właściwości farmakokinetyczne
Właściwości farmakokinetyczne opisują procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one cztery główne etapy: wchłanianie (absorpcję), dystrybucję, metabolizm (biotransformację) oraz wydalanie substancji leczniczej. Parametry farmakokinetyczne pozwalają określić, jak szybko i w jakim stopniu lek dociera do miejsca działania oraz jak długo pozostaje aktywny w organizmie.
Absorpcja określa szybkość i stopień wchłaniania leku z miejsca podania do krążenia ogólnego. Dystrybucja dotyczy rozprowadzania substancji leczniczej w organizmie, w tym jej przenikania przez bariery biologiczne i wiązania z białkami osocza. Metabolizm, zachodzący głównie w wątrobie, przekształca lek w metabolity o różnej aktywności biologicznej, natomiast wydalanie eliminuje substancję leczniczą i jej metabolity z organizmu, głównie przez nerki i wątrobę.
Kluczowe parametry farmakokinetyczne to: biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, klirens oraz pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC). Znajomość tych właściwości jest niezbędna do ustalenia optymalnego dawkowania, przewidywania potencjalnych interakcji między lekami oraz dostosowania terapii u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketotifen Stulln 0,25 mg/ml
Ketotifen w postaci kropli do oczu (0,25 mg/ml) charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, co potwierdzono w badaniach na 18 zdrowych ochotnikach. Po 14 dniach stosowania stężenia ketotifenu w osoczu pozostawały poniżej granicy wykrywalności 20 pg/ml, co wskazuje na znikomą ekspozycję systemową. Każda kropla dostarcza około 9,3 µg ketotifenu wodorofumaranu, a niskie stężenia w osoczu oraz brak danych o metabolitach i wydalaniu po podaniu miejscowym podkreślają korzystny profil bezpieczeństwa leku w terapii okulistycznej.
badanie kliniczne, biotransformacja, biotransformacja leku, dwufazowy profil eliminacji, ketotifen, ketotifen wodorofumaran, krople do oczu, N-glukuronid ketotifenu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil bezpieczeństwa leku, stężenie w osoczu, substancja czynna, wchłanianie ogólnoustrojowe, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Korzeń Cykorii Podróżnika –
Produkt leczniczy zawierający korzeń cykorii podróżnika (Cichorium intybus L., radix) w postaci ziół do zaparzania o stężeniu 1 g/g jest zwolniony z obowiązku przeprowadzania badań farmakokinetycznych zgodnie z przepisami prawa farmaceutycznego. Zwolnienie to wynika z artykułu 16c(1)(a)(iii) Dyrektywy 2001/83/EC wraz z późniejszymi zmianami, które regulują rejestrację i wprowadzanie do obrotu tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych. Korzeń cykorii podróżnika jest klasyfikowany jako tradycyjny produkt leczniczy roślinny, co oznacza, że jego stosowanie opiera się na długotrwałym doświadczeniu klinicznym, a nie na szczegółowych danych farmakokinetycznych uzyskanych w badaniach przedklinicznych i klinicznych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Reverantza 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi obu składników. Olmesartan medoksomil, będący prolekiem, jest szybko przekształcany do aktywnego olmesartanu, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu po 1,5-2 godzinach, z biodostępnością około 25,6%. Olmesartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,7%), niewielką objętość dystrybucji (16-29 l) oraz okres półtrwania eliminacyjnego 10-15 godzin. Eliminacja odbywa się w około 40% przez nerki i 60% z żółcią, bez istotnego metabolizmu. Amlodypina osiąga Cmax po 6-12 godzinach, ma biodostępność 64-80%, wiąże się z białkami osocza w 97,5%, wykazuje dużą objętość dystrybucji (~21 l/kg) oraz długi okres półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie obu substancji nie jest istotnie modyfikowane przez pokarm, a farmakokinetyka olmesartanu i amlodypiny podawanych razem jest porównywalna do podawania ich osobno, bez klinicznie istotnych interakcji.
