minimalne stężenie hamujące
Minimalne stężenie hamujące (MIC, ang. Minimum Inhibitory Concentration) to najniższe stężenie antybiotyku, które hamuje widoczny wzrost drobnoustrojów w warunkach laboratoryjnych. Jest to kluczowy parametr w diagnostyce mikrobiologicznej, służący do określenia wrażliwości bakterii na antybiotyki.
MIC stanowi istotny wskaźnik wykorzystywany przy doborze odpowiedniej terapii przeciwdrobnoustrojowej. Niższe wartości MIC wskazują na większą wrażliwość drobnoustroju na dany antybiotyk, co pozwala na zastosowanie niższych, bezpieczniejszych dawek leku. Wartości MIC są interpretowane w odniesieniu do stężeń antybiotyku osiąganych w organizmie pacjenta podczas standardowej terapii.
W praktyce klinicznej wartości MIC pomagają w kategoryzacji drobnoustrojów jako wrażliwe, średnio wrażliwe lub oporne na dany antybiotyk, zgodnie z punktami odcięcia (breakpoints) ustalonymi przez organizacje takie jak EUCAST czy CLSI. Oznaczenie MIC ma szczególne znaczenie w przypadku zakażeń wywołanych przez szczepy wielolekooporne lub przy planowaniu terapii u pacjentów z zaburzeniami farmakokinetycznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Valdocef 500 mg
Cefadroksyl, będący cefalosporyną I generacji podawaną doustnie (kod ATC: J01DB05), wykazuje bakteriobójcze działanie poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii, wiążąc się z białkami wiążącymi penicyliny (PBP). Mechanizmy oporności obejmują produkcję beta-laktamaz (np. TEM-1), zmniejszone powinowactwo PBP, nieprzepuszczalność błony komórkowej oraz aktywne usuwanie leku przez pompy efflux. Wartości graniczne MIC według EUCAST (wersja 3.1, 2013) dla Enterobacteriaceae w niepowikłanych zakażeniach dróg moczowych wynoszą ≤16 mg/l dla szczepów wrażliwych, a >16 mg/l dla opornych. W przypadku Staphylococcus spp. i Streptococcus spp. grup A, B, C i G stosuje się odpowiednio oznaczenia wrażliwości na cefoksytynę lub penicylinę jako wskaźniki. Kluczowym parametrem PK/PD jest %T>MIC, czyli odsetek czasu, w którym stężenie wolnego leku utrzymuje się powyżej MIC, co koreluje ze skutecznością kliniczną.
antybiotyk beta-laktamowy, beta-laktamaza, beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum, białko wiążące penicyliny, cefalosporyna I generacji, cefalosporynaza chromosomalna, działanie bakteriobójcze, enzym AmpC, lek beta-laktamowy, liza komórki bakteryjnej, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, MRSA, MSSA, niepowikłane zakażenie dróg moczowych, nieprzepuszczalność błony komórkowej, oporność bakteryjna, paciorkowiec beta-hemolizujący, pałeczka hemofilna, pneumokok, pompa efflux, synteza ściany komórkowej, wskaźnik farmakokinetyczno-farmakodynamiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metronidazole B. Braun 5 mg/ml
Metronidazol, należący do pochodnych imidazolu (kod ATC J01X D01), wykazuje aktywność przeciwdrobnoustrojową wyłącznie w warunkach beztlenowych, gdzie ulega redukcji przez oksydoreduktazę pirogronianowo-ferrodoksynową mikroorganizmów, prowadząc do powstania rodników nitrozowych uszkadzających DNA. Efektywność terapeutyczna leku zależy od stosunku maksymalnego stężenia w surowicy (cmax) do minimalnego stężenia hamującego (MIC), przy czym EUCAST definiuje wartości graniczne dla bakterii beztlenowych Gram-dodatnich i Gram-ujemnych jako wrażliwe (S) ≤ 4 mg/l oraz oporne (R) > 4 mg/l. Metronidazol jest skuteczny wobec licznych beztlenowych bakterii, takich jak Bacteroides fragilis, Clostridium difficile, Fusobacterium spp., a także pierwotniaków, m.in. Entamoeba histolytica i Giardia lamblia. Naturalna oporność dotyczy wszystkich bezwzględnych tlenowców oraz wybranych tlenowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym Enterococcus spp., Staphylococcus spp., Enterobacteriaceae i Haemophilus spp.
Bacteroides fragilis, bakteryjne zapalenie pochwy, choroba wrzodowa, Clostridium difficile, Clostridium perfringens, Entamoeba histolytica, Enterobacteriaceae, Enterococcus, Fusobacterium, Gardnerella vaginalis, Giardia lamblia, gronkowiec, Helicobacter pylori, lamblioza, minimalne stężenie hamujące, nitroreduktaza NADPH, oksydoreduktaza pirogronianowo-ferrodoksynowa, oporność krzyżowa, ornidazol, paciorkowiec, pełzakowica, Peptostreptococcus, pochodna imidazolu, pochodna nitroimidazolu, rak żołądka, reduktaza nitroimidazolu, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, rzęsistkowica, Staphylococcus, Streptococcus, Trichomonas vaginalis, tynidazol, zgorzel gazowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vancomycin-MIP 500 500 mg
Wankomycyna, będąca antybiotykiem glikopeptydowym, działa poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich, wiążąc się z D-alanylo-D-alaninowym końcem prekursorów ściany komórkowej. Jej działanie jest powolne i bakteriobójcze wyłącznie wobec dzielących się mikroorganizmów, a skuteczność terapii najlepiej przewiduje parametr PK/PD AUC/MIC, którego docelowa wartość wynosi 400. W przypadku bakterii o MIC ≥ 1,0 mg/l konieczne jest stosowanie wyższych dawek oraz utrzymanie stężenia w surowicy na poziomie 15-20 mg/l. Wankomycyna wykazuje synergizm z aminoglikozydami, cefalosporynami i ryfampicyną, jednak możliwe są także interakcje antagonistyczne, co wymaga przeprowadzenia testów przed terapią skojarzoną.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk glikopeptydowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, cefalosporyna, Clostridium, D-alanylo-D-alanina, działanie antagonistyczne, działanie bakteriobójcze, działanie synergistyczne, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, gronkowiec koagulazoujemny, metycylinooporny Staphylococcus aureus, minimalne stężenie hamujące, oporność krzyżowa, pole powierzchni pod krzywą, przepuszczalność błony komórkowej, ryfampicyna, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, synteza RNA, synteza ściany komórkowej - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bactroban 20 mg/g
Mupirocyna, substancja czynna preparatu Bactroban (20 mg/g maść), jest antybiotykiem do stosowania miejscowego o unikalnym mechanizmie działania polegającym na selektywnym hamowaniu syntetazy izoleucynowej t-RNA, co prowadzi do zahamowania syntezy białek bakteryjnych. W zależności od stężenia wykazuje działanie bakteriostatyczne lub bakteriobójcze, osiągając po aplikacji miejscowej stężenia przewyższające minimalne stężenia hamujące dla wrażliwych patogenów. Mupirocyna jest szczególnie skuteczna wobec Staphylococcus aureus, w tym szczepów MRSA, oraz β-hemolizujących paciorkowców (Streptococcus pyogenes), co potwierdzają badania kliniczne. Oporność na mupirocynę u bakterii Gram-dodatnich, zwłaszcza Staphylococcus, może mieć charakter niskiego stopnia (mutacje genu ileS) lub wysokiego stopnia (plazmidowa syntetaza izoleucynowa t-RNA). Bakterie Gram-ujemne z rodziny Enterobacteriaceae wykazują naturalną oporność z powodu słabej penetracji leku do komórki.
