pazopanib
Pazopanib to drobnocząsteczkowy inhibitor kinazy tyrozynowej, stosowany w leczeniu onkologicznym. Blokuje receptory dla czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR-1, VEGFR-2, VEGFR-3), receptory dla płytkopochodnego czynnika wzrostu (PDGFR-α i PDGFR-β) oraz receptor c-KIT, hamując angiogenezę nowotworową i proliferację komórek rakowych.
Lek ten jest zarejestrowany w leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz w terapii określonych podtypów mięsaków tkanek miękkich (STS), u pacjentów po niepowodzeniu wcześniejszej chemioterapii. Pazopanib wykazuje skuteczność w wydłużaniu czasu przeżycia wolnego od progresji choroby (PFS) w porównaniu do placebo.
Typowe działania niepożądane pazopanibu obejmują nadciśnienie tętnicze, biegunkę, nudności, zmęczenie, anoreksję oraz zaburzenia funkcji wątroby. Istotnym aspektem monitorowania terapii jest regularna ocena parametrów wątrobowych, gdyż lek może powodować hepatotoksyczność. Pazopanib jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, co wymaga uwagi przy jednoczesnym stosowaniu induktorów lub inhibitorów tego enzymu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Brodawczakowłókniak kosmówkowy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Dermatofibrosarcoma protuberans (DFSP) to wolno rosnący nowotwór skóry o niskim lub pośrednim stopniu złośliwości, charakteryzujący się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych (20-50%) i niskim potencjałem przerzutowania (około 0,5% w klasycznej postaci). W ponad 90% przypadków obecna jest charakterystyczna translokacja t(17;22)(q22;q13) prowadząca do powstania fuzyjnego genu COL1A1-PDGFB. Pięcio- i dziesięcioletnie wskaźniki przeżycia wolnego od nawrotu wynoszą odpowiednio 86% i 76%. Czynniki pogarszające rokowanie to wiek >50 lat, wysoki indeks mitotyczny, dodatnie marginesy chirurgiczne, aneuploidia DNA, nadekspresja TP53 oraz obecność zmian włókniakomięsakowych. Wariant fibrosarcomatous DFSP (FS-DFSP) cechuje się agresywniejszym przebiegiem, z nawrotami miejscowymi u ponad 50% pacjentów i przerzutami u 10-15%, a także gorszą odpowiedzią na terapię imatynibem ze względu na utratę markera t(17;22).
aneuploidia DNA, brodawczakowłókniak kosmówkowy, chirurgia mikrograficzna Mohsa, choroba przerzutowa, dermatofibrosarcoma protuberans, fibrosarcomatous DFSP, imatynib, indeks mitotyczny, inhibitor kinazy tyrozynowej, mięsak tkanki miękkiej, nawrót miejscowy, nowotwór tkanki miękkiej, pazopanib, przerzut, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, przerzutowanie, przeżycie wolne od nawrotu, radioterapia adiuwantowa, radioterapia uzupełniająca, szerokie wycięcie miejscowe, terapia celowana, terapia neoadjuwantowa, translokacja chromosomowa, węzeł chłonny, wskaźnik przeżycia, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tłuszczakowaty – Leczenie
Mięsak tłuszczakowaty (liposarcoma) to heterogenna grupa nowotworów tkanek miękkich, obejmująca podtypy: dobrze zróżnicowany (WDLPS), odróżnicowany (DDLPS), śluzowaty/okrągłokomórkowy (MRCL) oraz pleomorficzny. Podtypy te różnią się biologicznie i klinicznie, co determinuje indywidualizację leczenia. Podstawą terapii jest chirurgiczne usunięcie guza z marginesem zdrowych tkanek, z uwzględnieniem anatomicznych ograniczeń, zwłaszcza w przestrzeni zaotrzewnowej, gdzie resekcje mogą wymagać usunięcia sąsiednich narządów. Radioterapia, szczególnie neoadjuwantowa, jest kluczowa w leczeniu MRCL ze względu na jego wysoką radiosensytywność, natomiast w DDLPS stosuje się ją adjuwantowo w celu redukcji ryzyka wznowy miejscowej. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach i ifosfamidzie, wykazuje zróżnicowaną skuteczność: ORR dla MRCL wynosi około 40% (antracykliny) i 20% (trabektedyna), podczas gdy w WDLPS jest ograniczona (~12%). Nowoczesne terapie celowane, takie jak inhibitory CDK4/6 (np. palbocyklib) i MDM2 (brigimadlina), wykazują obiecujące wyniki w zaawansowanych WD/DDLS, a immunoterapia i terapie adoptywne limfocytów T/NK są przedmiotem intensywnych badań klinicznych.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, diagnostyka molekularna, dobrze zróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, doksorubicyna, erybulina, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor MDM2, inhibitor punktów kontrolnych, liposarcoma, margines chirurgiczny, mięsak tkanek miękkich, mięsak tłuszczakowaty, mięsak tłuszczakowaty pleomorficzny, mięsak tłuszczakowaty śluzowaty, nawrót nowotworu, odróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, pazopanib, podejście wielodyscyplinarne, podtyp histologiczny, profilowanie genomowe, przestrzeń zaotrzewnowa, przeżycie wolne od progresji, radioterapia adjuwantowa, radioterapia neoadjuwantowa, terapia skojarzona, trabektedyna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pazopanib STADA 200 mg
Przedawkowanie pazopanibu, szczególnie przy dawkach sięgających 1000-2000 mg na dobę, wiąże się z wysokim ryzykiem wystąpienia poważnych działań niepożądanych. W badaniach klinicznych odnotowano, że u około 33% pacjentów przyjmujących 2000 mg dziennie pojawia się zmęczenie 3. stopnia, które znacząco ogranicza codzienne aktywności życiowe (ADL). Natomiast nadciśnienie 3. stopnia, wymagające interwencji medycznej, obserwowano u 1 na 3 pacjentów przyjmujących 1000 mg na dobę. Te objawy wskazują na toksyczność ograniczającą wielkość dawki i podkreślają konieczność ścisłego monitorowania pacjentów w przypadku podejrzenia przedawkowania.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne pazopanibu przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt wykazały, że lek wpływa na wiele tkanek, w tym kości, zęby, narządy rozrodcze, nerki i trzustkę, głównie poprzez hamowanie VEGFR i zakłócanie szlaków sygnalizacji VEGF. Zmiany te pojawiały się przy stężeniach w osoczu niższych niż te osiągane klinicznie. U młodych osobników zaobserwowano szczególną wrażliwość na działanie leku, z efektami takimi jak zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i nieprawidłowy rozwój narządów przy ekspozycji stanowiącej 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji dorosłych. Działania embriotoksyczne i teratogenne występowały przy dawkach powodujących ekspozycję ponad 300 razy mniejszą niż u ludzi, obejmując zmniejszenie płodności, zwiększone straty przed- i poimplantacyjne oraz wady rozwojowe układu krążenia.
