniczającym dawkę. Obserwowano zmiany w parametrach erytrocytów oraz szpiku kostnym, a także zmniejszenie liczby limfocytów i masy organów limfatycznych, co wskazuje na działanie immunosupresyjne dazatynibu. Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach na małpach stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek bez istotnych zaburzeń funkcji. Dazatynib hamuje agregację płytek i wydłuża czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go, nie zaobserwowano wydłużenia odstępu QT w badaniach in vivo na małpach.
aberracje chromosomowe, agregacja płytek krwi, badania in vitro, badania in vivo, brodawczaki macicy, czas krwawienia, działanie klastogenne, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza pierwotna, immunosupresja, kanał hERG, krwinki czerwone, krwotok skórny, limfocyty, mineralizacja nerek, odstęp QT, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, włókna Purkinjego, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoMigra 100 mg
Przedkliniczne badania sumatryptanu wykazały brak potencjału genotoksycznego oraz rakotwórczego w modelach in vitro i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji. W badaniach na szczurach doustne podanie sumatryptanu w dawkach powodujących około 200-krotne stężenia w osoczu w porównaniu do standardowej dawki u ludzi (100 mg) skutkowało istotnym zmniejszeniem zdolności do inseminacji. Natomiast podskórne podanie, pomimo osiągnięcia około 150-krotnie wyższych stężeń, nie wpływało negatywnie na funkcje rozrodcze, co sugeruje zależność efektu od drogi podania i farmakokinetyki leku.
aberracja chromosomowa, badania in vitro, badania in vivo, dawka doustna, droga podania, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embryotoksyczność, farmakokinetyka, karcynogeneza, malformacja rozwojowa, mutacja genowa, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, profil toksykologiczny, śmiertelność zarodkowa, sumatryptan, teratogenność, wada wrodzona, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kefrenex 300 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny, substancji czynnej Kefrenex, nie wykazały potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Badania na zwierzętach ujawniły zmiany w funkcjonowaniu tarczycy, takie jak hipertrofia komórek pęcherzykowych oraz obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3), a także zmiany hematologiczne, w tym obniżenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów. U psów zaobserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście długotrwałej terapii lekami przeciwpsychotycznymi. W badaniach na królikach stwierdzono zwiększoną częstość zagięcia nadgarstkowego/stępowego u płodów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie tych obserwacji dla populacji ludzkiej pozostaje nieokreślone.
badania in vitro, badania in vivo, białe krwinki, ciąża rzekoma, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, funkcje tarczycy, genotoksyczność kwetiapiny, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormon tarczycy, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczność kwetiapiny, trójjodotyronina, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Livial 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tibolonu wykazały jego negatywny wpływ na płodność oraz działanie embriotoksyczne, co jest związane z właściwościami hormonalnymi substancji czynnej. Ocena teratogenności na modelach zwierzęcych wykazała brak działania teratogennego u myszy i szczurów, natomiast u królików stwierdzono potencjał teratogenny przy dawkach zbliżonych do tych wywołujących poronienia. Testy genotoksyczności in vivo nie wykazały uszkodzeń materiału genetycznego, co wskazuje na brak działania genotoksycznego tibolonu.
- Leksykon substancji czynnych
Inozyna pranobeks – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inozyna pranobeks wykazuje niski profil toksyczności w szeroko zakrojonych badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą, z dawkami sięgającymi 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej (100 mg/kg mc./dobę). Dawka LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały właściwości karcinogennych, a testy mutagenności in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak działania mutagennego. Ponadto, badania reprodukcyjne na myszach, szczurach i królikach, przy dawkach do 20-krotności dawki terapeutycznej podawanej pozajelitowo, nie wykazały toksyczności okołoporodowej, embriotoksyczności ani teratogenności.
