pacjent dializowany
Pacjent dializowany to osoba cierpiąca na zaawansowaną niewydolność nerek (stadium 5 przewlekłej choroby nerek), która wymaga leczenia nerkozastępczego w postaci dializoterapii. Dializoterapia jest procesem, który zastępuje funkcję filtracyjną nerek, usuwając z organizmu nadmiar płynów, toksyn i produktów przemiany materii.
Istnieją dwa główne rodzaje dializy: hemodializa, podczas której krew pacjenta jest filtrowana przez sztuczną membranę w zewnętrznym urządzeniu, oraz dializa otrzewnowa, wykorzystująca otrzewną pacjenta jako naturalną membranę filtracyjną. Pacjenci dializowani zazwyczaj poddawani są zabiegom hemodializy 3 razy w tygodniu po 4-5 godzin lub stosują dializę otrzewnową codziennie.
Opieka nad pacjentem dializowanym wymaga interdyscyplinarnego podejścia, obejmującego kontrolę ciśnienia tętniczego, gospodarki wodno-elektrolitowej, stanu odżywienia, gospodarki wapniowo-fosforanowej oraz leczenia niedokrwistości. Pacjenci ci są narażeni na liczne powikłania, w tym choroby sercowo-naczyniowe, infekcje, zaburzenia kostne i metaboliczne.
Kluczowe aspekty prowadzenia pacjenta dializowanego obejmują modyfikację dawkowania leków (wiele z nich jest wydalanych przez nerki), szczególne zalecenia dietetyczne (ograniczenie potasu, fosforu, sodu i płynów), a także specyficzne podejście do sytuacji nagłych i interwencji chirurgicznych. Pacjenci dializowani stanowią grupę o wysokiej śmiertelności, głównie z powodu chorób sercowo-naczyniowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tabagine 300 mg
Pregabalina w preparacie Tabagine dostępna jest w kapsułkach o dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg, a całkowita dawka dobowa powinna mieścić się w zakresie 150-600 mg, podawana w dwóch lub trzech dawkach podzielonych (BID lub TID). W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki oraz uogólnionych zaburzeń lękowych zaleca się stopniowe zwiększanie dawki od 150 mg/dobę do maksymalnie 600 mg/dobę, z odpowiednim odstępem czasowym (od 3 do 7 dni lub tygodni, w zależności od wskazania). W przypadku konieczności przerwania terapii, zaleca się stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 1 tydzień. Pregabalina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, co wymaga dostosowania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zgodnie z klirensem kreatyniny (CLcr). U pacjentów dializowanych dawka powinna być dodatkowo uzupełniana po każdej 4-godzinnej hemodializie (dawka dodatkowa 25 mg, dawka pojedyncza 100 mg). Nie jest wymagana modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby.
ból neuropatyczny, dawka podzielona, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, hemodializa, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, krążenie ogólne, pacjent dializowany, padaczka, praktyka kliniczna, pregabalina, stężenie kreatyniny, tolerancja leczenia, uogólnione zaburzenia lękowe, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Contrahist Allergy 5 mg
Lek Contrahist Allergy zawiera lewocetyryzynę dichlorowodorek w dawce 5 mg i jest wskazany do leczenia alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa oraz przewlekłej pokrzywki idiopatycznej. Zalecana dawka to 5 mg raz na dobę dla dorosłych, młodzieży powyżej 12 lat oraz dzieci w wieku 6-12 lat. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy dostosować na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), obliczanego wzorem: Clkr = [140 – wiek (lata)] x masa ciała (kg) (x 0,85 dla kobiet) / (72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)). Dawkowanie w zależności od Clkr: ≥80 ml/min – 5 mg raz na dobę, 50–79 ml/min – 5 mg raz na dobę, 30–49 ml/min – 5 mg co drugi dzień, <30 ml/min – 5 mg co trzeci dzień, <10 ml/min (schyłkowa niewydolność nerek, dializowani) – lek przeciwwskazany. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, chyba że współistnieją zaburzenia nerek.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lekkie zaburzenie czynności nerek, lewocetyryzyny dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, pacjent dializowany, przewlekła pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, racemat cetyryzyny, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eplerenon Medreg
Eplerenon Medreg, jako antagonista receptora mineralokortykosteroidowego, niesie ze sobą ryzyko hiperkaliemii, co wymaga systematycznego monitorowania stężenia potasu w surowicy krwi. Kontrola ta jest obligatoryjna na początku terapii, po każdej zmianie dawki oraz okresowo podczas dalszego leczenia, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek czy cukrzycą (zwłaszcza z mikroalbuminurią). Zaleca się unikanie suplementacji potasu, a w przypadku hiperkaliemii redukcję dawki eplerenonu. Interesującym rozwiązaniem jest dodanie hydrochlorotiazydu, który może przeciwdziałać wzrostowi potasu. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, zwłaszcza inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA), gdyż ich łączne stosowanie z eplerenonem jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko powikłań metabolicznych.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie EPHESUS, cukrzyca, cukrzyca typu 2, dieta niskosodowa, eplerenon, hemodializa, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakokinetyczna, laktoza jednowodna, mikroalbuminuria, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, skala Child-Pugh, stężenie potasu w surowicy, suplementacja potasu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paricalcitol Fresenius 2 mcg/ml
Paricalcitol Fresenius jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 2 µg/ml oraz 5 µg/ml i stosowany dożylnie u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych dializie. Dawka początkowa powinna być obliczana na podstawie wyjściowego stężenia natywnego PTH: dla iPTH w pmol/l jako wartość podzielona przez 8, a dla iPTH w pg/ml jako wartość podzielona przez 80. Podawanie odbywa się w bolusie dożylnym nie częściej niż co drugi dzień podczas dializy, z maksymalną dawką 40 µg. Docelowy zakres stężeń PTH u tych pacjentów wynosi 15,9–31,8 pmol/l (150–300 pg/ml), co odpowiada 1,5–3-krotności górnej granicy normy. W przypadku hiperkalcemii lub iloczynu skorygowanego Ca × P > 5,2 mmol/l (65 mg/dl) konieczne jest zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia do normalizacji parametrów.
- Leksykon substancji czynnych
Sorafenib – Dawkowanie i sposób podawania
Sorafenib jest lekiem przeciwnowotworowym stosowanym doustnie w dawce standardowej 400 mg (2 tabletki po 200 mg) dwa razy na dobę, co daje całkowitą dawkę dobową 800 mg. Leczenie kontynuuje się do momentu uzyskania korzyści klinicznej lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. W przypadku działań niepożądanych zaleca się czasowe przerwanie terapii lub redukcję dawki, która w raku wątrobowokomórkowym (HCC) i zaawansowanym raku nerkowokomórkowym (RCC) wynosi 400 mg na dobę (2 tabletki po 200 mg). W terapii zróżnicowanego raka tarczycy (DTC) możliwe są kolejne redukcje do 600 mg, 400 mg, a nawet 200 mg na dobę, podawane w dawkach podzielonych. Po ustąpieniu działań niepożądanych innych niż hematologiczne można rozważyć zwiększenie dawki. Nie ma danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania sorafenibu u pacjentów poniżej 18 roku życia.
bilans płynów ustrojowych, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka podzielona, działanie niepożądane, działanie niepożądane niehematologiczne, klasyfikacja Child-Pugh, korzyść kliniczna, lek przeciwnowotworowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, posiłek wysokotłuszczowy, rak nerkowokomórkowy, rak wątrobowokomórkowy, sorafenib, substancja czynna, terapia przeciwnowotworowa, wywiad medyczny, zaburzenie czynności wątroby, zróżnicowany rak tarczycy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Amlodipine Medreg 10 mg
Amlodipine Medreg jest dostępny w tabletkach zawierających 5 mg lub 10 mg amlodypiny (w postaci bezylanu). Standardowa dawka początkowa u dorosłych z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową wynosi 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg na dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się rozpoczęcie terapii od najmniejszej dawki, z ostrożnym jej zwiększaniem, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane i monitorowane. W przypadku niewydolności nerek stosuje się standardowe dawkowanie, gdyż stężenie amlodypiny w surowicy nie koreluje z funkcją nerek, a lek nie jest usuwany podczas dializy. U osób starszych stosuje się dawki standardowe, jednak z zachowaniem ostrożności przy zwiększaniu dawki ze względu na zmiany farmakokinetyczne związane z wiekiem.
amlodypina bezylan, azotan, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dializa, dławica oporna, dławica piersiowa, farmakokinetyka amlodypiny, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek alfa-adrenolityczny, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwdławicowy, monoterapia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pacjent dializowany, receptor beta-adrenergiczny, stężenie amlodypiny, terapia skojarzona, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Dilatrend 12,5 mg
Karwedylol jest racemiczną mieszaniną enancjomerów R- i S-karwedylolu, działającą jako alfa- i beta-adrenolityk o wielokierunkowym wpływie na układ sercowo-naczyniowy. Mechanizm działania obejmuje nieselektywną blokadę receptorów beta1- i beta2-adrenergicznych (głównie enancjomer S), równomierną blokadę receptorów alfa1-adrenergicznych, umiarkowaną blokadę kanałów wapniowych przy wyższych stężeniach oraz właściwości stabilizujące błonę komórkową. Karwedylol nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej, co odróżnia go od innych beta-adrenolityków. Lek zmniejsza obwodowy opór naczyniowy, hamuje układ renina-angiotensyna-aldosteron poprzez redukcję uwalniania reniny, a także wykazuje silne właściwości przeciwutleniające i antyproliferacyjne, co przekłada się na ochronę narządów. W terapii nadciśnienia tętniczego karwedylol obniża ciśnienie bez zwiększania całkowitego oporu obwodowego, powodując jedynie niewielkie zwolnienie czynności serca i rzadkie występowanie objawów takich jak ziębnięcie kończyn.
aktywność sympatykomimetyczna, alfa-beta-adrenolityk, antagonista wapnia, dystrofia mięśniowa, frakcja wyrzutowa, hemodializoterapia, kanał wapniowy, kardiomiopatia rozstrzeniowa, karwedylol, lipoproteina o dużej gęstości, lipoproteina o małej gęstości, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie tętnicze, obwodowy opór naczyniowy, ostry zawał mięśnia sercowego, pacjent dializowany, profil lipidowy, przeszczepienie nerki, przewlekła choroba nerek, przewlekła niewydolność nerek, przewlekła niewydolność serca, receptor alfa1-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, stabilna choroba wieńcowa, stres oksydacyjny, układ renina-angiotensyna-aldosteron, właściwości przeciwutleniające, wolne rodniki tlenowe, zaburzenie czynności lewej komory, zdarzenia niepożądane - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cinacalcet Aristo 30 mg
Cinacalcet Aristo jest wskazany do leczenia wtórnej nadczynności przytarczyc u dorosłych i osób starszych (>65 lat), rozpoczynając od dawki 30 mg raz na dobę, z możliwością dostosowania co 2-4 tygodnie w celu osiągnięcia docelowego stężenia intact PTH (iPTH) w zakresie 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l). Maksymalna dawka wynosi 180 mg na dobę. W przypadku raka przytarczyc oraz pierwotnej nadczynności przytarczyc dawka początkowa to 30 mg dwa razy na dobę, stopniowo zwiększana do maksymalnie 90 mg cztery razy na dobę, z celem obniżenia stężenia wapnia w surowicy do górnej granicy normy lub poniżej. Monitorowanie stężenia PTH powinno odbywać się co 1-4 tygodnie po rozpoczęciu lub zmianie dawki, a następnie co 1-3 miesiące, z pomiarem wykonywanym minimum 12 godzin po podaniu leku. Do oceny można stosować testy intact PTH (iPTH) lub bio-intact PTH (biPTH), gdyż lek nie wpływa na ich wzajemne relacje.