aberracja chromosomalna, ciałka żółte, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja leku, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, łamliwość kości, ogniska eozynofilii, patogeneza, pazopanib, proliferacja wątroby, rakotwórczość, receptor VEGFR, resorpcja zarodków, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność rozwojowa, wady układu krążenia, wartość AUC, zahamowanie wzrostu, zanik jajników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Accord 400 mg
Pazopanib wykazuje szeroki profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszach, szczurach, królikach i małpach. Działania niepożądane związane są głównie z farmakologicznym hamowaniem VEGFR i szlaków zależnych od VEGF, obejmując zmiany w tkankach kostnych (kości i zęby), łożyskach pazurów, narządach rozrodczych, tkankach hematologicznych, nerkach oraz trzustce. Objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz zmniejszenie masy ciała były obserwowane zarówno u gryzoni, jak i małp. U myszy przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż u ludzi stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie, a w dwuletnich badaniach rakotwórczości zaobserwowano zwiększenie liczby gruczolaków wątroby i gruczolakoraków dwunastnicy u szczurów, jednak ze względu na specyficzną patogenezę tych zmian u gryzoni, nie uznano ich za istotne ryzyko dla pacjentów.
aberracja chromosomalna, badanie przedkliniczne, biegunka, ciałko żółte, embriotoksyczność, eozynofilia, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, hepatotoksyczność, najądrze, pazopanib, potencjał rakotwórczy, receptor VEGFR, ruchomość plemników, stężenie plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacyjny VEGF, teratogenność, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, tkanka kostna, torbiel jajnikowa, zanik jajników - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Pazopanib, będący inhibitorem kinaz tyrozynowych, nie wykazuje bezpośredniego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy ani na zdolności psychomotoryczne niezbędne do prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn. Dane z charakterystyk produktów leczniczych (Pazopanib Accord, Pharmascience, STADA, Viatris, Zentiva) potwierdzają, że sam mechanizm działania leku nie zaburza funkcji poznawczych ani motorycznych. Jednakże, ocena zdolności pacjenta do prowadzenia pojazdów powinna uwzględniać stan kliniczny chorego, zaawansowanie choroby nowotworowej, współistniejące schorzenia oraz profil działań niepożądanych, zwłaszcza tych, które mogą wpływać na bezpieczeństwo prowadzenia pojazdów, takich jak zawroty głowy, zmęczenie i osłabienie.
charakterystyka farmakodynamiczna, charakterystyka produktu leczniczego, choroba nowotworowa, czas reakcji, dawkowanie, działanie niepożądane, funkcja poznawcza, inhibitor kinaz tyrozynowych, mechanizm działania, ocena sytuacji, osłabienie, ośrodkowy układ nerwowy, pazopanib, profil działań niepożądanych, stan kliniczny, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zdolności poznawcze, zmęczenie - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pazopanib STADA 200 mg
Pazopanib STADA, zawierający chlorowodorek pazopanibu, jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 200 mg (różowe, kapsułkowate) oraz 400 mg (białe, kapsułkowate). Lek jest wskazany do leczenia zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) zarówno jako terapia pierwszego rzutu u pacjentów wcześniej nieleczonych systemowo, jak i jako leczenie drugiej linii u pacjentów po terapii cytokinami (np. interferon alfa, interleukina-2). Ponadto, pazopanib jest stosowany u dorosłych pacjentów z określonymi podtypami histologicznymi zaawansowanego mięsaka tkanek miękkich (STS), którzy przeszli wcześniejszą chemioterapię z powodu choroby rozsianej lub doświadczyli progresji w ciągu 12 miesięcy od zakończenia leczenia neoadjuwantowego/adjuwantowego. Mechanizm działania opiera się na inhibicji kinaz tyrozynowych, co przekłada się na efekt przeciwnowotworowy.
chemioterapia, chlorowodorek pazopanibu, choroba rozsiana, cytokina, działanie przeciwnowotworowe, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon alfa, interleukina-2, leczenie adjuwantowe, leczenie drugiej linii, leczenie neoadjuwantowe, leczenie pierwszego rzutu, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, podtyp histologiczny, progresja choroby, rak nerkowokomórkowy, tabletka powlekana - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Stosowanie pazopanibu w dawkach 200 mg lub 400 mg jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną (chlorowodorek pazopanibu) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych reakcji na inhibitory kinazy tyrozynowej lub substancje o podobnej strukturze chemicznej. Pacjent powinien być poinformowany o konieczności natychmiastowego zgłaszania objawów nadwrażliwości, takich jak wysypka, pokrzywka, obrzęk twarzy, trudności w oddychaniu, zawroty głowy czy spadek ciśnienia tętniczego. W przypadku wystąpienia tych objawów należy przerwać leczenie i wdrożyć odpowiednie postępowanie medyczne.
chlorowodorek pazopanibu, duszność, dyspnea, hipotensja, inhibitor kinazy tyrozynowej, nadwrażliwość, obrzęk gardła, obrzęk twarzy, omdlenie, pazopanib, Pazopanib Pharmascience, pokrzywka, przedawkowanie, reakcja nadwrażliwości, świąd, tabletka powlekana, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Leczenie
Chirurgia stanowi podstawę leczenia mięsaka stawowego, z celem uzyskania mikroskopowo negatywnego marginesu (R0) o szerokości 1-2 cm, co minimalizuje ryzyko wznowy miejscowej. Preferowane jest leczenie oszczędzające kończynę, a amputacja jest zarezerwowana dla przypadków, gdzie nie jest możliwa resekcja oszczędzająca. Radioterapia, stosowana neoadjuwantowo lub adjuwantowo, jest wskazana zwłaszcza przy guzach ≥5 cm lub dodatnich marginesach resekcji, z dawkami promieniowania 40-60 Gy (w badaniu 61,2 Gy), poprawiając kontrolę miejscową. Chemioterapia, oparta głównie na ifosfamidzie i doksorubicynie, jest stosowana w leczeniu neoadjuwantowym, adjuwantowym oraz w chorobie przerzutowej, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem lub zaawansowaną chorobą. W populacji pediatrycznej chemioterapia wykazuje większą skuteczność, a u dorosłych jej rola pozostaje kontrowersyjna. W leczeniu przerzutowym preferowane są schematy łączone doksorubicyna + ifosfamid, z alternatywami takimi jak pazopanib i trabektedyna w kolejnych liniach terapii.
ablacja termiczna, brachyterapia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, chirurgia oszczędzająca kończynę, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, gojenie rany, inhibitor EZH2, inhibitor HDAC, inhibitor kinazy tyrozynowej, mięsak maziówkowy, mięsak stawowy, mięsak tkanek miękkich, pazopanib, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, resekcja R0, teleradioterapia, terapia TCR, trabektedyna, wznowa miejscowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pazopanib Accord 200 mg
Lek Pazopanib Accord, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, posiada bezwzględne przeciwwskazania, które muszą być ściśle przestrzegane podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Głównym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na chlorowodorek pazopanibu lub jakąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych reakcji na inhibitory kinaz tyrozynowych. Tabletki 200 mg mają charakterystyczny różowy kolor i wymiary około 14,3 mm × 5,7 mm, natomiast tabletki 400 mg są białe i mierzą około 18,0 mm × 7,1 mm, co ułatwia ich identyfikację i zapobiega pomyłkom.
- Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Mięsaki tkanek miękkich (MTM) to heterogenna grupa rzadkich nowotworów mezenchymalnych, których rokowanie zależy od wielu czynników klinicznych, patologicznych i molekularnych. Wskaźniki przeżycia 5-letniego wynoszą około 65% (OS) i 61% (netto w Kanadzie), jednak spadają do około 50% przy przerzutach do węzłów chłonnych i okolicznych narządów oraz do 18% przy przerzutach odległych. Mediana przeżycia w zaawansowanym stadium wynosi około 12 miesięcy. Kluczowe czynniki prognostyczne to wielkość guza (≤5 cm lepsze rokowanie, ≥10 cm gorsze), stopień złośliwości histologicznej (niski stopień lepszy), lokalizacja (guzy powierzchowne i kończyn lepsze niż głębokie), typ histologiczny (np. MPNST, leiomyosarcoma mają gorsze rokowanie), stopień zaawansowania klinicznego, jakość marginesów chirurgicznych (ujemne marginesy korzystne), możliwość całkowitej resekcji oraz wiek pacjenta (młodsi lepsze rokowanie). Radioterapia poprawia kontrolę miejscową, zwłaszcza przy marginesach dodatnich i guzach >5 cm.
amplifikacja CDK4, leiomyosarcoma, limfocyt B, limfocyt T CD8, margines chirurgiczny, mięsak nabłonkowaty, mięsak pleomorficzny, mięsak tkanek miękkich, MPNST, niestabilność mikrosatelitarna, pazopanib, przerzut odległy, przeżycie całkowite, przeżycie wolne od progresji, resekcja R0, śluzakowłókniakomięsak, stopień zaawansowania klinicznego, terapia multimodalna, tkanka mezenchymalna, tłuszczakomięsak, TMB, węzeł chłonny, włókniakomięsak niemowlęcy, złośliwość histologiczna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pazopanib Zentiva 200 mg
Przy stosowaniu preparatu Pazopanib Zentiva w dawkach 200 mg i 400 mg, kluczowe jest wykluczenie przeciwwskazań, z których jedynym bezwzględnym jest nadwrażliwość na chlorowodorek pazopanibu lub substancje pomocnicze zawarte w leku. Przed rozpoczęciem terapii należy przeprowadzić szczegółowy wywiad alergologiczny, zwracając uwagę na wcześniejsze reakcje na inhibitory kinaz tyrozynowych. Objawy nadwrażliwości mogą obejmować reakcje skórne (wysypka, świąd, pokrzywka), oddechowe (duszność, skurcz oskrzeli) oraz ogólnoustrojowe (obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny). W przypadku ich wystąpienia podczas terapii, konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku i wdrożenie odpowiedniego leczenia.
chlorowodorek pazopanibu, duszność, inhibitor kinazy tyrozynowej, leczenie przeciwnowotworowe, nadwrażliwość, objaw oddechowy, objaw ogólnoustrojowy, obrzęk naczynioruchowy, pazopanib, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, substancja czynna, świąd, tabletka powlekana, wstrząs anafilaktyczny, wysypka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pazopanib STADA 400 mg
Pazopanib STADA, dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg (różowe, 14,3 mm x 5,7 mm) oraz 400 mg (białe, 18,0 mm x 7,1 mm), zawiera chlorowodorek pazopanibu jako substancję czynną. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania tego leku jest nadwrażliwość na pazopanib lub jakąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji na inhibitory kinaz tyrozynowych lub związane chemicznie leki. W przypadku potwierdzonej nadwrażliwości, stosowanie pazopanibu jest absolutnie przeciwwskazane.
chlorowodorek pazopanibu, dysfagia, inhibitor kinazy tyrozynowej, konsultacja alergologiczna, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk twarzy, pazopanib, Pazopanib STADA, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, tabletka powlekana, trudności w oddychaniu, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniak krwotoczny dziedziczny – Leczenie
Naczyniak krwotoczny dziedziczny (HHT) to genetyczne schorzenie naczyń krwionośnych, charakteryzujące się teleangiektazjami i malformacjami tętniczo-żylnymi (AVM). Leczenie jest objawowe i wymaga podejścia wielodyscyplinarnego w wyspecjalizowanych ośrodkach. Krwawienia z nosa, występujące u ponad 90% pacjentów, są leczone zachowawczo (nawilżanie, preparaty żelaza), farmakologicznie (kwas traneksamowy, tamoksyfen, beta-blokery, talidomid) oraz metodami inwazyjnymi (koagulacja laserowa, skleroterapia, embolizacja). Leki antyangiogenne, takie jak bewacyzumab, wykazują skuteczność w redukcji krwawień, zwiększając poziom hemoglobiny średnio o 3,2 g/dl i zmniejszając zapotrzebowanie na transfuzje o 82% w ciągu 6 miesięcy. Inne stosowane leki to pazopanib, pomalidomid i takrolimus, z pomalidomidem wykazującym długotrwały efekt terapeutyczny.
beta-bloker, bewacyzumab, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dożylny preparat żelaza, elektrodesykacja, elektrokoagulacja, embolizacja przezskórna, embolizacja wewnątrznaczyniowa, epistaxis, intensywne światło pulsacyjne, koagulacja laserowa, krwawienie z nosa, kwas traneksamowy, lek antyangiogenny, lek antyfibrynolityczny, malformacja naczyniowa, malformacja tętniczo-żylna, marskość wątroby, mózgowe AVM, N-acetylocysteina, naczyniak krwotoczny dziedziczny, niedokrwistość z niedoboru żelaza, pazopanib, płucne AVM, pomalidomid, przeszczep wątroby, radiochirurgia stereotaktyczna, sirolimus, skleroterapia, takrolimus, talidomid, teleangiektazja, terapia hormonalna, wątrobowe AVM, zespół Oslera-Webera-Rendu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris jest doustnym, wielokierunkowym inhibitorem kinaz tyrozynowych, wykazującym silne działanie przeciwnowotworowe poprzez hamowanie receptorów VEGFR (typ 1, 2, 3), PDGFR (α i β) oraz c-KIT, z wartościami IC50 odpowiednio 10, 30, 47, 71, 84 i 74 nM. Mechanizm działania obejmuje zahamowanie autofosforylacji tych receptorów oraz angiogenezy, co potwierdzono w modelach in vivo i in vitro. Meta-analiza farmakogenetyczna wskazała na istotny związek między nosicielstwem allelu HLA-B*57:01 a ryzykiem hepatotoksyczności (AlAT >5x GGN, stopień 3 NCI CTC), występującą u 19% nosicieli tego allelu w porównaniu do 10% u pacjentów bez tego allelu.