badania in vitro, badania in vivo, badania mutagenności, badania przedkliniczne, cynk glukonian, dawka LD50, dawka terapeutyczna, działania niepożądane, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, jony cynku, limfocyty krwi obwodowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, właściwości karcinogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hirudoid 0,3 g/100 g
Dane przedkliniczne dotyczące mukopolisacharydowego polisiarczanu, substancji czynnej Hirudoid 0,3 g/100 g maść, wskazują na niskie ryzyko toksyczności przy miejscowym stosowaniu. Ostra toksyczność występuje jedynie po podaniu układowym bardzo dużych dawek (doustnie, podskórnie, dootrzewnowo, dożylnie) i nie ma praktycznego znaczenia klinicznego dla aplikacji miejscowej. W badaniach podostrych (13 tygodni) na psach i szczurach zaobserwowano zmiany zależne od dawki, takie jak podrażnienie w miejscu iniekcji, wzrost masy wątroby i nerek od dawki 10 mg/kg m.c. oraz powiększenie węzłów chłonnych od 15 mg/kg m.c. Nie stwierdzono natomiast zmian nowotworowych po długotrwałym stosowaniu. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego mukopolisacharydowego polisiarczanu, choć brak jest systematycznych danych dotyczących potencjalnej rakotwórczości.
badania in vitro, badania in vivo, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, embriotoksyczność, mukopolisacharydowy polisiarczan, resorpcja płodu, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Urocare 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Urocare, jest selektywnym, kompetycyjnym antagonistą receptorów muskarynowych podtypu M3, co prowadzi do rozkurczu mięśni gładkich wypieracza pęcherza moczowego. Mechanizm ten opiera się na blokowaniu przywspółczulnego działania acetylocholiny, co skutkuje zmniejszeniem nadreaktywności pęcherza. Badania farmakodynamiczne potwierdziły wysoką selektywność solifenacyny wobec receptorów M3, minimalizując ryzyko działań niepożądanych wynikających z interakcji z innymi receptorami lub kanałami jonowymi. W randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach klinicznych dawki 5 mg i 10 mg na dobę wykazały statystycznie istotną poprawę objawów pęcherza nadreaktywnego już po tygodniu terapii, z utrzymaniem efektu przez co najmniej 12 tygodni, a także w długoterminowych obserwacjach do 12 miesięcy.
acetylocholina, antagonista receptora cholinergicznego, badania in vitro, badania in vivo, drogi moczowe, inhibitor kompetycyjny, mikcja, nietrzymanie moczu, pęcherz nadreaktywny, receptor muskarynowy, receptor muskarynowy M3, solifenacyna bursztynian, tolterodyna, układ moczowy, włókna cholinergiczne, wypieracz pęcherza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Recodium max 1200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności piracetamu, substancji czynnej produktu leczniczego Recodium, wykazały niski potencjał toksyczny zarówno po podaniu pojedynczym, jak i wielokrotnym. W badaniach ostrej toksyczności dawka 10 g/kg m.c. podana myszom, szczurzym i psom nie wywołała nieodwracalnych efektów toksycznych. W toksyczności przewlekłej myszy otrzymywały do 4,8 g/kg m.c./dobę, szczury do 2,4 g/kg m.c./dobę, a psy dawki od 1 do 10 g/kg m.c./dobę przez rok, przy czym u psów zaobserwowano jedynie łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wymioty, zmiany konsystencji kału, polidypsja) bez poważnych uszkodzeń narządowych. Dożylne podawanie piracetamu w dawkach do 1 g/kg m.c./dobę przez 4-5 tygodni u szczurów i psów nie wywołało działań toksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania parenteralnego.
badania in vitro, badania in vivo, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, efekt toksyczny, piracetam, podanie dożylne, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany nowotworowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Banavin 15 mg
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. W badaniach toksyczności ogólnej na myszach, szczurach i psach zaobserwowano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak nadmierne wydzielanie śliny, rozszerzenie źrenic oraz epizody drgawek (u psów). Dawka bezobjawowa dla drgawek u psów miała margines bezpieczeństwa 5 względem maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej 20 mg/dobę. Zmiany narządowe dotyczyły nerek (zapalenie kłębuszków, niedrożność kanalików, obecność kryształków u szczurów) oraz wątroby (przerost i martwica hepatocytów, hiperplazja przewodów żółciowych, obecność kryształków u myszy i szczurów), jednak występowały przy ekspozycji 2-10-krotnie wyższej niż u ludzi. Wortioksetyna nie wykazała działania genotoksycznego ani potencjału rakotwórczego w standardowych testach in vitro i 2-letnich badaniach na myszach i szczurach. Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu na płodność i teratogenności, choć przy ekspozycji przekraczającej 10-krotną dawkę terapeutyczną obserwowano zmniejszenie masy płodu i opóźnione kostnienie, a u królików nawet przy subterapeutycznej ekspozycji. W okresie przed- i pourodzeniowym u szczurów stwierdzono zwiększoną śmiertelność młodych, mniejszy przyrost masy ciała i opóźniony rozwój przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych.
