interakcja farmakodynamiczna
Interakcja farmakodynamiczna to rodzaj interakcji między lekami, w której jeden lek modyfikuje efekt farmakologiczny innego leku bez wpływu na jego stężenie w organizmie. Jest to zjawisko odmienne od interakcji farmakokinetycznej, która dotyczy zmian w stężeniu leku w organizmie.
Mechanizmy interakcji farmakodynamicznych obejmują: działanie na ten sam receptor (synergizm lub antagonizm), modyfikację równowagi fizjologicznej, czy wpływ na te same układy biochemiczne. Mogą one prowadzić do wzmocnienia działania terapeutycznego (np. połączenie beta-blokerów i inhibitorów ACE w leczeniu nadciśnienia), nasilenia działań niepożądanych (np. jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT) lub osłabienia efektu terapeutycznego.
Interakcje farmakodynamiczne występują szczególnie często u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie, zwłaszcza w populacji geriatrycznej. Wiedza o tych interakcjach jest kluczowa w codziennej praktyce klinicznej, gdyż pozwala na świadome wykorzystanie synergizmu leków lub unikanie niebezpiecznych połączeń.
Przewidywanie interakcji farmakodynamicznych opiera się na znajomości mechanizmów działania leków oraz ich profilu farmakologicznego. W przeciwieństwie do interakcji farmakokinetycznych, które można monitorować przez pomiar stężenia leku, interakcje farmakodynamiczne ocenia się głównie poprzez obserwację efektów klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Akarboza – Interakcje
Akarboza, jako inhibitor α-glukozydazy, hamuje trawienie węglowodanów w przewodzie pokarmowym, co skutkuje zmniejszeniem poposiłkowego wzrostu glikemii. Nie wywołuje hipoglikemii samodzielnie, jednak w terapii skojarzonej z pochodnymi sulfonylomocznika, metforminą lub insuliną może dojść do hipoglikemii wymagającej korekty dawkowania tych leków. W przypadku ostrej hipoglikemii podczas stosowania akarbozy, sacharoza (cukier trzcinowy) jest nieskuteczna ze względu na spowolniony metabolizm sacharozy do glukozy i fruktozy; zaleca się podanie czystej glukozy (dekstrozy). Ponadto, akarboza może osłabiać działanie leków takich jak digoksyna (wymaga monitorowania stężenia), a jej skuteczność może być zmniejszona przez jednoczesne stosowanie absorbentów jelitowych (kolestyramina, węgiel aktywny) oraz enzymów trawiennych (amylaza, pankreatyna). Współistniejące leki o działaniu hiperglikemizującym (np. diuretyki tiazydowe, kortykosteroidy, estrogeny, hormony tarczycy, fenytoina, kwas nikotynowy, blokery kanału wapniowego, izoniazyd) mogą osłabiać efekt akarbozy, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii.
amylaza, biodostępność digoksyny, bloker kanału wapniowego, dekstroza, digoksyna, diuretyk tiazydowy, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwhiperglikemiczne, enzym trawienny, estrogen, fenotiazyna, fenytoina, glukoneogeneza wątrobowa, glukoza, hormon tarczycy, inhibitor alfa-glukozydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, kolestyramina, kortykosteroid, kwas nikotynowy, lek hipoglikemizujący, lek moczopędny, neomycyna, ostra hipoglikemia, pankreatyna, pochodna sulfonylomocznika, sacharoza, węgiel aktywny, wstrząs hipoglikemiczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apiolin 50 mg
Apiolin (sertralina) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na sertralinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (80 mg w tabletce 50 mg oraz 159 mg w tabletce 100 mg), co jest istotne u osób z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie sertraliny z nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym i hipertermią. Zaleca się zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii inhibitorem MAO przed rozpoczęciem leczenia sertraliną oraz co najmniej 7-dniowego odstępu po odstawieniu sertraliny przed włączeniem inhibitora MAO.
całkowity niedobór laktazy, drżenie mięśniowe, działanie niepożądane, farmakoterapia, fentanyl, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lit, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja cukru, nietolerancja galaktozy, pimozyd, pobudzenie psychoruchowe, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, SNRI, SSRI, tramadol, tryptan, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Strychnos nux-vomica – Przeciwwskazania stosowania
Preparaty zawierające Strychnos nux-vomica, takie jak Vomitusheel w homeopatycznym rozcieńczeniu D4 (1:10 000), są przeciwwskazane u kobiet w ciąży, pacjentów z nadwrażliwością na składnik oraz u osób z przeciwwskazaniami do spożycia etanolu, którego stężenie w preparacie wynosi 35% (v/v). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby, uzależnionych od alkoholu oraz u chorych z padaczką. Ponadto, ze względu na możliwe interakcje farmakodynamiczne, preparat nie powinien być stosowany jednocześnie z lekami działającymi ośrodkowo.
Aethusa cynapium, Apomorphinum hydrochloricum, choroba wątroby, ciąża, Colchicum autumnale, etanol, interakcja farmakodynamiczna, lek o działaniu ośrodkowym, nadwrażliwość, padaczka, Psychotria ipecacuanha, reakcja alergiczna, rozcieńczenie homeopatyczne, Strychnos ignatii, Strychnos nux vomica, trymestr ciąży, uzależnienie od alkoholu, Vomitusheel - Leksykon leków
Interakcje leku – Toramat 200 mg
Topiramat, substancja czynna leku Toramat, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Nie wpływa znacząco na stężenia większości leków przeciwpadaczkowych (LPP) w osoczu, z wyjątkiem możliwego zwiększenia stężenia fenytoiny u niektórych pacjentów, co wiąże się z hamowaniem enzymu CYP2C19. Fenytoina i karbamazepina mogą obniżać stężenie topiramatu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Topiramat zmniejsza ekspozycję na etynyloestradiol (w dawkach 200-800 mg/dobę), co obniża skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji mechanicznej. Ponadto, topiramat wpływa na farmakokinetykę leków przeciwcukrzycowych (metformina, pioglitazon, glibenklamid), co wymaga ścisłego monitorowania kontroli glikemii. Współpodawanie z hydrochlorotiazydem (HCTZ) zwiększa stężenie topiramatu (Cmax o 27%, AUC o 29%) i potęguje ryzyko hipokaliemii.
AUC, czas protrombinowy, depresja OUN, działanie niepożądane neurologiczne, encefalopatia, enzym CYP2C19, hiperamonemia, hipokaliemia, hipotermia, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor CYP2C19, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica nerkowa, lek przeciwpadaczkowy, napad padaczkowy, padaczka, stężenie fenytoiny, topiramat, zaburzenie afektywne dwubiegunowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Neurol 0,25 0,25 mg
Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, alprazolam nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) w połączeniu z opioidami, lekami przeciwpsychotycznymi, nasennymi, uspokajającymi, przeciwdepresyjnymi, przeciwdrgawkowymi, znieczulającymi oraz przeciwhistaminowymi o działaniu sedacyjnym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z opioidami, które zwiększa ryzyko depresji oddechowej i uzależnienia psychicznego. Farmakokinetycznie alprazolam metabolizowany jest przez CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, itrakonazol, nefazodon, fluwoksamina) mogą podwoić AUC alprazolamu, co wymaga zmniejszenia dawki. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (fluoksetyna, sertralina, diltiazem, makrolidy) również zwiększają stężenie alprazolamu, wymagając ostrożności. Induktorzy CYP3A4 mogą obniżać stężenie leku, osłabiając jego efekt terapeutyczny. Interakcje z rytonawirem są złożone i zależne od czasu stosowania, co wymaga modyfikacji dawkowania lub przerwania terapii.
alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas gamma-aminomasłowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, niewydolność oddechowa, okres półtrwania, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, sedacja, środek znieczulający, toksyczność digoksyny, układ GABA-ergiczny, zaburzenie poznawcze - Leksykon substancji czynnych
Wirus zapalenia wątroby typu A – Interakcje
Wirus zapalenia wątroby typu A (HAV) w szczepionkach inaktywowanych wykazuje minimalne klinicznie istotne interakcje z innymi produktami leczniczymi. Jednoczesne podanie szczepionek przeciw WZW A z immunoglobulinami jest możliwe, pod warunkiem stosowania oddzielnych strzykawek i różnych miejsc iniekcji, choć może to skutkować obniżeniem miana przeciwciał przy zachowaniu odsetka seroprotekcji. Szczepionki przeciw WZW A mogą być bezpiecznie podawane jednocześnie z wieloma innymi szczepionkami (m.in. przeciw durowi brzusznemu, WZW B, żółtej gorączce, tężcowi, odrze, śwince, różyczce, ospie wietrznej, pneumokokom, polio, Hib) bez wpływu na odpowiedź immunologiczną, pod warunkiem stosowania różnych miejsc wstrzyknięć i osobnych strzykawek. U pacjentów z immunosupresją lub zaburzeniami układu odpornościowego odpowiedź na szczepienie może być osłabiona, co wymaga monitorowania i ewentualnego podania dodatkowej dawki.
choroba nowotworowa, choroba wątroby, dur brzuszny, Haemophilus influenzae, immunoglobulina, immunosupresja, inaktywowany wirus, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja immunologiczna, lek immunosupresyjny, miano przeciwciał, odpowiedź immunologiczna, odra-świnka-różyczka, ospa wietrzna, przewlekłe nadużywanie alkoholu, seroprotekcja, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka przeciwko pneumokokom, szczepionka przeciwko polio, terapia immunosupresyjna, tężec, toksoid błoniczy, układ immunologiczny, wirus zapalenia wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenie układu immunologicznego, żółta gorączka - Leksykon leków
Interakcje leku – Procto-Hemolan 400 mg + 40 mg
Produkt leczniczy Procto-Hemolan w postaci czopków zawiera trybenozyd (400 mg) oraz lidokainę (40 mg) i nie wykazuje udokumentowanych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami. Ze względu na miejscowe stosowanie i ograniczone wchłanianie ogólnoustrojowe, ryzyko klinicznie istotnych interakcji jest minimalne. Teoretycznie lidokaina może wchodzić w interakcje z lekami miejscowo znieczulającymi, antyarytmicznymi klasy I oraz blokerami kanałów sodowych, a trybenozyd może potencjalnie nasilać działanie innych NLPZ, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających te zjawiska. Ponadto, nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji z alkoholem, choć ryzyko takich interakcji jest oceniane jako niskie.
beta-adrenolityk, bloker kanału sodowego, działanie przeciwzapalne, enzym CYP1A2, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, lek antyarytmiczny, lek antyarytmiczny klasy I, lek kardiologiczny, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, ośrodkowy układ nerwowy, trybenozyd, trybenozyd i lidokaina, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Valdocef 250 mg/5 ml
Cefadroksyl, jako antybiotyk beta-laktamowy z grupy cefalosporyn, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Antybiotyki bakteriostatyczne (tetracykliny, erytromycyna, sulfonamidy, chloramfenikol) wykazują antagonizm wobec bakteriobójczego działania cefadroksylu, co czyni ich jednoczesne stosowanie przeciwwskazanym. Ponadto, kojarzenie cefadroksylu z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy (np. gentamycyna, amikacyna), polimyksyna B, kolistyna oraz wysokie dawki diuretyków pętlowych (np. furosemid), zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek i powinno być unikane. W terapii skojarzonej z lekami przeciwkrzepliwymi (warfaryna, heparyny, NOAC) i przeciwpłytkowymi (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel) konieczne jest częste monitorowanie parametrów krzepnięcia ze względu na podwyższone ryzyko krwawień.
agregacja płytek krwi, amikacyna, aminoglikozyd, antagonista witaminy K, antagonizm lekowy, antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotyk beta-laktamowy, biodostępność leku, cefalosporyna, chloramfenikol, cholestyramina, diuretyk pętlowy, doustny antykoagulant, działanie niepożądane, erytromycyna, furosemid, gentamycyna, grupa metylotiotetrazolowa, heparyna drobnocząsteczkowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanalik nerkowy, kłębuszki nerkowe, klopidogrel, kolistyna, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, nefrotoksyczność, polimyksyna B, powikłanie krwotoczne, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamid, tetracyklina, warfaryna, zawiesina doustna - Leksykon leków
Interakcje leku – Vividrin 20 mg/ml
Kromoglikan disodowy zawarty w preparacie Vividrin 20 mg/ml wykazuje minimalną absorpcję systemową po podaniu miejscowym, co przekłada się na brak klinicznie istotnych interakcji z lekami ogólnoustrojowymi. W przypadku jednoczesnego stosowania z innymi kroplami do oczu zaleca się zachowanie 15-minutowego odstępu między aplikacjami, aby uniknąć wypłukiwania leku i zapewnić optymalną skuteczność terapeutyczną. Preparat zawiera benzalkoniowy chlorek (0,1 mg/ml, tj. 0,00306 mg/kropla), który może wchłaniać się w miękkie soczewki kontaktowe, dlatego stosowanie kropli podczas noszenia soczewek jest niewskazane.
absorpcja systemowa, alergiczne zapalenie spojówek, benzalkoniowy chlorek, degranulacja komórek tucznych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kromoglikan disodowy, łzawienie oczu, mediatory reakcji alergicznej, miękkie soczewki kontaktowe, preparat okulistyczny, produkt leczniczy, przekrwienie oka, stabilizator komórek tucznych, świąd oka, worek spojówkowy - Leksykon substancji czynnych
Hydrargyrum – Interakcje
Hydrargyrum biiodatum D12, obecny w preparacie Euphorbium S w formie aerozolu do nosa, charakteryzuje się bardzo wysokim rozcieńczeniem homeopatycznym (D12, tj. 1:10^12), co skutkuje ekstremalnie niską zawartością substancji aktywnej. W związku z tym, nie zaobserwowano żadnych interakcji farmakodynamicznych ani farmakokinetycznych z innymi lekami, w tym z grup stosowanych w terapii chorób układu sercowo-naczyniowego, lekami przeciwbólowymi, przeciwzapalnymi, antybiotykami, lekami przeciwhistaminowymi, przeciwwirusowymi, a także z lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Miejscowa aplikacja w postaci aerozolu do nosa dodatkowo ogranicza absorpcję systemową, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakologicznych.
absorpcja ogólnoustrojowa, aerozol do nosa, charakterystyka produktu leczniczego, Euphorbium S, hydrargyrum, Hydrargyrum biiodatum, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, interakcja systemowa, lek przeciwbólowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, produkt homeopatyczny, produkt ziołowy, rozcieńczenie homeopatyczne, środek diagnostyczny, suplement diety, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Dimethyl fumarate Teva 120 mg
Fumaran dimetylu, metabolizowany głównie przez esterazy i cykl kwasów trikarboksylowych bez udziału układu CYP450, wykazuje specyficzny profil interakcji farmakologicznych. Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania z lekami przeciwnowotworowymi i immunosupresyjnymi, co wymaga ostrożności ze względu na potencjalne zwiększenie immunosupresji. Krótkotrwałe dożylne kortykosteroidy stosowane w rzutach stwardnienia rozsianego nie zwiększają istotnie ryzyka zakażeń. Szczepionki inaktywowane można podawać bezpiecznie, natomiast szczepionki żywe atenuowane są przeciwwskazane z powodu ryzyka zakażeń. Jednoczesne stosowanie innych pochodnych kwasu fumarowego jest niewskazane ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia i działań niepożądanych. Interferon beta-1a i octan glatirameru nie wpływają na farmakokinetykę fumaranu dimetylu.
aminoglikozyd, białkomocz, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane przewodu pokarmowego, fumaran dimetylu, fumaran monometylu, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interferon beta-1a, kortykosteroid dożylny, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwnowotworowy, niepegylowany interferon, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norgestymat i etynyloestradiol, octan glatirameru, otoczka dojelitowa, pochodna kwasu fumarowego, progestagen, rzut stwardnienia rozsianego, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, szczepionka inaktywowana, szczepionka przeciwko meningokokom, szczepionka przeciwko pneumokokom, szczepionka żywa atenuowana, toksoid tężcowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtor 30 mg
Mirtazapina, zawarta w preparacie Mirtor, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie mirtazapiny z inhibitorami MAO, wymagające 2-tygodniowego odstępu między terapiami, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Równoczesne podawanie z lekami serotoninergicznymi (m.in. SSRI, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) może prowadzić do zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Mirtazapina nasila działanie leków uspokajających (benzodiazepiny, opioidy, leki przeciwpsychotyczne, przeciwhistaminowe H1), a także może zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi lub antybiotykami. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina może podnosić INR u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga monitorowania tego parametru. Ponadto, alkohol nasila depresyjny wpływ mirtazapiny na OUN, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii.
amitryptylina, antagonista receptora H1, azolowy środek przeciwgrzybiczny, benzodiazepiny, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenelzyna, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, komorowe zaburzenia rytmu serca, L-tryptofan, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek uspokajający, lek wydłużający odstęp QTc, linezolid, lit, mirtazapina, moklobemid, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sole litu, torsade de pointes, tramadol, tranylcypromina, tryptany, warfaryna, wartość INR, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rasagilina Synthon 1 mg
Produkt leczniczy Rasagilina Synthon zawiera substancję czynną rasagilinę w postaci winianu rasagiliny, w dawce 1 mg na tabletkę. Tabletki mają charakterystyczny wygląd: białe lub białawe, podłużne (około 11,5 mm x 6 mm), obustronnie wypukłe, z oznaczeniami „R9SE” i cyfrą „1”. Skład pomocniczy obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kwas winowy, skrobię kukurydzianą i talk, które wpływają na właściwości mechaniczne, stabilność i rozpad tabletki. Lek jest dostępny w opakowaniach zawierających od 7 do 112 tabletek, pakowanych w blistry wielowarstwowe OPA/Aluminium/PVC/Aluminium lub PVC/PVDC/Aluminium. Produkt należy przechowywać w temperaturze nieprzekraczającej 25°C, a okres ważności wynosi 30 miesięcy od daty produkcji.
blister OPA/Aluminium/PVC/Aluminium, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas stearynowy, kwas winowy, niezgodność farmaceutyczna, podanie doustne, rasagilina, skrobia kukurydziana, skrobia żelowana kukurydziana, substancja rozsadzająca, substancja wypełniająca, tabletka, talk, winian rasagiliny - Leksykon leków
Interakcje leku – Lignocainum Jelfa 20 mg/g
Lidokaina w preparacie Lignocainum Jelfa (20 mg/g) wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z lekami zwiotczającymi mięśnie poprzecznie prążkowane, co może prowadzić do nasilenia efektu zwiotczenia i zwiększonego ryzyka zaburzeń oddechowych. Ponadto, lidokaina osłabia działanie sulfonamidów, zmniejszając ich skuteczność przeciwbakteryjną. W przypadku jednoczesnego stosowania lidokainy miejscowo z alkoholem etylowym, istnieje ryzyko zwiększonego wchłaniania lidokainy do krwiobiegu, co może nasilać działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz układu sercowo-naczyniowego. Interakcje z beta-adrenolitykami i lekami antyarytmicznymi klasy I są możliwe, ale przy miejscowym stosowaniu mają niskie znaczenie kliniczne.
alkohol etylowy, beta-adrenolityk, blok nerwowo-mięśniowy, bradykardia, chinidyna, działanie ogólnoustrojowe, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kanał sodowy, kardiotoksyczność, lek antyarytmiczny, lek zwiotczający mięśnie, lidokaina, Lignocainum Jelfa, metylu parahydroksybenzoesan, ośrodkowy układ nerwowy, pankuronium, płytka nerwowo-mięśniowa, propafenon, propylu parahydroksybenzoesan, sulfonamid, układ przewodzący serca, układ sercowo-naczyniowy, wekuronium, zaburzenie oddechowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Clopizam 100 mg
Klozapina, substancja czynna leku Clopizam, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie klozapiny z lekami mielosupresyjnymi (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działającymi lekami przeciwpsychotycznymi w postaci depot ze względu na ryzyko neutropenii i agranulocytozy. Interakcje farmakodynamiczne obejmują nasilenie działania ośrodkowego (sedacja, zaburzenia poznawcze), działanie hipotensyjne (wzrost ryzyka incydentów hipotensyjnych), nasilone efekty przeciwcholinergiczne (np. zaparcia) oraz ryzyko napadów drgawkowych przy jednoczesnym stosowaniu z kwasem walproinowym. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane z powodu addytywnego działania depresyjnego na OUN, co może prowadzić do nasilenia sedacji, zaburzeń motorycznych, zapaści krążeniowej i depresji oddechowej.
alfa-adrenomimetyk, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepin, chloramfenikol, clopizam, cymetydyna, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cyprofloksacyna, cytalopram, depresja oddechowa, digoksyna, działanie mielosupresyjne, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, fenylobutazon, fenytoina, fluwoksamina, hamowanie OUN, hamowanie szpiku kostnego, hormonalny środek antykoncepcyjny, incydent hipotensyjny, induktor enzymu CYP, inhibitor CYP1A2, inhibitor enzymu CYP, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, karbamazepina, klozapina, kofeina, kwas walproinowy, lek cytotoksyczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny depot, majaczenie, napad drgawkowy, neutropenia, omeprazol, opioid, penicylamina, perazyna, ryfampicyna, sulfonamid, warfaryna, właściwość alfa-adrenolityczna, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon substancji czynnych
Teryparatyd – Interakcje
Teryparatyd, będący analogiem 34 N-końcowych aminokwasów ludzkiego parathormonu, wykazuje ograniczone klinicznie istotne interakcje farmakologiczne. Badania z udziałem 15 zdrowych osób wykazały, że pojedyncza dawka teryparatydu nie wpływa na działanie digoksyny, jednak ze względu na przejściowe zwiększenie stężenia wapnia w surowicy krwi (hiperkalcemia), istnieje umiarkowane ryzyko nasilenia toksyczności glikozydów naparstnicy. W związku z tym zaleca się monitorowanie stężenia wapnia oraz objawów toksyczności u pacjentów przyjmujących jednocześnie teryparatyd i glikozydy. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z hydrochlorotiazydem, raloksyfenem ani hormonalną terapią zastępczą, co nie wymaga modyfikacji dawkowania tych leków.
digoksyna, glikozydy naparstnicy, gospodarka wapniowa, hiperkalcemia, hiperkalcemia polekowa, homeostaza kostna, hormonalna terapia zastępcza, hydrochlorotiazyd, interakcja farmakodynamiczna, parathormon, raloksyfen, roztwór do wstrzykiwań, stężenie wapnia w surowicy, teryparatyd, toksyczność glikozydów naparstnicy - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin MSN 20 mg
Rozuwastatyna wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez wpływ na transportery OATP1B1 i BCRP, co może prowadzić do znacznego wzrostu ekspozycji leku i zwiększonego ryzyka miopatii. W przeciwieństwie do innych statyn, metabolizm rozuwastatyny przez cytochrom P450 jest minimalny, co ogranicza interakcje na tym poziomie. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie rozuwastatyny z cyklosporyną (7-krotny wzrost AUC, przeciwwskazane), inhibitorami proteazy (np. atazanawir/rytonawir – 3-krotny wzrost AUC), lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii WZW C (np. sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir – 7,4-krotny wzrost AUC) oraz fibratami (gemfibrozyl podwaja AUC i Cmax). W takich przypadkach zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg i dostosowanie dawki tak, aby nie przekroczyć ekspozycji odpowiadającej 40 mg rozuwastatyny bez interakcji.
alkohol etylowy, antagonista witaminy K, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, eltrombopag, enzym wątrobowy, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydynowy, miopatia, niewydolność nerek, norgestrel, pochodna kumaryny, rabdomioliza, regorafenib, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, tikagrelor, transporter OATP1B1, warfaryna, wodorotlenek glinu i magnezu, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Plerixafor MSN 20 mg/ml
Plerixafor MSN (20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje ograniczony potencjał do interakcji lekowych, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa terapii mobilizacji komórek macierzystych. Badania in vitro potwierdziły, że pleryksafor nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450, ani ich nie indukuje czy hamuje, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Ponadto, brak wpływu na glikoproteinę P eliminuje ryzyko interakcji związanych z transportem leków. W badaniach klinicznych wykazano, że stosowanie pleryksaforu w połączeniu z G-CSF oraz rytuksymabem u pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym nie wpływa negatywnie na bezpieczeństwo ani skuteczność mobilizacji komórek CD34+, co potwierdza niskie ryzyko interakcji terapeutycznych w tym schemacie.
alkohol etylowy, chłoniak nieziarniczy, cytochrom P-450, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, G-CSF, glikoproteina p, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, komórka CD34+, mobilizacja komórek CD34+, mobilizacja komórek macierzystych, pleryksafor, profil interakcji, rytuksymab, terapia skojarzona, transporter błonowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Dernilan –
Maść Dernilan zawiera kwas salicylowy w stężeniu 100 mg/100 g, co stanowi istotny czynnik ryzyka interakcji farmakodynamicznych, zwłaszcza u pacjentów stosujących jednocześnie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Kwas salicylowy może nasilać działanie terapeutyczne NLPZ, zwiększając potencjalne ryzyko działań niepożądanych, szczególnie przy aplikacji na duże powierzchnie skóry lub uszkodzoną skórę, gdzie absorpcja substancji czynnych jest zwiększona. Pozostałe składniki maści, takie jak alantoina (300 mg/100 g), nikotynamid (250 mg/100 g) oraz kamfora racemiczna (1 g/100 g), nie wykazują udokumentowanych interakcji, jednak zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów miejscowych, aby uniknąć potencjalnego wpływu na penetrację składników aktywnych.
absorpcja substancji czynnej, alantoina, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, kamfora, kamfora racemiczna, kwas salicylowy, lek keratolityczny, lek przeciwzakrzepowy, lek przeciwzapalny, maść Dernilan, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nikotynamid, penetracja składników, synergizm, złuszczanie - Leksykon leków
Interakcje leku – Fulvestrant medac 250 mg
Fulwestrant medac wykazuje istotne interakcje, które lekarze powinni uwzględnić podczas terapii. Ze względu na podobieństwo strukturalne do estradiolu, fulwestrant może powodować fałszywie podwyższone wyniki testów immunologicznych wykrywających poziom estradiolu, co może zaburzać diagnostykę hormonalną. W każdej dawce 500 mg (dwie ampułko-strzykawki) zawarte jest 1000 mg etanolu (100 mg/ml), co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek spożywających alkohol oraz u osób z chorobami wątroby lub uzależnieniem od alkoholu, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego i hepatotoksyczności. Ponadto, lek zawiera alkohol benzylowy (100 mg/ml) oraz benzylu benzoesan (150 mg/ml), które mogą kumulować się z innymi lekami zawierającymi te substancje pomocnicze, zwiększając ryzyko działań niepożądanych.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Espumisan 100 mg/ml 100 mg/ml
Espumisan 100 mg/ml to doustny preparat w postaci emulsji, zawierający symetykon – powierzchniowo czynny polidimetylosyloksan, o stężeniu 100 mg/ml. Produkt należy do grupy leków stosowanych w czynnościowych zaburzeniach przewodu pokarmowego, klasyfikowanych w kodzie ATC A03AX13 jako silikony. Mechanizm działania symetykonu polega na obniżeniu napięcia powierzchniowego pęcherzyków gazu w masach pokarmowych i śluzie przewodu pokarmowego, co prowadzi do ich pękania i ułatwia wchłanianie lub naturalne wydalanie gazów z przewodu pokarmowego. Preparat charakteryzuje się mlecznobiałą emulsją o niskiej lepkości, z możliwością stopniowej zmiany barwy na żółtawą, co jest typowe dla tej formy farmaceutycznej.
- Leksykon leków
Interakcje leku – Telmabax 40 mg
Telmisartan, substancja czynna preparatu Telmabax, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia digoksyny, gdyż telmisartan zwiększa jej Cmax o 49% i stężenie minimalne o 20%, co wymaga dostosowania dawki i ścisłej kontroli terapeutycznej. Ponadto, telmisartan może indukować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, eplerenon, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, inhibitorami ACE, NLPZ, lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus), heparyną oraz trimetoprimem. W takich przypadkach konieczne jest regularne monitorowanie poziomu potasu w surowicy, aby zapobiec poważnym powikłaniom elektrolitowym. Współistniejące stosowanie litu z telmisartanem może prowadzić do odwracalnego wzrostu stężenia litu i jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania.
antagonisty aldosteronu, antagonisty receptora angiotensyny II, diuretyki oszczędzające potas, furosemid, glikokortykosteroidy, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitory ACE, inhibitory COX-2, inhibitory kalcyneuryny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, leki immunosupresyjne, leki moczopędne oszczędzające potas, leki przeciwnadciśnieniowe, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada RAAS, stężenie digoksyny, suplementy potasu, telmisartan z digoksyną, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon substancji czynnych
Nalewka miętowa – Interakcje
Nalewka miętowa (Menthae piperitae tinctura) zawiera olejek miętowy w stężeniu ≥5,0%, ekstraktowany etanolem 90% (V/V) przy DER 1:19,7-21. Sama nalewka wykazuje ograniczone dane dotyczące klinicznie potwierdzonych interakcji, jednak istotne jest uwzględnienie wysokiej zawartości etanolu (80-86% v/v w kroplach miętowych), który może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), zwiększać ryzyko sedacji, zaburzeń psychomotorycznych oraz potencjalnej hepatotoksyczności przy długotrwałym stosowaniu. Preparaty złożone, takie jak Krople żołądkowe z papaweryną (etanol 67-74% obj.), zawierają dodatkowe składniki (nalewka kozłkowa, gorzka, dziurawiec, papaweryna), które mogą wchodzić w interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza nalewka z dziurawca, zwiększając ryzyko zespołu serotoninowego oraz obniżając skuteczność leków antyretrowirusowych, immunosupresyjnych, przeciwzakrzepowych, teofiliny i digoksyny.
Interakcje klinicznie istotne dotyczą głównie preparatów złożonych zawierających nalewkę miętową i dziurawca, gdzie mechanizmy obejmują indukcję cytochromu P450 i glikoproteiny P, prowadząc do obniżenia stężeń leków takich jak indinawir, cyklosporyna, warfaryna, teofilina i digoksyna (poziom istotności wysoki lub umiarkowany). Ponadto, mentol może hamować CYP2D6, potencjalnie zwiększając stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (niski poziom istotności). Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii nalewką miętową, ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwdepresyjnych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe) oraz monitorowanie stężeń leków immunosupresyjnych, przeciwzakrzepowych, antyretrowirusowych, teofiliny i digoksyny u pacjentów stosujących preparaty złożone. Przy stosowaniu nalewki z dziurawca w dawkach hiperforyny <1 mg/dzień i krótkotrwałym (<2 tyg.) czasie terapii ryzyko interakcji jest minimalne.
cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, dysfagia, etanol, glikoproteina p, hepatotoksyczność, indinawir, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krople żołądkowe z papaweryną, lek antyretrowirusowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwzakrzepowy, mentol, nadciśnienie tętnicze, nalewka gorzka, nalewka kozłkowa, nalewka miętowa, nalewka z dziurawca, olejek miętowy, ośrodkowy układ nerwowy, papaweryna, powikłanie zakrzepowe, teofilina, terapia antyretrowirusowa, warfaryna, zaburzenia termoregulacji, zespół serotoninowy