Właściwości farmakokinetyczne
Imikwimod

Właściwości farmakokinetyczne imikewimod

Imikwimod jest substancją czynną o ograniczonym wchłanianiu ogólnoustrojowym po podaniu miejscowym. Dokładna analiza właściwości farmakokinetycznych tej substancji dostarcza istotnych informacji na temat jej dystrybucji, metabolizmu i eliminacji, co ma kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa i skuteczności leczenia.¹

Wchłanianie i biodostępność

Badania farmakokinetyczne wykazały, że po miejscowym zastosowaniu imikwimodu wchłanianie ogólnoustrojowe jest minimalne. Mniej niż 0,9% podanej miejscowo jednorazowej dawki znakowanego radioizotopem imikwimodu uległo wchłonięciu przez skórę u ludzi. Ta niewielka ilość substancji, która przedostaje się do krążenia ogólnego, jest szybko wydalana z organizmu zarówno z moczem, jak i z kałem w stosunku około 3 do 1.²

Wartości absorpcji przezskórnej zostały określone na podstawie odzyskanego z moczu i kału węgla-14 z imikwimodu znakowanego węglem 14C.³ Po podaniu miejscowym pojedynczej dawki oraz dawek wielokrotnych imikwimodu, wykrywa się go w osoczu w stężeniach zbyt niskich, aby można je było precyzyjnie określić ilościowo (poniżej 5 ng/mL).^{5 ng/mL).”>4}

Wchłanianie ogólnoustrojowe w zależności od miejsca aplikacji

Istotne dane dotyczące wchłaniania ogólnoustrojowego imikwimodu pochodzą z badania przeprowadzonego u 58 pacjentów z rogowaceniem słonecznym, którzy otrzymywali 5% krem imikwimod 3 razy w tygodniu przez 16 tygodni. W badaniu tym zaobserwowano minimalne wchłanianie ogólne substancji, a wartości przezskórnej absorpcji między pierwszą i ostatnią dawką podawaną w czasie badania nie różniły się znacząco.⁵

Maksymalne stężenia imikwimodu w surowicy krwi w zależności od miejsca aplikacji prezentowały się następująco:⁶

Należy zauważyć, że w wyżej wymienionym badaniu powierzchnie aplikacji na owłosionej skórze głowy i na skórze kończyn dolnych nie były ściśle kontrolowane. Ponadto nie zaobserwowano proporcjonalności dawek, co sugeruje, że wchłanianie imikwimodu nie jest liniowo zależne od ilości zastosowanego produktu lub miejsca aplikacji.⁷

Okres półtrwania i eliminacja

Badania farmakokinetyczne wykazały interesującą właściwość imikwimodu polegającą na wydłużonym czasie retencji w skórze. W jednym z wcześniejszych badań pozorny, wyliczony okres półtrwania był około 10 razy większy niż okres półtrwania po 2 godzinach po podaniu podskórnym, co jednoznacznie wskazuje na przedłużone zatrzymywanie substancji czynnej w skórze.⁸

Eliminacja imikwimodu po zastosowaniu miejscowym jest efektywna. U pacjentów z rogowaceniem słonecznym wartość leku odzyskanego z moczu w 16. tygodniu stosowania wynosiła mniej niż 0,6% podanej dawki, co świadczy o minimalnym wchłanianiu ogólnoustrojowym substancji czynnej.⁹

Farmakokinetyka w populacji pediatrycznej

Przeprowadzono również badania oceniające właściwości farmakokinetyczne imikwimodu po jednorazowym i wielokrotnym podaniu miejscowym u dzieci i młodzieży z mięczakiem zakaźnym (molluscum contagiosum – MC). Dane dotyczące narażenia ogólnoustrojowego wykazały, że u pacjentów pediatrycznych w wieku od 6 do 12 lat wchłanianie imikwimodu po podaniu miejscowym na skórę ze zmianami wywołanymi MC jest porównywalne do obserwowanego u zdrowych dorosłych i u dorosłych pacjentów z rogowaceniem słonecznym.¹⁰

Natomiast u młodszych pacjentów w wieku od 2 do 5 lat zaobserwowano zwiększone wchłanianie imikwimodu, co zostało określone na podstawie wyższych wartości maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w porównaniu do pacjentów dorosłych. Fakt ten ma istotne znaczenie kliniczne przy rozważaniu stosowania produktów zawierających imikwimod u młodszych dzieci.¹¹

Charakterystyka produktu leczniczego Imikeraderm

Imikeraderm jest dostępny w postaci kremu zawierającego 50 mg/g imikwimodu (5%). Każda saszetka zawiera 12,5 mg imikwimodu w 250 mg kremu. Produkt ma postać homogennego kremu o barwie białej do jasnożółtej.¹²

Poza substancją czynną, produkt zawiera szereg substancji pomocniczych, w tym: metylu parahydroksybenzoesan (E 218), propylu parahydroksybenzoesan (E 216), alkohol cetylowy, alkohol stearylowy, alkohol benzylowy oraz butylohydroksytoluen (E 321). Te składniki pomocnicze mogą potencjalnie wpływać na farmakokinetykę imikwimodu, jednak ich dokładny wpływ na wchłanianie przezskórne substancji czynnej nie został w pełni określony.¹³