badania in vitro, badania in vivo, drgawki, działanie genotoksyczne, hiperplazja przewodów żółciowych, kryształki w kanalikach nerkowych, kryształki w przewodach żółciowych, martwica hepatocytów, masa płodu, narządy rozrodcze, niedrożność kanalików nerkowych, opóźnione kostnienie, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przerost hepatocytów, rozszerzenie źrenic, ruchliwość nasienia, śmiertelność młodych, teratogenność, wortioksetyna, zapalenie kłębuszków nerkowych - Leksykon substancji czynnych
Piracetam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Piracetam wykazuje wyjątkowo korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności ostrej, jednorazowe podanie dawek do 10 g/kg mc. u myszy, szczurów i psów nie wywołało nieodwracalnych efektów toksycznych. Długotrwałe podawanie w dawkach do 4,8 g/kg mc./dobę u myszy, 2,4 g/kg mc./dobę u szczurów oraz 1-10 g/kg mc./dobę u psów przez okres do roku nie wykazało toksycznego wpływu na narządy wewnętrzne, jedynie łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe i zwiększone spożycie wody u psów przy najwyższych dawkach. Dożylne podawanie piracetamu w dawkach do 1 g/kg mc./dobę przez 4-5 tygodni u szczurów i psów również nie powodowało działań niepożądanych, co potwierdza bezpieczeństwo tej drogi podania w stanach wymagających szybkiego efektu terapeutycznego.
badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działania niepożądane, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, margines bezpieczeństwa, piracetam, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa piracetamu, stany ostre, terapia krótkoterminowa, terapia przewlekła, toksyczność przewlekła, układ pokarmowy, zaburzenia układu pokarmowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piracetam Espefa 800 mg
Badania przedkliniczne piracetamu wykazały niski potencjał toksyczności, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa leku. W badaniach toksyczności ostrej, jednorazowe podanie dawek do 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów i psów nie wywołało nieodwracalnych efektów toksycznych, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa. W badaniach wielokrotnego podawania dawek do 4,8 g/kg/dobę u myszy oraz do 2,4 g/kg/dobę u szczurów nie zaobserwowano istotnych zmian toksycznych w narządach wewnętrznych. W badaniach przewlekłych u psów, przy dawkach od 1 do 10 g/kg/dobę przez okres roku, odnotowano jedynie łagodne objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak wymioty, zmiana konsystencji kału oraz zwiększone spożycie wody, bez poważnych zagrożeń zdrowotnych.
badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, margines bezpieczeństwa, piracetam, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ pokarmowy, wpływ mutagenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azimycin 125 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny wykazały, że podawanie dawki 40-krotnie przekraczającej kliniczne dawki terapeutyczne indukuje przemijającą fosfolipidozę u zwierząt laboratoryjnych, jednak bez istotnych klinicznie objawów toksyczności narządowej. Brak jest danych dotyczących długoterminowej karcynogenności, co jest uzasadnione krótkotrwałym wskazaniem terapeutycznym leku Azimycin. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo jednoznacznie potwierdziły brak mutagennego działania azytromycyny, co jest istotnym elementem jej profilu bezpieczeństwa.