amlodypina, AUC, biodostępność substancji, Cmax, dystrybucja leku, esterazy, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kolesevelam, niedrożność dróg żółciowych, objętość dystrybucji, okres półtrwania, olmesartan medoksomil, olmesartan medoksomil i amlodypina, powinowactwo do krwinek czerwonych, prolek, równowaga dynamiczna, stężenie olmesartanu, substancja wiążąca kwasy żółciowe, wchłanianie jelitowo-wątrobowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Help4Skin SEPTI-SPRAY 1 mg/g + 20 mg/g
Przedawkowanie produktu Help4Skin SEPTI-SPRAY, zawierającego 1 mg/g oktenidyny dichlorowodorku oraz 20 mg/g fenoksyetanolu, jest niezwykle rzadkie ze względu na miejscową formę aplikacji. Do tej pory nie odnotowano przypadków przedawkowania. W przypadku nadmiernego nałożenia na skórę zaleca się przepłukanie miejsca roztworem Ringera w celu usunięcia nadmiaru substancji czynnych. Przypadkowe spożycie produktu nie jest uważane za niebezpieczne, gdyż oktenidyna dichlorowodorek nie wchłania się z przewodu pokarmowego i jest wydalana z kałem. Spożycie dużych ilości może jednak wywołać przejściowe podrażnienie śluzówki przewodu pokarmowego. Należy unikać dostania się produktu do krwiobiegu, zwłaszcza przez przypadkowe wstrzyknięcie, gdyż oktenidyna wykazuje wyższą toksyczność po podaniu dożylnym, choć niskie stężenie 0,1% w produkcie minimalizuje ryzyko zatrucia.
błony śluzowe, fenoksyetanol, leczenie objawowe, monitorowanie pacjenta, nadmierna aplikacja na skórę, objawy niepożądane, oktenidyny dichlorowodorek, podrażnienie śluzówki przewodu pokarmowego, przedostanie do krwiobiegu, przypadkowe wstrzyknięcie, roztwór Ringera, toksyczność dożylna, toksyczność ogólnoustrojowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg płynny z ziela tymianku – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy Dentosept A, zawierający wyciąg płynny z ziela tymianku (Thymus spp.) w stosunku 0,65:1, przygotowany z użyciem 70% etanolu jako rozpuszczalnika, nie posiada w dokumentacji szczegółowych danych dotyczących farmakokinetyki tej substancji. W punkcie 5.2 charakterystyki produktu wyraźnie zaznaczono brak informacji na temat wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania wyciągu po miejscowej aplikacji w jamie ustnej. Produkt zawiera również benzokainę w stężeniu 2 g/100 g oraz etanol w zakresie 35-45% V/V, co może wpływać na farmakokinetykę składników aktywnych. Brak danych farmakokinetycznych stanowi istotne ograniczenie w ocenie bezpieczeństwa i skuteczności Dentosept A, zwłaszcza w kontekście miejscowego stosowania w jamie ustnej. Konieczne są dalsze badania mające na celu określenie parametrów farmakokinetycznych wyciągu z ziela tymianku, uwzględniające potencjalne interakcje z innymi składnikami preparatu. Uzyskanie takich danych pozwoli na lepsze zrozumienie profilu działania oraz ryzyka związanego z aplikacją tego produktu.