allel HLA-B*5701, aminotransferaza alaninowa, angiogeneza, farmakogenomika, hepatotoksyczność, inhibitor kinazy białkowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, interferon, kryteria MSKCC, naczyniowo-śródbłonkowy czynnik wzrostu, nefrektomia, pazopanib, przerzut nowotworowy, przeżycie bez progresji choroby, rak jasnokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, receptor VEGFR-2, skala ECOG, terapia cytokinami, wzrost guza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pazopanib Viatris 200 mg
Przedawkowanie pazopanibu, szczególnie w dawkach sięgających 2000 mg/dobę, wiąże się z ryzykiem wystąpienia ciężkich objawów toksyczności, takich jak zmęczenie 3. stopnia oraz nadciśnienie tętnicze 3. stopnia. Zmęczenie o takim nasileniu ogranicza codzienne aktywności i stanowi toksyczność limitującą dawkę, natomiast nadciśnienie tętnicze wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. W badaniach klinicznych zmęczenie 3. stopnia obserwowano u około 33% pacjentów przyjmujących 2000 mg/dobę, a nadciśnienie 3. stopnia u 33% pacjentów przyjmujących 1000 mg/dobę. Brak jest swoistej odtrutki na przedawkowanie pazopanibu, co podkreśla konieczność szybkiego i kompleksowego postępowania wspomagającego.
ciężkie nadciśnienie, dawka pazopanibu, działanie toksyczne leku, leczenie objawowe, morfologia krwi, nadciśnienie 3 stopnia, nadciśnienie tętnicze, odtrutka, ośrodek toksykologiczny, parametry biochemiczne, parametry życiowe, pazopanib, powikłania kardiologiczne, przedawkowanie pazopanibu, toksyczność ograniczająca dawkę, toksyczność stopnia 3, zmęczenie, zmęczenie stopnia 3 - Leksykon leków
Interakcje leku – Famogast 40 mg
Famotydyna wykazuje minimalne ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez układ cytochromu P-450, takimi jak warfaryna, teofilina czy diazepam, co nie wymaga modyfikacji dawkowania. Jednakże jej biodostępność może być nieznacznie obniżona przez pokarm, a istotne klinicznie interakcje obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu leków zobojętniających kwas solny, sukralfatu oraz probenecydu, które odpowiednio zmniejszają wchłanianie lub opóźniają eliminację famotydyny. Zaleca się przyjmowanie famotydyny 1-2 godziny przed lekami zobojętniającymi oraz unikanie podawania sukralfatu w ciągu 2 godzin po famotydynie. Probenecyd powinien być stosowany ostrożnie lub unika się jego jednoczesnego podawania z famotydyną.
aminofenazon, atazanawir, biodostępność, choroba wrzodowa, cytochrom P-450, dazatynib, diazepam, erlotynib, famotydyna, fenazon, fenytoina, gefitynib, hemodializa, inhibitor kinazy tyrozynowej, itrakonazol, ketokonazol, lek zobojętniający kwas solny, pazopanib, pH żołądkowe, posakonazol, probenecyd, propranolol, refluks żołądkowo-przełykowy, rylpiwiryna, sukralfat, teofilina, warfaryna, węglan wapnia - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tkanek miękkich – Leczenie
Mięsak tkanek miękkich (MTM) to heterogenna grupa nowotworów złośliwych rozwijających się w tkankach miękkich, wymagająca leczenia w wyspecjalizowanych ośrodkach onkologicznych. Podstawą terapii jest chirurgia z celem uzyskania marginesów wolnych od komórek nowotworowych (R0), co w ponad 90% przypadków pozwala na operacje oszczędzające kończynę. Radioterapia, stosowana przed-, śród- lub pooperacyjnie, zwiększa skuteczność leczenia miejscowego, wykorzystując nowoczesne techniki jak IMRT czy terapia protonowa. Chemioterapia, z doksorubicyną i ifosfamidem jako standardem, ma ograniczoną, ale istotną rolę w leczeniu neoadjuwantowym, adjuwantowym oraz paliatywnym. Terapie celowane (np. pazopanib, imatynib) oraz immunoterapia, w tym nowatorska terapia afamitresgene autoleucel (afami-cel) skierowana przeciwko MAGE-A4, stanowią obiecujące opcje dla wybranych podtypów mięsaków.
chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, choroba przerzutowa, dakarbazyna, docetaksel, doksorubicyna, erybulina, fuzja genu NTRK, gemcytabina, ifosfamid, imatynib, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor NTRK, inhibitor punktów kontrolnych układu immunologicznego, ipilimumab, koniugat przeciwciało-lek, limfadenektomia, margines chirurgiczny, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, niwolumab, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór złośliwy, operacja oszczędzająca kończynę, opieka paliatywna, pazopanib, pembrolizumab, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, radioterapia śródoperacyjna, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, regorafenib, sunitynib, szerokie wycięcie miejscowe, terapia CAR-T, terapia celowana, terapia protonowa, tkanki miękkie, trabektedyna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pazopanib Pharmascience 400 mg
Pazopanib Pharmascience jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, zawierających odpowiednio 200 mg i 400 mg substancji czynnej w formie chlorowodorku pazopanibu. Tabletki różnią się nie tylko dawką, ale także wyglądem i składem otoczki, co wpływa na ich rozpoznawalność i właściwości farmakokinetyczne. Tabletka 200 mg ma różowy kolor dzięki obecności tlenku żelaza (E 172) i wymiary 14,3 mm × 5,7 mm, natomiast tabletka 400 mg jest biała, większa (18,0 mm × 7,1 mm) i nie zawiera tego barwnika. Obie formy zawierają podobne substancje pomocnicze, takie jak celuloza mikrokrystaliczna, karboksymetyloskrobia sodowa, powidon, magnezu stearynian, hypromeloza, tytanu dwutlenek, makrogol 400 oraz polisorbat 80.
