właściwości farmakokinetyczne
Właściwości farmakokinetyczne opisują procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one cztery główne etapy: wchłanianie (absorpcję), dystrybucję, metabolizm (biotransformację) oraz wydalanie substancji leczniczej. Parametry farmakokinetyczne pozwalają określić, jak szybko i w jakim stopniu lek dociera do miejsca działania oraz jak długo pozostaje aktywny w organizmie.
Absorpcja określa szybkość i stopień wchłaniania leku z miejsca podania do krążenia ogólnego. Dystrybucja dotyczy rozprowadzania substancji leczniczej w organizmie, w tym jej przenikania przez bariery biologiczne i wiązania z białkami osocza. Metabolizm, zachodzący głównie w wątrobie, przekształca lek w metabolity o różnej aktywności biologicznej, natomiast wydalanie eliminuje substancję leczniczą i jej metabolity z organizmu, głównie przez nerki i wątrobę.
Kluczowe parametry farmakokinetyczne to: biodostępność, objętość dystrybucji, okres półtrwania, klirens oraz pole pod krzywą stężenia leku w czasie (AUC). Znajomość tych właściwości jest niezbędna do ustalenia optymalnego dawkowania, przewidywania potencjalnych interakcji między lekami oraz dostosowania terapii u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oleomint 182 mg
Oleomint w postaci miękkich kapsułek dojelitowych zawiera 182 mg olejku z mięty pieprzowej (Mentha x piperita L., aetheroleum) jako substancję czynną. Związki terpenowe, głównie mentol, charakteryzują się wysoką lipofilnością, co umożliwia szybkie wchłanianie w proksymalnym odcinku jelita cienkiego po podaniu doustnym. Preparat wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza poprzez hamowanie enzymu CYP3A4, co może wpływać na metabolizm leków takich jak felodypina czy cyklosporyna. Wydalanie mentolu i innych składników odbywa się głównie w postaci sprzężonej z kwasem glukuronowym, a kapsułki dojelitowe modyfikują profil eliminacji, powodując opóźnione i obniżone maksymalne wydalanie w moczu w porównaniu do preparatów o natychmiastowym uwalnianiu.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Naproxen Genoptim 250 mg
Naproksen, dostępny w dawkach 250 mg i 500 mg, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 2-4 godzinach. Substancja wykazuje znaczne wiązanie z białkami osocza oraz okres półtrwania wynoszący 12-15 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Metabolizm naproksenu prowadzi do powstania produktów sprzęgania, które są główną formą eliminacji przez nerki, z niewielką ilością substancji wydalanej w postaci niezmienionej. Stan równowagi stężenia osiągany jest po około 3 dniach regularnego stosowania. W populacji pediatrycznej metabolizm jest zbliżony do dorosłych, co ułatwia dostosowanie dawkowania.
działanie niepożądane, interakcja lekowa, naproksen, niezwiązany naproksen, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, postać niezmieniona, produkty sprzęgania, przewlekła choroba alkoholowa wątroby, stan równowagi stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, terapia przeciwbólowa, terapia przeciwzapalna, wchłanianie całkowite, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmizek HCT 80 mg + 12,5 mg
Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje odrębne profile farmakokinetyczne obu substancji czynnych, bez wzajemnego wpływu na ich parametry u zdrowych osób. Telmisartan osiąga maksymalne stężenie w osoczu w 0,5-1,5 godziny, z biodostępnością zależną od dawki (42% dla 40 mg, 58% dla 160 mg) i nieliniową farmakokinetyką, charakteryzującą się ponadproporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC. Wiązanie z białkami osocza przekracza 99,5%, a objętość dystrybucji wynosi około 500 litrów. Metabolizowany jest wyłącznie przez sprzęganie do farmakologicznie nieaktywnego acyloglukuronidu, bez udziału cytochromu P450. Eliminacja następuje głównie drogą żółciową (>97%), z okresem półtrwania ponad 20 godzin i całkowitym klirensem osoczowym przekraczającym 1500 ml/min. Hydrochlorotiazyd osiąga Cmax po 1-3 godzinach, ma biodostępność około 60%, wiąże się z białkami osocza w 68%, nie ulega metabolizmowi i jest wydalany niemal całkowicie w postaci niezmienionej przez nerki, z klirensem nerkowym 250-300 ml/min i okresem półtrwania 10-15 godzin (wydłużonym do 34 godzin u pacjentów z niewydolnością nerek). Farmakokinetyka hydrochlorotiazydu jest liniowa.
acyloglukuronid, biodostępność telmisartanu, eliminacja z kałem, glikoproteina alfa-1, hemodializa, izoenzym cytochromu P450, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w osoczu, niedociśnienie ortostatyczne, nieliniowa farmakokinetyka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, stężenie maksymalne, substancja czynna, telmisartan i hydrochlorotiazyd, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie żółciowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Oksacylina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Oksacylina, beta-laktamowy antybiotyk z grupy penicylin przeciwgronkowcowych, została poddana badaniom przedklinicznym, które nie wykazały działania teratogennego ani fetotoksycznego na modelach zwierzęcych, co jest istotne przy rozważaniu jej stosowania u kobiet w ciąży. Produkt Oxacilin Norameda zawiera 1000 mg oksacyliny sodowej jednowodnej w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, z dodatkiem około 64 mg (2,8 mmol) sodu na fiolkę, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Farmakokinetyka i farmakodynamika oksacyliny są zgodne z profilem bezpieczeństwa potwierdzonym w badaniach przedklinicznych i klinicznych, choć dane te są ograniczone w porównaniu do nowszych antybiotyków.
antybiotyk beta-laktamowy, badanie ekotoksykologiczne, badanie genotoksyczności, dieta niskosodowa, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, kancerogenność, oksacylina sodowa jednowodna, penicylina przeciwgronkowcowa, profil bezpieczeństwa, roztwór do wstrzykiwań, skuteczność przeciwbakteryjna, toksyczność rozwojowa, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Parahydroksybenzoesan benzylu – Właściwości farmakokinetyczne
Parahydroksybenzoesan benzylu, będący jednym z pięciu parabenów w równych proporcjach wagowych w mieszaninie parabenów (składnik nr 8) produktu TRUE Test 36, stosowanego w diagnostyce alergii kontaktowej, występuje w ilości około 200 mikrogramów/cm² (162 mikrogramy/płatek) przy łącznej zawartości mieszaniny 1000 mikrogramów/cm² (810 mikrogramów/płatek). Produkt ten jest aplikowany miejscowo na skórę w formie plastra do testów prowokacyjnych, co ogranicza ekspozycję do powierzchni kontaktu i minimalizuje wchłanianie ogólnoustrojowe. W charakterystyce produktu brak jest danych dotyczących farmakokinetyki parahydroksybenzoesanu benzylu, co jest uzasadnione specyfiką zastosowania diagnostycznego, gdzie reakcja miejscowa jest celem, a nie efekt ogólnoustrojowy.
alergia kontaktowa, biodostępność ogólnoustrojowa, charakterystyka produktu leczniczego, działanie diagnostyczne, ekspozycja na parahydroksybenzoesan benzylu, mieszanina parabenów, paraben, parahydroksybenzoesan benzylu, parahydroksybenzoesan butylu, parahydroksybenzoesan etylu, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, reakcja alergiczna, test płatkowy, test prowokacyjny, TRUE Test 36, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Herdripsan 7 mg/ml
Produkt leczniczy Herdripsan jest dostępny w formie syropu zawierającego 7 mg suchego wyciągu z liści Hedera helix L. (5–7,5:1) na 1 ml preparatu, z rozpuszczalnikiem ekstrakcyjnym w postaci 30% etanolu (m/m). Syrop charakteryzuje się brązowawym kolorem, przejrzystością do nieznacznie mętnej oraz cytrynowym zapachem. W składzie znajduje się również substancja pomocnicza – sorbitol ciekły (Е420) w stężeniu 550 mg/ml, co może mieć istotne znaczenie kliniczne u pacjentów z nietolerancją sorbitolu lub innymi schorzeniami metabolicznymi.
- Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Właściwości farmakokinetyczne
Sorafenib wykazuje średnią względną biodostępność po podaniu doustnym w zakresie 38-49%, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 3 godziny po podaniu. Wchłanianie leku jest istotnie obniżone (o 30%) przy podaniu z wysokotłuszczowym posiłkiem. Farmakokinetyka sorafenibu jest nieliniowa przy dawkach powyżej 400 mg podawanych dwa razy na dobę, a lek charakteryzuje się wysokim (99,5%) wiązaniem z białkami osocza. Po 7 dniach stosowania obserwuje się kumulację leku 2,5-7-krotną, a stężenie stacjonarne osiągane jest w tym samym czasie. Sorafenib metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 i UGT1A9, a okres półtrwania wynosi 25-48 godzin. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (77%) i moczem (19%) w postaci glukuronidów, z istotnym udziałem wydalania żółciowego niezmienionego leku (51% dawki w kale). Metabolit pirydyno-N-tlenek stanowi 9-16% krążących substancji i wykazuje aktywność farmakologiczną zbliżoną do leku macierzystego.
bakteryjna glukuronidaza, biodostępność, biodostępność sorafenibu, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cytochrom CYP3A4, dializoterapia, glukuronidacja, klasyfikacja Child-Pugh, okres półtrwania, pirydyno-N-tlenek, przemiana oksydacyjna, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, rak zróżnicowany tarczycy, sorafenib, stężenie stacjonarne, stężenie w osoczu, terapia przeciwnowotworowa, transferaza urydyno-difosfoglukuronylowa, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Skład i postać leku – Tilobrastil 60 mg
Tilobrastil to produkt leczniczy dostępny w postaci tabletek powlekanych, zawierających 60 mg tikagreloru jako substancji czynnej. Tabletki mają charakterystyczny różowy kolor, są obustronnie wypukłe, o średnicy około 8,6 mm (±5%) i posiadają nadruk „60” na jednej stronie. Skład rdzenia obejmuje mannitol, wapnia wodorofosforan dwuwodny, skrobię kukurydzianą i żelowaną, talk oraz sodu stearylofumaran, natomiast otoczka zawiera alkohol poliwinylowy, talk, tytanu dwutlenek (E 171), glicerolu monokaprylokapronian, sodu laurylosiarczan oraz barwniki: żelaza tlenek czerwony i czarny (E 172). Formulacja zapewnia odpowiednie właściwości fizykochemiczne i farmakokinetyczne leku, bez stwierdzonych niezgodności farmaceutycznych.
alkohol poliwinylowy, glicerolu monokaprylokapronian, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana, sodu stearylofumaran, środek poślizgowy, środek powierzchniowo czynny, środek przeciwzbrylający, środek wiążący, substancja smarująca, tabletka powlekana, tikagrelor, tytanu dwutlenek, wapnia wodorofosforan, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vessel due F 250 LSU
Sulodeksyd, substancja czynna leku Vessel Due F w dawce 250 LSU, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym po podaniu doustnym. Wchłania się na całej długości przewodu pokarmowego, co potwierdzono badaniami na zwierzętach i ludziach. Po podaniu doustnym obserwuje się dwa szczyty stężenia we krwi: pierwszy około 2 godzin, drugi między 4 a 6 godziną, po czym następuje okres niewykrywalności w osoczu trwający od 6 do 12 godzin. Następnie sulodeksyd ponownie pojawia się we krwi po 12 godzinach i utrzymuje się na stałym poziomie przez około 48 godzin, co jest prawdopodobnie związane z powolnym uwalnianiem z narządów, zwłaszcza śródbłonka naczyń. Substancja gromadzi się początkowo w komórkach jelitowych, a następnie dystrybuuje do mózgu, nerek, serca, płuc i jąder. Metabolizm sulodeksydu odbywa się głównie w wątrobie.
biotransformacja, eliminacja nerkowa, krążenie ogólnoustrojowe, profil wchłaniania, śródbłonek naczyniowy, stężenie we krwi, sulodeksyd, Vessel Due F, wchłanianie w przewodzie pokarmowym, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem, znakowanie fluoresceiną, znakowanie radioizotopem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mytelase 10 mg
Ambenoniowy chlorek, substancja czynna leku Mytelase w dawce 10 mg, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne istotne dla praktyki klinicznej. Po podaniu doustnym, dla dawek terapeutycznych 5-10 mg, maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiąga 20-40 ng/ml w czasie 1-2 godzin (Tmax). Początek działania terapeutycznego jest szybki i obserwowany już po 15-20 minutach od przyjęcia leku, co jest kluczowe w terapii wymagającej szybkiego efektu farmakologicznego.