- Leksykon substancji czynnych
Nystatyna – Przedawkowanie
Nystatyna, stosowana głównie w leczeniu zakażeń Candida, charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem z przewodu pokarmowego oraz z dróg dopochwowych, co przekłada się na wysoki profil bezpieczeństwa nawet w przypadku przedawkowania. Preparaty doustne i dopochwowe, takie jak Nystatin TZF, Nystatyna VP czy Macmiror Complex, nie wykazują istotnego ryzyka toksyczności ogólnoustrojowej. Przyjęcie doustnych dawek przekraczających 5 milionów jednostek międzynarodowych (IU) na dobę może wywołać jedynie przejściowe objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i dyskomfort żołądkowy, bez zgłoszonych przypadków poważnych działań niepożądanych. W przypadku preparatów dopochwowych nie odnotowano objawowego przedawkowania, co potwierdza niskie ryzyko systemowej toksyczności związanej z tą drogą podania. W sytuacji omyłkowego lub celowego przedawkowania nystatyny zaleca się standardowe procedury eliminacji substancji, obejmujące prowokowanie wymiotów, płukanie żołądka oraz podawanie węgla aktywowanego, mimo że ze względu na minimalne wchłanianie ryzyko ogólnoustrojowych powikłań jest niewielkie. Brak jest danych wskazujących na specyficzne zagrożenia u pacjentów z grup szczególnych, takich jak dzieci, osoby starsze czy osoby z zaburzeniami czynności wątroby i nerek. Podsumowując, nystatyna cechuje się wysokim bezpieczeństwem stosowania, a ewentualne objawy przedawkowania ograniczają się do łagodnych i samoograniczających się dolegliwości żołądkowo-jelitowych przy dawkach doustnych powyżej 5 mln IU/dobę.
charakterystyka produktu leczniczego, dolegliwości żołądkowe, drożdżaki Candida, dyskomfort w nadbrzuszu, działanie niepożądane, działanie przeciwgrzybicze, działanie toksyczne, jednostka międzynarodowa, krążenie ogólnoustrojowe, maść dopochwowa, niestrawność, płukanie żołądka, preparat dopochwowy, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie substancji czynnej, tabletka dojelitowa, tabletka dopochwowa, wchłanianie z przewodu pokarmowego, węgiel aktywowany, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia perystaltyki, zaburzenia przewodu pokarmowego, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Saccharomyces boulardii – Właściwości farmakokinetyczne
Saccharomyces boulardii jest probiotycznym szczepem drożdży podawanym doustnie w postaci liofilizowanych komórek, które nie ulegają wchłanianiu z przewodu pokarmowego, a ich działanie ogranicza się do jego światła. Stan równowagi w jelitach osiągany jest po około 3 dniach regularnego podawania, co jest kluczowe dla rozwinięcia pełnego efektu terapeutycznego. Okres półtrwania wynosi około 6 godzin, co wymaga systematycznego dawkowania. Po zakończeniu terapii eliminacja drożdży następuje w ciągu 2-5 dni, a żywe komórki są wydalane z kałem, przy czym odzysk w kale stanowi mniej niż 1-5% podanej dawki, co wskazuje na znaczną degradację w środowisku jelitowym. Ilość S. boulardii w kale koreluje liniowo z dawką, co ma znaczenie przy indywidualizacji terapii.
absorpcja i dystrybucja, ampicylina, Clostridioides difficile, działanie terapeutyczne, eliminacja z przewodu pokarmowego, liofilizowany drożdżak, mikrobiota jelitowa, okres półtrwania, probiotyczny szczep drożdży, przewód pokarmowy, Saccharomyces boulardii, stan równowagi, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia odporności, zależność dawka-odpowiedź - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clopixol-Depot 200 mg
Clopixol Depot to roztwór do wstrzykiwań zawierający 200 mg/ml dekanoianu zuklopentyksolu, podawany domięśniowo w postaci przezroczystego, żółtawego oleju. Substancją pomocniczą jest olej roślinny z triglicerydami o średniej długości łańcucha, który umożliwia przedłużone uwalnianie leku. Preparat dostępny jest w ampułkach 1 ml, pakowanych w opakowania zawierające 1 lub 10 ampułek. Ważne jest, aby nie mieszać dekanoianu zuklopentyksolu z depotami zawierającymi olej sezamowy, gdyż może to zmieniać farmakokinetykę i wpływać na skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Desloratadine Sopharma 5 mg
Przedawkowanie desloratadyny, nawet do dawki 45 mg (9-krotność dawki terapeutycznej 5 mg), nie powoduje poważnych powikłań zagrażających życiu, choć objawy niepożądane występują z większym nasileniem niż przy dawkach terapeutycznych. Profil toksyczności jest podobny u dorosłych oraz u dzieci i młodzieży, gdzie również obserwuje się nasilenie działań niepożądanych typowych dla terapii standardowej. W praktyce klinicznej ważne jest rozpoznanie objawów przedawkowania i wdrożenie odpowiedniego leczenia objawowego oraz podtrzymującego funkcje życiowe pacjenta.