blister foliowy, blister perforowany jednodawkowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, hypromeloza, karboksymetyloskrobia sodowa, makrogol, niezgodność farmaceutyczna, okres ważności leku, pazopanib, pazopanib chlorowodorek, polisorbat, powidon, stearynian magnezu, substancja czynna, tabletka powlekana, tlenek żelaza czerwony, warunki przechowywania leku, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pazopanib Accord 200 mg
Przedawkowanie pazopanibu, oceniane w badaniach klinicznych przy dawkach do 2000 mg/dobę, wiąże się z występowaniem toksyczności 3. stopnia, obejmującej głównie zmęczenie oraz nadciśnienie tętnicze. Zmęczenie o znacznym nasileniu, ograniczające możliwość dalszego zwiększania dawki, obserwowano u około 33% pacjentów przy dawce 2000 mg/dobę. Nadciśnienie tętnicze 3. stopnia, wymagające interwencji medycznej, występowało u podobnej grupy pacjentów przy dawce 1000 mg/dobę. Brak swoistej odtrutki wymusza stosowanie ogólnych środków wspomagających, takich jak monitorowanie funkcji życiowych, kontrola równowagi wodno-elektrolitowej oraz leczenie objawowe, ze szczególnym uwzględnieniem kontroli ciśnienia tętniczego.
badanie laboratoryjne, badanie obrazowe, dawka terapeutyczna, funkcje życiowe, kontrola nadciśnienia, leczenie objawowe, nadciśnienie tętnicze, odtrutka, pazopanib, powikłanie narządowe, przedawkowanie pazopanibu, równowaga wodno-elektrolitowa, schemat dawkowania, tabletka powlekana, toksyczność, toksyczność dawki, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Pazopanib Accord 200 mg
Pazopanib Accord, stosowany w dawkach 200 mg lub 400 mg, wykazuje potencjalne ryzyko toksyczności reprodukcyjnej, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych, jednak dane dotyczące bezpieczeństwa u kobiet w ciąży są niewystarczające. Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży, chyba że korzyści kliniczne przewyższają ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas terapii oraz przez co najmniej 2 tygodnie po zakończeniu leczenia. Podobne zalecenia dotyczą mężczyzn, którzy powinni używać prezerwatyw podczas stosunków płciowych w trakcie leczenia i przez minimum 2 tygodnie po jego zakończeniu, nawet jeśli przeszli wazektomię. Brak jest danych dotyczących przenikania pazopanibu do mleka kobiecego, dlatego karmienie piersią powinno być przerwane na czas terapii.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Pazopanib Accord 400 mg
Przedawkowanie pazopanibu, stosowanego standardowo w dawkach 200 mg lub 400 mg, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, szczególnie przy dawkach dochodzących do 1000-2000 mg na dobę, które były badane klinicznie. W takich przypadkach obserwuje się ciężkie działania niepożądane, w tym zmęczenie 3. stopnia (toksyczność ograniczająca dawkę) przy 2000 mg/dobę oraz nadciśnienie tętnicze 3. stopnia wymagające interwencji medycznej przy 1000 mg/dobę. Częstość występowania tych objawów wynosi około 33% pacjentów przy dawkach 1000-2000 mg/dobę. Brak swoistej odtrutki wymaga leczenia objawowego i podtrzymującego, ze szczególnym uwzględnieniem monitorowania ciśnienia tętniczego oraz objawów zmęczenia jako wczesnych wskaźników przedawkowania.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Everolimus Synthon 10 mg
Ewerolimus (Everolimus Genthon) jest inhibitorem mTOR stosowanym w leczeniu zaawansowanego raka piersi z ekspresją receptorów hormonalnych bez nadekspresji HER2/neu, w skojarzeniu z eksemestanem u kobiet po menopauzie z progresją po terapii niesteroidowym inhibitorem aromatazy. Ponadto, lek jest wskazany w terapii nieoperacyjnych lub przerzutowych nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET) o wysokim lub średnim stopniu zróżnicowania z postępującym przebiegiem choroby, a także w przypadku wysoko zróżnicowanych (G1 lub G2), hormonalnie nieczynnych nowotworów neuroendokrynnych układu pokarmowego lub płuc z progresją. W leczeniu zaawansowanego raka nerkowokomórkowego (RCC) ewerolimus stosuje się u pacjentów z progresją po terapii ukierunkowanej na VEGF, najczęściej po inhibitorach kinaz tyrozynowych (sunitynib, pazopanib, sorafenib). Preparat dostępny jest w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg i 10 mg, zawierających odpowiednio 74,3 mg, 148,5 mg i 297,0 mg laktozy, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, eksemestan, ekspresja receptorów hormonalnych, ewerolimus, hematolog, hiperglikemia, hiperlipidemia, inhibitor kinazy tyrozynowej, kryteria RECIST, mielosupresja, morfologia krwi, nadekspresja HER2, niesteroidowy inhibitor aromatazy, nietolerancja laktozy, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór neuroendokrynny układu pokarmowego, onkolog kliniczny, pazopanib, pNET, rak nerkowokomórkowy, sorafenib, sunitynib, typ histologiczny, wysoko zróżnicowany guz, zaawansowany rak nerkowokomórkowy, zaawansowany rak piersi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib przeszedł szerokie badania toksykologiczne na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszy, szczurach, królikach i małpach, które ujawniły działania niepożądane związane głównie z mechanizmem hamowania VEGFR i szlaków zależnych od VEGF. Zaobserwowano zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, nerkach, trzustce oraz tkankach hematologicznych, często przy stężeniach osoczowych niższych niż te osiągane klinicznie. U młodych szczurów podawanie pazopanibu w dawkach ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji u dorosłych) powodowało zahamowanie wzrostu, zwiększoną łamliwość kości i przebudowę zębów. Dodatkowo, u samic myszy przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż u ludzi stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie. Badania wykazały także embriotoksyczność i teratogenność już przy ekspozycji ponad 300 razy niższej niż u ludzi, manifestującą się m.in. zmniejszeniem płodności, stratami przed- i poimplantacyjnymi oraz wadami układu krążenia.
aberracja chromosomalna, ciałko żółte, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolakorak dwunastnicy, narząd rozrodczy, ognisko eozynofilii, pazopanib, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resorpcja zarodka, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib Accord
Pazopanib Accord, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza hepatotoksyczności. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (bilirubina do 1,5 x GGN) zalecana dawka to 800 mg/dobę, natomiast u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami (bilirubina > 1,5 do 3 x GGN) dawka powinna być ograniczona do 200 mg/dobę. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (bilirubina > 3 x GGN) jest przeciwwskazane. Monitorowanie czynności wątroby powinno odbywać się przed leczeniem, w 3., 5., 7. i 9. tygodniu terapii, następnie w 3. i 4. miesiącu oraz okresowo po 4. miesiącu. W przypadku wzrostu aminotransferaz powyżej 8 x GGN konieczne jest przerwanie terapii, a po powrocie do normy można rozważyć wznowienie leczenia w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Wzrost aminotransferaz > 3 x GGN z jednoczesnym wzrostem bilirubiny > 2 x GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60 lat oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01.