antybiotyk miejscowy, Bactroban, bakteria koagulazo-ujemna, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, działanie przeciwbakteryjne, Enterobacteriaceae, maść, mikrobiologia kliniczna, minimalne stężenie hamujące, MRSA, mupirocyna, mutacja punktowa genu, oporność bakterii, oporność krzyżowa, oporność niskiego stopnia, oporność wysokiego stopnia, paciorkowiec β-hemolizujący, Pseudomonas fluorescens, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes, syntetaza izoleucynowa t-RNA, szczep metycylinooporny, szczep wielooporny, zakażenie skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Sulperazon 2 g 1000 mg + 1000 mg
Sulperazon to preparat złożony z cefoperazonu sodowego i sulbaktamu sodowego w stosunku 1:1, należący do cefalosporyn III generacji (kod ATC: J01DD62), stosowany wyłącznie pozajelitowo. Cefoperazon działa bakteriobójczo poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii, natomiast sulbaktam pełni funkcję nieodwracalnego inhibitora beta-laktamaz, co chroni cefoperazon przed inaktywacją enzymatyczną. Połączenie obu substancji wykazuje działanie synergiczne, skutkujące czterokrotnym zmniejszeniem minimalnego stężenia hamującego (MIC) w porównaniu do stosowania składników osobno. Preparat jest skuteczny wobec szerokiego spektrum patogenów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym m.in. Staphylococcus aureus, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Acinetobacter calcoaceticus oraz wielu innych bakterii odpowiedzialnych za zakażenia dróg oddechowych, moczowych, ran i zakażenia szpitalne.
acinetobacter baumannii, Bacteroides, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, białko wiążące penicylinę, cefalosporyna trzeciej generacji, cefoperazon sodowy, Clostridium, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, inhibitor beta-laktamazy, Klebsiella pneumoniae, metoda dyfuzyjno-krążkowa, minimalne stężenie hamujące, mukopeptyd, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, pozaszpitalne zapalenie płuc, Proteus mirabilis, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, sulbaktam sodowy, zakażenie dróg oddechowych, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Flukofemin One 150 mg
Flukonazol, pochodna triazolu o kodzie ATC J02AC01, jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym ogólnie, dostępnym w tabletkach zawierających 150 mg substancji czynnej. Jego mechanizm działania polega na selektywnym hamowaniu enzymu cytochromu P-450 odpowiedzialnego za demetylację 14 alfa-lanosterolu, co prowadzi do deficytu ergosterolu w błonie komórkowej grzybów. Flukonazol wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko szczepom Candida (z wyjątkiem C. krusei i C. auris, które są oporne), a także przeciwko Cryptococcus neoformans, Cryptococcus gattii oraz endemicznych grzybom pleśniowym. W badaniach klinicznych wykazano liniową zależność pomiędzy dawką a polem pod krzywą stężenie-czas (AUC), co koreluje z efektywnością terapeutyczną, zwłaszcza w kandydozie jamy ustnej i kandydemii. Dawkowanie 50 mg/dobę przez 28 dni nie wpływa na stężenia hormonów steroidowych u zdrowych osób, a wyższe dawki (200-400 mg/dobę) również nie wykazują klinicznie istotnych zaburzeń hormonalnych.
aktywność przeciwgrzybicza, AUC, azolowy lek przeciwgrzybiczy, biosynteza ergosterolu, Blastomyces dermatiditis, błona komórkowa grzyba, Candida, Candida albicans, Candida auris, Candida glabrata, Candida krusei, Coccidioides immitis, Cryptococcus gattii, Cryptococcus neoformans, cytochrom P-450, drug efflux, działanie przeciwgrzybicze, ECOFF, EUCAST, flukonazol, grzyby pleśniowe, Histoplasma capsulatum, izoenzym cytochromu P450, kandydemia, kandydoza jamy ustnej, lek przeciwgrzybiczy, mechanizm oporności, MIC, minimalne stężenie hamujące, Paracoccidioides brasiliensis, pochodna triazolu, testosteron w osoczu, wartość graniczna MIC, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon substancji czynnych
Anidulafungina – Właściwości farmakodynamiczne
Anidulafungina, półsyntetyczna echinokandyna, działa poprzez selektywne hamowanie syntazy beta-(1,3)-D-glukanu, kluczowego enzymu w biosyntezie ściany komórkowej grzybów, co skutkuje efektem grzybobójczym wobec Candida spp. oraz hamowaniem wzrostu Aspergillus fumigatus. Wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) dla Candida albicans, C. glabrata, C. tropicalis i C. krusei wynoszą odpowiednio 0,03-0,06 mg/L, natomiast dla C. parapsilosis MIC jest wyższe (4 mg/L). Mutacje w genie docelowym mogą powodować oporność krzyżową na echinokandyny, co wymaga ostrożności w interpretacji wyników i stosowaniu terapii. EUCAST ustalił stężenia graniczne MIC dla poszczególnych gatunków Candida, co umożliwia standaryzację testów wrażliwości i optymalizację leczenia.
Aspergillus fumigatus, Aspergillus nidulans, Candida albicans, Candida glabrata, Candida krusei, Candida parapsilosis, Candida tropicalis, drogi żółciowe, drożdżak Candida, działanie grzybobójcze, echinokandyna, EUCAST, grzybica rozsiana, inwazyjna kandydoza, jama otrzewnowa, kandydemia, kandydoza inwazyjna, lek przeciwgrzybiczy, minimalne stężenie hamujące, neutropenia, niewydolność immunologiczna, oporność krzyżowa, oporność na anidulafunginę, ściana komórkowa grzyba, stężenie graniczne, syntaza beta-D-glukanu, zakażenie przełyku, zapalenie kości i szpiku, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bramitob 300 mg/4 ml
Bramitob to roztwór do nebulizacji zawierający 300 mg tobramycyny w 4 ml, należący do aminoglikozydów przeciwbakteryjnych (ATC: J01GB01). Tobramycyna działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy białka bakteryjnego, co prowadzi do uszkodzenia błony komórkowej i śmierci bakterii. W leczeniu mukowiscydozy stosuje się ją wziewnie, co wymaga stężeń w plwocinie 10-25 razy wyższych niż minimalne stężenie hamujące (MIC) dla Pseudomonas aeruginosa, ze względu na hamujący wpływ plwociny na aktywność leku. Badania kliniczne wykazały, że u 90% pacjentów stężenia tobramycyny w plwocinie przekraczały 10-krotne, a u 84% – 25-krotne wartości MIC dla P. aeruginosa, co korelowało z poprawą czynności płuc, zwłaszcza przy MIC poniżej 128 µg/ml. Wrażliwe na tobramycynę są P. aeruginosa, Haemophilus influenzae i Staphylococcus aureus, natomiast Burkholderia cepacia, Stenotrophomonas maltophilia i Alcaligens xylosoxidans wykazują oporność.
alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, Aspergillus, Burkholderia cepacia, czynność płuc, działanie bakteriobójcze, Haemophilus influenzae, minimalne stężenie hamujące, mukowiscydoza, nebulizacja, nieprzepuszczalność błony komórkowej, oporność na antybiotyki, plwocina, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Stenotrophomonas maltophilia, Streptomyces tenebrarius, tobramycyna, zakażenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Auglavin PPH (400 mg + 57 mg)/5 ml
Auglavin PPH to preparat z grupy połączeń penicylin z inhibitorami beta-laktamazy (ATC: J01CR02), zawierający 400 mg amoksycyliny trójwodnej oraz 57 mg potasu klawulanianu na 5 ml zawiesiny doustnej. Amoksycylina, jako beta-laktamowy antybiotyk, hamuje białka wiążące penicylinę (PBP), co prowadzi do zahamowania syntezy peptydoglikanu i lizy komórki bakteryjnej. Kwas klawulanowy chroni amoksycylinę przed degradacją przez beta-laktamazy, choć sam nie wykazuje istotnego działania przeciwbakteryjnego. Skuteczność amoksycyliny zależy od czasu utrzymania stężenia leku powyżej MIC (T>MIC). Mechanizmy oporności obejmują beta-laktamazy niewrażliwe na kwas klawulanowy (klasy B, C, D) oraz modyfikacje PBP, a także zmniejszoną przepuszczalność błony i pompy efflux, szczególnie u bakterii Gram-ujemnych. EUCAST określił wartości graniczne MIC dla amoksycyliny z kwasem klawulanowym, np. Haemophilus influenzae ≤1 μg/ml (wrażliwy), Staphylococcus aureus ≤2 μg/ml, Enterobacteriaceae oporne przy MIC >8 μg/ml.
amoksycylina trójwodna, angina paciorkowcowa, antybiotyk beta-laktamowy, atypowe zapalenie płuc, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteryjne zapalenie pochwy, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, choroba legionistów, Enterococcus, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, EUCAST, gorączka Q, gronkowiec koagulazo-ujemny, gronkowiec złocisty, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, kwas klawulanowy, Legionella pneumophila, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, MRSA, oporność na antybiotyki, pałeczka hemofilna, peptydoglikan, pneumokok, potasu klawulanian, pozaszpitalne zapalenie płuc, Pseudomonas, psitakoza, Staphylococcus aureus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, wielolekowa oporność, zakażenie dróg moczowych, zakażenie szpitalne, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Arilin Rapid 1000 mg
Arilin rapid, zawierający metronidazol, jest lekiem z grupy nitroimidazoli o działaniu przeciwbakteryjnym w warunkach beztlenowych, stosowanym głównie w ginekologii (kod ATC: G01FA01). Mechanizm działania polega na redukcji metronidazolu do rodników nitrozowych, które uszkadzają DNA drobnoustrojów, prowadząc do ich lizy. Skuteczność terapeutyczna zależy od parametrów farmakokinetyczno-farmakodynamicznych, takich jak AUC oraz MIC. Oporność bakterii beztlenowych, np. Bacteroides spp. i Helicobacter pylori, wynika z mutacji enzymów nitroreduktazy, co uniemożliwia aktywację leku. Istnieje całkowita oporność krzyżowa między metronidazolem a innymi nitroimidazolami (tinidazol, ornidazol, nimorazol).