ciężkie przedawkowanie, dawka terapeutyczna, Desloratadine Sopharma, desloratadyna, dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, funkcje życiowe, hemodializa, interwencja medyczna, leczenie objawowe, leczenie przedawkowania, metoda nerkozastępcza, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie desloratadyny, substancja farmakologicznie czynna, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon substancji czynnych
Imikwimod – Właściwości farmakokinetyczne
Imikwimod, stosowany miejscowo w postaci kremu 5% (50 mg/g), charakteryzuje się minimalnym wchłanianiem ogólnoustrojowym, wynoszącym poniżej 0,9% podanej dawki, co potwierdzają badania z użyciem znakowanego radioizotopem węgla 14C. Maksymalne stężenia w surowicy po aplikacji na różne obszary skóry wynoszą od 0,1 ng/mL (twarz, dawka 12,5 mg) do 1,6 ng/mL (kończyny górne, dawka 75 mg), przy czym nie obserwuje się liniowej zależności między dawką a stężeniem. Imikwimod wykazuje wydłużony czas retencji w skórze, z okresem półtrwania około 10-krotnie dłuższym niż po podaniu podskórnym, co wskazuje na przedłużone zatrzymywanie substancji w miejscu aplikacji. Eliminacja substancji odbywa się głównie z moczem i kałem w stosunku około 3:1, a odzysk leku z moczu po 16 tygodniach terapii u pacjentów z rogowaceniem słonecznym wynosi mniej niż 0,6% podanej dawki, potwierdzając minimalne wchłanianie systemowe.
absorpcja przezskórna, butylohydroksytoluen, Imikeraderm, imikwimod, maksymalne stężenie w osoczu, mięczak zakaźny, molluscum contagiosum, narażenie ogólnoustrojowe, okres półtrwania, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, rogowacenie słoneczne, substancja pomocnicza, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Gastrolit –
Bezpieczeństwo pacjentów w kontekście prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn jest kluczowym aspektem praktyki lekarskiej, zwłaszcza przy ordynacji leków mogących wpływać na funkcje psychomotoryczne. Preparat Gastrolit, zawierający elektrolity (60 mmol/l Na+, 20 mmol/l K+, 30 mmol/l HCO3-), glukozę (80 mmol/l) oraz nalewkę z rumianku, charakteryzuje się osmolalnością 240 mOsm/kg i nie wykazuje negatywnego wpływu na zdolności psychomotoryczne pacjentów. W związku z tym, pacjenci stosujący Gastrolit mogą bezpiecznie prowadzić pojazdy mechaniczne oraz obsługiwać maszyny bez zwiększonego ryzyka incydentów związanych z obniżeniem sprawności.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hascovir LIPOŻEL 50 mg/g
Acyklowir, zawarty w preparacie Hascovir LIPOŻEL w stężeniu 50 mg/g, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne przy miejscowej aplikacji na skórę. Po podaniu miejscowym substancja czynna przenika przez warstwy naskórka, osiągając w warstwie podstawnej, będącej głównym miejscem infekcji wirusem Herpes simplex, stężenia odpowiadające 30-50% wartości obserwowanych po podaniu doustnym. Dla porównania, doustna dawka 200 mg co 4 godziny prowadzi do maksymalnego stężenia acyklowiru w osoczu na poziomie 0,4-0,7 µg/ml. Takie lokalne stężenia w warstwie podstawnej naskórka są kluczowe dla skuteczności terapeutycznej leku.