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tenofovir disoproxil Accord 245 mg
Wpływ tenofowiru dizoproksylu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn wynika głównie z działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego, takich jak zawroty głowy (bardzo często, ≥1/10), ból głowy (często, ≥1/100 do <1/10), astenia (bardzo często, ≥1/10) oraz zmęczenie (często, ≥1/100 do <1/10). Zaburzenia metaboliczne, w tym hipokaliemia i hipofosfatemia, mogą dodatkowo osłabiać mięśnie i zaburzać koncentrację. Zawroty głowy mogą znacząco zaburzać ocenę sytuacji na drodze, czas reakcji i koordynację ruchową, co wymaga od pacjentów powstrzymania się od prowadzenia pojazdów podczas występowania tych objawów. Lekarz powinien uwzględnić indywidualne cechy pacjenta, takie jak wiek, choroby współistniejące (zwłaszcza zaburzenia czynności nerek) oraz stosowane leki, które mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych i wpływać na zdolności psychomotoryczne.
astenia, badania kliniczne, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane, hipofosfatemia, hipokaliemia, interakcje lekowe, koordynacja ruchowa, kwasica mleczanowa, mechanizm działania leku, nefrotoksyczność, osłabienie mięśni, ośrodkowy układ nerwowy, profil działań niepożądanych, stan neurologiczny, tenofowir dizoproksyl, terapia farmakologiczna, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia świadomości, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Madopar 250 mg 200 mg + 50 mg
Madopar to lek stosowany w terapii choroby Parkinsona i zespołów parkinsonowskich, zawierający lewodopę i benzerazyd w stałym stosunku 4:1. Dostępny jest w różnych formach farmaceutycznych: kapsułkach standardowych (62,5 mg, 125 mg, 200 mg + 50 mg), kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu HBS (100 mg + 25 mg), tabletkach (250 mg) oraz tabletkach do sporządzania zawiesiny doustnej (62,5 mg i 125 mg). Każda postać różni się składem substancji pomocniczych oraz właściwościami farmakokinetycznymi, co pozwala na indywidualizację leczenia. Kapsułki HBS zapewniają stabilniejsze stężenie leku w osoczu i rzadsze dawkowanie, natomiast tabletki do sporządzania zawiesiny są wskazane u pacjentów z trudnościami w połykaniu lub wymagających szybszego wchłaniania. Okres ważności wynosi 3 lata dla kapsułek i tabletek do zawiesiny oraz 4 lata dla tabletek 250 mg. Zalecane warunki przechowywania różnią się w zależności od postaci, z temperaturą do 25-30°C i ochroną przed wilgocią.
celuloza mikrokrystaliczna, choroba Parkinsona, dysfagia, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, krzemionka koloidalna, lewodopa i benzerazyd, magnezu stearynian, olej roślinny uwodorniony, powidon, stężenie leku w osoczu, System Hydrodynamicznie Zrównoważony, tabletki do sporządzania zawiesiny, właściwości farmakokinetyczne, zespół parkinsonowski - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Vessel due F 300 LSU/ml
W terapii farmakologicznej istotne jest uwzględnienie wpływu leku na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Preparat VESSEL DUE F, zawierający sulodeksyd w dawce 300 LSU/ml (600 LSU w ampułce 2 ml) w formie roztworu do wstrzykiwań, wykazuje brak lub nieznaczny wpływ na funkcje psychomotoryczne, takie jak koordynacja ruchowa, czas reakcji i koncentracja uwagi. Sulodeksyd, będący glikozoaminoglikanem o działaniu przeciwzakrzepowym i naczynioprotekcyjnym, nie zaburza zdolności prowadzenia pojazdów ani obsługi maszyn, co potwierdza charakterystyka produktu leczniczego. Mimo to, ze względu na indywidualne reakcje pacjentów, zaleca się ostrożność w początkowym okresie stosowania oraz monitorowanie ewentualnych działań niepożądanych mogących wpływać na sprawność psychofizyczną.
charakterystyka produktu leczniczego, droga parenteralna, działanie farmakologiczne, działanie naczynioprotekcyjne, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, farmakoterapia, funkcje psychomotoryczne, glikozoaminoglikan, interakcje lekowe, koordynacja psychoruchowa, LSU, roztwór do wstrzykiwań, sprawność psychomotoryczna, sulodeksyd, terapia farmakologiczna, Vessel Due F, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aulin 100 mg
Preparat Aulin zawierający 100 mg nimesulidu w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej powinien być stosowany przez możliwie najkrótszy okres, nie przekraczający 15 dni, w dawce 100 mg dwa razy na dobę u dorosłych, młodzieży (12-18 lat) oraz pacjentów w podeszłym wieku. Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u osób z łagodnym do umiarkowanego zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30-80 ml/min). Lek należy podawać doustnie po rozpuszczeniu granulatu w szklance wody, najlepiej po posiłku, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, działanie niepożądane, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, granulat do zawiesiny, klirens kreatyniny, nimesulid, objawy kliniczne, podanie doustne, profil farmakokinetyczny, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna - Leksykon substancji czynnych
Wapnia glubionian – Właściwości farmakokinetyczne
Wapnia glubonian, główny składnik preparatu Calcium Polfarmex (o smaku bananowym), jest absorbowany głównie w dwunastnicy i proksymalnym jelicie cienkim poprzez aktywny transport, z efektywnością około 30%. Jego farmakokinetyka jest modulowana przez czynniki dietetyczne i hormonalne, takie jak laktoza, białka pokarmowe, kwas cytrynowy, witamina D oraz parathormon, które zwiększają biodostępność i absorpcję wapnia. Z kolei glikokortykosteroidy, kalcytonina, kwas szczawiowy, kwas fitynowy i fosforany mogą obniżać wchłanianie. Wiek pacjenta wpływa na zmniejszenie zdolności przyswajania wapnia, co ma istotne znaczenie w terapii osób starszych.
aktywny transport, białko osocza, biodostępność wapnia, dwunastnica, glikokortykosteroid, gospodarka wapniowa, homeostaza wapniowa, hormon kalcytropowy, hormon przytarczyc, jelito cienkie, kalcytonina, kwas cytrynowy, kwas fitynowy, kwas szczawiowy, parathormon, stężenie wapnia, wapń glubonian, wapń zjonizowany, witamina D, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Heviran Comfort 50 mg/g
Heviran Comfort to krem zawierający 50 mg acyklowiru na gram preparatu, stosowany miejscowo na zmiany skórne wywołane przez wirusa Herpes simplex. Po wielokrotnym podaniu miejscowym wykazuje minimalne wchłanianie systemowe, co ogranicza ekspozycję ogólnoustrojową na substancję czynną i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Krem ma biały, gładki charakter i zawiera substancje pomocnicze takie jak alkohol cetostearylowy (67,5 mg/g), glikol propylenowy (400 mg/g) oraz sodu laurylosiarczan (7,5 mg/g), które wpływają na uwalnianie i penetrację acyklowiru w miejscu aplikacji.
acyklowir, alkohol cetostearylowy, badanie farmakologiczne, działanie niepożądane, działanie ogólnoustrojowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikol propylenowy, herpes simplex, krwioobieg, parametr farmakokinetyczny, sodu laurylosiarczan, stężenie terapeutyczne, wchłanianie substancji czynnej, właściwości farmakokinetyczne, zakażenie skórne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ephedrinum hydrochloricum WZF 25 mg/ml
Produkt leczniczy Ephedrinum hydrochloricum WZF w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 25 mg/ml nie posiada dodatkowych danych przedklinicznych istotnych dla lekarza, które nie zostałyby już uwzględnione w innych częściach Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL). Oznacza to, że wszystkie kluczowe informacje dotyczące bezpieczeństwa, farmakodynamiki, farmakokinetyki, toksyczności, interakcji oraz przeciwwskazań efedryny chlorowodorku są zawarte w pozostałych sekcjach dokumentu rejestracyjnego.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibandronic Acid Noridem 6 mg/6 ml
Kwas ibandronowy, bisfosfonian o wysokim powinowactwie do tkanki kostnej, wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim wiązaniem z kośćmi (40-50% dawki krążącej) oraz wydalaniem nerkowym. Pozorna końcowa objętość dystrybucji wynosi co najmniej 90 l, a wiązanie z białkami osocza sięga około 87%, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Lek nie ulega metabolizmowi, a jego okres półtrwania waha się od 10 do 60 godzin, z szybkim spadkiem stężenia w osoczu do 10% wartości szczytowej w ciągu 3 godzin po podaniu dożylnym. Całkowity klirens jest niski (84-160 ml/min), z klirensem nerkowym stanowiącym 50-60% klirensu całkowitego i korelującym z klirensem kreatyniny. Nie obserwowano kumulacji leku przy stosowaniu dożylnym co 4 tygodnie przez 48 tygodni u pacjentów z przerzutami do kości.