Bacteroides, bakteria beztlenowa, chemioterapeutyk, Clostridium difficile, dane epidemiologiczne, diagnostyka mikrobiologiczna, Helicobacter pylori, metronidazol, minimalne stężenie hamujące, nitroimidazol, nitroreduktaza NADPH, oksydoreduktaza pirogronian-ferredoksyna, oporność krzyżowa, pochodna imidazolu, reduktaza nitroimidazolu, rodnik nitrozowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Taromentin (400 mg + 57 mg)/5 ml
Taromentin, zawierający amoksycylinę z kwasem klawulanowym (kod ATC: J01CR02), jest połączeniem półsyntetycznej penicyliny z inhibitorem beta-laktamaz, co zapewnia szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego. Amoksycylina hamuje enzymy PBP, kluczowe w biosyntezie peptydoglikanu ściany komórkowej bakterii, prowadząc do lizy komórkowej. Kwas klawulanowy, choć sam nie wykazuje istotnego działania przeciwbakteryjnego, unieczynnia beta-laktamazy bakteryjne, chroniąc amoksycylinę przed degradacją. Skuteczność leku zależy od utrzymania stężenia amoksycyliny powyżej MIC (minimalnego stężenia hamującego) dla danego patogenu. Wartości graniczne MIC według EUCAST dla różnych drobnoustrojów wynoszą m.in.: Haemophilus influenzae ≤1 µg/mL, Staphylococcus aureus ≤2 µg/mL, Streptococcus pneumoniae ≤0,5 µg/mL, Enterobacteriaceae >8 µg/mL. Wartości te odnoszą się do stężeń amoksycyliny przy stałym stężeniu kwasu klawulanowego 2 mg/L.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, Bacteroides fragilis, bakteryjne zapalenie pochwy, beta-laktamaza, beta-laktamazy bakteryjne, białko wiążące penicylinę, choroba legionistów, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, gorączka Q, gronkowiec oporny na metycylinę, Haemophilus influenzae, inhibitor beta-laktamazy, Klebsiella pneumoniae, kwas klawulanowy, legioneloza, mechanizm oporności bakterii, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, mycoplasma pneumoniae, neutropenia, nieprzepuszczalność błony komórkowej, oporność nabyta, oporność wrodzona, ornitoza, paciorkowiec beta-hemolizujący, patogen dróg oddechowych, peptydoglikan bakteryjny, półsyntetyczna penicylina, Pseudomonas, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, szczep oporny, wartość graniczna MIC, wrażliwość na metycylinę, zakażenie ginekologiczne, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego, zakażenie wewnątrzbrzuszne, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zmiana struktury PBP - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amylan 875 mg + 125 mg
Amylan to preparat zawierający 875 mg amoksycyliny trójwodnej oraz 125 mg potasu klawulanianu, należący do grupy leków przeciwbakteryjnych – połączeń penicylin z inhibitorami beta-laktamaz (kod ATC: J01CR02). Amoksycylina działa poprzez hamowanie białek wiążących penicylinę (PBP), co prowadzi do zahamowania syntezy peptydoglikanu i lizy komórki bakteryjnej. Kwas klawulanowy, będący beta-laktamem, nie wykazuje samodzielnego działania przeciwbakteryjnego, lecz unieczynnia beta-laktamazy bakteryjne, chroniąc amoksycylinę przed rozkładem enzymatycznym i rozszerzając jej spektrum działania. Kluczowym parametrem farmakodynamicznym jest czas utrzymywania stężenia amoksycyliny powyżej MIC (T>MIC). Oporność bakterii może wynikać z produkcji beta-laktamaz niewrażliwych na kwas klawulanowy (klasy B, C, D) lub modyfikacji PBP, a także mechanizmów ograniczających penetrację leku, zwłaszcza u bakterii Gram-ujemnych.
Acinetobacter, amoksycylina trójwodna, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, Burkholderia pseudomallei, Capnocytophaga, Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Citrobacter freundii, Clostridioides difficile, Coxiella burnetti, dyfuzja krążkowa, Eikenella corrodens, Enterobacter, Enterobacterales, Enterococcus, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Escherichia coli, Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości, Fusobacterium nucleatum, Gardnerella vaginalis, Haemophilus influenzae, inhibitor beta-laktamazy, klawulanian potasu, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, kwas klawulanowy, Legionella pneumophila, lek przeciwbakteryjny, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, mycoplasma pneumoniae, oporność na metycylinę, paciorkowiec beta-hemolizujący, paciorkowiec z grupy viridans, Pasteurella multocida, penicylina benzylowa, penicylinaza, peptydoglikan, Prevotella, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, Providencia, Pseudomonas, ściana komórki bakteryjnej, Serratia, Staphylococcus, Staphylococcus aureus, Staphylococcus saprophyticus, Stenotrophomonas maltophilia, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zakażenie układu moczowego, zapalenie opon mózgowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Netenax 3 mg/ml
Netylmycyna, półsyntetyczny antybiotyk aminoglikozydowy (kod ATC: S01AA23), wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym szczepów opornych na gentamycynę. Mechanizm jej działania polega na indukowaniu mistranslacji w mRNA, co prowadzi do zaburzenia syntezy białek bakteryjnych i śmierci komórki. Netylmycyna jest odporna na inaktywację przez enzymy bakteryjne odpowiedzialne za fosforylację i adenylację, co stanowi przewagę nad gentamycyną. Wartości graniczne MIC według EUCAST 2017 wskazują na wrażliwość Enterobacteriaceae przy ≤2 mg/l, Pseudomonas i Acinetobacter przy ≤4 mg/l, a Staphylococcus przy ≤1 mg/l. W leczeniu miejscowym, wysokie stężenia antybiotyku mogą skutecznie zwalczać nawet szczepy klasyfikowane jako oporne w terapii ogólnoustrojowej.
acetylotransferaza, adenylotransferaza, antybiotyk aminoglikozydowy, bakterie chorobotwórcze, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, działanie bakteriobójcze, enzymy modyfikujące, fosforylacja i adenylacja, krople do oczu, minimalne stężenie hamujące, mistranslacja mRNA, Netenax, netylmycyna, oporność krzyżowa, oporność na gentamycynę, oporność na netylmycynę, patogeny oczne, Staphylococcus, synteza białek bakteryjnych, wartość graniczna MIC, zakażenie oczu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Piperacillin/Tazobactam Kabi 4 g + 0,5 g 4 g + 0,5 g
Piperacylina z tazobaktamem (kod ATC: J01CR05) to połączenie półsyntetycznej penicyliny o szerokim spektrum działania z inhibitorem beta-laktamaz, które synergistycznie rozszerza spektrum aktywności przeciwbakteryjnej. Piperacylina działa bakteriobójczo przez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), natomiast tazobaktam chroni ją przed inaktywacją przez beta-laktamazy, z wyjątkiem enzymów AmpC i metalo-beta-laktamaz. Kluczowym parametrem farmakodynamicznym jest czas, w którym stężenie piperacyliny w osoczu przekracza MIC (T>MIC). Oporność może wynikać z produkcji beta-laktamaz niehamowanych przez tazobaktam, modyfikacji PBP, zmniejszonej przepuszczalności błony komórkowej oraz aktywności pomp efflux. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla piperacyliny z tazobaktamem, np. dla Enterobacteriales S ≤ 8 mg/l, R > 16 mg/l, a dla Pseudomonas aeruginosa S < 0,001 mg/l, R > 16 mg/l, przy stałym stężeniu tazobaktamu 4 mg/l.