aberracja chromosomowa, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badania in vitro, badania in vivo, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genowa, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, zakażenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trexan Neo 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne metotreksatu na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki, koty, psy) wykazały istotne działania toksyczne, takie jak uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, mielosupresja prowadząca do obniżenia produkcji elementów morfotycznych krwi oraz hepatotoksyczność. Lek wykazuje również negatywny wpływ na funkcje rozrodcze, obniżając płodność, wykazując działanie embriotoksyczne i fetotoksyczne. Szczególnie istotny jest potencjał teratogenny potwierdzony u czterech gatunków zwierząt, z wyjątkiem małp rezus, u których nie stwierdzono wad wrodzonych po ekspozycji na metotreksat. Badania genotoksyczności potwierdziły mutagenne właściwości leku, manifestujące się aberracjami chromosomowymi zarówno in vivo, jak i in vitro, w komórkach zwierzęcych oraz ludzkich komórkach szpiku kostnego.
aberracja chromosomowa, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie karcynogenne, elementy morfotyczne krwi, gametogeneza, genotoksyczność, hepatotoksyczność, komórki szpiku kostnego, komórki wątrobowe, metotreksat, mielosupresja, płodność, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przewód pokarmowy, szpik kostny, wady wrodzone, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Arthryl 1500 mg
Przeprowadzone badania toksykologiczne siarczanu glukozaminy, substancji czynnej leku Arthryl, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach ostrej toksyczności u myszy i szczurów, podanie doustne dawek do 5000 mg/kg mc. (około 200-krotność dawki terapeutycznej 20-25 mg/kg mc.) nie wywołało istotnych objawów toksyczności. Podostre badania u królików (dożylnie, 80 mg/kg mc.), szczurów (doustnie, 240 mg/kg mc.) oraz psów (dożylnie, 300 mg/kg mc.) również nie wykazały znaczących efektów toksycznych. Długoterminowe badania przewlekłej toksyczności u szczurów (52 tygodnie, doustnie, do 2700 mg/kg mc.) i psów (26 tygodni, doustnie, do 2149 mg/kg mc.) potwierdziły brak toksyczności przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawkę terapeutyczną.
badania in vitro, badania in vivo, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, mutagenność, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, rozwój prenatalny, siarczan glukozaminy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Tamis 0,4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tamsulosyny chlorowodorku obejmowały ocenę toksyczności po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, wpływu na reprodukcję, potencjału genotoksycznego oraz działania rakotwórczego. Wyniki wskazują, że działania niepożądane pojawiały się głównie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i były zgodne z mechanizmem działania leku jako antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG jedynie po bardzo dużych dawkach, bez istotnego znaczenia klinicznego. Testy genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały właściwości mutagennych ani uszkodzeń DNA, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego tamsulosyny.
aberracja chromosomowa, antagonista receptorów α1-adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, działanie rakotwórcze, hiperprolaktynemia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, podwyższony poziom prolaktyny, potencjał genotoksyczny, selektywny antagonista receptorów α₁-adrenergicznych, tamsulosyny chlorowodorek, test mutagenności, toksyczność dawki, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie DNA, zaburzenia elektrokardiograficzne, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna - Leksykon substancji czynnych
Alprazolam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Alprazolam nie wykazuje potencjału mutagennego ani genotoksycznego, co potwierdzają testy in vitro (test Amesa) oraz in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów) przy dawkach sięgających 100 mg/kg mc./dobę, czyli 500-krotności maksymalnej dawki u ludzi (10 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150x dawka ludzka) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50x dawka ludzka) nie wykazały działania onkogennego. Ponadto, alprazolam nie wpływał negatywnie na płodność szczurów nawet przy dawce 5 mg/kg mc./dobę (25x dawka ludzka), jednak prenatalna ekspozycja wiązała się z opóźnieniami rozwojowymi i zwiększoną śmiertelnością płodów oraz potencjalnymi zmianami behawioralnymi u potomstwa gryzoni.
aberracje chromosomowe, alprazolam, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badania rakotwórczości, benzodiazepiny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja prenatalna, mutageneza bakteryjna, mutagenność bakteryjna, napady drgawek, neowaskularyzacja rogówki, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność płodowa, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność przewlekła, wady wrodzone, wpływ na narząd wzroku, wpływ na płodność, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TamisPras Auro 0,4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku obejmowały podanie pojedynczych i wielokrotnych dawek na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy), wykazując, że profil toksyczności jest zgodny z farmakologicznym działaniem antagonisty receptorów α-adrenergicznych. W badaniach na psach przy bardzo dużych dawkach odnotowano zmiany w zapisie EKG, jednak efekt ten nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza bezpieczeństwo leku pod tym względem.