acyklowir, działanie niepożądane, działanie przeciwwirusowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, Hascovir LIPOŻEL, Herpes, herpes simplex, parametr farmakokinetyczny, penetracja przez skórę, podanie ogólnoustrojowe, replikacja wirusa, stężenie w osoczu, warstwa podstawna naskórka, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pirolam 10 mg/ml
Cyklopiroks z olaminą, stosowany miejscowo w postaci roztworu 10 mg/ml (Pirolam), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność w terapii zakażeń grzybiczych skóry i przydatków. Substancja czynna penetruje do włosów, mieszków włosowych, naskórka oraz gruczołów łojowych, osiągając w warstwie rogowej naskórka 0,8-1,6% aplikowanej dawki w ciągu 1,5-6 godzin po aplikacji. Stężenia cyklopiroksu w skórze są 10-15-krotnie wyższe niż minimalne stężenia hamujące wzrost patogenów grzybiczych, co potwierdza wysoką skuteczność terapeutyczną leku. Ponadto, tworzenie rezerwuaru substancji czynnej w warstwie rogowej zapewnia przedłużone działanie miejscowe.
absorpcja systemowa, cyklopiroks z olaminą, działanie niepożądane, eliminacja nerkowa, gruczoły łojowe, grzybica owłosionej skóry głowy, kinetyka wydalania, leczenie miejscowe, mieszki włosowe, minimalna dawka hamująca, patogen grzybiczny, penetracja skórna, profil farmakokinetyczny, stężenie hamujące, substancja czynna, warstwa rogowa naskórka, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie grzybicze - Leksykon leków
Interakcje leku – Zidenac 1 mg/g
Produkt leczniczy Zidenac w postaci żelu zawiera 1 mg/g dimetyndenu maleinianu i cechuje się minimalnym potencjałem interakcji farmakologicznych ze względu na niską absorpcję ogólnoustrojową po zastosowaniu miejscowym. Brak jest specyficznych badań dotyczących interakcji, jednak na podstawie farmakokinetyki dimetyndenu maleinianu ryzyko klinicznie istotnych interakcji jest oceniane jako znikome. Potencjalne interakcje z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (benzodiazepiny, opioidy, inne leki przeciwhistaminowe), alkoholem, lekami przeciwcholinergicznymi oraz inhibitorami MAO są teoretyczne i mają bardzo niski poziom istotności klinicznej przy standardowym stosowaniu miejscowym. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania innych preparatów miejscowych na tę samą powierzchnię skóry ze względu na możliwość zmiany wchłaniania lub działania miejscowego (poziom istotności niski).
absorpcja ogólnoustrojowa, benzodiazepina, dimetyndenu maleinian, działanie antycholinergiczne, działanie depresyjne na OUN, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwhistaminowe, działanie sedatywne, inhibitor MAO, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z produktem leczniczym, lek o działaniu depresyjnym na OUN, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, stosowanie miejscowe, właściwość farmakokinetyczna, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Aqua pro injectione Baxter
Produkt leczniczy Aqua pro injectione Baxter, będący wodą do wstrzykiwań 100% w/v o pH 4,5–7,0, stosowany jako rozpuszczalnik do sporządzania leków parenteralnych, nie zawiera substancji aktywnych farmakologicznie i nie wpływa na zdolności psychomotoryczne pacjenta. Zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego (punkt 4.7), aspekt wpływu na prowadzenie pojazdów mechanicznych oraz obsługę maszyn „nie dotyczy” tego preparatu, co oznacza brak konieczności informowania pacjenta o takich ograniczeniach w kontekście samego rozpuszczalnika. W praktyce klinicznej Aqua pro injectione Baxter jest stosowany w warunkach szpitalnych lub pod ścisłą opieką medyczną, gdzie zdolność do prowadzenia pojazdów czy obsługi maszyn jest zazwyczaj ograniczona ze względu na stan kliniczny pacjenta.