antybiotyk beta-laktamowy, badanie non-inferiority, bakterie beztlenowe, beta-laktamaza bakteryjna, beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum, białko wiążące penicylinę, biosynteza ściany komórkowej, Clostridioides difficile, działanie bakteriobójcze, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, inhibitor beta-laktamazy, Klebsiella pneumoniae, lek przeciwbakteryjny, lekowrażliwość, liza komórki bakteryjnej, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, oporność drobnoustrojów, paciorkowiec grupy A, penicylina z inhibitorem beta-laktamazy, piperacylina z tazobaktamem, pompa usuwająca lek, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, terapia celowana, zakażenie krwi - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Levalox 250 mg
Lewofloksacyna, fluorochinolon z grupy chinolonów przeciwbakteryjnych (kod ATC: J01MA12), jest S-enancjomerem ofloksacyny i dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 250 mg i 500 mg (w postaci lewofloksacyny półwodnej). Mechanizm działania polega na inhibicji DNA-gyrazy oraz topoizomerazy IV, kluczowych enzymów dla replikacji i transkrypcji DNA bakterii. Skuteczność leku koreluje z parametrami farmakokinetyczno-farmakodynamicznymi, takimi jak stosunek Cmax/MIC oraz AUC/MIC. Oporność rozwija się głównie przez mutacje w miejscach docelowych enzymów oraz mechanizmy zmniejszające przepuszczalność i aktywny efflux, co często prowadzi do oporności krzyżowej w obrębie fluorochinolonów, ale nie z innymi klasami antybiotyków. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla różnych patogenów, np. Enterobacterales ≤0,5 mg/l (wrażliwe) i >1 mg/l (oporne), Pseudomonas spp. ≤0,001 mg/l i >1 mg/l, Streptococcus pneumoniae ≤0,001 mg/l i >2 mg/l, co jest istotne przy interpretacji wyników i doborze terapii.
acinetobacter baumannii, Chlamydophila pneumoniae, Escherichia coli, fluorochinolon, gyraza DNA, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, Legionella pneumophila, legioneloza, lekowrażliwość, lewofloksacyna, mechanizm efflux, minimalne stężenie hamujące, MRSA, mycoplasma pneumoniae, ofloksacyna, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, patogen szpitalny, pozaszpitalne zapalenie płuc, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, topoizomeraza IV, VRE, wąglik, wankomycyna, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie szpitalne, zakażenie układu moczowego, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clotrimazolum Ziaja 10 mg/g
Klotrymazol, substancja czynna produktu leczniczego Clotrimazolum Ziaja w stężeniu 10 mg/g, należy do grupy leków przeciwgrzybiczych miejscowych z pochodnych imidazolu i triazolu (kod ATC: D01 AC01). Jego mechanizm działania opiera się na hamowaniu syntezy ergosterolu w błonie komórkowej grzybów oraz bezpośrednim uszkodzeniu struktur błony, co prowadzi do zaburzenia integralności i funkcji komórkowej patogenów. Klotrymazol wykazuje szerokie spektrum działania przeciw dermatofitom (Trichophyton, Microsporum, Epidermophyton), drożdżakom (Candida), grzybom pleśniowym oraz dimorficznym, co czyni go skutecznym w terapii różnorodnych zakażeń grzybiczych skóry, włosów i paznokci.
błona komórkowa, Candida, dermatofit, działanie grzybobójcze, działanie grzybostatyczne, grzyb dimorficzny, grzyb pleśniowy, grzybica skóry, kandydoza, klotrymazol, lek przeciwgrzybiczny, minimalne stężenie hamujące, pochodne imidazolu i triazolu, synteza ergosterolu, Trichophyton, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Penlac 875 mg + 125 mg
Preparat Penlac zawiera 875 mg amoksycyliny oraz 125 mg kwasu klawulanowego i należy do grupy leków przeciwbakteryjnych, będących połączeniem penicylin z inhibitorami beta-laktamazy (kod ATC: J01CR02). Amoksycylina działa poprzez hamowanie białek wiążących penicylinę (PBP), co prowadzi do zahamowania syntezy peptydoglikanu i lizy komórki bakteryjnej. Kwas klawulanowy, będący inhibitorem beta-laktamaz, chroni amoksycylinę przed enzymatyczną degradacją, choć sam nie wykazuje istotnego działania przeciwbakteryjnego. Kluczowym parametrem skuteczności amoksycyliny jest czas utrzymywania stężenia leku powyżej minimalnego stężenia hamującego (T>MIC). Oporność na to połączenie może wynikać z produkcji beta-laktamaz niewrażliwych na kwas klawulanowy (klasy B, C, D) lub modyfikacji PBP, a także z mechanizmów ograniczających penetrację leku, szczególnie u bakterii Gram-ujemnych.
amoksycylina, amoksycylina z kwasem klawulanowym, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza, beta-laktamaza bakteryjna, białko wiążące penicylinę, Clostridioides difficile, Enterobacterales, Enterococcus, gronkowiec koagulazo-ujemny, gronkowiec oporny na metycylinę, Haemophilus influenzae, inhibitor beta-laktamazy, kwas klawulanowy, lek przeciwbakteryjny, lekowrażliwość, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, niepowikłane zakażenie układu moczowego, oporność bakteryjna, penicylina benzylowa, peptydoglikan, ściana komórkowa bakterii, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Proxacin 1% 10 mg/ml
Proxacin 1% (10 mg/ml) to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający cyprofloksacynę, fluorochinolon o działaniu bakteriobójczym, który hamuje topoizomerazę II (gyrazę DNA) oraz topoizomerazę IV, kluczowe enzymy bakteryjne niezbędne do replikacji i naprawy DNA. Skuteczność terapeutyczna leku zależy od parametrów farmakokinetyczno-farmakodynamicznych, takich jak stosunek Cmax/MIC oraz AUC/MIC. Oporność na cyprofloksacynę rozwija się poprzez mutacje w genach kodujących enzymy, zmniejszoną przepuszczalność błony komórkowej, aktywne usuwanie leku oraz oporność plazmidową (geny qnr). EUCAST określił wartości graniczne MIC dla wrażliwości drobnoustrojów, np. Enterobacteriaceae i Pseudomonas spp. ≤ 0,5 mg/l (wrażliwe), > 1 mg/l (oporne), a dla Neisseria gonorrhoeae ≤ 0,03 mg/l (wrażliwe), > 0,06 mg/l (oporne). Szczepy metycylinooporne S. aureus często wykazują oporność na fluorochinolony.
acinetobacter baumannii, aktywne usuwanie leku, Bacillus anthracis, bakterie beztlenowe, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, Chlamydia pneumoniae, Chlamydia trachomatis, ciężkie zakażenia, cyprofloksacyna, działanie bakteriobójcze, Enterobacteriaceae, Enterococcus faecalis, Escherichia coli, EUCAST, gyraza DNA, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, lekooporność, lekowrażliwość drobnoustrojów, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, mycoplasma pneumoniae, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, oporność nabyta, oporność naturalna, oporność plazmidowa, pole pod krzywą, Pseudomonas aeruginosa, spektrum przeciwbakteryjne, stężenie maksymalne w osoczu, topoizomeraza IV, wąglik - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fluomizin 10 mg
Fluomizin, zawierający 10 mg chlorku dekwaliniowego, jest lekiem przeciwzakaźnym i antyseptycznym stosowanym miejscowo w ginekologii, zaklasyfikowanym w grupie pochodnych chinolonów (kod ATC: G01AC05). Mechanizm działania opiera się na właściwościach powierzchniowo czynnych chlorku dekwaliniowego, który zwiększa przepuszczalność błony komórkowej bakterii, prowadząc do utraty aktywności enzymów i śmierci komórki. Działanie bakteriobójcze następuje szybko, w ciągu 30-60 minut od aplikacji, a lek działa miejscowo bez efektów ogólnoustrojowych. Nie stwierdzono istotnych zależności farmakokinetyczno-farmakodynamicznych wpływających na skuteczność, a brak mechanizmów oporności nabytej na chlorek dekwaliniowy stanowi istotną zaletę w kontekście narastającej antybiotykooporności.