antagonista receptorów α-adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badanie karcinogenności, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie toksyczne leku, efekt kardiologiczny, elektrokardiogram, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, podwyższony poziom prolaktyny, profil bezpieczeństwa leku, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność substancji, zmiany proliferacyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lotensin 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa benazeprylu chlorowodorku wykazały brak negatywnego wpływu na zdolności reprodukcyjne szczurów przy dawkach do 500 mg/kg mc./dobę. W testach teratogenności na myszach (do 150 mg/kg mc./dobę), szczurach (do 500 mg/kg mc./dobę) oraz królikach (do 5 mg/kg mc./dobę) nie stwierdzono działania teratogennego ani szkodliwego wpływu na rozwój zarodka i płodu. Kompleksowe testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak właściwości mutagennych benazeprylu. Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach i myszach, przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę (250-krotnie wyższych niż maksymalna dawka dla ludzi), nie wykazały działania rakotwórczego.
badania in vitro, badania in vivo, benazeprylu chlorowodorek, bezpieczeństwo genetyczne, dane przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Lotensin, mutagenność, pacjent pediatryczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa leku, rozwój prenatalny, rozwój zarodka i płodu, toksyczność, zdolności reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Uldiulan 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Uldiulan, zawierającego chlortalidon w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, wykazały brak działania teratogennego w badaniach na myszy, szczurach, chomikach oraz królikach. Testy te nie wykazały wad rozwojowych u płodów badanych gatunków, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania substancji czynnej w kontekście rozwoju prenatalnego. W zakresie genotoksyczności, badania in vitro na komórkach ssaków wykazały indukcję aberracji chromosomowych, sugerując potencjalne działanie genotoksyczne chlortalidonu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flixonase Nasule 400 mcg/dawkę donosową
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa flutykazonu propionianu, substancji czynnej preparatu Flixonase Nasule (400 μg/dawkę donosową), wykazały, że działania niepożądane są typowe dla silnie działających kortykosteroidów i pojawiają się wyłącznie przy dawkach przekraczających zalecane terapeutyczne. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek, wpływu na reprodukcję oraz teratogenności potwierdziły, że efekt ten jest związany z farmakologicznym mechanizmem działania kortykosteroidów, a stosowanie w dawkach terapeutycznych zapewnia odpowiedni margines bezpieczeństwa. Ponadto, flutykazon propionian nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo, a także w badaniach na modelach zwierzęcych.
badania in vitro, badania in vivo, badanie przedkliniczne, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie nowotworowe, Flixonase Nasule, flutykazon propionian, kortykosteroid, podanie donosowe, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, reakcja nadwrażliwości, teratogenność, toksyczność wielokrotnego podania, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tixteller 550 mg
Ryfaksymina, substancja czynna Tixtellera, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych działań niepożądanych na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. W toksykologii po podaniu wielokrotnym nie stwierdzono klinicznie istotnych objawów toksyczności narządowej, co koreluje z minimalnym wchłanianiem ryfaksyminy z przewodu pokarmowego. Ocena genotoksyczności, przeprowadzona zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazała uszkodzeń materiału genetycznego, a badania karcynogenności nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów przy stosowaniu dawkach terapeutycznych.