Aqua pro injectione, charakterystyka produktu leczniczego, droga parenteralna, dysfagia, funkcje psychomotoryczne, leczenie parenteralne, podanie parenteralne, produkt leczniczy, rozpuszczalnik do leków parenteralnych, warunki szpitalne, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, woda do wstrzykiwań, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Neo-Cardiol 124,8 mg
Neo-Cardiol, zawierający wyciąg z kwiatostanu głogu bogaty w procyjanidyny, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne zależne od frakcji procyjanidyn. Badania na myszach z użyciem znakowanych radioaktywnie procyjanidyn 14C wykazały, że trimeryczne procyjanidyny mają najwyższy wskaźnik wchłaniania (40-81%) po dawce 1,08 mg, podczas gdy całkowita frakcja oligomerycznych procyjanidyn (OPC) wchłania się w 20-30% (dawka 0,87 mg), a wyższe oligomeryczne procyjanidyny w 16-42% (dawka 1,03 mg). Wydalanie substancji czynnych odbywa się głównie przez układ oddechowy i mocz, z dominującą eliminacją trimerycznych procyjanidyn przez wydech (47,5% wchłoniętej dawki) oraz całkowitej frakcji OPC przez nerki (6,4%).
Crataegus, dystrybucja tkankowa, kumulacja tkankowa, kwiatostan głogu, mięsień sercowy, Neo-Cardiol, oligomeryczne procyjanidyny, proces wydalania, procyjanidyny, trimeryczne procyjanidyny, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie substancji czynnych, właściwości farmakokinetyczne, wskaźnik wchłaniania, wyższe oligomeryczne procyjanidyny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gentamycin KRKA 40 mg/ml
Gentamycyna, dostępna w roztworze do wstrzykiwań i infuzji (40 mg/ml), wykazuje pełne i szybkie wchłanianie po podaniu domięśniowym, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym w 30-90 minut, przy średnim Cmax około 7 μg/ml po dawce 80 mg. Droga podania wpływa na farmakokinetykę – podanie dootrzewnowe i doopłucnowe charakteryzuje się szybkim wchłanianiem, natomiast dokanałowe i dokomorowe minimalnym. U noworodków, po dawce 2,5 mg/kg, Cmax wynosi około 4 μg/ml. Lek wiąże się z białkami osocza w 25%, choć w warunkach hipokalcemii i hipomagnezemii może wzrosnąć do 70%. Objętość dystrybucji (Vd) jest zbliżona do wody pozakomórkowej i zmniejsza się z wiekiem – od 0,5-0,7 l/kg u wcześniaków do 0,25 l/kg u młodzieży, co wymaga dostosowania dawki w pediatrii. Gentamycyna penetruje do wielu tkanek, z wyjątkowo wysoką koncentracją w kanalikach proksymalnych nerek (2500-10000% stężenia w surowicy), co ma znaczenie dla skuteczności i nefrotoksyczności. Okres półtrwania (t1/2) w fazie eliminacji wynosi 1,5-5,5 h u dorosłych, około 1 h u starszych dzieci i 2,3-3,3 h u noworodków.
biologiczny okres półtrwania, ciecz wodnista oka, dializa otrzewnowa, gentamycyna, gruczoł krokowy, hemodializa, infuzja dożylna, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dokanałowe, podanie dokomorowe, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, roztwór do wstrzykiwań, terapia, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon substancji czynnych
Cyprofibrat – Właściwości farmakokinetyczne
Cyprofibrat, substancja czynna w kapsułkach Lipanor 100 mg, wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 2 godzinach, co świadczy o wysokiej biodostępności. Charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, co może prowadzić do interakcji lekowych, zwłaszcza z antagonistami witaminy K, takimi jak warfaryna, wymagając modyfikacji dawkowania. Okres półtrwania wynosi około 17 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę i zapewniając stabilne stężenie terapeutyczne przez całą dobę.
antagonista witaminy K, biodostępność, cyprofibrat, działanie niepożądane, eliminacja leku, glukuronid, interakcja lekowa, kwas glukuronowy, liniowa farmakokinetyka, Lipanor, maksymalne stężenie substancji, okres półtrwania, osocze krwi, przewód pokarmowy, skuteczność terapeutyczna, stężenie terapeutyczne, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek