pacjent dializowany
Pacjent dializowany to osoba cierpiąca na zaawansowaną niewydolność nerek (stadium 5 przewlekłej choroby nerek), która wymaga leczenia nerkozastępczego w postaci dializoterapii. Dializoterapia jest procesem, który zastępuje funkcję filtracyjną nerek, usuwając z organizmu nadmiar płynów, toksyn i produktów przemiany materii.
Istnieją dwa główne rodzaje dializy: hemodializa, podczas której krew pacjenta jest filtrowana przez sztuczną membranę w zewnętrznym urządzeniu, oraz dializa otrzewnowa, wykorzystująca otrzewną pacjenta jako naturalną membranę filtracyjną. Pacjenci dializowani zazwyczaj poddawani są zabiegom hemodializy 3 razy w tygodniu po 4-5 godzin lub stosują dializę otrzewnową codziennie.
Opieka nad pacjentem dializowanym wymaga interdyscyplinarnego podejścia, obejmującego kontrolę ciśnienia tętniczego, gospodarki wodno-elektrolitowej, stanu odżywienia, gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz leczenia niedokrwistości. Pacjenci ci są narażeni na liczne powikłania, w tym choroby sercowo-naczyniowe, infekcje, zaburzenia kostne i metaboliczne.
Kluczowe aspekty prowadzenia pacjenta dializowanego obejmują modyfikację dawkowania leków (wiele z nich jest wydalanych przez nerki), szczególne zalecenia dietetyczne (ograniczenie potasu, fosforu, sodu i płynów), a także specyficzne podejście do sytuacji nagłych i interwencji chirurgicznych. Pacjenci dializowani stanowią grupę o wysokiej śmiertelności, głównie z powodu chorób sercowo-naczyniowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Meloksykam – Dawkowanie i sposób podawania
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), stosowany jest w leczeniu stanów zapalnych i bólowych w chorobach reumatycznych, takich jak zaostrzenie choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalne zapalenie stawów oraz zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa. Standardowe dawkowanie wynosi 7,5 mg/dobę w chorobie zwyrodnieniowej stawów (z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę) oraz 15 mg/dobę w pozostałych wskazaniach, z możliwością redukcji do 7,5 mg/dobę w zależności od skuteczności terapii. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 15 mg, a lek należy podawać podczas posiłku. W przypadku podawania domięśniowego stosuje się pojedynczą ampułkę 15 mg raz na dobę, z ograniczeniem do 2-3 dni leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych zaleca się dawkę 7,5 mg/dobę.
choroba przewodu pokarmowego, choroba reumatyczna, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba zwyrodnieniowa stawów, działanie niepożądane, endoproteza stawu biodrowego, klirens kreatyniny, meloksykam, mięsień pośladkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, podanie domięśniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, roztwór do wstrzykiwań, stan zapalny i bólowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, warunek aseptyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Letizen 10 mg
Letizen, zawierający 10 mg cetyryzyny dichlorowodorku w tabletce powlekanej, stosowany jest w leczeniu alergii z uwzględnieniem wieku pacjenta, funkcji nerek oraz współistniejących schorzeń. Standardowa dawka dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat wynosi 10 mg raz na dobę, natomiast u dzieci w wieku 6-12 lat zaleca się 5 mg dwa razy na dobę. Lek nie jest wskazany dla dzieci poniżej 6 roku życia w formie tabletek powlekanych ze względu na trudności w precyzyjnym dostosowaniu dawki. Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek wymaga modyfikacji na podstawie klirensu kreatyniny (CLkr), obliczanego według wzoru uwzględniającego wiek, masę ciała i stężenie kreatyniny w surowicy, z korektą dla kobiet (współczynnik 0,85). W zależności od stopnia niewydolności nerek dawki wynoszą od 10 mg raz na dobę (CLkr ≥ 50 ml/min) do 5 mg co drugi dzień (CLkr < 30 ml/min), a stosowanie leku jest przeciwwskazane przy CLkr < 10 ml/min i u pacjentów dializowanych.
cetyryzyny dichlorowodorek, dysfunkcja nerek, działanie niepożądane, funkcja nerek, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, pacjent dializowany, schyłkowa choroba nerek, stężenie kreatyniny, substancja czynna, tabletka powlekana, upośledzenie funkcji nerek, wydolność nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cinacalcet Sandoz 90 mg
Cinacalcet Sandoz jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg, stosowany głównie w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc u dorosłych, osób starszych oraz dzieci powyżej 3 lat. U dorosłych i osób powyżej 65 lat początkowa dawka wynosi 30 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-4 tygodnie do maksymalnej dawki 180 mg/dobę, celem utrzymania stężenia PTH w zakresie 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l). Monitorowanie stężenia PTH (iPTH lub biPTH) powinno odbywać się co 1-3 miesiące, a stężenia wapnia w surowicy – często w pierwszym tygodniu leczenia i następnie co miesiąc. W przypadku hipokalcemii (wapń < 8,4 mg/dl, tj. 2,1 mmol/l) lub objawów klinicznych, zaleca się modyfikację terapii, w tym podawanie suplementów wapnia, witaminy D lub zmniejszenie dawki cynakalcetu, a przy stężeniu wapnia ≤ 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l) – wstrzymanie leczenia do czasu poprawy parametrów.