antybiotykooporność, Bacteroides, Chlamydia trachomatis, chlorek dekwaliniowy, czwartorzędowy związek amoniowy, działanie antyseptyczne, działanie bakteriobójcze, Escherichia coli, Gardnerella vaginalis, Klebsiella, mechanizm działania, minimalne stężenie hamujące, oporność nabyta, Proteus, przepuszczalność błony komórkowej, spektrum działania, Staphylococcus aureus, stężenie graniczne, Streptococcus, tabletka dopochwowa, Trichomonas vaginalis, zakażenie pochwy, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meropenem Genoptim 1000 mg
Meropenem, karbapenemowy antybiotyk beta-laktamowy, charakteryzuje się korzystnym profilem farmakokinetycznym u osób zdrowych, z okresem półtrwania około 1 godziny i objętością dystrybucji około 0,25 L/kg (11-27 L). Klirens zależy od dawki, wynosząc 287 mL/min przy 250 mg i 205 mL/min przy 2 g. Po 30-minutowej infuzji Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki (np. 500 mg: Cmax 23 μg/mL, AUC 39,3 μg·h/mL; 2000 mg: Cmax 115 μg/mL, AUC 153 μg·h/mL). Krótsza infuzja (5 min) powoduje wyższe Cmax (np. 500 mg: 52 μg/mL). Meropenem wykazuje niskie, około 2%, wiązanie z białkami osocza, niezależne od stężenia. Lek dobrze przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, w tym płuc, żółci, płynu mózgowo-rdzeniowego, tkanek miękkich i jamy otrzewnej, co umożliwia szerokie zastosowanie kliniczne. Metabolizm polega głównie na hydrolizie pierścienia beta-laktamowego, z powstaniem nieaktywnego metabolitu, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki (70% dawki w postaci niezmienionej w ciągu 12 h), z udziałem filtracji kłębuszkowej i wydzielania kanalikowego.
ciężka niewydolność nerek, dehydropeptydaza-1, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, kanaliki nerkowe, karbapenemy, klirens hemodializacyjny, klirens meropenemu, marskość wątroby, minimalne stężenie hamujące, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, pierścień beta-laktamowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, Pseudomonas aeruginosa, stężenie maksymalne, układ oddechowy, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami, wydzielina oskrzelowa, zakażenie jamy brzusznej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cefepime AptaPharma 1 g
Cefepim, cefalosporyna IV generacji z grupy beta-laktamów (kod ATC: J01DE01), dostępny w dawkach 1 g i 2 g do podawania dożylnego, wykazuje skuteczność i bezpieczeństwo w monoterapii empirycznego leczenia gorączki neutropenicznej, potwierdzone w dwóch randomizowanych badaniach klinicznych na 317 pacjentach. Dawka stosowana w badaniach wynosiła 2 g co 8 godzin. Mediana wieku pacjentów wynosiła około 55-56 lat, a mediana bezwzględnej liczby neutrofili (nadir) wynosiła 20 komórek/μL, z medianą czasu trwania neutropenii 6 dni. Cefepim okazał się terapeutycznie równoważny ceftazydymowi, z 51% pacjentów leczonych cefepimem uzyskujących ustąpienie pierwotnego epizodu bez konieczności modyfikacji terapii (w porównaniu do 55% w grupie ceftazydymu) oraz wskaźnikiem przeżycia odpowiednio 93% i 97%. Brak jest jednak wystarczających danych dotyczących skuteczności u pacjentów wysokiego ryzyka, w tym po przeszczepie szpiku, z niedociśnieniem tętniczym, ciężką lub przedłużającą się neutropenią oraz we wstrząsie septycznym.
beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum substratowym, bezwzględna liczba neutrofili, białaczka, białko wiążące penicylinę, cefalosporyna czwartej generacji, choroba legionistów, Enterococcus, gorączka neutropeniczna, Haemophilus influenzae, legionelloza, minimalne stężenie hamujące, monoterapia cefepimem, Moraxella catarrhalis, MSSA, oporność krzyżowa, paciorkowiec ropotwórczy, przeszczep szpiku kostnego, Pseudomonas aeruginosa, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, wstrząs septyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amoxicillin + Clavulanic Acid Aurovitas 875 mg + 125 mg
Amoksycylina z kwasem klawulanowym (kod ATC: J01CR02) to połączenie antybiotyku beta-laktamowego z inhibitorem beta-laktamaz, co rozszerza spektrum działania przeciwbakteryjnego. Amoksycylina hamuje enzymy PBP, kluczowe w biosyntezie peptydoglikanu ściany komórkowej bakterii, prowadząc do lizy komórki. Kwas klawulanowy unieczynnia beta-laktamazy klasy B, C i D, które rozkładają amoksycylinę, choć sam nie wykazuje działania przeciwbakteryjnego. Skuteczność terapii zależy od czasu utrzymywania stężenia amoksycyliny powyżej MIC (T>MIC). EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla różnych drobnoustrojów, np. Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis wrażliwe przy ≤1 μg/ml, Staphylococcus aureus ≤2 μg/ml, a Enterobacteriaceae oporne przy >8 μg/ml (przy stężeniu kwasu klawulanowego 2 mg/l). Oporność może wynikać z produkcji beta-laktamaz niewrażliwych na inhibitor, mutacji PBP, nieprzepuszczalności błony lub pomp efflux.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk beta-laktamowy, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza bakteryjna, białko wiążące penicylinę, Chlamydia pneumoniae, Enterococcus faecalis, enzym beta-laktamaza, EUCAST, gronkowiec koagulazo-ujemny, gronkowiec złocisty, inhibitor beta-laktamazy, lekowrażliwość drobnoustrojów, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, MRSA, MSSA, mykoplazma, oporność bakteryjna, pałeczka hemofilna, pałeczka legionelli, pałeczka okrężnicy, pałeczka ropy błękitnej, pałeczka zapalenia płuc, penicylina półsyntetyczna, peptydoglikan bakteryjny, pneumokok, pompa efflux, szczep oporny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amoxicillin Aurovitas 500 mg
Amoksycylina, będąca półsyntetyczną penicyliną beta-laktamową (kod ATC: J01CA04), działa bakteriobójczo poprzez hamowanie białek wiążących penicylinę (PBP), co prowadzi do zahamowania syntezy peptydoglikanu ściany komórkowej bakterii i jej lizy. Skuteczność terapii amoksycyliną zależy od czasu, w którym stężenie leku utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia hamującego (T>MIC). Dostępna jest w formie tabletek do sporządzania zawiesiny doustnej w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg amoksycyliny trójwodnej. Oporność na amoksycylinę może wynikać z produkcji beta-laktamaz, modyfikacji PBP lub zmienionej przepuszczalności błony komórkowej, szczególnie u bakterii Gram-ujemnych.
amoksycylina trójwodna, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, benzylopenicylina, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości, liza komórki, minimalne stężenie hamujące, MRSA, oporność bakterii, oporność na metycylinę, oporność nabyta, paciorkowiec beta-hemolizujący, penicylina o szerokim spektrum, penicylinaza, peptydoglikan bakteryjny, pompa wyrzutowa, przepuszczalność błony komórkowej - Leksykon substancji czynnych
Cefoperazon – Właściwości farmakodynamiczne
Cefoperazon, będący cefalosporyną III generacji, to półsyntetyczny antybiotyk o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, stosowany wyłącznie pozajelitowo w formie soli sodowej. Jego mechanizm działania polega na bakteriobójczym hamowaniu biosyntezy mukopeptydu ściany komórkowej bakterii, skutecznym wobec drobnoustrojów w fazie aktywnego podziału. Cefoperazon wykazuje oporność na wiele beta-laktamaz, co czyni go efektywnym przeciwko patogenom opornym na inne antybiotyki. Spektrum działania obejmuje zarówno bakterie Gram-dodatnie (np. Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae), jak i Gram-ujemne (np. Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa), a także niektóre bakterie beztlenowe (np. Bacteroides fragilis). Masa cząsteczkowa cefoperazonu wynosi 667,65, a preparaty do wstrzykiwań i infuzji są dobrze rozpuszczalne w wodzie.