biotransformacja, bisfosfonian, bisfosfoniany, choroba nowotworowa, ciężka niewydolność nerek, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, dysfagia, hamowanie aktywności osteoklastów, hipoproteinemia, interakcje lekowe, izoenzymy P-450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kościotworzenie, kwas ibandronowy, łagodna niewydolność nerek, mineralizacja kości, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osteoklasty, parametry farmakokinetyczne, powikłania kostne, przerzuty do kości, resorpcja kości, resorpcja tkanki kostnej, rozsiany rak piersi, stężenie terapeutyczne, tkanka kostna, układy transportowe, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, wolna frakcja leku, zdarzenia kostne - Leksykon substancji czynnych
Gadoteridol – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Gadoteridol, substancja czynna produktu leczniczego ProHance (279,3 mg/ml, 0,5 mmol/ml), jest paramagnetycznym środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce rezonansu magnetycznego. Analiza farmakokinetyczna i farmakodynamiczna wykazała, że gadoteridol nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Fizykochemiczne właściwości roztworu do wstrzykiwań, takie jak osmolalność 630 mOsm/kg wody (2,2-krotnie wyższa niż osmolalność osocza) oraz lepkość 2,0 cP w 20°C i 1,3 cP w 37°C, nie przekładają się na zaburzenia funkcji psychomotorycznych po badaniu.
funkcja poznawcza, funkcja psychomotoryczna, gadoteridol, lepkość, osmolalność, osocze krwi, paramagnetyczny środek kontrastowy, profil farmakodynamiczny i farmakokinetyczny, ProHance, rezonans magnetyczny, roztwór do wstrzykiwań, roztwór hipertoniczny, środek kontrastowy, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik oktanol-woda - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Arnigel –
Produkt leczniczy Arnigel w postaci żelu do stosowania miejscowego zawiera substancję czynną Arnica montana TM w stężeniu 7 g na 100 g produktu. W składzie preparatu znajduje się również etanol (96% V/V) w ilości 20 g na 100 g żelu, pełniący rolę substancji pomocniczej o znanym działaniu. Nie są dostępne dane dotyczące farmakokinetyki tego produktu, w tym procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnych po aplikacji na skórę, co jest typowe dla leków stosowanych miejscowo, gdzie absorpcja ogólnoustrojowa jest zwykle ograniczona.
absorpcja ogólnoustrojowa, aplikacja na skórę, arnica montana, arnika górska, działanie miejscowe, efekt terapeutyczny, etanol, farmakokinetyka, lek dermatologiczny, nalewka z arniki, postać farmaceutyczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, właściwości farmakokinetyczne, żel do stosowania miejscowego - Leksykon substancji czynnych
Dąb omszony – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy Kora dębu, zawierający korę trzech gatunków dębów: Quercus robur L., Quercus petraea (Matt.) Liebl. oraz Quercus pubescens Willd., jest stosowany głównie miejscowo, co determinuje brak wymogu przeprowadzania badań farmakokinetycznych zgodnie z obowiązującymi regulacjami dla tradycyjnych produktów roślinnych. Kora dębu stanowi 100% składu produktu, który jest przygotowany w formie ziół do zaparzania i wykorzystywany przede wszystkim w postaci okładów lub płukanek. Długotrwała tradycja stosowania oraz znany profil bezpieczeństwa i skuteczności potwierdzają zasadność takiego podejścia, a brak szczegółowych danych farmakokinetycznych nie wpływa negatywnie na ocenę produktu, pod warunkiem przestrzegania zaleceń terapeutycznych.
absorpcja ogólnoustrojowa, badanie farmakokinetyczne, biodostępność ogólnoustrojowa, charakterystyka produktu leczniczego, dąb bezszypułkowy, dąb omszony, dąb szypułkowy, garbnik, mechanizm działania, produkt leczniczy pochodzenia roślinnego, produkt ziołowy, profil bezpieczeństwa, składnik aktywny, stosowanie zewnętrzne, właściwości farmakokinetyczne, zioła do zaparzania, związek polifenolowy