Interakcje leku
Toramat 200 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Topiramat, substancja czynna produktu leczniczego Toramat, wchodzi w liczne interakcje z innymi produktami leczniczymi, które należy uwzględnić podczas planowania terapii. Interakcje te mają charakter zarówno farmakokinetyczny, jak i farmakodynamiczny i mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku.¹

Wpływ topiramatu na inne leki przeciwpadaczkowe

Topiramat zazwyczaj nie powoduje klinicznie istotnych zmian stężeń innych leków przeciwpadaczkowych (LPP) w osoczu, gdy jest stosowany jednocześnie z fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, fenobarbitalem czy prymidonem. Wyjątek stanowią niektórzy pacjenci, u których dodanie topiramatu do leczenia fenytoiną może spowodować zwiększenie stężenia fenytoiny w osoczu.² Mechanizm tej interakcji prawdopodobnie związany jest z hamowaniem aktywności polimorficznego enzymu CYP2C19 przez topiramat. Z tego powodu zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu u wszystkich pacjentów leczonych tym lekiem, szczególnie gdy wystąpią objawy toksyczności.³

Badania interakcji u pacjentów z padaczką wykazały brak wpływu topiramatu na stężenie lamotryginy w osoczu przy dawkach topiramatu od 100 mg do 400 mg na dobę. Jednocześnie nie stwierdzono zmian stężenia topiramatu w osoczu podczas stosowania lub odstawiania lamotryginy.⁴

Należy pamiętać, że topiramat jest inhibitorem enzymu CYP2C19 i może wpływać na metabolizm innych substancji przetwarzanych przez ten enzym, takich jak diazepam, imipramina, moklobemid, proguanil czy omeprazol.⁵

Wpływ innych leków przeciwpadaczkowych na topiramat

Fenytoina i karbamazepina mogą obniżać stężenie topiramatu w osoczu, co może wymagać dostosowania dawki topiramatu w przypadku dodania lub odstawienia tych leków. Modyfikacja dawkowania powinna odbywać się stopniowo, aż do uzyskania właściwej odpowiedzi klinicznej.⁶

Z kolei kwas walproinowy nie powoduje klinicznie istotnych zmian stężeń topiramatu w osoczu, dlatego nie jest konieczne dostosowanie dawki topiramatu przy jednoczesnym stosowaniu tych leków.⁷

↔ = brak wpływu (zmiana ≤15%); ** = zwiększenie stężenia u pojedynczych pacjentów; ↓ = zmniejszenie stężenia; NB = nie badano

Interakcje z innymi grupami leków

Digoksyna

W badaniu pojedynczej dawki jednoczesne podanie topiramatu spowodowało zmniejszenie pola pod krzywą stężenia (AUC) digoksyny w osoczu o 12%. Kliniczne znaczenie tej obserwacji nie zostało ustalone. U pacjentów leczonych digoksyną, którym jednocześnie podaje się lub odstawia topiramat, zaleca się rutynowe monitorowanie stężenia digoksyny w surowicy.⁸

Hormonalne środki antykoncepcyjne

Topiramat może wpływać na skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych. W badaniach klinicznych wykazano, że topiramat w dawkach 200-800 mg/dobę powoduje zależne od dawki zmniejszenie ekspozycji na etynyloestradiol (EE), natomiast nie wpływa istotnie na ekspozycję na noretyndron (NET).⁹

Kobiety stosujące hormonalne środki antykoncepcyjne o działaniu ogólnoustrojowym wraz z produktem Toramat powinny być świadome możliwego zmniejszenia skuteczności antykoncepcji i zwiększonego ryzyka krwawienia międzymiesiączkowego. Zaleca się stosowanie dodatkowej, mechanicznej metody antykoncepcji.¹⁰

Lit

U zdrowych ochotników zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na lit (wartości AUC o 18%) podczas jednoczesnego podawania z topiramatem w dawce 200 mg na dobę. U pacjentów z zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym farmakokinetyka litu pozostała niezmieniona podczas leczenia topiramatem w dawce 200 mg na dobę, natomiast przy dawkach do 600 mg na dobę zaobserwowano zwiększenie ekspozycji układowej na lit (AUC o 26%). Podczas jednoczesnego stosowania topiramatu i litu należy monitorować stężenie litu.¹¹

Rysperydon

Badania interakcji wykazały, że topiramat w dawkach 250-400 mg na dobę zmniejsza ekspozycję układową na rysperydon (o 16-33%). Jednak nie stwierdzono istotnych zmian ekspozycji na całą aktywną frakcję (rysperydon i 9-hydroksyrysperydon) ani na topiramat. Po dodaniu topiramatu do leczenia rysperydonem (w dawkach 1-6 mg na dobę) działania niepożądane zgłaszano częściej (90%) niż przed włączeniem topiramatu (54%). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: senność (27%), parestezje (22%) i nudności (18%).¹²

Leki przeciwcukrzycowe

Topiramat może wchodzić w interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi takimi jak metformina, pioglitazon i glibenklamid, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z cukrzycą:

• Metformina – jednoczesne podawanie topiramatu zwiększa stężenie metforminy w osoczu (Cmax o 18%, AUC o 25%) oraz zmniejsza jej klirens o 20%. Z kolei, podawanie metforminy zmniejsza klirens topiramatu. Zaleca się dokładne monitorowanie parametrów kontroli cukrzycy.¹³
• Pioglitazon – topiramat może zmniejszać ekspozycję na pioglitazon (AUC o 15%) oraz jego aktywne metabolity. Podobnie jak w przypadku metforminy, zaleca się ścisłe monitorowanie kontroli cukrzycy.¹⁴
• Glibenklamid – topiramat zmniejsza wartość AUC24 glibenklamidu o około 25%, a także ekspozycję na jego aktywne metabolity. Wymaga to dokładnego monitorowania pacjentów w celu zapewnienia odpowiedniej kontroli cukrzycy.¹⁵

Hydrochlorotiazyd (HCTZ)

Jednoczesne stosowanie HCTZ (25 mg co 24 godziny) z topiramatem (96 mg co 12 godzin) zwiększa stężenie maksymalne (Cmax) topiramatu o 27%, a wartość AUC o 29%. Może być konieczne dostosowanie dawki topiramatu po dodaniu HCTZ do terapii. Topiramat nie wpływa istotnie na parametry farmakokinetyczne HCTZ. Należy również zwrócić uwagę, że zarówno topiramat, jak i HCTZ mogą powodować zmniejszenie stężenia potasu w surowicy, a efekt ten jest silniejszy przy jednoczesnym stosowaniu obu leków.¹⁶

Inne istotne interakcje

Leki predysponujące do kamicy nerkowej

Topiramat może zwiększać ryzyko kamicy nerkowej, dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania innych leków predysponujących do jej wystąpienia, ponieważ mogą one tworzyć warunki fizjologiczne sprzyjające powstawaniu kamieni nerkowych.¹⁷

Kwas walproinowy

Jednoczesne stosowanie topiramatu z kwasem walproinowym może prowadzić do zwiększenia stężenia amoniaku we krwi z towarzyszącą encefalopatią lub bez encefalopatii, nawet u pacjentów, którzy wcześniej dobrze tolerowali monoterapię każdym z tych leków. W większości przypadków wystąpienie objawów prowadzi do przerwania stosowania jednego z leków.¹⁸

Zgłaszano również przypadki hipotermii (niezamierzonego zmniejszenia temperatury ciała poniżej 35°C) podczas skojarzonego stosowania topiramatu i kwasu walproinowego, zarówno ze współistniejącą hiperamonemią, jak i bez niej. Ryzyko wystąpienia tego działania niepożądanego jest wyższe podczas rozpoczynania leczenia topiramatem lub po zwiększeniu jego dawki dobowej.<sup data-drug="Toramat" data-section="Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji" title="Podczas skojarzonego stosowania topiramatu i kwasu walproinowego zgłaszano hipotermię, określaną jako niezamierzone zmniejszenie podstawowej temperatury ciała do 19

Warfaryna

U pacjentów leczonych topiramatem w skojarzeniu z warfaryną stwierdzano zmniejszenie czasu protrombinowego/międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (PT/INR). Z tego powodu należy regularnie kontrolować wartość INR u pacjentów otrzymujących jednocześnie oba te leki.²⁰

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum)

Obserwowano zmniejszenie skuteczności topiramatu w wyniku obniżenia jego stężenia we krwi podczas jednoczesnego stosowania z preparatami zawierającymi dziurawiec zwyczajny. Chociaż nie przeprowadzono formalnych badań klinicznych oceniających tę interakcję, należy zachować ostrożność przy łączeniu tych preparatów.²¹

Interakcje z alkoholem

Jednoczesne stosowanie topiramatu i alkoholu nie było szczegółowo oceniane w badaniach klinicznych, jednak może prowadzić do nasilenia działania hamującego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Zarówno topiramat, jak i alkohol działają hamująco na funkcje OUN, co potencjalnie może prowadzić do zwiększonego ryzyka sedacji, zaburzeń poznawczych, zaburzeń koordynacji psychoruchowej oraz innych działań niepożądanych ze strony układu nerwowego.²²

Z uwagi na potencjalne ryzyko nasilenia działań niepożądanych, nie zaleca się jednoczesnego stosowania topiramatu i alkoholu. Dotyczy to zarówno terapii przewlekłej, jak i sporadycznego spożywania alkoholu. Pacjenci powinni być poinformowani o zakazie spożywania alkoholu podczas leczenia topiramatem ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia:

• Nasilonych zaburzeń poznawczych i psychomotorycznych
• Nadmiernej sedacji
• Zaburzeń równowagi i koordynacji ruchowej
• Potencjalnych interakcji z mechanizmami metabolicznymi (wątroba)
• Zwiększonego ryzyka napadów padaczkowych (w przypadku nagłego przerwania spożywania alkoholu)

W przypadku pacjentów stosujących topiramat należy szczególnie podkreślić, że jednoczesne stosowanie alkoholu może znacząco zwiększyć ryzyko wypadków podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn z uwagi na nasilone działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy.

Tabela interakcji