antybiotyk, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, beta-laktamaza, białko wiążące penicylinę, cefalosporyna III generacji, działanie bakteriobójcze, działanie synergiczne, Escherichia coli, inhibitor beta-laktamaz, metoda dyfuzyjno-krążkowa, minimalne stężenie hamujące, mukopeptyd, podanie pozajelitowe, preparat do wstrzykiwań, Pseudomonas aeruginosa, ściana komórkowa bakterii, sól sodowa, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, sulbaktam, zakażenie szpitalne - Leksykon substancji czynnych
Ryfaksymina – Właściwości farmakodynamiczne
Ryfaksymina, będąca antybiotykiem z grupy ryfamycyn (kod ATC: A07AA11), działa miejscowo w świetle jelita dzięki bardzo niskiej biodostępności systemowej. Mechanizm jej działania polega na nieodwracalnym wiązaniu się z podjednostką beta bakteryjnej DNA-zależnej polimerazy RNA, co hamuje syntezę bakteryjnego RNA i białek. Substancja wykazuje szerokie spektrum aktywności przeciwbakteryjnej wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, zarówno tlenowych, jak i beztlenowych, w tym patogenów odpowiedzialnych za encefalopatię wątrobową (np. Escherichia coli, Clostridium spp., Bacteroides spp.) oraz biegunki podróżnych (MIC90 około 32 µg/ml). Ryfaksymina ogranicza produkcję amoniaku poprzez hamowanie bakterii deaminujących mocznik, co jest kluczowe w terapii encefalopatii wątrobowej. Oporność na lek jest rzadka i wynika głównie z mutacji w genie rpoB; szczepy oporne są niestabilne i nie kolonizują przewodu pokarmowego długotrwale. Brak jest krzyżowej oporności z ryfampicyną, co jest istotne w kontekście leczenia pacjentów z nosicielstwem Mycobacterium tuberculosis lub Neisseria meningitidis.
badanie in vitro, badanie kliniczne III fazy, biegunka bakteryjna, biegunka podróżnych, choroba przewodu pokarmowego, Clostridium difficile, deaminacja mocznika, drobnoustrój patogenny, encefalopatia wątrobowa, Escherichia coli, hamowanie namnażania bakterii, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdrobnoustrojowy, minimalne stężenie hamujące, Model End-Stage Liver Disease, mutacja chromosomalna, Mycobacterium tuberculosis, Neisseria meningitidis, nieswoiste zapalenie jelit, oporność na ryfaksyminę, patogeneza schorzenia, podwójna ślepa próba, polimeraza RNA, przegląd systematyczny, różnica ryzyka, ryfaksymina, ryfamycyna, selekcja szczepów opornych, skala Conna, śluzówka jelita, spektrum przeciwbakteryjne, światło jelita, terapia skojarzona ryfaksyminy z laktulozą, trudność w połykaniu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Posaconazole Sandoz 40 mg/ml
Pozakonazol, będący triazolowym lekiem przeciwgrzybiczym o kodzie ATC J02AC04, wykazuje szerokie spektrum działania przeciwko patogenom grzybiczym, w tym gatunkom Aspergillus (np. A. fumigatus, A. flavus), Candida (np. C. albicans, C. glabrata) oraz innym, takim jak Coccidioides immitis czy Fusarium. Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu 14α-demetylazy lanosterolu (CYP51), co prowadzi do zaburzenia syntezy ergosterolu i integralności błony komórkowej grzybów. Minimalne stężenia hamujące (MIC) dla 90% izolowanych pleśni innych niż Aspergillus wynoszą m.in. 2 mg/l dla Mucorales spp. i Scedosporium apiospermum, 0,5 mg/l dla Exophiala dermatitidis oraz 1 mg/l dla Purpureocillium lilacinum. Wartości epidemiologiczne ECOFF dla Aspergillus wahają się od 0,25 do 0,5 mg/l, natomiast kliniczne wartości graniczne MIC dla Candida albicans, C. tropicalis, C. parapsilosis i C. dubliniensis wynoszą ≤0,06 mg/l dla szczepów wrażliwych, a >0,06 mg/l dla opornych. Opór na pozakonazol wiąże się głównie ze zmianami w białku CYP51, zmniejszającymi powinowactwo leku.
14α-demetylaza lanosterolu, amfoterycyna B, Aspergillus, aspergiloza inwazyjna, biosynteza ergosterolu, Candida, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, chromoblastomikoza, EUCAST, flukonazol, Fonsecaea pedrosoi, fuzarioza, itrakonazol, kandydoza jamy ustnej, kokcydioidomikoza, leczenie skojarzone, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, neutropenia, ostra białaczka szpikowa, pochodna triazolu, Rhizomucor, terapia ratunkowa, wartość graniczna epidemiologiczna, zakażenie grzybicze z przełamania, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nystapol 100 000 j.m./ml
Nystatyna, będąca substancją czynną zawartą w preparacie Nystapol (100 000 IU/ml, zawiesina doustna), jest antybiotykiem polienowym o działaniu przeciwgrzybiczym, stosowanym w leczeniu zakażeń jelitowych. Mechanizm jej działania polega na specyficznym wiązaniu się z ergosterolem błony cytoplazmatycznej grzybów, co prowadzi do powstania porów i zaburzenia integralności błony komórkowej, skutkując śmiercią komórki grzyba. Nystatyna wykazuje aktywność głównie wobec drożdżaków z rodzaju Candida, w tym Candida albicans, nie wykazując działania przeciw dermatofitom ani bakteriom. Minimalne stężenia hamujące (MIC) dla wrażliwych szczepów mieszczą się w zakresie 1,5 μg/mL do 6,5 μg/mL, co potwierdza jej skuteczność terapeutyczną.
aktywność przeciwbakteryjna, antybiotyk polienowy, Candida, Candida albicans, dermatofit, drożdże i grzyby drożdżakopodobne, działanie grzybobójcze, działanie grzybostatyczne, działanie przeciwgrzybicze, ergosterol, kod ATC, metylu parahydroksybenzoesan, minimalne stężenie hamujące, nystatyna, propylu parahydroksybenzoesan, sacharoza, Streptomyces noursei, zawiesina doustna - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Metronidazol 0,5% Fresenius 5 mg/ml
Metronidazol, należący do pochodnych nitroimidazolu (kod ATC: J01XD01), jest stosowany w terapii zakażeń wywołanych przez bakterie beztlenowe oraz niektóre pierwotniaki. Jego mechanizm działania opiera się na redukcji w warunkach beztlenowych do reaktywnych rodników nitrozowych, które uszkadzają DNA drobnoustrojów, prowadząc do ich śmierci. Skuteczność terapeutyczna zależy od stosunku maksymalnego stężenia leku w surowicy (Cmax) do minimalnego stężenia hamującego (MIC). Oporność na metronidazol u bakterii beztlenowych, takich jak Bacteroides spp. i Helicobacter pylori, wynika z mutacji enzymów nitroreduktazy lub ekspresji genów kodujących reduktazy nitroimidazolu, co uniemożliwia powstawanie aktywnych form leku. Wartości graniczne EUCAST definiują wrażliwość bakterii beztlenowych na metronidazol jako ≤4 mg/L, a oporność >4 mg/L.
Bacteroides, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa Gram-dodatnia, bakteria beztlenowa Gram-ujemna, bakteryjna waginoza, choroba wrzodowa żołądka, Clostridium difficile, Clostridium perfringens, drobnoustrój beztlenowy, Entamoeba histolytica, Fusobacterium, Gardnerella vaginalis, Giardia lamblia, Helicobacter pylori, lamblioza, minimalne stężenie hamujące, nitroimidazol, nitroreduktaza NADPH, oksydoreduktaza pirogronianowo-ferrodoksynowa, oporność krzyżowa, pełzakowica, Peptoniphilus, Peptostreptococcus, pochodna nitroimidazolu, Porphyromonas, Prevotella, rak żołądka, reduktaza nitroimidazolu, rodnik nitrozowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzęsistkowica, Trichomonas vaginalis, Veillonella, wartość graniczna wrażliwości, zgorzel gazowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pevazol 10 mg/g
Ekonazol azotan, substancja czynna kremu Pevazol w stężeniu 10 mg/g, jest pochodną imidazolu o szerokim spektrum działania przeciwgrzybiczego i przeciwbakteryjnego (kod ATC: D01AC03). Mechanizm działania ekonazolu obejmuje hamowanie 14-demetylazy w biosyntezie ergosterolu, co prowadzi do deficytu ergosterolu i akumulacji 14-metylowanych steroli, skutkując zaburzeniem integralności i funkcji błony komórkowej grzybów. Dodatkowo ekonazol uszkadza błonę komórkową, hamuje procesy oksydacyjne w mitochondriach oraz syntezę RNA i białek, co przekłada się na silne działanie grzybostatyczne, a w wyższych stężeniach grzybobójcze. Oporność pierwotna na ekonazol jest praktycznie nieobecna, a oporność wtórna występuje rzadko w praktyce klinicznej.
absorpcja systemowa, biosynteza ergosterolu, Candida albicans, dermatofit, drożdżak, działanie grzybobójcze, działanie grzybostatyczne, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwbakteryjne, Epidermophyton floccosum, grzyb dimorficzny, lek przeciwgrzybiczy miejscowy, Malassezia furfur, mechanizm działania leku, minimalne stężenie hamujące, oporność pierwotna, oporność wtórna, penetracja naskórka, pleśniak, ściana komórkowa grzyba, spektrum działania przeciwgrzybiczego, Trichophyton rubrum, warstwa rogowa naskórka, ziarnikowiec Gram-dodatni - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Cipronex 250 mg
Cyprofloksacyna, substancja czynna leku Cipronex, jest fluorochinolonem o działaniu bakteriobójczym, które wynika z hamowania topoizomerazy typu II (gyrazy DNA) oraz topoizomerazy IV, kluczowych enzymów bakteryjnych odpowiedzialnych za replikację i naprawę DNA. Skuteczność terapeutyczna zależy od parametrów farmakokinetyczno-farmakodynamicznych, takich jak stosunek Cmax/MIC oraz AUC/MIC. Oporność na cyprofloksacynę rozwija się poprzez mutacje genowe w miejscach docelowych, zmniejszoną przepuszczalność błony komórkowej, mechanizmy efflux oraz oporność plazmidową (geny qnr). EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla różnych drobnoustrojów, np. Enterobacteriaceae i Pseudomonas spp. wrażliwe przy MIC ≤0,5 mg/l, oporne przy MIC >1 mg/l, co jest kluczowe dla interpretacji wyników i doboru terapii.
antybiotykoterapia, Bacillus anthracis, cyprofloksacyna, drobnoustrój, działanie bakteriobójcze, EUCAST, fluorochinolon, lekowrażliwość, minimalne stężenie hamujące, MRSA, mutacja genowa, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, oporność plazmidowa, Pseudomonas aeruginosa, spektrum przeciwbakteryjne, topoizomeraza IV, topoizomeraza typu II, wąglik - Leksykon substancji czynnych
Cefuroksym aksetyl – Właściwości farmakodynamiczne
Cefuroksym aksetyl, prolek cefalosporyny II generacji (kod ATC: J01DC02), po podaniu doustnym ulega enzymatycznej hydrolizie do aktywnego cefuroksymu. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie z białkami wiążącymi penicyliny (PBP), co prowadzi do lizy komórki bakteryjnej. Preparat dostępny jest w tabletkach powlekanych zawierających 250 mg lub 500 mg cefuroksymu (odpowiednio 300,715 mg lub 601,43 mg cefuroksymu aksetylu). Oporność na cefuroksym może wynikać z produkcji beta-laktamaz (w tym ESBL i AmpC), zmniejszonego powinowactwa PBP, ograniczonej przepuszczalności błony zewnętrznej oraz aktywnego wypompowywania leku. Wartości graniczne MIC według EUCAST dla Enterobacteriaceae wynoszą ≤8 mg/l dla szczepów wrażliwych i >8 mg/l dla opornych, natomiast dla Streptococcus pneumoniae odpowiednio ≤0,25 mg/l i >0,5 mg/l, a dla Haemophilus influenzae ≤0,125 mg/l i >1 mg/l.
antybiotyk beta-laktamowy, beta-laktamaza, beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum, białko wiążące penicyliny, biosynteza peptydoglikanu, Borrelia burgdorferi, cefalosporyna drugiej generacji, cefuroksym aksetyl, Enterobacteriaceae, enzym Amp-C, Haemophilus influenzae, liza komórki bakteryjnej, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, MRSA, niepowikłane zakażenie dróg moczowych, oporność na metycylinę, płytka nazębna, Pseudomonas aeruginosa, spektrum przeciwbakteryjne, Staphylococcus aureus, stężenie graniczne, Streptococcus pneumoniae, synteza ściany komórkowej, szczep wytwarzający beta-laktamazy, wytwarzanie beta-laktamaz, zakażenie gronkowcowe, zapalenie pęcherza moczowego - Leksykon substancji czynnych
Norfloksacyna – Właściwości farmakodynamiczne
Norfloksacyna, fluorochinolon o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, wykazuje aktywność wobec tlenowych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, działając bakteriobójczo poprzez hamowanie gyrazy DNA (topoizomerazy II). Mechanizm polega na tworzeniu kompleksu norfloksacyny z gyrazą i rozszczepionym DNA, co uniemożliwia replikację i prowadzi do fragmentacji DNA. Stężenia krytyczne dla oceny wrażliwości drobnoustrojów wynoszą według ChPL Chibroxin: S ≤ 1 mg/l, R > 2 mg/l, a według NCCLS: S ≤ 4 µg/ml, R ≥ 16 µg/ml. Norfloksacyna wykazuje różne profile oporności w zależności od gatunku i regionu, np. oporność na Enterococcus faecalis wynosi 13-64%, Acinetobacter baumannii 50-88%, a Pseudomonas aeruginosa 0-47%. Naturalna oporność dotyczy m.in. MRSA, bakterii beztlenowych oraz niektórych szczepów Acinetobacter spp.
aktywne usuwanie leku, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, bakteria tlenowa, bakteryjna gyraza DNA, działanie bakteriobójcze, Escherichia coli, fluorochinolon, gyraza DNA, kinetyka stężeń, kwas nalidyksowy, minimalne stężenie hamujące, mutacja spontaniczna, Neisseria gonorrhoeae, oporność krzyżowa, oporność nabyta, przepuszczalność błony komórkowej, Pseudomonas aeruginosa, replikacja DNA, spektrum działania przeciwbakteryjnego, Staphylococcus aureus, Staphylococcus metycylinowrażliwy, stężenie krytyczne, synteza DNA, topoizomeraza II, topoizomeraza IV - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Teicoplanin Altan 200 mg
Teikoplanina, glikopeptydowy antybiotyk o kodzie ATC J01XA02, działa poprzez hamowanie biosyntezy ściany komórkowej bakterii Gram-dodatnich, wiążąc się specyficznie z resztami D-alanylo-D-alaninowymi prekursorów peptydoglikanu, co różni ją od beta-laktamów. Oporność na teikoplaninę może wynikać z modyfikacji miejsca docelowego (np. wymiana D-Ala-D-Ala na D-Ala-D-mleczan w Enterococcus faecium), nadprodukcji prekursorów murein (u gronkowców) oraz oporności krzyżowej z wankomycyną, choć fenotyp Van-B wykazuje wrażliwość na teikoplaninę mimo oporności na wankomycynę. EUCAST definiuje wartości graniczne MIC dla teikoplaniny: dla Staphylococcus aureus ≤2 mg/l (wrażliwy), >2 mg/l (oporny); dla koagulazo-ujemnych gronkowców ≤4 mg/l i >4 mg/l; dla Enterococcus spp. ≤2 mg/l i >2 mg/l. Wartości MIC powinny być oznaczane metodą mikrorozcieńczeń zgodnie z ISO 20776, a w przypadku szczepów o podwyższonych MIC zaleca się powtórzenie badań i konsultację z laboratorium referencyjnym.
antybiotyk glikopeptydowy, atypowe zapalenie płuc, biosynteza ściany komórkowej, chlamydia, choroba legionistów, Clostridium difficile, Corynebacterium jeikeium, D-dehydrogenaza mleczanowa, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, EUCAST, fenotyp Van-B, GISA, gronkowiec koagulazo-ujemny, Legionella pneumophila, minimalne stężenie hamujące, MRSA, Mycoplasma, oporność krzyżowa, oporność na teikoplaninę, paciorkowiec viridans, Peptostreptococcus, peptydoglikan, pozaszpitalne zapalenie płuc, prekursor mureiny, reszty D-alanylo-D-alaninowe, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, teikoplanina, wankomycyna, zakażenie oportunistyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dalacin C 150 mg
Klindamycyna, aktywny składnik Dalacin C, jest antybiotykiem z grupy linkozamidów (kod ATC: J01FF01), stosowanym ogólnoustrojowo w leczeniu zakażeń bakteryjnych. Mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu, co prowadzi do zahamowania translacji i składania rybosomu. Klindamycyna wykazuje głównie działanie bakteriostatyczne, a jej skuteczność terapeutyczna jest ściśle związana z parametrem farmakodynamicznym %T/MIC, czyli procentem czasu, w którym stężenie leku przekracza minimalne stężenie hamujące (MIC) dla danego patogenu. Oporność na klindamycynę wynika głównie z mutacji w miejscu wiązania antybiotyku w rRNA, metylacji nukleotydów 23S rRNA oraz rzadziej z modyfikacji białek rybosomalnych lub mechanizmów efflux. Występuje oporność krzyżowa z makrolidami i streptograminami B (fenotyp MLSB), a częstość oporności jest wyższa wśród MRSA i penicylinoopornych izolatów Streptococcus pneumoniae.
antybiotyk linkozamidowy, bakteria beztlenowa, bakteria tlenowa, bakteryjna waginoza, Chlamydia trachomatis, Clostridioides difficile, działanie bakteriostatyczne, EUCAST, fosforan klindamycyny, gronkowiec koagulazo-ujemny, hamowanie syntezy ściany komórkowej, klindamycyna, malaria, minimalne stężenie hamujące, oporność indukowalna, oporność krzyżowa, paciorkowiec beta-hemolizujący, paciorkowiec zieleniący, Plasmodium falciparum, Pneumocystis jirovecii, podjednostka 50S rybosomu bakteryjnego, pozaszpitalne zapalenie płuc, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, spektrum przeciwdrobnoustrojowe, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, toksoplazmoza, Toxoplasma gondii, zakażenie bakteryjne, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie wewnątrzbrzuszne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Amoclan 875 mg + 125 mg
AMOclan to preparat z grupy połączeń penicylin z inhibitorami beta-laktamazy (kod ATC: J01CR02), zawierający amoksycylinę trójwodną (875 mg) oraz kwas klawulanowy (125 mg) w formie tabletek powlekanych. Amoksycylina działa bakteriobójczo poprzez hamowanie białek wiążących penicylinę (PBP), co prowadzi do zahamowania syntezy peptydoglikanu i lizy komórki bakteryjnej. Kwas klawulanowy, będący inhibitorem beta-laktamaz, chroni amoksycylinę przed enzymatycznym rozkładem, rozszerzając spektrum działania leku. Skuteczność amoksycyliny zależy od czasu utrzymania stężenia leku powyżej MIC (T>MIC). Oporność na AMOclan rozwija się głównie przez beta-laktamazy niewrażliwe na kwas klawulanowy (klasy B, C, D) oraz modyfikacje PBP, a także przez zmniejszoną przepuszczalność błony komórkowej i mechanizmy pomp wyrzutowych, szczególnie u bakterii Gram-ujemnych. EUCAST określił wartości graniczne MIC dla różnych patogenów, np. Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis wrażliwe przy ≤1 μg/ml, Staphylococcus aureus ≤2 μg/ml, Streptococcus pneumoniae ≤0,5 μg/ml, a oporne powyżej tych wartości.
Acinetobacter, amoksycylina trójwodna, antybiotyk beta-laktamowy, Bacteroides fragilis, bakteria beztlenowa, bakteria Gram-ujemna, bakteryjne zapalenie pochwy, beta-laktamaza, beta-laktamaza bakteryjna, białko wiążące penicylinę, Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, choroba legionistów, Citrobacter freundii, Coxiella burnetti, Eikenella corrodens, Enterobacteriaceae, Enterococcus, Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium, Escherichia coli, Fusobacterium nucleatum, gorączka Q, gronkowiec koagulazo-ujemny, gronkowiec oporny na metycylinę, gronkowiec złocisty, Haemophilus influenzae, klawulanian potasu, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae, kwas klawulanowy, Legionella pneumophila, minimalne stężenie hamujące, Moraxella catarrhalis, Morganella morganii, MRSA, mycoplasma pneumoniae, oporność bakteryjna, ornitoza, paciorkowiec beta-hemolizujący, paciorkowiec grupy B, paciorkowiec zieleniący, pałeczka hemofilna, pałeczka okrężnicy, penicylina, peptydoglikan, pneumokok, pompa wyrzutowa, Prevotella, Proteus mirabilis, proteus vulgaris, przepuszczalność błony komórkowej bakterii, Pseudomonas, ściana komórki bakteryjnej, Staphylococcus aureus, Stenotrophomonas maltophilia, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, zakażenie skóry, zapalenie płuc - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Posaconazole Stada 40 mg/ml
Produkt leczniczy Posaconazole Stada, zawierający pozakonazol, jest triazolowym lekiem przeciwgrzybiczym o mechanizmie działania polegającym na hamowaniu enzymu 14α-demetylazy lanosterolu (CYP51), co prowadzi do zaburzenia biosyntezy ergosterolu i uszkodzenia błony komórkowej grzybów. Pozakonazol wykazuje szerokie spektrum aktywności in vitro przeciwko gatunkom Aspergillus (m.in. A. fumigatus, A. flavus, A. terreus), Candida (m.in. C. albicans, C. glabrata, C. krusei) oraz innym patogenom grzybiczym, takim jak Coccidioides immitis czy Fusarium. Minimalne stężenia hamujące (MIC) dla Mucorales spp. i Scedosporium apiospermum/ S. boydii wynoszą 2 mg/l, dla Exophiala dermatiditis 0,5 mg/l, a dla Purpureocillium lilacinum 1 mg/l. Wartości epidemiologiczne ECOFF dla Aspergillus wahają się od 0,25 do 0,5 mg/l, natomiast dla Candida albicans, C. tropicalis, C. parapsilosis i C. dubliniensis wartości MIC definiujące wrażliwość to ≤0,06 mg/l, a oporność >0,06 mg/l.
14α-demetylaza lanosterolu, aktywność przeciwgrzybicza, Aspergillus, biosynteza ergosterolu, błona komórkowa grzyba, Candida, Coccidioides immitis, Exophiala dermatiditis, Fonsecaea pedrosoi, Fusarium, leczenie skojarzone, lek przeciwgrzybiczny, mechanizm oporności, minimalne stężenie hamujące, monoterapia, Mucorales, nabyta oporność, patogen grzybiczny, pochodna triazolowa, Posaconazole Stada, pozakonazol, Purpureocillium lilacinum, Scedosporium apiospermum, wartość graniczna epidemiologiczna, wartość graniczna MIC, zakażenie grzybicze - Leksykon substancji czynnych
Linkomycyna – Właściwości farmakodynamiczne
Linkomycyna, antybiotyk z grupy linkozamidów (kod ATC: J01FF02), produkowany przez Streptomyces lincolnensis, wykazuje działanie bakteriostatyczne lub bakteriobójcze w zależności od stężenia i wrażliwości drobnoustrojów. Mechanizm jej działania polega na hamowaniu biosyntezy białek poprzez wiązanie z podjednostką 50S rybosomów bakteryjnych. Występuje pełna oporność krzyżowa z klindamycyną, a oporność u gronkowców i paciorkowców najczęściej wynika z metylacji 23S rRNA, co może powodować fenotyp MLSB. Zaleca się badanie indukowalnej oporności na linkomycynę/klindamycynę u makrolidoopornych szczepów metodą dwóch krążków (D-zone test). Wrażliwość na linkomycynę powinna być oceniana zgodnie z wytycznymi CLSI lub EUCAST, przy czym brak jest ustalonych wartości granicznych dla linkomycyny, dlatego stosuje się klindamycynę jako marker wskaźnikowy.
Bacteroides fragilis, Bacteroides thetaiotaomicron, bakteria beztlenowa Gram-dodatnia, bakteria beztlenowa Gram-ujemna, biosynteza białek bakteryjnych, Clostridium, Clostridium difficile, Clostridium perfringens, Clostridium tetani, Corynebacterium diphtheriae, D-zone test, działanie bakteriobójcze, Eggerthella lenta, fenotyp MLSB, indukowalna oporność, izolat bakteryjny, kontrola jakości, lekowrażliwość drobnoustrojów, linkozamid, metoda dwóch krążków, metoda dyfuzyjno-krążkowa, metoda rozcieńczeń w agarze, metycylinooporny gronkowiec złocisty, metylacja nukleotydów, minimalne stężenie hamujące, nabyta oporność, oporność krzyżowa, paciorkowiec beta-hemolizujący, paciorkowiec grupy A, paciorkowiec zieleniący, podjednostka 50S rybosomu, Propionibacterium acnes, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptomyces lincolnensis