bio-intact PTH, biodostępność cynakalcetu, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, etelkalcetyd, hemodializa, hipokalcemia, hormon przytarczyc, intact PTH, leczenie podtrzymujące, objawy hipokalcemii, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, płyn dializacyjny, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterole witaminy D, sucha masa ciała, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia czynności wątroby, związki wiążące fosforany - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Micalcet
Cynakalcet, substancja czynna leku Micalcet, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko ciężkiej hipokalcemii, która może prowadzić do objawów takich jak parestezje, bóle mięśni, tężyczka, drgawki oraz wydłużenie odstępu QT w EKG, zwiększając ryzyko arytmii komorowych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz u tych stosujących inne leki wydłużające QT. Stężenie wapnia w surowicy powinno być oznaczane w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia terapii lub po każdej zmianie dawki, a leczenie nie powinno być rozpoczynane, jeśli skorygowany poziom wapnia jest poniżej dolnej granicy normy. U około 30% pacjentów dializowanych leczonych cynakalcetem odnotowano stężenia wapnia poniżej 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l). Terapia u dzieci z ESRD powinna być rozważana tylko przy niekontrolowanej standardową terapią HPT i stężeniu wapnia w górnej granicy normy lub powyżej niej.
adynamiczna choroba kości, brak laktazy, cynakalcet, dializoterapia, drgawka, hipokalcemia, klasyfikacja Childa-Pugha, komorowe zaburzenia rytmu serca, nadczynność przytarczyc, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, odstęp QT, pacjent dializowany, parathormon, parestezja, przewlekła choroba nerek, schyłkowa choroba nerek, stężenie wapnia, tężyczka, zaburzenie czynności wątroby, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Micalcet 30 mg
Przedawkowanie cynakalcetu, substancji czynnej leku Micalcet, prowadzi do istotnych zaburzeń gospodarki wapniowej, przede wszystkim hipokalcemii, która stanowi główne zagrożenie kliniczne. Objawy hipokalcemii mogą obejmować parestezje, drętwienie wokół ust, bóle mięśniowe, tężyczkę, zaburzenia rytmu serca oraz drgawki. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dializowanych, którym dawki cynakalcetu były stopniowo zwiększane do 300 mg/dobę, nie zaobserwowano działań niepożądanych charakterystycznych dla przedawkowania. W populacji pediatrycznej odnotowano natomiast łagodne objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty) przy dawce 3,9 mg/kg/dobę, które mogą prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych.
ból brzucha, ból mięśniowy, chlorowodorek cynakalcetu, drgawki, hemodializa, hipokalcemia, monitorowanie stężenia wapnia, nudności, pacjent dializowany, parametry elektrolitowe, parestezje, przedawkowanie cynakalcetu, stężenie wapnia w surowicy, suplementacja wapnia, tężyczka, wiązanie z białkami osocza, witamina D, wymioty, zaburzenia gospodarki wapniowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Allertec 10 mg
Dawkowanie cetyryzyny (Allertec) powinno być dostosowane do wieku pacjenta oraz funkcji nerek. U dzieci poniżej 6 lat stosowanie tabletek powlekanych nie jest zalecane. Dzieci w wieku 6-12 lat otrzymują 5 mg (pół tabletki) dwa razy na dobę, natomiast młodzież powyżej 12 lat i dorośli przyjmują 10 mg (1 tabletka) raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek stosuje się standardowe dawkowanie 10 mg raz na dobę. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkowanie należy modyfikować na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), obliczanego według wzoru uwzględniającego wiek, masę ciała i stężenie kreatyniny w surowicy, z korektą dla kobiet (x0,85). Dawkowanie w zależności od stopnia niewydolności nerek wynosi: 10 mg raz na dobę przy Clkr ≥50 ml/min, 5 mg raz na dobę przy Clkr 30-49 ml/min, 5 mg co drugi dzień przy Clkr <30 ml/min, a stosowanie jest przeciwwskazane przy Clkr <10 ml/min (pacjenci dializowani).