bio-intact PTH, biodostępność cynakalcetu, cynakalcet, hipokalcemia, intact PTH, objawy hipokalcemii, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, rak przytarczyc, sterole witaminy D, stężenie PTH, stężenie wapnia w surowicy, tabletki powlekane, wapń w płynie dializacyjnym, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia czynności wątroby, związki wiążące fosforany - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Poltram 100 mg/ml
Lek Poltram w postaci kropli doustnych zawiera 100 mg/ml tramadolu chlorowodorku, gdzie 1 ml odpowiada 40 kroplom lub 8 aplikacjom z dozownika. Dawkowanie powinno być dostosowane do nasilenia bólu oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zaleca się dawkę początkową 50 mg (20 kropli lub 4 naciśnięcia) co 4-6 godzin przy bólu przewlekłym oraz 100 mg (40 kropli lub 8 naciśnięć) przy bólu ostrym, z maksymalną dawką dobową 400 mg. U pacjentów powyżej 75 roku życia oraz z niewydolnością nerek i/lub wątroby konieczne jest wydłużenie odstępów między dawkami ze względu na opóźnioną eliminację tramadolu. Lek nie jest zalecany u dzieci poniżej 12 lat oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością narządową. W składzie preparatu znajdują się substancje pomocnicze, takie jak sacharoza (200 mg/ml), etanol 96% (161,8 mg/ml) i glikol propylenowy (124,5 mg/ml), co należy uwzględnić u pacjentów z odpowiednimi przeciwwskazaniami.
ból ostry, ból przewlekły, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, eliminacja leku, eliminacja tramadolu, etanol, glikol propylenowy, krople doustne, lekozależność, nadużywanie leków, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, Poltram, sacharoza, substancja pomocnicza, tramadolu chlorowodorek, wskazanie kliniczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cinacalcet Aurovitas 60 mg
Cinacalcet Aurovitas jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 30 mg (niepodzielna), 60 mg i 90 mg (podzielne). U dorosłych, w tym osób powyżej 65 lat, początkowa dawka wynosi 30 mg raz dziennie, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-4 tygodnie do maksymalnie 180 mg/dobę, w celu osiągnięcia docelowego stężenia PTH 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l) u pacjentów dializowanych. Stężenie PTH (iPTH lub biPTH) należy oznaczać co najmniej 12 godzin po podaniu leku, a kontrolę wykonywać 1-4 tygodni po rozpoczęciu terapii lub zmianie dawki, następnie co 1-3 miesiące. Przed terapią i w trakcie leczenia konieczne jest monitorowanie skorygowanego stężenia wapnia w surowicy, szczególnie w pierwszym tygodniu i następnie co miesiąc. W przypadku hipokalcemii (wapń ≤7,5 mg/dl, 1,9 mmol/l) lub objawów klinicznych, zaleca się modyfikację leczenia wapniem, witaminą D lub zmniejszenie/odstawienie cynakalcetu zgodnie z protokołem.
bio-intact PTH, biodostępność cynakalcetu, cynakalcet, dawka podtrzymująca, etelkalcetyd, hipokalcemia, hormon przytarczyc, intact PTH, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, płyn dializacyjny, produkty wiążące fosforany, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterole witaminy D, stężenie wapnia w surowicy, suplement wapnia, tabletka powlekana, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin MSN 20 mg
Rozuwastatyna jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA o farmakokinetyce charakteryzującej się niską biodostępnością bezwzględną (~20%) i maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 5 godzinach. Lek wykazuje wysoką dystrybucję tkankową (objętość dystrybucji ~134 L) oraz silne wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania aktywnych N-demetylowanych metabolitów (ok. 50% aktywności leku) oraz nieaktywnych laktonowych pochodnych. Eliminacja odbywa się głównie drogą wątrobową (90% z kałem), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, niezależnie od dawki. Farmakokinetyka leku jest liniowa, a parametry nie ulegają zmianie przy wielokrotnym podawaniu. U dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic związanych z wiekiem czy płcią, a u dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną profil jest zbliżony do dorosłych.
ABCG2, BCRP, białko transportujące, biodostępność, biodostępność bezwzględna, ciężka niewydolność nerek, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja tkankowa, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, eliminacja wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, genotyp SLCO1B1, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym, klirens osoczowy, łagodna niewydolność nerek, laktonowa pochodna, ludzki hepatocyt, N-demetylowana pochodna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, polimorfizm genetyczny, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, SLCO1B1, stężenie w osoczu, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, wychwyt wątrobowy, wydalanie nerkowe, zaburzenie lipidowe - Leksykon substancji czynnych
Teriflunomid – Dawkowanie i sposób podawania
Teriflunomid jest stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego i powinien być podawany pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii tej choroby. Zalecana dawka u dorosłych wynosi 14 mg raz na dobę. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawka zależy od masy ciała: 14 mg raz na dobę dla masy >40 kg oraz 7 mg raz na dobę dla masy ≤40 kg, przy czym dawka powinna być zwiększona do 14 mg po osiągnięciu stabilnej masy ciała powyżej 40 kg. Tabletki powlekane można przyjmować niezależnie od posiłków, połykać w całości, z wyjątkiem produktu Tifay, którego tabletki z linią podziału można dzielić na dwie dawki po 7 mg. U pacjentów w wieku ≥65 lat stosowanie teriflunomidu wymaga ostrożności ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, monitorowanie masy ciała, pacjent dializowany, podanie doustne, przeciwwskazanie, przyjmowanie z posiłkiem, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, tabletka z linią podziału, terapia teriflunomidem, teriflunomid, wywiad medyczny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pregabalin Aurovitas 150 mg
Pregabalin Aurovitas jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg, z dawkowaniem dostosowanym do wskazań klinicznych, odpowiedzi pacjenta i tolerancji. Standardowy zakres dawkowania wynosi od 150 mg do 600 mg na dobę, podawany w dwóch lub trzech dawkach podzielonych (BID lub TID). W leczeniu bólu neuropatycznego i padaczki dawka początkowa to 150 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 300 mg po 3-7 dniach (ból neuropatyczny) lub po tygodniu (padaczka), a maksymalna dawka to 600 mg/dobę. W terapii uogólnionych zaburzeń lękowych dawkę stopniowo zwiększa się od 150 mg do 600 mg na dobę w tygodniowych odstępach. Odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo przez co najmniej tydzień, aby uniknąć objawów odstawiennych.
ból neuropatyczny, dawka podzielona, dawka uzupełniająca, hemodializa, kapsułki twarde, klirens kreatyniny, maksymalna dawka dobowa, odpowiedź pacjenta, odstawianie leku, pacjent dializowany, padaczka, pregabalin, pregabalina, schemat dawkowania, stężenie kreatyniny, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Teriflunomid Adamed 14 mg
Leczenie Teriflunomidem Adamed powinno być inicjowane i monitorowane przez lekarza doświadczonego w terapii stwardnienia rozsianego (SM). Zalecana dawka u dorosłych wynosi 14 mg raz na dobę, podawana niezależnie od posiłków. U pacjentów pediatrycznych powyżej 10. roku życia dawkowanie zależy od masy ciała: 14 mg raz na dobę dla masy >40 kg oraz 7 mg raz na dobę dla masy ≤40 kg, przy czym dla tej ostatniej grupy wskazane jest stosowanie innego produktu z teriflunomidem w dawce 7 mg. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci poniżej 10 lat. U pacjentów ≥65 lat lek należy stosować ostrożnie ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności. Teriflunomid jest przeciwwskazany u pacjentów dializowanych oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, natomiast u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki.
ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawkowanie, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, pacjent dializowany, pacjent niedializowany, pacjent pediatryczny, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, produkt leczniczy, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, terapia stwardnienia rozsianego, teriflunomid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pregabalin Vivanta 300 mg
Pregabalin Vivanta dostępny jest w kapsułkach twardych o dawkach 75 mg, 150 mg i 300 mg, a dawkowanie zależy od wskazania klinicznego, indywidualnej reakcji pacjenta oraz tolerancji. Standardowy zakres dawkowania wynosi od 150 mg do 600 mg na dobę, podawany w dwóch lub trzech dawkach podzielonych. W leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki oraz uogólnionych zaburzeń lękowych terapia rozpoczyna się od 150 mg/dobę, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 7 dni do maksymalnie 600 mg/dobę. W przypadku uogólnionych zaburzeń lękowych dawka może być zwiększana etapami: 150 mg, 300 mg, 450 mg, aż do 600 mg na dobę. Zaleca się stopniowe odstawianie pregabaliny przez co najmniej tydzień, niezależnie od wskazania.
ból neuropatyczny, czynność nerek, dawkowanie pregabaliny, dzieci i młodzież, hemodializa, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, pacjent dializowany, pacjent w podeszłym wieku, padaczka, podanie doustne, Pregabalin Vivanta, pregabalina, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Allertec WZF 10 mg
Allertec WZF to lek przeciwhistaminowy zawierający cetyryzynę dichlorowodorek w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych. Dawkowanie jest uzależnione od wieku pacjenta: dzieci 6-12 lat przyjmują 5 mg dwa razy dziennie (pół tabletki), młodzież powyżej 12 lat oraz dorośli 10 mg raz na dobę (1 tabletka). U dzieci poniżej 6 lat nie zaleca się stosowania tej postaci leku ze względu na trudności w precyzyjnym dostosowaniu dawki. U pacjentów w podeszłym wieku z prawidłową czynnością nerek nie ma konieczności modyfikacji dawkowania.
cetyryzyna, cetyryzyna dichlorowodorek, choroby współistniejące, ciężkie zaburzenia czynności nerek, dysfunkcja nerek, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, pacjent dializowany, podanie doustne, prawidłowa czynność nerek, schyłkowa choroba nerek, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Micalcet 90 mg
Dawkowanie leku Micalcet jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz funkcji narządów. U dorosłych i osób powyżej 65 lat z wtórną nadczynnością przytarczyc zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-4 tygodnie do maksymalnie 180 mg/dobę. Celem terapii jest utrzymanie stężenia intact PTH (iPTH) w zakresie 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l), mierzonego co najmniej 12 godzin po podaniu leku. Monitorowanie stężenia wapnia w surowicy jest kluczowe, szczególnie w pierwszym tygodniu leczenia i po zmianie dawki, z zaleceniem utrzymania skorygowanego stężenia wapnia powyżej 8,4 mg/dl (2,1 mmol/l). W przypadku hipokalcemii stosuje się odpowiednie modyfikacje dawkowania i leczenia wspomagającego, w tym podawanie związków wiążących fosforany i steroli witaminy D. U dzieci (3-18 lat) dawka początkowa wynosi ≤ 0,20 mg/kg/dobę, z maksymalną dawką do 2,5 mg/kg/dobę, nie przekraczającą 180 mg/dobę, a dawkowanie dostosowuje się na podstawie pomiarów iPTH i wapnia.
biodostępność cynakalcetu, biPTH, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, etelkalcetyd, hemodializa, hipokalcemia, hormon przytarczyc, iPTH, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterole witaminy D, stężenie wapnia w płynie dializacyjnym, sucha masa ciała, tabletka powlekana, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia czynności wątroby, związki wiążące fosforany - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Aristo 30 mg
Przedawkowanie cynakalcetu stanowi istotne ryzyko hipokalcemii, która jest głównym i potencjalnie zagrażającym życiu następstwem toksycznego działania leku. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dializowanych stosowano dawki do 300 mg/dobę bez poważnych działań niepożądanych, natomiast u pacjenta pediatrycznego dawka 3,9 mg/kg mc./dobę wywołała łagodne objawy niepożądane, takie jak ból brzucha, nudności i wymioty. Hipokalcemia powstaje w wyniku nasilonego hamowania wydzielania parathormonu (PTH), co prowadzi do zmniejszonego uwalniania wapnia z kości i zwiększonego wydalania wapnia z organizmu. Objawy kliniczne przedawkowania obejmują parestezje, tężyczkę oraz zaburzenia rytmu serca, które wynikają z obniżonego stężenia wapnia w surowicy i jego wpływu na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i sercowe.
białko osocza, ból brzucha, hemodializa, hipokalcemia, nudność, objaw niepożądany, pacjent dializowany, parathormon, parestezja, pobudliwość nerwowo-mięśniowa, przedawkowanie cynakalcetu, przewodnictwo mięśnia sercowego, przewodnictwo nerwowe, stężenie wapnia w surowicy, suplementacja wapnia, tężyczka, witamina D, wymioty, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Remolexam 7,5 mg
Remolexam, zawierający meloksykam, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) stosowanym w dawce 7,5 mg (1 tabletka) raz na dobę, przyjmowanym doustnie podczas posiłku w celu zmniejszenia ryzyka podrażnienia przewodu pokarmowego. Terapia nie powinna przekraczać 7 dni bez konsultacji lekarskiej, co jest istotne dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania NLPZ. Tabletki posiadają linię podziału, umożliwiającą dzielenie dawki, co może być przydatne w indywidualizacji leczenia. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek niedializowanych, z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz u dzieci i młodzieży poniżej 16 lat. U pacjentów dializowanych z ciężką niewydolnością nerek dawka nie powinna przekraczać 7,5 mg na dobę.
choroba żołądkowo-jelitowa, ciężka niewydolność nerek, długoterminowa terapia, działanie niepożądane, laktoza jednowodna, lek przeciwbólowy, meloksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja laktozy, pacjent dializowany, pacjent pediatryczny, podrażnienie przewodu pokarmowego, sytuacja kliniczna, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – ZYX Bio 5 mg
Lewocetyryzyna dichlorowodorek w leku ZYX Bio 5 mg w formie tabletek powlekanych wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wieku pacjenta oraz funkcji nerek. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat oraz dzieci od 6 do 12 lat przyjmują standardowo 5 mg (1 tabletka) raz na dobę. U dzieci poniżej 6 lat stosowanie tabletek nie jest zalecane ze względu na brak możliwości dostosowania dawki, a u dzieci poniżej 2 lat lek jest przeciwwskazany. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy modyfikować na podstawie klirensu kreatyniny (Clkr), obliczanego według wzoru: Clkr = [140 – wiek (lata)] x masa ciała (kg) / (72 x stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)) x 0,85 dla kobiet. Dawkowanie u dorosłych z zaburzeniami nerek przedstawia się następująco: Clkr ≥ 80 ml/min – 1 tabletka raz na dobę; 50–79 ml/min – 1 tabletka raz na dobę; 30–49 ml/min – 1 tabletka co drugi dzień; < 30 ml/min – 1 tabletka co trzeci dzień; < 10 ml/min (schyłkowa niewydolność nerek, dializowani) – lek przeciwwskazany.
cetyryzyna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lewocetyryzyna dichlorowodorek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, pacjent dializowany, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, schyłkowa niewydolność nerek, tabletka powlekana, terapia przeciwhistaminowa, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Moloxin 400 mg/250 ml
Lek Moloxin zawiera chlorowodorek moksyfloksacyny w stężeniu 1,6 mg/ml, co odpowiada dawce 400 mg w 250 ml roztworu do infuzji dożylnej podawanej raz na dobę. Terapia obejmuje leczenie pozaszpitalnego zapalenia płuc (7-14 dni) oraz powikłanych zakażeń skóry i tkanki podskórnej (7-21 dni), z możliwością przejścia na doustną formę leku po odpowiednio 4 i 6 dniach terapii dożylnej, jeśli stan kliniczny pacjenta na to pozwala. Roztwór ma pH 5,5-6,5, osmolalność 250-300 mosmol/kg oraz zawiera 811,9 mg sodu na butelkę, co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Infuzja powinna trwać 60 minut, a w uzasadnionych przypadkach można stosować podawanie przez dren typu „T” z kompatybilnymi roztworami.
chlorowodorek moksyfloksacyny, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dieta z kontrolowaną zawartością sodu, hemodializa, infuzja dożylna, moksyfloksacyna, niewydolność nerek, osmolalność, pacjent dializowany, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła dializoterapia, roztwór do infuzji, terapia sekwencyjna, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Moilec 7,5 mg
Dawkowanie meloksykamu w postaci tabletek Moilec 7,5 mg powinno być ustalane indywidualnie, z zaleceniem standardowej dawki 7,5 mg (1 tabletka) raz na dobę, przyjmowanej podczas posiłku w celu zmniejszenia ryzyka podrażnień przewodu pokarmowego. Całkowitą dawkę dobową należy podać jednorazowo, co zapewnia stabilny poziom leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na minimalizację działań niepożądanych poprzez stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas, nie dłużej niż 7 dni bez konsultacji lekarskiej. U pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów wskazane jest okresowe monitorowanie odpowiedzi na leczenie i konieczności kontynuacji terapii. Lek jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży poniżej 16 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
choroba zwyrodnieniowa stawów, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, działanie niepożądane, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, lek przeciwzapalny, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, podrażnienie przewodu pokarmowego, terapia objawowa, układ sercowo-naczyniowy, wywiad medyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cardilopin 5 mg
Cardilopin (amlodypina bezylan) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz dławicy piersiowej, z dawką początkową u dorosłych wynoszącą 5 mg raz na dobę, którą można zwiększyć do maksymalnie 10 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów geriatrycznych zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki, stosując standardowe dawkowanie 5-10 mg/dobę. W przypadku łagodnych i umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka początkowa powinna wynosić 2,5 mg/dobę, z ostrożnym zwiększaniem do 5-10 mg/dobę, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby dawka początkowa to 2,5 mg/dobę, z bardzo powolnym zwiększaniem do maksymalnie 5 mg/dobę pod ścisłą kontrolą. U chorych z niewydolnością nerek, w tym dializowanych, stosuje się standardowe dawkowanie 5-10 mg/dobę, gdyż stężenie amlodypiny w surowicy nie koreluje ze stopniem uszkodzenia nerek, a lek nie jest usuwany podczas dializy.
amlodypina, badania farmakokinetyczne, dławica piersiowa, działanie hipotensyjne, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki alfa-adrenolityczne, leki beta-adrenolityczne, leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, leki przeciwdławicowe, nadciśnienie tętnicze, pacjent dializowany, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, sok grejpfrutowy, stężenie amlodypiny w surowicy, terapia skojarzona, tiazydowe leki moczopędne, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levocetirizine Hasco 0,5 mg/ml
Lewocetyryzyna w dawce 5 mg (10 ml roztworu) raz na dobę jest zalecana dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat oraz dzieci w wieku 6-12 lat z prawidłową czynnością nerek. Dzieci 2-6 lat powinny otrzymywać 2,5 mg dziennie podzielone na dwie dawki po 1,25 mg (2,5 ml roztworu dwa razy na dobę). Leku nie zaleca się stosować u dzieci poniżej 2 lat z powodu braku danych klinicznych. U osób starszych z prawidłową czynnością nerek stosuje się standardową dawkę, natomiast u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny (Clkr), obliczanym według wzoru: Clkr = [140 – wiek (lata)] × masa ciała (kg) / (72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)) (× 0,85 dla kobiet). Dawkowanie u dorosłych z zaburzeniami nerek przedstawia się następująco: Clkr ≥ 80 ml/min – 5 mg raz na dobę, 50-79 ml/min – 5 mg raz na dobę, 30-49 ml/min – 5 mg co drugi dzień, < 30 ml/min – 5 mg co trzeci dzień, a przy Clkr < 10 ml/min lek jest przeciwwskazany. Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby bez niewydolności nerek nie wymagają zmiany dawkowania, natomiast w przypadku współistniejących zaburzeń dawkowanie dostosowuje się do stopnia niewydolności nerek.
ciężkie zaburzenia czynności nerek, działanie niepożądane, ekspozycja na alergeny, klirens kreatyniny, lekkie zaburzenia czynności nerek, lewocetyryzyna, niewydolność nerek, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, pacjent dializowany, prawidłowa czynność nerek, przewlekła pokrzywka, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, roztwór doustny, schorzenie alergiczne, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, terapia lewocetyryzyną, terapia schorzeń alergicznych, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib Reddy 3,5 mg
Bortezomib Reddy (3,5 mg, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań) wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne, które różnią się w zależności od drogi podania (dożylna IV vs podskórna SC), dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Po dożylnym podaniu dawki 1,0 mg/m² i 1,3 mg/m² u pacjentów ze szpiczakiem mnogim stężenia maksymalne (Cmax) wynosiły odpowiednio 57 ng/ml i 112 ng/ml, a po kolejnych dawkach utrzymywały się w zakresie 67-106 ng/ml (1,0 mg/m²) oraz 89-120 ng/ml (1,3 mg/m²). Podanie podskórne dawki 1,3 mg/m² skutkowało znacząco niższym Cmax (20,4 ng/ml) w porównaniu do dożylnego (223 ng/ml), przy zachowaniu równoważnej całkowitej ekspozycji (AUClast wskaźnik 0,99). Bortezomib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~83%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, CYP2C19 i CYP1A2, z powstaniem nieaktywnych metabolitów po deboronacji. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny (40-193 h), a klirens po pierwszej dawce jest wyższy (102-112 l/h) niż po kolejnych (15-32 l/h).
Badania kliniczne wykazały, że łagodne zaburzenia czynności wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę bortezomibu, natomiast umiarkowane i ciężkie zaburzenia powodują około 60% wzrost ekspozycji (AUC), co wymaga redukcji dawki i monitorowania. W przypadku zaburzeń czynności nerek (CrCL od ≥60 do <20 ml/min/1,73 m²) oraz u pacjentów dializowanych farmakokinetyka leku (AUC i Cmax) pozostaje porównywalna, nie wymaga więc modyfikacji dawkowania. U dzieci i młodzieży (2-16 lat) z ostrą białaczką limfoblastyczną lub mieloblastyczną klirens bortezomibu (średnia geometryczna 7,79 l/h/m²) oraz inne parametry farmakokinetyczne są podobne do dorosłych po uwzględnieniu powierzchni ciała, a wiek, masa ciała i płeć nie mają istotnego wpływu na klirens.
AUC, biorównoważność, bortezomib, Cmax, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, deboronacja, inhibitor proteasomu, izoenzymy cytochromu P450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, pacjent dializowany, podanie dożylne, podanie podskórne, powierzchnia ciała, redukcja dawki, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – MeloxiMed Forte 15 mg
Lek MeloxiMed Forte zawiera meloksykam w dawce 15 mg i jest przeznaczony do podania doustnego, z zaleceniem przyjmowania całkowitej dawki dobowej jednorazowo podczas posiłku w celu minimalizacji działań niepożądanych. Dawkowanie różnicuje się w zależności od wskazania: w zaostrzeniach choroby zwyrodnieniowej stawów początkowo 7,5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę; w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS) i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa (ZZSK) standardowo 15 mg/dobę, z opcją redukcji do 7,5 mg/dobę przy dobrej odpowiedzi klinicznej. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 15 mg. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 7,5 mg/dobę. Meloksykam jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16 lat oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (niedializowanych) i ciężką niewydolnością wątroby.
choroba zwyrodnieniowa stawów, dawka dobowa, działanie niepożądane, klirens kreatyniny, meloksykam, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, odpowiedź na leczenie, pacjent dializowany, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, reumatoidalne zapalenie stawów, terapia meloksykamem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie choroby zwyrodnieniowej stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Biwalirudyna – Przeciwwskazania stosowania
Biwalirudyna jest bezpośrednim inhibitorem trombiny stosowanym w terapii przeciwzakrzepowej, jednak jej podanie jest bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na biwalirudynę, hirudynę lub substancje pomocnicze. Przeciwwskazania obejmują także obecność czynnego krwawienia niezależnie od lokalizacji i nasilenia, zaburzenia hemostazy (wrodzone lub nabyte koagulopatie, trombocytopenia, dysfunkcje płytek krwi), ciężkie niestabilne nadciśnienie tętnicze oraz podostre bakteryjne zapalenie wsierdzia. Ponadto, biwalirudyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, definiowanymi jako GFR <30 ml/min, w tym u pacjentów dializowanych, ze względu na ryzyko kumulacji leku i wydłużenia działania przeciwkrzepliwego.
antagonista witaminy K, biwalirudyna, Biwalirudyna Accord, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynne krwawienie, dializoterapia, fondaparynuks, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hirudyna, inhibitor czynnika Xa, inhibitor trombiny, koagulopatia, leczenie przeciwzakrzepowe, nadwrażliwość, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent dializowany, powikłanie krwotoczne, trombocytopenia, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wegetacja bakteryjna, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie funkcji płytek krwi, zaburzenie hemostazy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symfaxin ER 37,5 mg
Symfaxin ER, zawierający chlorowodorek wenlafaksyny w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu (dawki 37,5 mg, 75 mg, 150 mg), jest stosowany w leczeniu epizodów dużej depresji, uogólnionych zaburzeń lękowych, fobii społecznej oraz lęku napadowego. W terapii depresji początkowa dawka wynosi 75 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 375 mg/dobę co około 2 tygodnie (minimum odstęp 4 dni w uzasadnionych przypadkach). Leczenie powinno trwać minimum 6 miesięcy od uzyskania remisji. W zaburzeniach lękowych i fobii społecznej dawka początkowa to również 75 mg/dobę, z maksymalnym zwiększeniem do 225 mg/dobę. W lęku napadowym terapia rozpoczyna się od 37,5 mg/dobę przez 7 dni, następnie 75 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 225 mg/dobę. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki i regularną ocenę efektywności terapii.
chlorowodorek wenlafaksyny, działanie niepożądane, epizod dużej depresji, fobia społeczna, GFR, hemodializa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, objaw odstawienny, pacjent dializowany, przekaźnik nerwowy, remisja, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, uogólnione zaburzenie lękowe, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cinacalcet Sandoz 90 mg
Przedawkowanie cynakalcetu (Cinacalcet Sandoz) prowadzi do istotnych zaburzeń gospodarki wapniowej, przede wszystkim hipokalcemii, wynikającej z nadmiernego obniżenia stężenia parathormonu. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów dializowanych dawki do 300 mg/dobę nie wywoływały istotnych działań niepożądanych, natomiast u pacjenta pediatrycznego dawka 3,9 mg/kg m.c./dobę spowodowała łagodne objawy ze strony przewodu pokarmowego (ból brzucha, nudności, wymioty). Hipokalcemia może manifestować się drętwieniem, mrowieniem kończyn, tężyczką oraz zaburzeniami rytmu serca, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
cynakalcet, drętwienie kończyn, elektrokardiogram, funkcja nerek, funkcja układu sercowo-naczyniowego, gospodarka wapniowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipokalcemia, monitoring kliniczny, pacjent dializowany, parathormon, poziom wapnia we krwi, skurcz mięśni, stężenie wapnia w surowicy, stężenie wapnia w surowicy krwi, stężenie wapnia we krwi, suplementacja wapnia, tężyczka, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności układu nerwowego, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ramladio 5 mg + 10 mg
Ramladio to preparat złożony zawierający ramipryl i amlodypinę, dostępny w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Lek nie jest wskazany do inicjacji leczenia, a pacjent powinien być wcześniej ustabilizowany na oddzielnych składnikach. Dawkowanie ustala się na podstawie dotychczas stosowanych dawek, przy czym w trakcie terapii modyfikacje dawkowania poszczególnych składników należy przeprowadzać oddzielnie. Szczególną ostrożność wymaga stosowanie u pacjentów przyjmujących leki moczopędne, z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥60 ml/min: dawka początkowa ramiprylu 2,5 mg, maksymalna 10 mg; 30-60 ml/min: 2,5 mg i maks. 5 mg; 10-30 ml/min: 1,25 mg i maks. 5 mg; pacjenci hemodializowani: 1,25 mg, maks. 5 mg podawane po dializie) oraz u osób z zaburzeniami czynności wątroby, gdzie maksymalna dawka ramiprylu wynosi 2,5 mg/dobę, a eliminacja amlodypiny może być wydłużona. U pacjentów w podeszłym wieku zaleca się ostrożne zwiększanie dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 18 lat oraz u bardzo starszych i wyniszczonych pacjentów.
amlodypina, czynność nerek, działanie niepożądane, eliminacja amlodypiny, interakcja lekowa, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, odwodnienie, pacjent dializowany, pacjent hemodializowany, przeciwwskazanie, ramipryl, sok grejpfrutowy, stężenie potasu, substancja czynna, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Poltram 100 50 mg/ml
Preparat Poltram zawierający tramadolu chlorowodorek w stężeniu 50 mg/ml stosowany jest w terapii bólu z indywidualnym dostosowaniem dawki. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat zalecana dawka wynosi 50-100 mg co 4-6 godzin, z maksymalną dawką dobową 400 mg, z możliwością zwiększenia jedynie w wyjątkowych sytuacjach klinicznych. U dzieci powyżej 1 roku życia dawka jednorazowa to 1-2 mg/kg masy ciała, z maksymalną dawką dobową 8 mg/kg m.c., nie przekraczającą 400 mg. U pacjentów do 75 roku życia bez niewydolności narządowej zwykle nie wymaga się modyfikacji dawkowania, natomiast u osób powyżej 75 lat oraz u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby konieczne jest wydłużenie odstępów między dawkami ze względu na opóźnioną eliminację leku. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością tych narządów.
dawka dobowa, dolegliwość bólowa, eliminacja leku, infuzja dożylna, lekozależność, nadużywanie leków, niewydolność narządowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, podanie dożylne, podanie podskórne, Poltram, rozcieńczalnik do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, terapia tramadolem, tramadolu chlorowodorek, uśmierzanie bólu, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Alerzina 10 mg
Alerzina zawiera cetyryzynę dichlorowodorek w dawce 10 mg w formie tabletek powlekanych, które można dzielić na pół. Dawkowanie jest zróżnicowane w zależności od wieku i stanu pacjenta: dzieci 6-12 lat otrzymują 5 mg dwa razy na dobę (połowa tabletki), młodzież powyżej 12 lat i dorośli 10 mg raz na dobę. U osób starszych z prawidłową czynnością nerek oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki. W przypadku współistnienia dysfunkcji nerek i wątroby dawkowanie należy dostosować zgodnie z wytycznymi dla zaburzeń nerek, gdyż cetyryzyna jest głównie wydalana przez nerki.
cetyryzyna dichlorowodorek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfunkcja wątroby, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, pacjent dializowany, schyłkowa choroba nerek, stężenie kreatyniny, tabletka powlekana, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin Polpharma 50 mg
Sytagliptyna w terapii cukrzycy stosowana jest w standardowej dawce 100 mg raz na dobę, dostępna w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie leczenia, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W terapii skojarzonej z metforminą i/lub agonistą receptora PPARγ dawki tych leków pozostają bez zmian, a sytagliptyna dodawana jest w dawce 100 mg/dobę. Natomiast przy jednoczesnym stosowaniu pochodnych sulfonylomocznika lub insuliny zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć lek jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu.
agonista receptora PPARγ, compliance pacjenta, cukrzyca, dawka sytagliptyny, dializa, farmakokinetyka leku, funkcja nerek, GFR, hipoglikemia, insulina, metformina, niewydolność wątroby, pacjent dializowany, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Moksonidyna – Właściwości farmakokinetyczne
Moksonidyna, substancja czynna leków Physiotens 0,2 i 0,4, charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 88% po podaniu doustnym oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (tmax ~1 godzina). Wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~7,2%), co sprzyja dostępności farmakologicznej i minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Metabolizm jest ograniczony, z dominującym metabolitem – odwodornioną moksonidyną, której aktywność farmakodynamiczna stanowi około 10% aktywności substancji macierzystej. Eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową, z wydalaniem 78% dawki w postaci niezmienionej oraz 13% jako metabolit, a okres półtrwania substancji macierzystej wynosi około 2,5 godziny, co determinuje schemat dawkowania w terapii nadciśnienia tętniczego. Parametry farmakokinetyczne u pacjentów z nadciśnieniem są zbliżone do zdrowych ochotników, a u osób starszych zmiany nie mają znaczenia klinicznego. Lek nie jest zalecany u dzieci z powodu braku danych farmakokinetycznych.
aktywność farmakodynamiczna, biodostępność, biotransformacja, ciężka niewydolność nerek, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, hemodializa, klirens kreatyniny, kumulacja leku, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, odwodorniona moksonidyna, okres półtrwania, pacjent dializowany, Physiotens, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi dynamicznej, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ansifora 50 mg
Ansifora (sytagliptyna) jest stosowana w dawce standardowej 100 mg raz na dobę, z możliwością kontynuacji dotychczasowych dawek metforminy i/lub agonistów receptora PPARγ w terapii skojarzonej. W przypadku łączenia z pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną zaleca się rozważenie redukcji ich dawek w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. W przypadku pominięcia dawki, pacjent powinien przyjąć lek jak najszybciej, unikając podwójnej dawki w tym samym dniu. Dawkowanie Ansifory wymaga dostosowania do stopnia niewydolności nerek, zgodnie z wartościami GFR: 100 mg raz na dobę przy GFR ≥ 45 do < 90 mL/min, 50 mg raz na dobę przy GFR ≥ 30 do < 45 mL/min, oraz 25 mg raz na dobę przy GFR < 30 mL/min, w tym u pacjentów dializowanych. Zaleca się ocenę czynności nerek przed i w trakcie terapii.
agonista receptora PPARγ, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, farmakokinetyka leku, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, nerkowa droga eliminacji, niewydolność nerek, pacjent dializowany, pochodna sulfonylomocznika, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, tabletka powlekana, terapia skojarzona z metforminą, wiek podeszły, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zalecenie terapeutyczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Melobax 15 15 mg
Meloksykam należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy okres, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. W leczeniu zaostrzenia choroby zwyrodnieniowej stawów dawka początkowa wynosi 7,5 mg/dobę (pół tabletki Melobax 15), którą w razie braku poprawy można zwiększyć do 15 mg/dobę (1 tabletka). W terapii reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa standardowa dawka to 15 mg/dobę, z możliwością redukcji do 7,5 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 15 mg. U pacjentów w podeszłym wieku oraz u osób z podwyższonym ryzykiem działań niepożądanych zaleca się dawkę 7,5 mg/dobę. Meloksykam jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 16 roku życia oraz u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek niedializowanych i ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.
choroba zwyrodnieniowa stawów, dawka dobowa, działania niepożądane, klirens kreatyniny, meloksykam, niewydolność nerek, pacjent dializowany, pacjent w podeszłym wieku, podanie doustne, podrażnienie przewodu pokarmowego, reumatoidalne zapalenie stawów, rowek dzielący, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaostrzenie choroby zwyrodnieniowej stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
Foskarnet – Dawkowanie i sposób podawania
Foskarnet sodowy sześciowodny jest lekiem podawanym wyłącznie dożylnie, stosowanym głównie w terapii zakażeń wirusem cytomegalii (CMV) oraz opornych na acyklowir zakażeń wirusem opryszczki pospolitej. W leczeniu indukcyjnym CMV zalecane dawki to 60 mg/kg mc. co 8 godzin (infuzja min. 1 godz.) lub 90 mg/kg mc. co 12 godzin (infuzja min. 2 godz.). Terapia podtrzymująca obejmuje dawki 90-120 mg/kg mc. raz na dobę (infuzja 2 godziny), z możliwością zwiększenia dawki w przypadku progresji zapalenia siatkówki. W zakażeniach HSV opornych na acyklowir stosuje się dawkę 40 mg/kg mc. co 8 godzin (infuzja min. 1 godz.). Dawkowanie wymaga dostosowania do klirensu kreatyniny, z tabelarycznym schematem modyfikacji dawkowania w zależności od stopnia niewydolności nerek. U pacjentów z klirensem kreatyniny <0,4 mL/min/kg leczenie nie jest zalecane. Monitorowanie czynności nerek jest obligatoryjne, a u osób w podeszłym wieku należy szczególnie uwzględnić obliczenie klirensu kreatyniny mimo prawidłowego stężenia kreatyniny w surowicy.
chlorek sodu, diureza, farmakokinetyka, foskarnet sodowy sześciowodny, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, oporność na acyklowir, pacjent dializowany, reepitelializacja, stężenie kreatyniny, terapia indukcyjna, terapia podtrzymująca, wirus opryszczki pospolitej, zaburzenie czynności nerek, zakażenie CMV, zapalenie siatkówki