białkomocz, ciężkie zakażenie, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, incydent krwotoczny, inhibitor VEGF, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja i przetoka, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, śródmiąższowa choroba płuc, stężenie bilirubiny, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności serca, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zwiększona aktywność aminotransferaz, żylne powikłanie zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pazopanib STADA
Pazopanib STADA, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg, wymaga ścisłego monitorowania funkcji wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, w tym niewydolności wątroby zakończonej zgonem. Dawkowanie powinno być dostosowane do stopnia zaburzeń czynności wątroby: 800 mg/dobę u pacjentów z łagodnymi nieprawidłowościami, 200 mg/dobę przy umiarkowanych zaburzeniach, a stosowanie jest przeciwwskazane przy ciężkich zaburzeniach (bilirubina >3× GGN). Monitorowanie aktywności aminotransferaz (AlAT, AspAT) i bilirubiny jest obowiązkowe przed leczeniem oraz w 3., 5., 7., 9. tygodniu, a następnie okresowo. W przypadku wzrostu AlAT >8× GGN należy przerwać terapię, a po powrocie do normy rozważyć wznowienie w dawce 400 mg/dobę z cotygodniowym monitorowaniem. Wzrost AlAT >3× GGN z bilirubiną >2× GGN wymaga trwałego odstawienia leku. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów powyżej 60. roku życia oraz nosicieli allelu HLA-B*57:01, u których ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone.
AlAT, allel HLA-B*5701, aminotransferazy, białkomocz, bilirubina, bilirubina niesprzężona, frakcja wyrzutowa lewej komory, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, inhibitor CYP3A4, krwioplucie, mięsak tkanek miękkich, mikroangiopatia zakrzepowa, naczyniowy czynnik wzrostu śródbłonka, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja i przetoka, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak i rozwarstwienie tętnicy, tętniczy incydent zakrzepowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył, zapalenie płuc, zastoinowa niewydolność serca, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół Gilberta, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Pazopanib Viatris 200 mg
Pazopanib Viatris jest dostępny w postaci tabletek powlekanych o dawkach 200 mg i 400 mg, zawierających chlorowodorek pazopanibu jako substancję czynną. Tabletki 200 mg mają charakterystyczny różowy kolor dzięki obecności tlenku żelaza (E 172) w otoczce, natomiast tabletki 400 mg są białe. Obie postaci mają kształt kapsułki, odpowiednio o wymiarach około 14,3 x 5,7 mm (200 mg) oraz 18 x 7,1 mm (400 mg). Skład substancji pomocniczych jest zbliżony, obejmując m.in. celulozę mikrokrystaliczną, karboksymetyloskrobię sodową, powidon K30, magnezu stearynian, hypromelozę, tytanu dwutlenek (E 171), makrogol 400 oraz polisorbat 80, z wyjątkiem wspomnianego tlenku żelaza, który występuje tylko w dawce 200 mg.
- Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Leczenie
Miksyfibrosarkom (MFS) to złośliwy mięsak tkanek miękkich, stanowiący około 20% wszystkich mięsaków, charakteryzujący się infiltracyjnym wzrostem i wysokim ryzykiem wznowy miejscowej (10-61%), przy stosunkowo niskim ryzyku przerzutów odległych. Podstawą leczenia jest szeroka resekcja chirurgiczna z marginesem minimum 2 cm zdrowych tkanek, dążąca do uzyskania resekcji R0, co istotnie zmniejsza ryzyko nawrotów. Radioterapia, stosowana neoadjuwantowo lub adjuwantowo w dawkach 50-65 Gy, poprawia kontrolę miejscową, zwłaszcza w guzach >5 cm, o wysokim stopniu złośliwości lub z wąskimi marginesami chirurgicznymi. Chemioterapia, oparta na antracyklinach (np. doksorubicyna) i ifosfamidzie w pierwszej linii oraz gemcytabinie i trabektedynie w kolejnych, jest zarezerwowana dla choroby zaawansowanej, przerzutowej lub wysokiego ryzyka nawrotu. Współczesne leczenie dąży do zachowania kończyny, a rekonstrukcje chirurgiczne są kluczowe dla funkcjonalności po rozległych resekcjach.
ablacja guza, antracyklina, bewacyzumab, chirurgia plastyczna, czynnik prognostyczny, dakarbazyna, docetaksel, doksorubicyna, erybulina, gemcytabina, guz pierwotny, HIFU, ifosfamid, immunoterapia, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor punktów kontrolnych, kariotyp, leczenie adjuwantowe, leczenie chirurgiczne, leczenie neoadjuwantowe, leczenie okołooperacyjne, leczenie skojarzone, leczenie systemowe, margines chirurgiczny, martwica koagulacyjna, mięsak pleomorficzny, mięsak tkanek miękkich, miksyfibrosarkom, naciekanie tkanek, nawrót lokalny, niwolumab, nowotwór tkanek miękkich, obrazowanie MRI, operacja oszczędzająca kończynę, paklitaksel, pazopanib, pembrolizumab, przeciwciało monoklonalne, przerzut odległy, radioterapia, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, rekonstrukcja chirurgiczna, resekcja R0, schemat chemioterapii, terapia celowana, tłuszczakomięsak, trabektedyna, wznowa miejscowa, zabieg chirurgiczny, złośliwość histologiczna - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Przedawkowanie
Pazopanib, stosowany w terapii przeciwnowotworowej w dawkach 200 mg i 400 mg, wykazuje toksyczność przy dawkach znacznie przekraczających standardowe dawkowanie terapeutyczne. W badaniach klinicznych dawki do 2000 mg/dobę ujawniły objawy przedawkowania, takie jak zmęczenie 3. stopnia (1/3 pacjentów przy 2000 mg/dobę) oraz nadciśnienie tętnicze 3. stopnia (1/3 pacjentów przy 1000 mg/dobę). Zmęczenie to stanowi toksyczność ograniczającą dawkę, uniemożliwiającą wykonywanie podstawowych czynności, natomiast nadciśnienie wymaga interwencji medycznej. Brak swoistej odtrutki podkreśla konieczność szybkiego rozpoznania i wdrożenia odpowiedniego postępowania wspomagającego.