Allertec, cetyryzyna dichlorowodorek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dawkowanie cetyryzyny, efekt terapeutyczny, funkcja nerek, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, pacjent dializowany, pacjent w podeszłym wieku, prawidłowa czynność nerek, rowek dzielący, schyłkowa choroba nerek, stężenie kreatyniny w surowicy, surowica krwi, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sugammadex Noridem 100 mg/ml
Sugammadex Noridem (100 mg/ml) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium. Dawkowanie zależy od stopnia blokady, mierzonej skalą stymulacji tężcowej (PTC) lub obecnością T2 w monitorowaniu przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Rutynowo podaje się 4 mg/kg masy ciała przy 1-2 punktach PTC (średni czas powrotu T4/T1 do 0,9 około 3 minuty) lub 2 mg/kg przy ponownym pojawieniu się T2 (średni czas około 2 minuty). W sytuacjach nagłych, po bolusie rokuronium 1,2 mg/kg, stosuje się dawkę 16 mg/kg, co umożliwia odwrócenie blokady w około 1,5 minuty. Nie ma danych dotyczących natychmiastowego odwrócenia blokady po wekuronium. W przypadku nawrotu blokady po operacji zaleca się podanie dawki powtórnej 4 mg/kg i monitorowanie pacjenta. Sugammadex podaje się dożylnie w bolusie, szybko (w ciągu 10 sekund).
anestezjolog, blokada nerwowo-mięśniowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bolus dożylny, bromek rokuronium, charakterystyka produktu leczniczego, klirens kreatyniny, koagulopatia, nawrót blokady nerwowo-mięśniowej, odwrócenie blokady, otyłość chorobliwa, pacjent dializowany, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rokuronium, skala PTC, środek zwiotczający, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, Sugammadex Noridem, wekuronium, wkłucie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zniesienie blokady - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alneta
Stosowanie amlodypiny wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością serca, zwłaszcza w klasach III i IV wg NYHA, ze względu na zwiększone ryzyko obrzęku płuc oraz incydentów sercowo-naczyniowych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby obserwuje się wydłużenie okresu półtrwania leku oraz wzrost wartości AUC, co wymaga rozpoczynania terapii od najmniejszej dawki i powolnego dostosowywania dawki przy odpowiedniej kontroli klinicznej. U osób w podeszłym wieku konieczne jest ostrożne zwiększanie dawki z uwagi na zmienioną farmakokinetykę i podwyższone ryzyko działań niepożądanych. Amlodypina może być stosowana u pacjentów z niewydolnością nerek w standardowych dawkach, jednak lek nie jest usuwany przez dializę, co należy uwzględnić w terapii pacjentów dializowanych.
amlodypina, antagonista wapnia, ciężka niewydolność serca, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, farmakokinetyka leku, incydent sercowo-naczyniowy, klasyfikacja NYHA, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk płuc, okres półtrwania, pacjent dializowany, pole pod krzywą, przełom nadciśnieniowy, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adipine 10 mg
Lek Adipine zawiera amlodypinę bezylan i jest dostępny w tabletkach o dawkach 5 mg (średnica ~8 mm) oraz 10 mg (średnica ~10,5 mm, z rowkiem umożliwiającym podział). Stosowany jest w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca u dorosłych, z dawką początkową 5 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do maksymalnie 10 mg/dobę w zależności od efektu klinicznego. U pacjentów w podeszłym wieku stosuje się ten sam schemat dawkowania, jednak z ostrożnością przy zwiększaniu dawki ze względu na zmienioną farmakokinetykę. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka powinna być indywidualnie dostosowana, zaczynając od najniższej dostępnej, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby leczenie rozpoczyna się od najmniejszej dawki z monitorowaniem odpowiedzi klinicznej. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, w tym dializowanych, stosuje się standardowy schemat dawkowania, gdyż amlodypina nie jest usuwana podczas dializy.
amlodypina bezylan, bloker receptorów beta, bloker receptorów beta-adrenergicznych, choroba niedokrwienna serca, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dławica piersiowa, farmakokinetyka, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, pacjent dializowany, stężenie amlodypiny w surowicy, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ramlolan 5 mg + 10 mg
Ramlolan to lek złożony zawierający ramipryl i amlodypinę, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, dostępny w dawkach od 2,5 mg ramiprylu + 5 mg amlodypiny do 10 mg ramiprylu + 10 mg amlodypiny. Zalecane dawkowanie to jedna kapsułka raz na dobę, z maksymalną dawką 10 mg + 10 mg. Lek nie jest wskazany jako terapia pierwszego rzutu; przed zastosowaniem preparatu złożonego należy indywidualnie dostosować dawki obu składników na podstawie odpowiedzi pacjenta i wartości ciśnienia tętniczego. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków, a regularność podawania o stałej porze dnia sprzyja skuteczności terapii.
amlodypiny bezylan, bezpieczeństwo i skuteczność, charakterystyka produktu leczniczego, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, farmakodynamika, farmakokinetyka, funkcja nerek, hemodializa, lek pierwszego rzutu, lek złożony, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, ramipryl i amlodypina, stężenie potasu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Furosemid Medreg 40 mg
Furosemid Medreg należy stosować w najniższej skutecznej dawce, rozpoczynając leczenie u dorosłych od 20-80 mg/dobę, z możliwością podawania dawki jednorazowo lub w 2-3 dawkach podzielonych. Maksymalna dawka dobowa wynosi 1500 mg, jednak dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do odpowiedzi klinicznej pacjenta oraz rodzaju obrzęku (sercowy, wątrobowy, nerkowy) lub nadciśnienia tętniczego. U pacjentów dializowanych dawka podtrzymująca wynosi zwykle 250-1500 mg/dobę. U dzieci dawka wynosi 2-6 mg/kg/dobę, maksymalnie 40 mg, natomiast u osób w podeszłym wieku leczenie rozpoczyna się od 20 mg/dobę z możliwością stopniowego zwiększania dawki. Tabletki 40 mg można dzielić, co ułatwia precyzyjne dawkowanie.
antagonista aldosteronu, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, dawkowanie furosemidu, działanie niepożądane, lek przeciwnadciśnieniowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność nerek, obrzęk nerkowy, obrzęk sercowy, obrzęk wątrobowy, odpowiedź kliniczna, odpowiedź natriuretyczna, odpowiedź pacjenta, pacjent dializowany, przewlekła niewydolność nerek, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga sodowa, tabletka furosemidu, tolerancja leczenia, zaburzenie elektrolitowe, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Reddy 60 mg
Przedawkowanie cynakalcetu, leku zwiększającego wrażliwość receptorów wapniowych przytarczyc i obniżającego poziom PTH, prowadzi do hipokalcemii, która stanowi główne zagrożenie kliniczne. Dawki do 300 mg/dobę u dorosłych pacjentów dializowanych nie wywoływały istotnych działań niepożądanych, jednak u pacjenta pediatrycznego podawanego dawkę 3,9 mg/kg mc./dobę odnotowano łagodne objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty). Hipokalcemia może manifestować się parestezjami, tężyczką, skurczami mięśni, zaburzeniami rytmu serca (wydłużenie QT), drgawkami oraz zaburzeniami świadomości, co wymaga szybkiej interwencji medycznej.
arytmia, cynakalcet, drętwienie wokół ust, drgawka, hemodializa, hipokalcemia, objaw neurologiczny, pacjent dializowany, parathormon, parestezja, preparat wapnia, przedawkowanie cynakalcetu, przewód pokarmowy, skurcz mięśni, śpiączka, splątanie, stężenie wapnia, tabletka powlekana, tężyczka, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cinacalcet Reddy 30 mg
Cinacalcet Reddy, zawierający cynakalcet w postaci chlorowodorku, jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg, 60 mg i 90 mg. U dorosłych i osób powyżej 65 roku życia dawka początkowa wynosi 30 mg raz na dobę, z możliwością zwiększania co 2-4 tygodnie w celu osiągnięcia docelowego stężenia iPTH w zakresie 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l), maksymalnie do 180 mg na dobę. Stężenie PTH należy oznaczać co 1-4 tygodnie po rozpoczęciu lub zmianie dawki, a następnie co 1-3 miesiące. Monitorowanie skorygowanego stężenia wapnia w surowicy jest kluczowe, zwłaszcza w pierwszym tygodniu leczenia lub po zmianie dawki, z docelowym utrzymaniem wapnia powyżej 8,4 mg/dl (2,1 mmol/l). W przypadku hipokalcemii (wapń <8,4 mg/dl) zaleca się modyfikację leczenia, w tym podawanie związków wapnia, witaminy D lub zmniejszenie dawki cynakalcetu, a przy stężeniu ≤7,5 mg/dl (1,9 mmol/l) wstrzymanie terapii do czasu poprawy parametrów.
biodostępność, chlorowodorek, cynakalcet, etelkalcetyd, hipokalcemia, hormon przytarczyc, iPTH, leczenie podtrzymujące, pacjent dializowany, pacjent pediatryczny, pierwotna nadczynność przytarczyc, płyn dializacyjny, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterole witaminy D, sucha masa ciała, tabletka powlekana, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia czynności wątroby, związki wiążące fosforany - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aspicam 15 mg
Meloksykam, substancja czynna leku Aspicam 15 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie około 89% oraz osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) po 5-6 godzinach od podania. Stan stacjonarny osiągany jest po 3-5 dniach przy dawkowaniu raz na dobę, z wahanami stężeń w osoczu dla dawki 7,5 mg w zakresie 0,4-1,0 µg/ml oraz dla dawki 15 mg w zakresie 0,8-2,0 µg/ml. Meloksykam wiąże się w 99% z białkami osocza, głównie albuminami, a jego objętość dystrybucji wynosi średnio 11 litrów, z istotną zmiennością osobniczą (30-40%). Substancja przenika do płynu maziowego, osiągając stężenia około 50% tych w osoczu, co jest istotne dla działania przeciwzapalnego. Farmakokinetyka meloksykamu jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych 7,5 mg i 15 mg, co umożliwia przewidywalne dawkowanie i efekty terapeutyczne.
5′-hydroksymetylomeloksykam, 5′-karboksymeloksykam, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, ciężka niewydolność wątroby, farmakokinetyka, izoenzym CYP 2C9, izoenzym CYP 3A4, klirens, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie leku w osoczu, meloksykam, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, peroksydaza, płyn maziowy, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza - Leksykon substancji czynnych
Eprosartan – Właściwości farmakokinetyczne
Eprosartan, substancja czynna preparatu Teveten, charakteryzuje się niską biodostępnością doustną około 13% po dawce 300 mg, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym w 1-2 godziny. Wchłanianie jest nieznacznie opóźnione przez pokarm, jednak zmiany Cmax i AUC są poniżej 25% i nie mają istotnego znaczenia klinicznego, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Stężenia osoczowe są proporcjonalne do dawki w zakresie 100-200 mg, natomiast przy dawkach 400 i 800 mg obserwuje się nasycenie mechanizmów wchłaniania. Eprosartan wykazuje wysokie wiązanie z białkami surowicy (~98%) i objętość dystrybucji około 13 l, co wskazuje na dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Metabolizm jest ograniczony, z dominującym wydalaniem niezmienionego leku głównie drogą żółciową (około 90% radioaktywności w kale po podaniu doustnym) oraz częściowo nerkową (około 7% w moczu). Okres półtrwania wynosi 5-9 godzin, a długotrwałe stosowanie nie powoduje kumulacji leku.
acyloglukuronian, AUC, ciężka niewydolność nerek, Cmax, droga żółciowa, eliminacja leku, eprosartan, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, kumulacja leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, stężenie osoczowe, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami surowicy, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amertil Bio 10 mg
Dawkowanie leku Amertil Bio, zawierającego 10 mg dichlorowodorku cetyryzyny w tabletkach powlekanych, powinno być dostosowane do wieku pacjenta oraz funkcji nerek. U dzieci w wieku 6-12 lat zaleca się podawanie 5 mg (pół tabletki) dwa razy na dobę, natomiast u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat dawka wynosi 10 mg (1 tabletka) raz na dobę. U osób starszych z prawidłową czynnością nerek oraz u pacjentów z izolowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności modyfikacji dawkowania. Tabletki można dzielić, co jest istotne przy dawkowaniu 5 mg, zwłaszcza u dzieci i pacjentów z niewydolnością nerek.
cetyryzyna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dichlorowodorek cetyryzyny, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, pacjent dializowany, przeciwwskazanie, schyłkowa choroba nerek, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sumilar 10 mg + 5 mg
Lek Sumilar, zawierający ramipryl i amlodypinę, dostępny jest w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg w formie kapsułek twardych. Zalecana dawka dobowa dla dorosłych to jedna kapsułka o ustalonej mocy, jednak lek nie jest wskazany do inicjacji terapii nadciśnienia tętniczego. Dawkowanie powinno być najpierw indywidualnie ustalone dla ramiprylu i amlodypiny osobno, a następnie można zastosować produkt złożony. Maksymalna dawka dobowa wynosi 10 mg ramiprylu i 10 mg amlodypiny. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawki ramiprylu należy dostosować do klirensu kreatyniny (np. 2,5 mg początkowo przy klirensie >60 ml/min, 1,25 mg przy klirensie 10-<30 ml/min), a amlodypina wymaga ostrożności u pacjentów dializowanych, gdyż nie ulega dializie. Monitorowanie czynności nerek i stężenia potasu w surowicy jest obligatoryjne, a w przypadku pogorszenia funkcji nerek należy przerwać podawanie Sumilar i stosować substancje czynne oddzielnie w odpowiednich dawkach.
czynność nerek, dializoterapia, działanie niepożądane, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, pacjent dializowany, ramipryl i amlodypina, stężenie potasu, substancja czynna, Sumilar, terapia nadciśnienia, utrata elektrolitów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aregalu 14 mg
Teriflunomid w dawce 14 mg (Aregalu) jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (72,2 mg/tabletkę), ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh), ciężkimi niedoborami odporności (w tym AIDS), znaczącymi zaburzeniami czynności szpiku kostnego (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość), a także u pacjentów z ciężkim, aktywnym zakażeniem. Ze względu na teratogenność, lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji podczas terapii i do momentu, gdy stężenie leku w osoczu przekracza 0,02 mg/l. Przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest wykluczenie ciąży oraz ocena funkcji wątroby, szpiku kostnego i układu immunologicznego.
AIDS, ciężka hipoproteinemia, ciężki niedobór odporności, ciężkie czynne zakażenie, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie teratogenne, farmakokinetyka leku, laktoza jednowodna, leukopenia, małopłytkowość, mechanizm immunosupresyjny, neutropenia, niedokrwistość, nietolerancja laktozy, pacjent dializowany, skala Child-Pugh, stężenie leku w osoczu, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, wiązanie leku z białkami, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clefirem 14 mg
Terapia lekiem Clefirem (teriflunomid) powinna być prowadzona pod ścisłym nadzorem specjalisty w dziedzinie stwardnienia rozsianego. Zalecana dawka dla dorosłych oraz dzieci powyżej 10 roku życia i masie ciała >40 kg wynosi 14 mg raz na dobę, podawana doustnie w postaci tabletek powlekanych o średnicy 7,1 mm. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków, co zwiększa komfort i przestrzeganie terapii. U pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) oraz z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, jednak wymagana jest ostrożność i regularny monitoring. Stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów dializowanych z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby ze względu na ryzyko hepatotoksyczności.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Clefirem, działanie niepożądane, hepatotoksyczność, łagodne zaburzenie czynności wątroby, pacjent dializowany, podeszły wiek, przeciwwskazanie, stwardnienie rozsiane, substancja czynna, tabletka powlekana, teriflunomid, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Opokan-forte 15 mg
Dawkowanie meloksykamu w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Opokan-forte) powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, z uwzględnieniem jego reakcji na leczenie. W chorobie zwyrodnieniowej stawów początkowa dawka wynosi 7,5 mg/dobę (stosowana w formie innego leku zawierającego meloksykam), którą w razie potrzeby można zwiększyć do maksymalnie 15 mg/dobę (jedna tabletka Opokan-forte). W leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa zalecana dawka to 15 mg/dobę, którą można zmniejszyć do 7,5 mg/dobę przy dobrej odpowiedzi terapeutycznej. Maksymalna dawka dobowa meloksykamu wynosi 15 mg, a lek należy podawać w dawce jednorazowej. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 7,5 mg/dobę (inny preparat z meloksykamem).
choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, dysfagia, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, reumatoidalne zapalenie stawów, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ramizek Combi 10 mg + 5 mg
Ramizek Combi to lek złożony zawierający ramipryl i amlodypinę, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, jednak nie jest wskazany do rozpoczynania leczenia. Optymalna dawka powinna być ustalona indywidualnie na podstawie wcześniejszej terapii poszczególnymi składnikami. Standardowa dawka to jedna kapsułka na dobę, maksymalnie 10 mg ramiprylu i 10 mg amlodypiny. U pacjentów z klirensem kreatyniny 10-60 ml/min dawka ramiprylu nie powinna przekraczać 5 mg, natomiast przy klirensie ≥60 ml/min można stosować maksymalną dawkę. U pacjentów dializowanych ramipryl podaje się kilka godzin po hemodializie, a amlodypina nie jest usuwana podczas dializy. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie czynności nerek i stężenia potasu, a w przypadku pogorszenia funkcji nerek należy rozważyć przerwanie stosowania leku złożonego i powrót do terapii składnikami osobno.
ciśnienie tętnicze, dane kliniczne, dializoterapia, dysfagia, działanie niepożądane, hemodializa, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, pacjent dializowany, populacja pediatryczna, produkt złożony, ramipryl i amlodypina, stężenie potasu w surowicy, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Aurovitas 90 mg
Przedawkowanie cynakalcetu stanowi istotne zagrożenie kliniczne, głównie z powodu ryzyka hipokalcemii, będącej konsekwencją nadmiernego zahamowania wydzielania parathormonu (PTH) przez kalcymimetyczne działanie leku. Objawy przedawkowania obejmują parestezje, tężyczkę, drgawki, zaburzenia świadomości, zaburzenia rytmu serca z wydłużeniem odstępu QT w EKG, hipotensję oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, nudności i wymioty. W badaniach klinicznych u dorosłych dializowanych pacjentów stosowano dawki do 300 mg/dobę bez konieczności interwencji, natomiast u dziecka dializowanego odnotowano łagodne objawy przy dawce 3,9 mg/kg/dobę. Hemodializa nie jest skuteczną metodą eliminacji cynakalcetu ze względu na jego silne wiązanie z białkami osocza.
cynakalcet, drgawka, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemodializa, hipokalcemia, hipotensja, kalcymimetyk, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, monitorowanie pacjenta, pacjent dializowany, parathormon, parestezja, receptor wapniowy, suplementacja wapnia, tężyczka, witamina D, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Bactroban 20 mg/g
Bactroban, zawierający mupirocynę wapniową w stężeniu 20 mg/g, jest maścią do nosa o ukierunkowanym działaniu przeciwbakteryjnym, stosowaną przede wszystkim do eradykacji nosicielstwa Staphylococcus aureus, w tym metycylinoopornych szczepów MRSA, z przewodów nosowych. Preparat wykazuje skuteczność bakteriostatyczną i bakteriobójczą wobec różnych szczepów gronkowca, co czyni go istotnym narzędziem w profilaktyce zakażeń, zwłaszcza w kontekście zapobiegania rozprzestrzenianiu się zakażeń szpitalnych i pozaszpitalnych. Wskazania do stosowania obejmują pacjentów planowanych do zabiegów chirurgicznych, osoby dializowane, pracowników ochrony zdrowia będących nosicielami MRSA oraz pacjentów z nawracającymi infekcjami skóry i tkanek miękkich wywołanymi przez gronkowce.
antybiotyk beta-laktamowy, dostęp naczyniowy, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, infekcja tkanek miękkich, MRSA, mupirocyna wapniowa, nosicielstwo gronkowców, ognisko epidemiczne MRSA, pacjent dializowany, Staphylococcus aureus, szczep metycylinooporny, zakażenie miejsca operowanego, zakażenie szpitalne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cinacalcet Reddy 90 mg
Cynakalcet stosuje się w dawce początkowej 30 mg raz na dobę u dorosłych, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 2-4 tygodnie do maksymalnie 180 mg/dobę, w celu utrzymania stężenia intact PTH (iPTH) u pacjentów dializowanych w zakresie 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l). Oznaczenia PTH należy wykonywać co najmniej 12 godzin po podaniu leku, początkowo co 1-4 tygodnie, a następnie co 1-3 miesiące. Przed rozpoczęciem terapii skorygowane stężenie wapnia w surowicy powinno być na lub powyżej dolnej granicy normy, a kalcemia wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza w pierwszym tygodniu leczenia i po zmianie dawki. W przypadku hipokalcemii (wapń < 8,4 mg/dl [2,1 mmol/l]) zaleca się modyfikację leczenia, w tym podawanie związków wapnia, witaminy D lub zmianę stężenia wapnia w płynie dializacyjnym, a przy wartości ≤ 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l) lub utrzymujących się objawach hipokalcemii – zmniejszenie lub wstrzymanie cynakalcetu do czasu poprawy parametrów.
bio-intact PTH, biodostępność cynakalcetu, dane kliniczne, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, hemodializa, hipokalcemia, hormon przytarczyc, intact PTH, kalcemia, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, podanie doustne, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterol witaminy D, stężenie wapnia w płynie dializacyjnym, stężenie wapnia w surowicy, sucha masa ciała, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenie czynności wątroby, związki wiążące fosforany - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Corsib 2,5 mg
Lek Corsib (bisoprolol fumaran) dostępny jest w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, a dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania, wieku pacjenta oraz stanu klinicznego. W leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do dawki standardowej 10 mg/dobę i maksymalnej 20 mg/dobę. U osób starszych zaleca się rozpoczęcie od 2,5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 10 mg/dobę. W przypadku niewydolności serca (CHF) terapia bisoprololem wymaga stopniowego zwiększania dawki, rozpoczynając od 1,25 mg/dobę i zwiększając co tydzień do 10 mg/dobę, przy czym każdy etap dawkowania musi być dobrze tolerowany przez pacjenta. Maksymalna dawka w CHF to 10 mg/dobę, a podczas titracji konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych, takich jak częstość akcji serca i ciśnienie tętnicze, oraz objawów nasilenia niewydolności serca.
antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, bradykardia, ciśnienie krwi, częstość akcji serca, dławica piersiowa, farmakokinetyka bisoprololu, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek moczopędny, linia podziału, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca, pacjent dializowany, przewlekła niewydolność serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlodipine Orion 5 mg
Amlodipine Orion, dostępny w tabletkach zawierających 5 mg lub 10 mg amlodypiny bezylanu, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej u dorosłych. Standardowa dawka początkowa wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów w podeszłym wieku stosuje się podobny schemat dawkowania, jednak z zachowaniem ostrożności przy zwiększaniu dawki. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od najmniejszej dostępnej dawki, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby dawkowanie należy stopniowo zwiększać pod ścisłym nadzorem. W przypadku niewydolności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, gdyż amlodypina nie jest eliminowana podczas dializy. U dzieci i młodzieży w wieku 6-17 lat z nadciśnieniem początkowa dawka wynosi 2,5 mg raz na dobę (nieosiągalna przy użyciu Amlodipine Orion), którą można zwiększyć do 5 mg po 4 tygodniach, natomiast brak jest danych dla dzieci poniżej 6 lat.
amlodypina bezylan, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, dławica oporna na azotany, dławica piersiowa, farmakokinetyka amlodypiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, kontrola ciśnienia tętniczego, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwdławicowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, pacjent dializowany, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atenolol Sanofi 50 50 mg
Dawkowanie atenololu powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, wartości ciśnienia tętniczego oraz tętna. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zaleca się dawkę początkową 50 mg/dobę, którą można zwiększyć do 100 mg/dobę, podawaną jednorazowo lub w dawkach podzielonych. W terapii dławicy piersiowej stosuje się dawki 50-100 mg/dobę, z zaznaczeniem, że dawki powyżej 100 mg nie zwiększają efektu terapeutycznego. W zaburzeniach rytmu serca z szybką czynnością serca początkowa dawka dożylna wynosi 2,5 mg podawane w ciągu 2,5 minuty, z możliwością powtórzenia do maksymalnie 10 mg, a następnie kontynuacja doustna 50-100 mg/dobę. W przypadku zawału mięśnia sercowego stosuje się dożylnie 5-10 mg atenololu (1 mg/min) w ciągu 12 godzin od wystąpienia bólu, a następnie dawki doustne: 50 mg po 15 minutach, 50 mg po 12 godzinach i 100 mg na dobę po kolejnych 12 godzinach. W razie wystąpienia bradykardii lub niedociśnienia leczenie należy przerwać.
beta-adrenolityk, ból dławicowy, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, efekt hipotensyjny, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pacjent dializowany, stężenie kreatyniny, terapia skojarzona, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anapran EC 500 mg
Anapran EC, zawierający naproksen w dawkach 250 mg i 500 mg, jest stosowany w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, choroby zwyrodnieniowej stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, z dawkowaniem od 500 mg do 1000 mg na dobę podzielonym na dwie dawki co 12 godzin. W ostrych fazach choroby zaleca się dawkę nasycającą 750-1000 mg na dobę, szczególnie u pacjentów z silnym bólem nocnym, sztywnością poranną lub wcześniejszym stosowaniem dużych dawek innych leków przeciwreumatycznych. W ostrych zaburzeniach mięśniowo-szkieletowych i bolesnym miesiączkowaniu dawka początkowa wynosi 500 mg jednorazowo, następnie 250 mg co 6-8 godzin, z maksymalną dawką dobową 1250 mg tylko w pierwszym dniu leczenia. U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki oraz okresowe monitorowanie pod kątem krwawień z przewodu pokarmowego, ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych i wyższe stężenie wolnej frakcji naproksenu.
bolesne miesiączkowanie, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność nerek, dawka nasycająca, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwreumatyczny, lek z grupy NLPZ, naproksen, ostre zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, pacjent dializowany, reumatoidalne zapalenie stawów, sztywność poranna, tabletka dojelitowa, wolna frakcja naproksenu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Cynakalcet – Dawkowanie i sposób podawania
Cynakalcet jest kalcymimetykiem stosowanym w leczeniu wtórnej nadczynności przytarczyc u pacjentów dializowanych oraz pierwotnej nadczynności przytarczyc i raka przytarczyc u dorosłych. Dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się od 30 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-4 tygodnie do maksymalnej dawki 180 mg/dobę (wtórna nadczynność) lub 90 mg do 4 razy na dobę (pierwotna nadczynność i rak). Monitorowanie stężenia intact PTH (iPTH) powinno odbywać się co 1-4 tygodnie po rozpoczęciu lub zmianie dawki, a następnie co 1-3 miesiące, z celem utrzymania iPTH w zakresie 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l). Stężenie wapnia w surowicy należy kontrolować szczególnie w pierwszym tygodniu leczenia i po zmianie dawki, a następnie co miesiąc, dbając o utrzymanie skorygowanego wapnia powyżej 8,4 mg/dl (2,1 mmol/l). W przypadku hipokalcemii (<8,4 mg/dl) zaleca się modyfikację leczenia, w tym podawanie suplementów wapnia, witaminy D lub zmniejszenie/wstrzymanie dawki cynakalcetu zgodnie z protokołem klinicznym.
bio-intact PTH, biodostępność, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, eliminacja leku, etelkalcetyd, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemodializa, hipokalcemia, hormon przytarczyc, intact PTH, nadczynność przytarczyc, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, płyn dializacyjny, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterole witaminy D, sucha masa ciała, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenie czynności wątroby, związki wiążące fosforany - Leksykon substancji czynnych
Zofenopryl – Dawkowanie i sposób podawania
Zofenopryl, stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wymaga precyzyjnego dawkowania opartego na pomiarach ciśnienia tętniczego przed kolejną dawką. Dawka początkowa wynosi 15 mg raz na dobę, dawka podtrzymująca to zazwyczaj 30 mg raz na dobę, a maksymalna dawka to 60 mg na dobę, podawana jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych. W przypadku braku odpowiedzi na monoterapię możliwe jest dołączenie diuretyku. U pacjentów z ryzykiem niedociśnienia po pierwszej dawce zaleca się wyrównanie niedoborów płynów i sodu oraz odstawienie leków moczopędnych na 2-3 dni przed terapią. W takich przypadkach dawka początkowa powinna wynosić 15 mg, a jeśli odstawienie diuretyków jest niemożliwe, dawkę należy zmniejszyć do 7,5 mg na dobę. Monitorowanie pacjentów z wysokim ryzykiem powinno odbywać się w warunkach szpitalnych.
ciśnienie tętnicze, dawka podtrzymująca, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niedobór płynów, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, stężenie kreatyniny w surowicy, terapia skojarzona, wzór Cockrofta-Gaulta, Zofenil Plus, zofenopryl