test skórny
Test skórny to procedura diagnostyczna stosowana w alergologii do identyfikacji substancji wywołujących reakcje alergiczne u pacjenta. Polega na wprowadzeniu niewielkiej ilości alergenu w powierzchowne warstwy skóry i obserwacji miejscowej reakcji organizmu.
Najczęściej wykonywane testy to punktowe testy skórne (prick tests), gdzie alergen nakłada się na skórę przedramienia lub pleców, po czym wykonuje się delikatne nakłucie naskórka. Innymi metodami są testy śródskórne, płatkowe oraz naskórkowe. Odczyt wyniku następuje po określonym czasie (zwykle 15-20 minut dla testów punktowych), a interpretacja opiera się na ocenie średnicy bąbla i rumienia powstałego w miejscu aplikacji.
Testy skórne są kluczowym narzędziem w diagnostyce alergii na pyłki roślin, roztocza kurzu domowego, alergeny zwierząt, pleśni, a także leków i jadów owadów. Umożliwiają one precyzyjne określenie profilu uczuleniowego pacjenta, co jest niezbędne do wdrożenia odpowiedniego leczenia i ustalenia strategii unikania alergenów.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Oralair 100 IR & 300 IR 100 IR; 300 IR
ORALAIR to podjęzykowy preparat immunoterapeutyczny zawierający wyciągi alergenów pyłków pięciu gatunków traw, stosowany w leczeniu sezonowego alergicznego nieżytu nosa i/lub zapalenia spojówek u pacjentów z potwierdzoną alergią IgE-zależną. Preparat dostępny jest w dawkach 100 IR oraz 300 IR, z zalecaną dawką 300 IR/dobę, co potwierdzono w badaniu VO34.04 na 628 dorosłych pacjentach. Leczenie trwało około 4 miesiące przed sezonem pylenia i kontynuowano przez cały sezon. W pierwszorzędowym punkcie końcowym (RTSS) grupa ORALAIR 300 IR uzyskała średnią 3,58 (SD=2,98) w porównaniu do 4,93 (SD=3,23) w grupie placebo, co stanowiło istotną względną redukcję objawów o 27,3% (p=0,0001). Ponadto, stosowanie leków doraźnych było niższe (19,7% vs 27,9%, p=0,0194), a jakość życia mierzona kwestionariuszem RQLQ poprawiła się o 21,1% (p=0,0199). Wyniki potwierdzono również w populacji dzieci i młodzieży (5-17 lat) w badaniu VO52.06, gdzie ORALAIR 300 IR wykazał 28,0% redukcję objawów (RTSS 3,25 vs 4,51 placebo, p=0,001) oraz istotne zmniejszenie stosowania leków doraźnych (35,4% vs 46,5%, p=0,0146).
alergiczny nieżyt nosa, kichanie, kwestionariusz RQLQ, lek doraźny, łzawienie oczu, niedrożność nosa, odpowiedź przeciwciał, pyłek traw, RTSS, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, swędzenie nosa, swędzenie oczu, swoista immunoterapia, swoiste IgE, swoiste IgG, tabletka podjęzykowa, test skórny, układ immunologiczny, wyciąg alergenów, wysięk z nosa, zapalenie spojówek, zwiększanie dawki - Leksykon substancji czynnych
Disiarczek tetrametylotiuramu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Disiarczek tetrametylotiuramu jest składnikiem mieszaniny tiuramów w panelu nr 2 (płatek nr 24) testu prowokacyjnego TRUE Test 36, gdzie całkowita zawartość tiuramów wynosi 27 µg/cm² lub 22 µg/płatek. Badania przedkliniczne nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego ani profilu toksyczności wskazującego na zagrożenia przy stosowaniu diagnostycznym. Pomimo doniesień o potencjalnym działaniu rakotwórczym niektórych alergenów tiuramowych w modelach zwierzęcych, dawki stosowane w testach są znacznie niższe, a ekspozycja krótkotrwała (do 48 godzin) i miejscowa, co znacząco ogranicza ryzyko kliniczne.
aplikacja miejscowa, badanie przedkliniczne, disiarczek dipentametylenotiuramu, disiarczek tetrametylotiuramu, disulfiram, działanie rakotwórcze, mieszanina tiuramów, potencjał rakotwórczy, ryzyko toksykologiczne, siarczek tetrametylotiuramu, test alergiczny, test diagnostyczny, test prowokacyjny, test skórny, toksyczność ostra, TRUE Test, uczulenie, związek tiuramowy - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na pszenicę – Diagnostyka i diagnoza
Alergia na pszenicę to immunologiczna reakcja organizmu na białka pszenicy, obejmująca mechanizmy zależne i niezależne od IgE. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych (SPT), oznaczeniu specyficznych przeciwciał IgE oraz prowokacjach pokarmowych, które pozostają złotym standardem. Testy skórne i serologiczne charakteryzują się niską swoistością, a poziomy IgE specyficzne dla pszenicy nie korelują jednoznacznie z kliniczną alergią, co wymaga interpretacji wyników w kontekście objawów. Nowoczesne metody diagnostyczne, takie jak diagnostyka molekularna (CRD) i testy aktywacji bazofilów (BAT), umożliwiają precyzyjne rozróżnienie alergii na poszczególne komponenty pszenicy, np. omega-5 gliadynę (Tri a 19), istotną w anafilaksji indukowanej wysiłkiem zależnej od pszenicy (WDEIA). Różnicowanie alergii na pszenicę od celiakii i nieceliakalnej nadwrażliwości na gluten jest kluczowe, ze względu na odmienny patomechanizm i metody diagnostyczne (np. anty-tTG IgA w celiakii).
alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, anafilaksja, anafilaksja indukowana wysiłkiem, astma piekarzy, badania krwi, białe krwinki, celiakia, diagnostyka komponentowa, diagnostyka molekularna, dieta eliminacyjna, immunoglobulina E, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, jelito cienkie, kosmki jelitowe, limfocyty T pomocnicze, nieceliakalna nadwrażliwość na gluten, omega-5 gliadyna, prowokacja pokarmowa, przeciwciała IgE, reakcja immunologiczna, skin prick test, skurcz żołądka, test aktywacji bazofilów, test prowokacji oskrzelowej, test skórny, transglutaminaza tkankowa, wysypka skórna, wywiad medyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Cetoalergedd
Produkt leczniczy Cetoalergedd zawierający cetyryzynę dichlorowodorek w dawce 10 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z rzadkimi zaburzeniami metabolicznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, brak laktazy czy zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, ze względu na obecność laktozy jednowodnej (65 mg na tabletkę). Cetyryzyna w dawkach terapeutycznych nie wykazuje istotnych interakcji z alkoholem przy stężeniu do 0,5 g/l, jednak zaleca się zachowanie ostrożności. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z predyspozycjami do zatrzymania moczu, w tym z uszkodzeniem rdzenia kręgowego oraz rozrostem gruczołu krokowego, gdyż lek może nasilać objawy neurogennej dysfunkcji pęcherza i utrudniać odpływ moczu poprzez wpływ na receptory muskarynowe. Ponadto, u pacjentów z padaczką lub podwyższonym ryzykiem drgawek cetyryzyna może obniżać próg drgawkowy, co wymaga monitorowania stanu klinicznego.