badania kliniczne, ciśnienie tętnicze, dawkowanie terapeutyczne, funkcja nerek, funkcja wątroby, interwencja medyczna, leki hipotensyjne, monitorowanie kliniczne, nadciśnienie 3 stopnia, nadciśnienie tętnicze, objawy toksyczności, pazopanib, przedawkowanie substancji, swoista odtrutka, tabletki powlekane, terapia przeciwnowotworowa, toksyczność, zmęczenie 3 stopnia - Leksykon chorób i schorzeń
Chondrosarcoma – Leczenie
Chirurgia stanowi podstawową metodę leczenia większości chondrosarcom, z celem całkowitego usunięcia guza i minimalizacji ryzyka nawrotu. Wybór techniki chirurgicznej zależy od lokalizacji, wielkości i stopnia złośliwości guza oraz stanu pacjenta. Standardowe metody obejmują resekcję en bloc z szerokim marginesem zdrowej tkanki, łyżeczkowanie z zastosowaniem cementu kostnego (polymethyl methacrylate) lub kriochirurgii dla małych, niskozłośliwych guzów kończyn, chirurgię oszczędzającą kończynę z rekonstrukcją oraz amputację w przypadku zaawansowanego nacieku na nerwy lub naczynia. Radioterapia, w tym konformalna terapia wiązką protonową i IMRT, jest stosowana w guzach trudnych do resekcji, zwłaszcza w obrębie podstawy czaszki i kręgosłupa, choć chondrosarcomy wykazują oporność na promieniowanie, wymagając wysokich dawek. Chemioterapia jest ograniczona do agresywnych podtypów, takich jak dedifferentiated i mesenchymal chondrosarcoma, z zastosowaniem schematów opartych na doksorubicynie, cisplatynie, ifosfamidzie i innych cytostatykach.
cement kostny, chirurgia oszczędzająca kończynę, chondrosarcoma, cisplatyna, cyklofosfamid, daktynomycyna, doksorubicyna, endoproteza, etopozyd, ifosfamid, inhibitor mTOR, inhibitory punktów kontrolnych, iwosidenib, konwencjonalny chondrosarcoma, kriochirurgia, krioterapia, łyżeczkowanie, mięsak Ewinga, mięsak kościopochodny, mutacja IDH1, pazopanib, przeciwciało monoklonalne, radioterapia stereotaktyczna, resekcja en bloc, terapia adjuwantowa, trabektedyna, winkrystyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Accord 200 mg
Pazopanib, będący inhibitorem receptora VEGFR, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność wielonarządową, obejmującą zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, hematologicznych, nerkach i trzustce, obserwowane u gryzoni przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów podawanie leku w dawkach ≥ 10 mg/kg/dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji ocenianej na podstawie AUC) powodowało zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i zmiany w zębach, co wskazuje na podwyższone ryzyko działań niepożądanych u dzieci i młodzieży. Dodatkowo, u samic myszy zaobserwowano proliferacyjne zmiany w wątrobie przy dawkach skutkujących 2,5-krotnie większą ekspozycją niż u ludzi. W badaniach toksyczności rozwojowej u szczurów i królików wykazano embriotoksyczność i teratogenność nawet przy ekspozycji ponad 300 razy mniejszej niż u ludzi (AUC), manifestującą się zmniejszeniem płodności, stratami przed- i poimplantacyjnymi, obumarciem zarodków oraz wadami układu krążenia.
aberracja chromosomalna, ciałko żółte, działanie mutagenne, działanie teratogenne, eozynofilia, farmakokinetyka leku, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, mechanizm działania farmakologiczny, pazopanib, pole pod krzywą AUC, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, proliferacja wątroby, przebudowa zębów, receptor VEGFR, ruchomość plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, wady układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Accord 200 mg
Pazopanib Accord jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co wpływa na jego farmakokinetykę. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują wzrost AUC o 66% i Cmax o 45%, wymagając redukcji dawki pazopanibu z 800 mg do 400 mg/dobę. Lapatynib zwiększa AUC i Cmax o 50-60%. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku, dlatego należy ich unikać lub stosować alternatywy. Pazopanib hamuje wiele izoenzymów CYP (1A2, 3A4, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2E1) oraz transportery BCRP, P-gp i OATP1B1, co może zwiększać stężenia leków takich jak midazolam (AUC i Cmax +30%), dekstrometorfan (33-64%), paklitaksel (AUC +26%, Cmax +31%) oraz statyny, zwłaszcza symwastatynę, której jednoczesne stosowanie z pazopanibem podnosi ryzyko hepatotoksyczności (AlAT >3× GGN u 27% vs 14%, p=0,038).
AlAT, antagonista receptora H2, białko oporności raka piersi, biodostępność, CYP1A2, CYP2C8, CYP3A4, działanie hepatotoksyczne, esomeprazol, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitory pompy protonowej, irynotekan, ketokonazol, lapatynib, leki zobojętniające, OATP1B1, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, paklitaksel, pazopanib, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, statyny, substrat, symwastatyna, transferaza urydyno-difosforano-glukuronozylowa - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Pazopanib Viatris 200 mg
Ocena wpływu pazopanibu, substancji czynnej leku Pazopanib Viatris (dostępnego w tabletkach powlekanych 200 mg i 400 mg), na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn wskazuje na brak istotnego negatywnego wpływu na funkcje psychomotoryczne. Charakterystyka produktu leczniczego nie przewiduje zaburzeń zdolności wymaganych do bezpiecznego prowadzenia pojazdów mechanicznych czy obsługi urządzeń mechanicznych. Niemniej jednak, lekarz powinien indywidualnie ocenić stan kliniczny pacjenta, uwzględniając profil działań niepożądanych, zdolności oceny sytuacji oraz funkcje motoryczne i poznawcze, które mogą ulec czasowemu osłabieniu pod wpływem terapii.
charakterystyka produktu leczniczego, czas reakcji, dawkowanie, działanie niepożądane, farmakoterapia, monitorowanie pacjenta, osłabienie, pazopanib, percepcja przestrzenna, profil działań niepożądanych, sprawność psychomotoryczna, stan kliniczny pacjenta, substancja czynna, tabletka powlekana, właściwości farmakologiczne, zawroty głowy, zdolność psychomotoryczna, zmęczenie - Leksykon chorób i schorzeń
Samotny guz włóknisty – Leczenie
Samotny guz włóknisty (SFT) to rzadki nowotwór mezenchymalny, najczęściej lokalizujący się w jamie opłucnowej, wymagający wielodyscyplinarnego podejścia terapeutycznego. Złotym standardem leczenia jest całkowita resekcja chirurgiczna (R0) z marginesem zdrowych tkanek, co zapewnia 10-letnie przeżycie całkowite na poziomie 54-89%. Technika operacyjna zależy od wielkości i lokalizacji guza: torakoskopia dla guzów ≤5 cm, torakotomia z resekcją klinową lub lobektomią dla większych zmian, a w przypadku zajęcia struktur sąsiadujących – rozszerzona resekcja ściany klatki piersiowej lub osierdzia. Radioterapia pooperacyjna (PORT) jest wskazana przy dodatnich marginesach, dużych guzach lub cechach złośliwości histologicznej, poprawiając kontrolę miejscową i przeżycie wolne od progresji, zwłaszcza w SFT wewnątrzczaszkowych, z dawką CTV około 1 cm. Radioterapia przedoperacyjna (np. 50 Gy w SFT miednicy) może zmniejszyć rozmiar guza i ułatwić resekcję. Chemioterapia, oparta głównie na antracyklinach (doksorubicyna) i ifosfamidzie, jest zarezerwowana dla zaawansowanych lub przerzutowych przypadków, jednak jej skuteczność jest ograniczona.