badania farmakologiczne, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, encefalopatia wątrobowa, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, proces kostnienia, rozwój zarodkowo-płodowy, ryfaksymina, ryzyko genotoksyczności, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na reprodukcję, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, układy organizmu, uszkodzenie materiału genetycznego, wchłanianie z przewodu pokarmowego, zmiany szkieletowe płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sumamed 250 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa azytromycyny, substancji czynnej leku Sumamed, obejmowała badania toksykologiczne na zwierzętach, które wykazały przemijającą fosfolipidozę przy dawkach 40-krotnie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, bez objawów klinicznych toksyczności. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości, co jest uzasadnione krótkotrwałym wskazaniem terapeutycznym leku. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, potwierdzając bezpieczeństwo genetyczne azytromycyny. Badania embriotoksyczności na myszach i szczurach nie wykazały działania teratogennego, co wskazuje na brak ryzyka wad rozwojowych przy stosowaniu terapeutycznym.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zavedos 1 mg/ml
Idarubicyna chlorowodorek, substancja czynna produktu Zavedos (1 mg/ml), wykazuje istotne właściwości genotoksyczne potwierdzone w badaniach in vivo i in vitro, co wskazuje na ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego u pacjentów. W modelach zwierzęcych, podanie dożylne idarubicyny wiązało się z działaniem kancerogennym u szczurów oraz wielokierunkowym wpływem na rozrodczość i rozwój płodu, w tym działaniem teratogennym i embriotoksycznym. Dawka 0,2 mg/kg mc./dobę podawana w okresie około- i poporodowym nie wykazała istotnego wpływu na matki i potomstwo u szczurów, jednak brak jest danych dotyczących przenikania do mleka matki. Średnie wartości LD50 dla idarubicyny podawanej dożylnie wynoszą: myszy 4,4 mg/kg, szczury 2,9 mg/kg, psy około 1,0 mg/kg, z głównymi narządami docelowymi obejmującymi układ hemolimfopoetyczny i przewód pokarmowy.
antracykliny, badania in vitro, badania in vivo, dawka LD50, dawka śmiertelna, embriotoksyczność, genotoksyczność, idarubicyna, idarubicyna chlorowodorek, kancerogenność, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, martwica tkanek, przewód pokarmowy, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, układ hemolimfopoetyczny, wynaczynienie leku - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Colchicine Genoptim 0,5 mg
Colchicine Genoptim zawiera kolchicynę w dawce 500 mikrogramów na tabletkę i jest przeciwwskazany w okresie ciąży oraz karmienia piersią ze względu na udokumentowane działanie teratogenne i genotoksyczne. Badania na modelach zwierzęcych wykazały znaczące zmniejszenie płodności oraz ryzyko poważnych wad rozwojowych płodu. W związku z tym stosowanie kolchicyny w ciąży jest bezwzględnie zabronione, a kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii. W przypadku podejrzenia ciąży podczas leczenia należy natychmiast przerwać podawanie leku i skonsultować się z lekarzem.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atimos 12 mcg/dawkę odmierzoną
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa formoterolu fumaranu dwuwodnego, substancji czynnej leku Atimos, wykazały, że głównym obszarem działania niepożądanego są efekty kardiowaskularne, zgodne z farmakologicznym profilem agonistów receptorów β2-adrenergicznych. W modelach zwierzęcych (szczury, psy) obserwowano zmiany w układzie sercowo-naczyniowym przy wysokich dawkach, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (12 mcg/dawkę). Badania rozrodczości wykazały nieznaczne obniżenie zdolności rozrodczej u samców szczurów przy bardzo dużym narażeniu ogólnoustrojowym, a testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły potencjału mutagennego formoterolu.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, badanie przedkliniczne, działanie genotoksyczne, formoterol fumaran dwuwodny, mięśniak gładki macicy, narażenie ogólnoustrojowe, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil farmakologiczny, receptor β2, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Loperamid WZF 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne loperamidu, substancji czynnej preparatu Loperamid WZF, wykazały brak specyficznych efektów toksycznych zarówno po jednorazowym, jak i wielokrotnym podaniu. Ocena genotoksyczności i mutagenności w modelach in vitro i in vivo potwierdziła brak działania mutagennego. W badaniach na szczurach bardzo wysokie dawki 40 mg/kg mc./dobę (240-krotnie przekraczające maksymalną dawkę terapeutyczną u ludzi) negatywnie wpływały na płodność i przeżywalność płodów, co wiązało się z toksycznością matczyną. Niższe dawki nie wykazywały toksyczności matczynej, embrionalnej ani płodowej, a także nie zaburzały rozwoju okołoporodowego i pourodzeniowego potomstwa.
arytmia, badania in vitro, badania in vivo, badania toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, elektrofizjologia mięśnia sercowego, elektrofizjologia serca, funkcje rozrodcze, genotoksyczność, kanał hERG, loperamid, płodność, profil bezpieczeństwa leku, przedawkowanie loperamidu, przepływ jonów potasowych, przepływ jonów sodowych, przeżywalność płodu, toksyczność embrionalna, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Cyklamen purpurowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cyklamen purpurowy (Cyclamen purpurascens) jest aktywnym składnikiem preparatów Mastodynon (81,0 mg/tabletka) oraz Mastodynon N (10 g/100 g roztworu), występującym w potencji D4. Przeprowadzone badania przedkliniczne nie wykazały toksyczności ostrej ani przewlekłej związanej z jego stosowaniem. Testy genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, potwierdziły brak działania mutagennego, co eliminuje ryzyko indukcji zmian genetycznych prowadzących do nowotworów lub zaburzeń dziedzicznych.
badania in vitro, badania in vivo, badania płodności, cyklamen purpurowy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, Mastodynon, Mastodynon N, potencjał genotoksyczny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe, wady wrodzone - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Proursan 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu ursodeoksycholowego (UDCA), substancji czynnej leku Proursan, wykazały brak istotnej toksyczności ostrej przy jednorazowym podaniu nawet dużych dawek. W badaniach toksyczności przewlekłej na małpach zaobserwowano hepatotoksyczność objawiającą się zaburzeniami enzymów wątrobowych oraz zmianami morfologicznymi, takimi jak proliferacja przewodów żółciowych, ogniskowe zapalenie wrotne i martwica hepatocytów. Mechanizm toksyczności wiązał się z kumulacją kwasu litocholowego, metabolitu UDCA, który u małp nie ulega detoksykacji, natomiast u ludzi jest skutecznie unieczynniany, co eliminuje ryzyko hepatotoksyczności w praktyce klinicznej. Badania genotoksyczności i rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały działania mutagennego ani kancerogennego, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa UDCA.
aplazja, badania in vitro, badania in vivo, enzymy wątrobowe, genotoksyczność, hepatotoksyczność, karcynogeneza, kwas litocholowy, kwas ursodeoksycholowy, martwica hepatocytów, mutagenność, proliferacja przewodów żółciowych, przestrzeń wrotna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zapalenie wrotne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azycyna 200 mg/5 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny, substancji czynnej leku Azycyna, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach sięgających 40-krotności dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Zaobserwowano jedynie przemijającą fosfolipidozę bez objawów toksyczności ogólnej. Nie przeprowadzono długoterminowych badań rakotwórczości ze względu na krótkotrwały charakter terapii azytromycyną. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza brak potencjału do indukcji zmian genetycznych. Badania embriotoksyczności na myszach i szczurach nie wykazały działania teratogennego, jednak przy dawkach 100-200 mg/kg mc./dobę u szczurów stwierdzono niewielkie opóźnienie kostnienia płodów oraz zahamowanie przyrostu masy ciała u samic. Podobne opóźnienie kostnienia obserwowano także przy dawce 50 mg/kg mc./dobę w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym.
aberracja chromosomowa, azytromycyna, badania in vitro, badania in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, kostnienie, mutacja genowa, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, substancja czynna, test mutacji genowej, toksyczność ogólna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carboplatin Eugia 10 mg/ml
Badania przedkliniczne karboplatyny, substancji czynnej w preparacie Carboplatin Eugia (10 mg/ml, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji), wykazały istotne działanie embriotoksyczne i teratogenne, szczególnie u szczurów, co wskazuje na wysokie ryzyko dla rozwijającego się płodu przy ekspozycji w okresie ciąży. Ponadto, karboplatyna wykazuje mutagenność zarówno in vivo, jak i in vitro, co sugeruje możliwość indukcji zmian genetycznych w DNA komórek, potencjalnie prowadzących do procesów nowotworowych oraz zaburzeń funkcji reprodukcyjnych. Brak bezpośrednich danych dotyczących kancerogenności, jednak na podstawie mechanizmu działania i mutagenności, istnieje podejrzenie o potencjalne działanie rakotwórcze karboplatyny.