brak laktazy, cetyryzyna dichlorowodorek, drgawki, laktoza jednowodna, lek przeciwhistaminowy, nietolerancja galaktozy, padaczka, pokrzywka, próg drgawkowy, przerost prostaty, receptor muskarynowy, rozrost gruczołu krokowego, świąd, świąd z odbicia, test alergiczny, test skórny, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Katar sienny – Etiologia i przyczyny
Katar sienny (alergiczny nieżyt nosa) jest chorobą atopową wywołaną nadmierną odpowiedzią immunologiczną na alergeny środowiskowe, takie jak pyłki roślin (drzewa, trawy, chwasty), roztocza kurzu domowego, sierść zwierząt, zarodniki pleśni oraz odchody karaluchów. Patofizjologia obejmuje produkcję przeciwciał IgE, które wiążą się z mastocytami, a przy ponownej ekspozycji na alergen dochodzi do uwolnienia mediatorów zapalnych, w tym histaminy, leukotrienów i prostaglandyn, co skutkuje objawami takimi jak kichanie, świąd i wodnisty wyciek z nosa. Katar sienny dzieli się na sezonowy (okresowy) i całoroczny (przewlekły), a jego rozwój jest silnie uwarunkowany genetycznie, z dziedzicznością szacowaną na 33-91%. Wykazano związek genetyczny z innymi chorobami atopowymi, takimi jak astma i atopowe zapalenie skóry, oraz wpływ ponad 100 genów na ryzyko rozwoju choroby. Czynniki środowiskowe, takie jak zanieczyszczenie powietrza, dym tytoniowy, higiena życia, zmiany klimatyczne oraz wiek ekspozycji, również odgrywają istotną rolę w patogenezie i nasileniu objawów.
alergia pokarmowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, atopowe zapalenie skóry, błona śluzowa, całoroczny alergiczny nieżyt nosa, choroba atopowa, czynnik aktywujący płytki, histamina, immunoglobulina E, immunoterapia swoista, komórka dendrytyczna, komórka prezentująca antygen, komórka tuczna, leukotrien, limfocyt B, limfocyt T, marsz alergiczny, mastocyt, mediator chemiczny, mediator zapalny, prostaglandyna, pyłek rośliny, roztocze kurzu domowego, sezonowy alergiczny nieżyt nosa, sierść zwierzęca, swoiste IgE, test skórny, tromboksan, układ immunologiczny, zarodnik pleśni - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cefuroxim-MIP 750 mg 750 mg
Preparat Cefuroxim-MIP w dawkach 750 mg i 1500 mg (odpowiednio zawierający 789 mg i 1578 mg cefuroksymu sodowego, co odpowiada 42 mg i 83 mg sodu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na cefuroksym, inne cefalosporyny drugiej generacji oraz na substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko reakcji krzyżowych u pacjentów z alergią na inne antybiotyki beta-laktamowe, w tym penicyliny, monobaktamy i karbapenemy, gdzie ciężkie reakcje anafilaktyczne stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania cefuroksymu. Przed podaniem leku konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, uwzględniającego charakter i nasilenie wcześniejszych reakcji alergicznych, aby ocenić ryzyko potencjalnych reakcji krzyżowych.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotykoterapia, bilans elektrolitowy, cefalosporyna drugiej generacji, cefuroksym sodowy, ciężka nadwrażliwość, ciężka reakcja anafilaktyczna, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, karbapenem, lek przeciwwstrząsowy, monobaktam, nadciśnienie, nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe, nadwrażliwość na substancję czynną, niewydolność nerek, niewydolność serca, penicylina, premedykacja przeciwalergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, sprzęt resuscytacyjny, test skórny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Allefin Allergy
Produkt leczniczy Allefin Allergy zawiera 5 mg lewocetyryzyny dichlorowodorku i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem zatrzymania moczu (np. z uszkodzeniem rdzenia kręgowego lub rozrostem gruczołu krokowego) oraz u osób z padaczką lub zwiększonym ryzykiem napadów drgawek. Lewocetyryzyna może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem, co wymaga edukacji pacjenta i monitorowania. Ponadto, lek hamuje reakcję alergiczną w testach skórnych, dlatego zaleca się odstawienie leków przeciwhistaminowych na co najmniej 3 dni przed wykonaniem testów alergicznych. Po zakończeniu terapii możliwe jest wystąpienie świądu polekowego, który może wymagać ponownego włączenia leku.
depresja ośrodkowego układu nerwowego, drgawki, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, napad padaczkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, padaczka, reakcja alergiczna, retencja moczu, rozrost gruczołu krokowego, świąd polekowy, test alergiczny, test skórny, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zaburzenie dziedziczne, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na lateks – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na lateks to immunologiczna reakcja na białka naturalnego lateksu kauczukowego, występująca u 1-2% populacji ogólnej, a u pracowników służby zdrowia nawet w 8-17%. Reakcje alergiczne mogą mieć charakter natychmiastowy (IgE-zależny) z ryzykiem anafilaksji, lub opóźniony (kontaktowe zapalenie skóry typu IV) oraz niealergiczny podrażniający. Objawy obejmują m.in. pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, świszczący oddech, duszność, a w ciężkich przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych i badaniach serologicznych wykrywających specyficzne IgE. Grupy wysokiego ryzyka to m.in. personel medyczny, pacjenci po licznych operacjach oraz osoby z rozszczepem kręgosłupa. Istotne jest także rozpoznanie zespołu alergii lateksowo-pokarmowej, z reakcjami krzyżowymi na owoce takie jak banany, awokado czy kiwi.
adrenalina, alergia na lateks, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, auto-injektor epinefryny, badanie krwi, bazofil, duszność, dysfagia, epinefryna, komórka tuczna, kontaktowe zapalenie skóry, kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia, kortykosteroid, lateks kauczukowy, lek przeciwhistaminowy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, pracownik służby zdrowia, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, reakcja immunologiczna, reakcja krzyżowa, spina bifida, świszczący oddech, test skórny, wstrząs anafilaktyczny, zespół lateksowo-owocowy - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na leki – Diagnostyka i diagnoza
Alergia na leki stanowi immunologiczną nadwrażliwość na określone substancje lecznicze, jednak tylko 5-10% niepożądanych reakcji na leki ma podłoże alergiczne. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz testach diagnostycznych, takich jak testy skórne (punktowe, śródskórne, płatkowe) i testy in vitro (oznaczanie swoistych IgE, test aktywacji bazofilów, test transformacji limfocytów). Testy skórne są szczególnie wiarygodne w alergii na penicylinę, gdzie stosuje się standaryzowane odczynniki, a wynik dodatni potwierdza alergię. Prowokacja lekowa pozostaje złotym standardem potwierdzania alergii, stosowana jednak wyłącznie po negatywnych wynikach innych testów ze względu na ryzyko reakcji systemowych. W diagnostyce natychmiastowych reakcji IgE-zależnych pomocne są testy skórne i in vitro, natomiast w reakcjach opóźnionych kluczowy jest test transformacji limfocytów (LTT) o czułości 25-89% i swoistości 63-100%.
alergia lekowa, alergia na penicylinę, antybiotyk beta-laktamowy, desensytyzacja lekowa, inhibitor pompy protonowej, jodowy środek kontrastowy, limfocyt T pamięci, nadwrażliwość układu immunologicznego, negatywna wartość predykcyjna, niepożądana reakcja na lek, oporność antybiotykowa, osutka plamisto-grudkowa, reakcja alergiczna, reakcja IgE-zależna, reakcja natychmiastowa, reakcja opóźniona, swoiste przeciwciało IgE, test aktywacji bazofilów, test płatkowy, test prowokacyjny, test punktowy, test skórny, test śródskórny, test transformacji limfocytów, wywiad medyczny - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina końska – Przeciwwskazania stosowania
Immunoglobulina końska przeciw ludzkim limfocytom T (eATG) jest aktywnym składnikiem preparatu Atgam, dostępnym w stężeniu 50 mg/ml, w formie koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji (250 mg eATG w 5 ml). Produkt stanowi oczyszczoną gamma-globulinę, głównie monomeryczną IgG, pozyskiwaną z surowicy koni hiperimmunizowanych ludzkimi tymocytami. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 6,4-7,2 oraz osmolalnością ≥ 240 mOsm/kg, a przed podaniem wymaga rozcieńczenia. W roztworze mogą występować niewielkie ilości ziarnistego lub kłaczkowatego osadu, co nie wpływa na jakość leku.
białko końskie, eATG, gamma-globulina, immunoglobulina końska przeciw limfocytom T, koncentrat do infuzji, konsultacja alergologiczna, limfocyty grasicy, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk naczynioruchowy, osmolalność, preparat Atgam, reakcja nadwrażliwości, surowica hiperimmunizacyjna, surowica końska, test skórny, tymocyty, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergiczny, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ampicillin Adamed 1 g
Produkt leczniczy Ampicillin Adamed 1 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/infuzji, jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na ampicylinę sodową lub inne penicyliny, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym anafilaksji. Istnieje również ryzyko reakcji krzyżowej u pacjentów uczulonych na inne antybiotyki beta-laktamowe. Przed podaniem leku konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwracając uwagę na objawy takie jak wysypka, obrzęk naczynioruchowy, duszność czy wcześniejsze epizody anafilaksji. W przypadku potwierdzonej alergii na penicyliny należy unikać stosowania ampicyliny i rozważyć alternatywne antybiotyki.
amoksycylina, ampicylina sodowa, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk z grupy penicylin, benzylopenicylina, dieta niskosodowa, fenoksymetylopenicylina, konsultacja alergologiczna, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk naczynioruchowy, penicylina, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, test skórny, wysypka skórna, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – ZYX Bio
Produkt leczniczy ZYX Bio, zawierający lewocetyryzynę dichlorowodorek w dawce 5 mg w formie tabletek powlekanych, nie jest zalecany dla dzieci poniżej 6 lat ze względu na niemożność odpowiedniego dostosowania dawki. Stosowanie leku u niemowląt i dzieci poniżej 2 roku życia jest przeciwwskazane. Lewocetyryzyna może nasilać działanie depresyjne alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy, co wymaga zachowania szczególnej ostrożności u pacjentów spożywających alkohol, ze względu na ryzyko upośledzenia zdolności psychomotorycznych. Ponadto, lek może zwiększać ryzyko zatrzymania moczu u pacjentów z uszkodzeniem rdzenia kręgowego, rozrostem gruczołu krokowego lub innymi predysponującymi stanami, co wymaga monitorowania i oceny korzyści oraz ryzyka terapii.
ból brzucha, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie sedatywne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, laktoza jednowodna, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyny dichlorowodorek, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, populacja pediatryczna, reakcja alergiczna, retencja moczu, rozrost gruczołu krokowego, test diagnostyczny, test skórny, uszkodzenie rdzenia kręgowego, wynik fałszywie ujemny, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Allergovit dawki do leczenia początkowego: stężenie A – 1000 TU/ml, stężenie B – 10 000 TU/ml; dawka do leczenia podtrzymującego: stężenie B – 10 000 TU/ml
Lek Allergovit jest wskazany w leczeniu przyczynowym schorzeń alergicznych zależnych od IgE, wywołanych ekspozycją na alergeny pyłków roślin, takich jak alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt noso-spojówkowy oraz alergiczna astma oskrzelowa. Preparat zawiera indywidualnie dobrane alergoidy pyłków roślin w postaci depot, standaryzowane w jednostkach terapeutycznych (TU), dostępne w dwóch stężeniach: A (1000 TU/ml) do leczenia początkowego oraz B (10 000 TU/ml) stosowanym w fazie początkowej i podtrzymującej. Obecność wodorotlenku glinu (1 mg/ml Al³⁺) zapewnia powolne uwalnianie alergenu, a fenol (4 mg/ml) pełni funkcję środka konserwującego. Preparat podaje się w formie zawiesiny do wstrzykiwań, której zmętnienie i zabarwienie zależą od stężenia i naturalnego koloru alergenów.
alergiczna astma oskrzelowa, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, alergiczne zapalenie spojówek, alergoid pyłku rośliny, diagnostyka alergologiczna, immunoterapia, immunoterapia swoista, jednostka terapeutyczna, marsz alergiczny, nadreaktywność dróg oddechowych, preparat depot, próba prowokacyjna, przeciwciało IgE, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, spektrum uczulenia, test skórny, tolerancja immunologiczna, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zyx
Lek Zyx zawierający lewocetyryzynę wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u wybranych grup pacjentów. Tabletki powlekane nie są zalecane dla dzieci poniżej 6 lat ze względu na brak możliwości odpowiedniego dostosowania dawki. U pacjentów spożywających alkohol istnieje ryzyko nasilenia działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z ryzykiem zatrzymania moczu, zwłaszcza z uszkodzeniem rdzenia kręgowego lub przerostem prostaty, gdyż lewocetyryzyna może nasilać retencję moczu. Ponadto lek może obniżać próg drgawkowy, co wymaga ostrożności u osób z padaczką lub predyspozycjami do napadów. Przed testami skórnymi zaleca się przerwanie terapii na co najmniej 3 dni, aby uniknąć fałszywie ujemnych wyników.
dysfunkcja pęcherza moczowego, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, lewocetyryzyna dichlorowodorek, napad padaczkowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, przerost prostaty, receptor H1, retencja moczu, świąd, test alergiczny, test skórny, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Baikadent 5,77 mg/g
Baikadent to żel do stosowania miejscowego w jamie ustnej zawierający 5,77 mg/g zespołu flawonów z korzenia tarczycy bajkalskiej (Scutellaria baicalensis), w tym minimum 65% bajkaliny, co odpowiada 0,577 g flawonów i 375 mg bajkaliny na 100 g żelu. Pojedyncza dawka 2 cm żelu dostarcza około 2,31 mg flawonów i 1,5 mg bajkaliny. Preparat zawiera także substancje pomocnicze takie jak glikol propylenowy (0,350 g/100 g), metylu parahydroksybenzoesan (E 218, 0,100 g/100 g) oraz propylu parahydroksybenzoesan (E 216, 0,050 g/100 g), które mogą wywoływać reakcje alergiczne lub podrażnienia błon śluzowych. Ze względu na przedłużony kontakt żelu z błoną śluzową, istnieje ryzyko nasilenia objawów nadwrażliwości u pacjentów uczulonych na składniki preparatu.
bajkalina, błona śluzowa, glikol propylenowy, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, paraben, podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej, podrażnienie skóry, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja niepożądana, rośliny jasnotowate, tarczyca bajkalska, test skórny, wywiad alergologiczny, żel do jamy ustnej, zespół flawonów - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pollinex Tree -dawki do leczenia podstawowego: 600 SU/ml, 1600 SU/ml, 4000 SU/ml; – dawki do leczenia podtrzymującego: 4000 SU/ml
Pollinex Tree jest wskazany w leczeniu IgE-zależnych chorób alergicznych wywołanych przez pyłki drzew u dorosłych, młodzieży (13-18 lat) oraz dzieci od 6 roku życia, obejmując alergiczny nieżyt nosa, alergiczne zapalenie spojówek oraz łagodną lub umiarkowaną alergiczną astmę oskrzelową. Diagnostyka alergologiczna, w tym preferowane testy skórne, jest niezbędna przed rozpoczęciem terapii. Preparat zawiera alergoidy pyłków olchy, brzozy i leszczyny, modyfikowane aldehydem glutarowym i adsorbowane na L-tyrozynie, co zmniejsza ich reaktywność przy zachowaniu immunogenności. Leczenie składa się z fazy podstawowej z trzema dawkami o stężeniach 600 SU/ml (zielona fiolka, 1 ml), 1600 SU/ml (żółta fiolka, 1 ml) i 4000 SU/ml (czerwona fiolka, 1 ml), oraz fazy podtrzymującej z dawką 4000 SU/ml (czerwona fiolka, 1,5 ml).
aldehyd glutarowy, alergiczna astma oskrzelowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, alergoid pyłku, diagnostyka alergologiczna, IgE-zależna alergia, immunoterapia alergenowa, jednostka standaryzowana, L-tyrozyna, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, pyłek drzewa, reakcja anafilaktyczna, test alergiczny, test skórny, wyciąg alergenowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Niealergiczny nieżyt nosa – Epidemiologia
Niealergiczny nieżyt nosa (NAR) jest powszechnym schorzeniem dotykającym od 7% do 28% populacji ogólnej, co przekłada się na ponad 200 milionów osób na świecie, w tym 19-30 milionów w USA. Wśród pacjentów z objawami nieżytu nosa, NAR stanowi od 15,7% do 89% przypadków, a współwystępowanie z alergicznym nieżytem nosa (mieszany nieżyt nosa) dotyczy 44-87% chorych. Typowy wiek wystąpienia NAR to 30-60 lat, z wyraźną przewagą kobiet (58-71%). Fenotypy NAR obejmują m.in. nieżyt nosa polekowy, hormonalny, zawodowy, idiopatyczny oraz lokalny alergiczny nieżyt nosa (LAR), który może stanowić ponad 40% przypadków diagnozowanych jako NAR. Diagnostyka opiera się na wykluczeniu alergicznego podłoża poprzez negatywne testy IgE, co komplikuje epidemiologię i klasyfikację choroby.
alergiczny nieżyt nosa, astma, atroficzny nieżyt nosa, bezdech senny, choroba autoimmunologiczna, lokalny alergiczny nieżyt nosa, mieszany nieżyt nosa, naczynioruchowy nieżyt nosa, niealergiczny nieżyt nosa, nieżyt nosa, nieżyt nosa hormonalny, nieżyt nosa polekowy, nieżyt nosa smakowy, nieżyt nosa zawodowy, przeciwciała IgE, rhinitis medicamentosa, test serologiczny, test skórny, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok - Leksykon chorób i schorzeń
Anafilaksja – Diagnostyka i diagnoza
Anafilaksja to ostra, wielonarządowa reakcja alergiczna rozwijająca się w ciągu minut do kilku godzin po ekspozycji na alergen, zagrażająca życiu poprzez ryzyko niedrożności dróg oddechowych i zapaści naczyniowej. Rozpoznanie jest przede wszystkim kliniczne, oparte na trzech kryteriach diagnostycznych: 1) ostry początek z zajęciem skóry i objawami niewydolności oddechowej lub hipotensji, 2) wystąpienie dwóch lub więcej objawów (skórnych, oddechowych, krążeniowych, żołądkowo-jelitowych) po ekspozycji na alergen, 3) szybki spadek ciśnienia krwi o ≥30% u dorosłych lub wartości niskie dla wieku u dzieci. Objawy obejmują pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, duszność, stridor, hipotonię, tachykardię, bóle brzucha i wymioty. Badania laboratoryjne, takie jak pomiar tryptazy (wzrost w 1-2 godziny, utrzymujący się do 6 godzin), histaminy i jej metabolitów, mają ograniczoną czułość i służą głównie potwierdzeniu diagnozy w niejednoznacznych przypadkach.
adrenalina, anafilaksja idiopatyczna, anafilaksja wysiłkowa, autostrzykawka z adrenaliną, degranulacja komórek tucznych, diagnostyka molekularna, ekspozycja na alergen, hipotensja, histamina, identyfikator medyczny, komórka tuczna, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, próba prowokacyjna, przeciwciała IgE, reakcja alergiczna systemowa, reakcja anafilaktyczna, sinica, skurcz oskrzeli, stan zagrażający życiu, stridor, świszczący oddech, test aktywacji bazofilów, test aktywacji komórek tucznych, test skórny, tryptaza - Leksykon substancji czynnych
Jad osy – Wskazania do stosowania
Immunoterapia swoista jadem osy z wykorzystaniem preparatu ALUTARD SQ (numer 802) stanowi skuteczną metodę leczenia alergii IgE-zależnych u pacjentów z potwierdzonymi reakcjami alergicznymi po użądleniu przez osę. Preparat jest produktem typu depot, zawierającym wyciąg alergenowy jadu osy adsorbowany na wodorotlenku glinu, co umożliwia stopniowe uwalnianie alergenu i zwiększa bezpieczeństwo terapii. Dawkowanie odbywa się w dwóch fazach: leczenia podstawowego z dawkami 100, 1000, 10 000 oraz 100 000 SQ-U/ml oraz fazy podtrzymującej z dawką 100 000 SQ-U/ml. Fiolki preparatu są oznaczone kolorami wieczek dla łatwej identyfikacji stężeń: szary (100 SQ-U), zielony (1000 SQ-U), pomarańczowy (10 000 SQ-U) i czerwony (100 000 SQ-U).
aktywność biologiczna, alergia na jad owadów błonkoskrzydłych, alergologia, chlorek sodu, działanie niepożądane, immunoglobulina E, immunologia kliniczna, immunoterapia swoista, jad osy, kwalifikacja pacjenta, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, lekarz specjalista, reakcja alergiczna typu natychmiastowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, swoiste IgE, test skórny, układ krążenia, układ oddechowy, wodorotlenek glinu, wodorowęglan sodu, wyciąg alergenowy, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia pokarmowa – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Alergia pokarmowa (AP) dotyka 6-8% małych dzieci, osiągając szczyt około 1. roku życia, i jest definiowana jako niepożądana odpowiedź immunologiczna na białka pokarmowe, manifestująca się objawami ze strony układów: dermatologicznego, oddechowego, pokarmowego, sercowo-naczyniowego i/lub neurologicznego. Najcięższą formą jest anafilaksja, wymagająca natychmiastowego podania epinefryny. Przewidywanie przebiegu i ciężkości alergii jest trudne, choć monitorowanie poziomów swoistych IgE (sIgE) i wyników testów skórnych (SPT) z 95% dodatnią wartością predykcyjną (PPV) pomaga w ocenie ryzyka i kwalifikacji do immunoterapii doustnej (OIT). Naturalny przebieg alergii IgE-zależnej na mleko, jajko, soję i pszenicę często prowadzi do ustąpienia w dorosłości, natomiast alergia na orzeszki ziemne ustępuje u około 20-50% dzieci. Poziomy sIgE i wielkość bąbla w SPT korelują z ryzykiem reakcji, jednak ciężkość reakcji pozostaje w dużej mierze nieprzewidywalna.
alergia IgE-zależna, alergia na białko mleka krowiego, alergia na orzeszki ziemne, alergia pokarmowa, anafilaksja, auto-strzykawka z epinefryną, całkowite IgE, dawka wywołująca, dieta eliminacyjna, dodatnia wartość predykcyjna, doustna próba prowokacyjna, epinefryna, immunoterapia doustna, lek biologiczny, mikrobiota jelitowa, podwójnie ślepa próba kontrolowana placebo, swoiste IgE, test in vivo, test skórny, ujemna wartość predykcyjna, wnioskowanie bayesowskie - Leksykon substancji czynnych
Maruna – Przeciwwskazania stosowania
Ziele maruny (Tanacetum parthenium), stosowane m.in. w preparacie Marimigran (kapsułki twarde 100 mg), jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję czynną oraz u osób uczulonych na rośliny z rodziny Asteraceae (np. rumianek, arnika, słonecznik). Reakcje alergiczne mogą obejmować kontaktowe zapalenie skóry, wysypkę, świąd, obrzęk błon śluzowych, objawy ze strony układu oddechowego, a w ciężkich przypadkach anafilaksję. Ponadto, preparaty zawierają substancje pomocnicze, które również mogą wywoływać reakcje nadwrażliwości, co wymaga szczegółowej analizy składu i wywiadu alergologicznego przed rozpoczęciem terapii.
arnika, asteraceae, badanie alergologiczne, choroba autoimmunologiczna, chryzantema, karczoch, kontaktowe zapalenie skóry, lek przeciwzakrzepowy, marimigran, mniszek lekarski, nadwrażliwość na substancję czynną, nagietek, obrzęk błon śluzowych, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, rodzina astrowatych, rumianek, słonecznik, substancja pomocnicza, Tanacetum parthenium, test skórny, wysypka skórna, wywiad alergologiczny, zaburzenie krzepnięcia krwi, ziele maruny - Leksykon substancji czynnych
Carum carvi – Działania niepożądane
Carum carvi, wykorzystywany w preparatach leczniczych takich jak Iberogast, wykazuje działanie rozkurczowe, wiatropędne i żółciopędne. Pomimo potwierdzonej skuteczności, stosowanie ekstraktu z kminku wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym bardzo rzadkich reakcji nadwrażliwości (<1/10 000), manifestujących się wysypką, świądem oraz dusznością. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne polekowe uszkodzenie wątroby, które może objawiać się podwyższeniem enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, GGTP, ALP), wzrostem bilirubiny oraz żółtaczką, a w ciężkich przypadkach niewydolnością wątroby. Częstość tych hepatotoksycznych zdarzeń jest nieznana, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów wątrobowych podczas terapii. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych zaleca się natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniego postępowania objawowego.
badanie alergologiczne, działanie rozkurczowe, działanie wiatropędne, działanie żółciopędne, ekstrakt z kminku, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, farmakoterapia, hepatotoksyczność, kminek zwyczajny, koagulopatia, konsultacja alergologiczna, lek przeciwhistaminowy, niewydolność wątroby, panel wątrobowy, parametr krzepnięcia, polekowe uszkodzenie wątroby, przeciwciało IgE, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, stężenie bilirubiny, test skórny, wodobrzusze, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie wątroby, żółtaczka polekowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levalergedd
Podczas terapii lekiem Levalergedd zawierającym lewocetyryzynę w dawce 5 mg należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z predyspozycjami do zatrzymania moczu (np. uszkodzenie rdzenia kręgowego, rozrost gruczołu krokowego) oraz u osób z padaczką lub zwiększonym ryzykiem drgawek, ze względu na możliwość nasilenia tych objawów. Spożywanie alkoholu w trakcie leczenia może potęgować działanie ośrodkowe leku i zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, lewocetyryzyna hamuje reakcje alergiczne w testach skórnych, co może skutkować fałszywie ujemnymi wynikami; zaleca się odstawienie leku na co najmniej 3 dni przed diagnostyką alergologiczną. Po zakończeniu terapii możliwy jest efekt odstawienia objawiający się świądem skóry, który w niektórych przypadkach wymaga ponownego włączenia leku.
alergolog, diagnostyka alergii, diagnostyka alergologiczna, drgawki, laktoza jednowodna, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, rozrost gruczołu krokowego, świąd, tabletka powlekana, test skórny, uszkodzenie rdzenia kręgowego, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Actair 300 IR
Actair 300 IR to preparat alergologiczny w formie tabletek podjęzykowych, zawierający standaryzowane wyciągi alergenów roztoczy kurzu domowego Dermatophagoides pteronyssinus i Dermatophagoides farinae w równych proporcjach. Lek jest wskazany do immunoterapii swoistej u młodzieży (12-17 lat) oraz dorosłych z alergicznym nieżytem nosa i alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i spojówek o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wywołanych uczuleniem na roztocza kurzu domowego. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest potwierdzenie nadwrażliwości na roztocza poprzez wywiad kliniczny oraz dodatni test skórny lub oznaczenie swoistych IgE. Standaryzacja dawki opiera się na jednostce IR (Wskaźnik Reaktywności), gdzie 100 IR/ml wywołuje pęcherz o średnicy 7 mm u 30 pacjentów uczulonych, co gwarantuje powtarzalność i skuteczność leczenia.
alergia na roztocze, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczny nieżyt nosa, choroba alergiczna, Dermatophagoides farinae, Dermatophagoides pteronyssinus, diagnostyka alergologiczna, immunoterapia swoista, jednostka IR, lek objawowy, nasilenie objawów alergicznych, przeciwciało IgE, punktowy test skórny, tabletka podjęzykowa, test skórny, test uczuleniowy, wskaźnik reaktywności, wyciąg alergenu roztoczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clotrimazolum GSK 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klotrymazolu obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych, genotoksycznych, rakotwórczych oraz wpływu na reprodukcję i rozwój płodu. W badaniach miejscowej i ogólnoustrojowej tolerancji na modelach zwierzęcych (psy, małpy, króliki) nie stwierdzono działań niepożądanych. Doustna toksyczność klotrymazolu wykazała LD50 w zakresie od 95 do >2000 mg/kg masy ciała w zależności od gatunku, z wątrobą jako głównym narządem docelowym toksyczności przy dawkach ≥50 mg/kg (szczury, 78 tygodni) i ≥100 mg/kg (psy, 13 tygodni), manifestującą się wzrostem aminotransferaz, wakuolizacją i depozytem tłuszczu. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały potencjału mutagennego, a długoterminowe badania na szczurach nie potwierdziły działania rakotwórczego.
aminotransferaza wątrobowa, badanie farmakologiczne, dawka letalna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatotoksyczność, klotrymazol, postać farmaceutyczna, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, przenikanie do mleka, rozwój płodu, środek przeciwgrzybiczny, stłuszczenie wątroby, tabletka dopochwowa, test mutagenności, test skórny, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, tolerancja miejscowa, tolerancja ogólnoustrojowa, wakuolizacja wątroby, wchłanianie systemowe, wpływ na rozród - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biofuroksym 500 mg
Biofuroksym (cefuroksym) jest antybiotykiem cefalosporynowym dostępnym w dawkach 250 mg, 500 mg i 750 mg w formie proszku do sporządzania roztworu lub zawiesiny do wstrzykiwań. Przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na cefuroksym lub substancje pomocnicze, a także na inne antybiotyki cefalosporynowe, ze względu na wysokie ryzyko reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią ciężkich reakcji alergicznych na beta-laktamy, takie jak penicyliny, monobaktamy czy karbapenemy, ze względu na klinicznie istotne reakcje krzyżowe. Biofuroksym zawiera sód w ilościach odpowiednio 14 mg (250 mg), 28 mg (500 mg) i 42 mg (750 mg) na fiolkę, co może mieć znaczenie u pacjentów z niewydolnością serca, opornym nadciśnieniem tętniczym lub innymi schorzeniami wymagającymi kontroli podaży sodu.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, cefazolina, cefotaksym, ceftriakson, cefuroksym, ciężka nadwrażliwość, gospodarka sodowa, karbapenem, konsultacja alergologiczna, monobaktam, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na antybiotyki cefalosporynowe, nadwrażliwość na cefuroksym, niewydolność serca, penicylina, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, test skórny, wstrząs anafilaktyczny, zawartość sodu - Leksykon substancji czynnych
Histamina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dichlorowodorek histaminy jest powszechnie stosowany jako kontrola dodatnia w testach punktowych w diagnostyce alergologicznej, m.in. w preparatach HAL Allergy Prick Test oraz Roztworach do testów punktowych. Dane przedkliniczne nie wykazują toksyczności ani istotnego ryzyka dla pacjentów przy stosowaniu histaminy w stężeniach diagnostycznych, wyrażanych w jednostkach takich jak AU/ml, SBU, BU czy PNU. Fizykochemiczne właściwości histaminy oraz procesy standaryzacji zapewniają powtarzalność i bezpieczeństwo jej zastosowania w procedurach dermatologicznych.
Bezpieczeństwo preparatów zawierających dichlorowodorek histaminy jest dodatkowo potwierdzone przez brak toksyczności materiałów wyjściowych stosowanych do ekstrakcji alergenów, z wyjątkiem wyciągów pleśni, które podlegają szczegółowej kontroli zgodnie z Farmakopeą Europejską. Każda seria produkcyjna tych wyciągów jest weryfikowana pod kątem bezpieczeństwa, a dotychczasowe badania nie wykazały zagrożeń toksykologicznych. Całościowa ocena danych przedklinicznych potwierdza odpowiedni profil bezpieczeństwa dichlorowodorku histaminy jako substancji kontrolnej w testach skórnych, umożliwiając jej szerokie zastosowanie w diagnostyce alergii.
- Leksykon substancji czynnych
Miotła zbożowa – Wskazania do stosowania
Immunoterapia swoista z zastosowaniem preparatu Perosall T13, zawierającego alergen miotły zbożowej (Apera spica venti) jako składnik mieszanki alergenów pyłku traw, jest wskazana u pacjentów z potwierdzoną IgE-zależną alergią na pyłki traw. Diagnostyka obejmuje testy skórne oraz oznaczenie swoistych przeciwciał w surowicy. Terapia prowadzona jest w dwóch fazach: leczenia podstawowego, z stopniowo zwiększanymi stężeniami alergenu (od 10 JS/ml do 5000 JS/ml), oraz leczenia podtrzymującego, w którym stosuje się najwyższe stężenie 5000 JS/ml. W wyjątkowych przypadkach, u pacjentów z wysoką nadwrażliwością, możliwe jest rozpoczęcie terapii od stężenia 1 JS/ml. Preparat podawany jest podjęzykowo w formie roztworu o zmiennym zabarwieniu zależnym od stężenia alergenu (od bezbarwnego do żółtego), co umożliwia nieinwazyjne wchłanianie przez naczynia limfatyczne jamy ustnej.
alergeny pyłku traw, alergia na pyłki traw, alergolog, Apera spica venti, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, mieszanka alergenów, miotła zbożowa, naczynia limfatyczne, nadwrażliwość na alergeny, odczulanie, Perosall T13, roztwór podjęzykowy, swoiste przeciwciała, test skórny, tolerancja immunologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Obwodzenie – Diagnostyka i diagnoza
Obrzęk naczynioruchowy (angioedema) to nagły obrzęk głębokich warstw skóry, tkanki podskórnej lub błon śluzowych, którego diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz, w uzasadnionych przypadkach, badaniach laboratoryjnych. Kluczowe jest rozróżnienie obrzęku histaminozależnego od bradykininowego, co determinuje dalsze postępowanie terapeutyczne. W diagnostyce dziedzicznego obrzęku naczynioruchowego (HAE) istotne jest oznaczenie poziomu C4 (zwykle obniżony w HAE), stężenia i funkcji inhibitora C1 esterazy (C1-INH) oraz poziomu C1q (obniżony w nabytym obrzęku). HAE typu I charakteryzuje się niskim poziomem C1-INH (~30% normy) i obniżonym C4, typ II – prawidłowym lub podwyższonym poziomem C1-INH z upośledzoną funkcją, a HAE z prawidłowym C1-INH (dawniej typ III) – prawidłowymi poziomami C4 i C1-INH, diagnozowanymi głównie na podstawie obrazu klinicznego i badań genetycznych (np. mutacja genu F12). W przypadku podejrzenia alergicznego obrzęku naczynioruchowego wskazane są testy skórne, oznaczenie swoistych IgE oraz próby prowokacyjne.
adrenalina, alergiczny obrzęk naczynioruchowy, angioedema, badanie genetyczne, C1-INH, choroba limfoproliferacyjna, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, ekalantyd, glikokortykosteroid, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, ikatybant, inhibitor ACE, inhibitor C1-esterazy, lanadelumab, nabyty obrzęk naczynioruchowy, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy dziedziczny, pokrzywka, swoiste IgE, test alergiczny, test skórny - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na zwierzęta domowe – Zapobieganie i profilaktyka
Alergia na zwierzęta domowe dotyka 15-30% populacji i jest istotnym czynnikiem wywołującym alergiczny nieżyt nosa oraz astmę. Reakcje immunologiczne wywołują białka obecne w naskórku, ślinie, moczu i sierści zwierząt, zwłaszcza kotów i psów. Alergeny te, takie jak latheryny, sekretoglobiny, kallikreiny i lipokaliny, mogą utrzymywać się w środowisku nawet do 6 miesięcy po usunięciu zwierzęcia. Wczesna ekspozycja na zwierzęta, szczególnie w pierwszym roku życia, wykazuje efekt ochronny przed rozwojem alergii i astmy u dzieci, co sugeruje, że wczesny kontakt z alergenami może indukować tolerancję immunologiczną. Diagnostyka opiera się na testach skórnych i serologicznych, a leczenie obejmuje unikanie alergenów, farmakoterapię (przeciwhistaminowe, kortykosteroidy, modyfikatory leukotrienów) oraz immunoterapię alergenową, która może zmniejszyć wrażliwość na alergeny zwierzęce.
alergen zwierzęcy, alergia na sierść zwierząt, alergia na zwierzęta domowe, alergia pokarmowa, alergiczny nieżyt nosa, alergolog, astma, białko alergizujące, donosowy kortykosteroid, filtr HEPA, immunoterapia, immunoterapia alergenowa, immunoterapia podjęzykowa, kallikreina, katar sienny, kortykosteroid, krople do oczu, lek przeciwhistaminowy, modyfikator leukotrienów, oczyszczacz powietrza HEPA, reakcja immunologiczna, sekretoglobina, test alergiczny, test skórny, układ odpornościowy - Leksykon substancji czynnych
Formaldehyd – Przeciwwskazania stosowania
Formaldehyd, stosowany w śladowych ilościach w wielu produktach leczniczych, zwłaszcza szczepionkach (np. Fluarix Tetra, VaxigripTetra, Boostrix Polio, Infanrix-IPV), pełni funkcję inaktywatora wirusów, detoksykatora toksyn bakteryjnych oraz środka konserwującego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do podania preparatów zawierających formaldehyd jest potwierdzona nadwrażliwość na tę substancję, co wymaga szczególnej uwagi w diagnostyce i kwalifikacji pacjentów. W diagnostyce wykorzystuje się testy skórne, w tym testy płatkowe (np. TRUE Test 36 z formaldehydem w stężeniu 180 μg/cm²), a także szczegółowy wywiad kliniczny ukierunkowany na reakcje alergiczne po wcześniejszych szczepieniach. Należy również uwzględnić możliwość reakcji krzyżowych z innymi składnikami szczepionek, takimi jak białka jaja kurzego, antybiotyki (neomycyna, polimyksyna, gentamycyna) czy toksoid tężcowy.
albumina jaja kurzego, alergolog, antygen krztuśca, encefalopatia, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, formaldehyd, immunolog kliniczny, nadwrażliwość, niepożądana reakcja poszczepienna, obrzęk naczynioruchowy, ostra choroba gorączkowa, powikłanie neurologiczne, próba prowokacyjna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, stan zapalny skóry, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciw krztuścowi, test alergiczny, test płatkowy, test skórny, toksoid tężcowy, trombocytopenia, zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na jajka – Epidemiologia
Alergia na jajka jest drugim najczęstszym alergenem pokarmowym u niemowląt i małych dzieci, z częstością występowania potwierdzoną próbą prowokacji pokarmowej wynoszącą średnio 1,23% u dzieci poniżej 2 roku życia, choć wartości te różnią się geograficznie (np. 0,07% w Grecji, 2,18% w Wielkiej Brytanii, 8,9% w Australii u dzieci 12-miesięcznych). W USA alergia na jajka dotyczy około 2,7 miliona osób, a w populacji powyżej 6 lat częstość uczulenia wynosi 3,4%. Występuje znaczna rozbieżność między samodzielnie zgłaszaną alergią (10-15%) a potwierdzoną obiektywnymi metodami (1-3%). Uczulenie na jajka (IgE specyficzne) jest częstsze niż klinicznie objawowa alergia, a czynniki ryzyka obejmują atopowe zapalenie skóry, wczesne stosowanie antybiotyków i nieżyt nosa. Wzrost częstości alergii pokarmowych, w tym na jajka, obserwuje się globalnie, co potwierdzają dane epidemiologiczne i wzrost hospitalizacji z powodu anafilaksji wywołanej pokarmami.
alergia na jajka, alergia na mleko krowie, alergia pokarmowa, anafilaksja, anafilaksja wywołana pokarmem, atopowe zapalenie skóry, choroba alergiczna, katar sienny, nieżyt nosa, obciążenie psychospołeczne, owalbumina, próba prowokacji, próba prowokacji pokarmowej, reakcja anafilaktyczna, swoista immunoglobulina E, swoiste przeciwciało IgE, szczepionka przeciw grypie, szpik kostny, test skórny - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Roztwory do testów punktowych –
Roztwory do testów punktowych w diagnostyce alergologicznej zawierają wyciągi alergenowe z różnych źródeł (pyłki, roztocza, nabłonki zwierząt, grzyby, pokarmy) o aktywności wyrażonej w standaryzowanych jednostkach biologicznych (SBU, BU, PNU). Producent nie przeprowadził badań oceniających wpływ tych roztworów na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, co stanowi istotną lukę informacyjną. Lekarz powinien uwzględnić potencjalne reakcje miejscowe (świąd, zaczerwienienie) oraz ogólnoustrojowe, które mogą wpływać na koncentrację i szybkość reakcji pacjenta po wykonaniu testów, a także wpływ stosowanych leków przeciwhistaminowych na zdolność prowadzenia pojazdów.
diagnostyka alergologiczna, dichlorowodorek histaminy, drożdże, grzyb pleśniowy, jednostka azotu białkowego, jednostka biologiczna, lek przeciwhistaminowy, nabłonek zwierzęcy, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, reakcja ogólnoustrojowa, roztocze, roztwór do testów punktowych, roztwór kontrolny dodatni, standaryzowana jednostka biologiczna, świąd, test punktowy, test skórny, zaczerwienienie - Leksykon chorób i schorzeń
Aspergiloza – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka aspergilozy wymaga kompleksowego podejścia łączącego ocenę kliniczną, badania obrazowe (TK klatki piersiowej, MDCT, angiografia TK) oraz metody mikrobiologiczne i serologiczne, w tym oznaczenie galaktomannanu i β-D-glukanu w surowicy i BAL, a także PCR. Złotym standardem rozpoznania inwazyjnej aspergilozy jest wykazanie inwazji tkankowej strzępków Aspergillus w badaniu histopatologicznym wraz z dodatnią hodowlą. Charakterystyczne zmiany w TK to objaw halo i objaw półksiężyca powietrznego, a czułość testu galaktomannanu w BAL wynosi 77,2% przy specyficzności 77,0% (przy poziomie odcięcia 0,4). Diagnostyka różnicowa obejmuje odróżnienie aspergilozy od innych chorób płuc, a u pacjentów z immunosupresją stosuje się klasyfikację EORTC/MSGERC na możliwą, prawdopodobną i udowodnioną aspergilozę. W diagnostyce przewlekłej aspergilozy płucnej (CPA) kluczowe są podwyższone poziomy przeciwciał IgG specyficznych dla Aspergillus oraz obraz TK utrzymujący się ≥3 miesiące.
alergiczna oskrzelowo-płucna aspergiloza, angiografia TK, aspergiloma, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, badanie PCR, biomarker, biopsja, biopsja płuca, bronchoskopia, dysfunkcja układu odpornościowego, eozynofilia, galaktomannan, gruźlica, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna aspergiloza płucna, inwazyjna choroba grzybicza, itrakonazol, izawukonazol, lek przeciwgrzybiczny, mukormykoza, neutropenia, niewydolność oddechowa, objaw halo, płukanie oskrzelowo-pęcherzykowe, popłuczyny oskrzelowo-pęcherzykowe, posakonazol, przeciwciało IgE, przeciwciało IgG, przewlekła aspergiloza płucna, reakcja łańcuchowa polimerazy, rozstrzenie oskrzeli, test skórny, tomografia komputerowa, włóknienie płuc, worikonazol - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Viru-Merz
Produkt leczniczy Viru-Merz zawierający tromantadynę chlorowodorek w stężeniu 10 mg/g jest wskazany do miejscowego leczenia zmian skórnych wywołanych zakażeniem wirusem opryszczki zwykłej. Aplikacja powinna być ograniczona wyłącznie do zmian skórnych, z bezwzględnym unikaniem kontaktu z oczami i błonami śluzowymi. W trakcie terapii może wystąpić kontaktowe zapalenie skóry, którego objawy mogą być mylone z zaostrzeniem infekcji wirusowej, co wymaga weryfikacji przez lekarza. W przypadku podejrzenia reakcji alergicznej wskazane jest wykonanie testu skórnego z tromantadyną po minimum 4 tygodniach od zakończenia leczenia, aby uniknąć wyników fałszywie ujemnych lub dodatnich. Należy również monitorować możliwość nadkażeń bakteryjnych i powstawania ropni, które wymagają natychmiastowego zaprzestania stosowania preparatu i wdrożenia leczenia przeciwbakteryjnego.
grudka skórna, infekcja herpetyczna, kontaktowe zapalenie skóry, krosta, kwas sorbinowy, leczenie przeciwbakteryjne, nadkażenie bakteryjne, opryszczka zwykła, parahydroksybenzoesan metylu, pęcherzyk skórny, pieczenie skóry, reakcja alergiczna, reakcja skórna, ropień, świąd, test skórny, tromantadyna, wysięk ropny, zaczerwienienie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na jajka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na jajka, występująca u około 1,3-2,5% dzieci i 0,1% dorosłych, najczęściej ujawnia się około 10. miesiąca życia i jest związana z nadwrażliwością układu immunologicznego na białka jaja, głównie owomukoid i owoalbuminę. Reakcje alergiczne są zwykle IgE-zależne i mogą obejmować objawy skórne (pokrzywka, obrzęk, wysypka), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, nudności, wymioty, biegunka) oraz oddechowe (katar, kaszel, świszczący oddech, stridor). Anafilaksja, choć rzadka, stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowego podania adrenaliny (epinefryny) i hospitalizacji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie, testach skórnych, oznaczeniu specyficznych IgE (np. ImmunoCAP) oraz, w razie potrzeby, doustnym teście prowokacji pokarmowej pod kontrolą specjalisty. U około 71% dzieci alergia ustępuje do 6. roku życia, a u 2/3 do 16. roku życia, jednak u niektórych może utrzymywać się przez całe życie.
adrenalina, albumina, alergia na jajka, alergia pokarmowa, alergolog, anafilaksja, astma, autostrzykawka z adrenaliną, biegunka, ból brzucha, doustny test prowokacji pokarmowej, egzema, immunoterapia doustna, immunoterapia podjęzykowa, katar sienny, livetyna, lizozym, nadwrażliwość, obrzęk, obrzęk gardła, owoalbumina, owomukoid, pokrzywka, przeciwciało IgE, reakcja alergiczna, spadek ciśnienia krwi, stridor, świst krtaniowy, świszczący oddech, szczepionka przeciw grypie, szczepionka przeciwko odrze, test skórny, układ odpornościowy, wymioty, wysypka skórna - Leksykon substancji czynnych
Szczaw zwyczajny – Wskazania do stosowania
Szczaw zwyczajny (Rumex acetosa) jest kluczowym składnikiem mieszanek alergenowych stosowanych w swoistej immunoterapii (SIT) pacjentów z potwierdzoną IgE-zależną alergią na pyłek chwastów. Preparaty zawierające szczaw zwyczajny dostępne są w formie iniekcyjnej (alergoidy) oraz podjęzykowej, z różnymi stężeniami wyrażonymi w jednostkach standaryzowanych (JS)/ml, np. od 25 JS/ml do 5000 JS/ml dla preparatów iniekcyjnych oraz od 1 JS/ml do 5000 JS/ml dla roztworów podjęzykowych. Immunoterapia może być prowadzona w schemacie przedsezonowym lub całorocznym i jest wskazana u dorosłych oraz dzieci powyżej 6. roku życia z potwierdzoną alergią na pyłek szczawu zwyczajnego. Przed wdrożeniem terapii konieczne jest potwierdzenie mechanizmu IgE-zależnego poprzez testy skórne oraz oznaczenie swoistych przeciwciał IgE, a także dokładna dokumentacja kliniczna korelująca objawy z ekspozycją na alergen.
alergia IgE-zależna, alergia na pyłki chwastów, alergoid, alergolog, diagnostyka alergologiczna, immunogenność, immunoterapia swoista, jednostka standaryzowana, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, mieszanka alergenowa, preparat iniekcyjny, preparat podjęzykowy, reakcja alergiczna IgE-zależna, reakcja anafilaktyczna, Rumex acetosa, schemat całoroczny, schemat przedsezonowy, swoiste przeciwciało IgE, szczaw zwyczajny, test skórny