antracyklina, bewacyzumab, cecha histologiczna, dakarbazyna, doksorubicyna, ekspresja PD-L1, ifosfamid, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor multikinazowy, jama opłucnowa, kontrola miejscowa, lek antyangiogenny, lobektomia, margines zdrowych tkanek, mięsak tkanek miękkich, mutacja IDH1, nowotwór mezenchymalny, paklitaksel, pazopanib, pneumonektomia, przeżycie wolne od progresji, radioterapia pooperacyjna, radioterapia przedoperacyjna, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resekcja en bloc, resekcja fragmentaryczna, resekcja guza, samotny guz włóknisty, segmentektomia, sorafenib, sunitynib, temozolomid, terapia radioizotopowa, torakoskopia, torakotomia, trabektedyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib Viatris 200 mg
Profil bezpieczeństwa pazopanibu oceniono na podstawie badań klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz 382 pacjentów z mięsakami tkanek miękkich (STS). Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), dermatologiczne (zmiana koloru włosów, hipopigmentacja, złuszczająca wysypka), naczyniowe (nadciśnienie tętnicze), neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku) oraz ogólne (zmęczenie, jadłowstręt, utrata masy ciała). Często obserwowano także wzrost aktywności enzymów wątrobowych AlAT i AspAT oraz hiperbilirubinemię. Rzadziej (<1%) występowały poważne powikłania, takie jak udar niedokrwienny mózgu, zawał mięśnia sercowego, perforacje przewodu pokarmowego, krwotoki (z przewodu pokarmowego, płuc, mózgu) oraz zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, dysgeuzja, hiperbilirubinemia, hipogeuzja, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, małopłytkowość, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności lewej komory, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawał serca, złuszczająca wysypka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib STADA 400 mg
Pazopanib STADA, dostępny w tabletkach 200 mg i 400 mg, wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa u pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym (RCC) oraz mięsakami tkanek miękkich (STS), potwierdzony w badaniach klinicznych (n=1149 dla RCC, n=382 dla STS). Ciężkie działania niepożądane, występujące z częstością <1%, obejmują powikłania naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny mózgu), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca, zaburzenia czynności serca), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego, zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT, torsade de pointes) oraz krwotoki (z płuc, przewodu pokarmowego, do mózgu). U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia funkcji lewej komory i odmę opłucnową. Potencjalnie śmiertelne powikłania, takie jak krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z płuc, ciężkie dysfunkcje wątroby, perforacja przewodu pokarmowego i udar niedokrwienny mózgu, wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból głowy, chlorowodorek pazopanibu, dysgeuzja, hipopigmentacja skóry, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, nudności, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zakrzepica żył głębokich, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zatorowość płucna, zawał mózgu, zawał serca, złuszczająca wysypka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Przedawkowanie pazopanibu, inhibitora kinaz tyrozynowych, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. W badaniach klinicznych dawki sięgające 2000 mg/dobę, znacznie przekraczające standardowe dawkowanie, wiązały się z toksycznością ograniczającą wielkość dawki, w tym zmęczeniem 3. stopnia (wystąpiło u 1 na 3 pacjentów) oraz nadciśnieniem 3. stopnia przy dawce 1000 mg/dobę (również u 1 na 3 pacjentów). Objawy te charakteryzują się ciężkim zmęczeniem utrudniającym codzienne funkcjonowanie oraz znacznym wzrostem ciśnienia tętniczego, wymagającym interwencji medycznej.
ciśnienie tętnicze, dawka pazopanibu, funkcja wątroby i nerek, inhibitor kinaz tyrozynowych, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, nadciśnienie 3 stopnia, nadciśnienie tętnicze, objawy toksyczności, odtrutka, pazopanib, podwyższone ciśnienie tętnicze, toksyczność ograniczająca dawkę, zmęczenie 3 stopnia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib Pharmascience, dostępny w dawkach 200 mg i 400 mg w formie tabletek powlekanych, jest stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaków tkanek miękkich (STS). Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z badań klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z RCC i 382 z STS. Najpoważniejsze działania niepożądane, występujące u mniej niż 1% pacjentów, obejmują zaburzenia naczyniowo-mózgowe (przemijające napady niedokrwienne, udar niedokrwienny, zawał mózgu), sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał serca, zaburzenia rytmu serca typu torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego oraz krwotoki z płuc, przewodu pokarmowego i mózgu. U pacjentów z STS dodatkowo obserwowano żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory serca oraz odma opłucnową. Poważne powikłania, takie jak krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z płuc, zaburzenia czynności wątroby, perforacja przewodu pokarmowego i udar niedokrwienny mózgu, mogą prowadzić do zgonu i wymagają intensywnego monitorowania klinicznego.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dyspepsja, hepatotoksyczność, jadłowstręt, krwioplucie, krwotok z płuc, krwotok z przewodu pokarmowego, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, odma opłucnowa, pazopanib, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie czynności serca, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zawał mózgu, zawał serca, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, złuszczająca wysypka - Leksykon substancji czynnych
Pazopanib – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Niekliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i małpach wykazały wielonarządowe działania toksyczne związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem szlaków sygnalizacji VEGF. Zmiany dotyczyły kości, zębów, łożysk pazurów, narządów rozrodczych, tkanek hematologicznych, nerek oraz trzustki, pojawiając się przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów dawki ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji ocenianej na podstawie AUC) powodowały zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i przebudowę zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko u populacji pediatrycznej. Dodatkowo, u szczurów karmionych mlekiem matki dawki odpowiadające 0,1 klinicznej ekspozycji u dorosłych wywoływały zgony i nieprawidłowy rozwój narządów. Wątroba samic myszy wykazywała proliferacyjne zmiany przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż u ludzi (AUC).
aberracja chromosomalna, AUC, ciałko żółte, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, nieprawidłowy rozwój nerek, obumieranie zarodka, pazopanib, potencjał rakotwórczy, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika