pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny
Wskazanie

Pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny to typ napadu padaczkowego, który od początku obejmuje obie półkule mózgowe. Charakteryzuje się utratą przytomności, sztywnością całego ciała (faza toniczna), po której następują rytmiczne skurcze mięśni (faza kloniczna). Napady te są często poprzedzone aurą – krótkotrwałym zespołem objawów odczuwanych przez pacjenta jako zapowiedź nadchodzącego napadu.

W leczeniu pierwotnie uogólnionych napadów toniczno-klonicznych stosuje się leki przeciwpadaczkowe. Do najczęściej używanych w Polsce należą: Valprolek, Depakine (walproinian sodu), Lamitrin, Lameptil (lamotrygina), Keppra (lewetyracetam), Topamax (topiramat), Tegretol, Neurotop (karbamazepina) oraz Trileptal (okskarbazepina). Wybór leku zależy od wielu czynników, w tym wieku pacjenta, współistniejących chorób oraz potencjalnych interakcji z innymi przyjmowanymi lekami.

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjentów z pierwotnie uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi jest uzyskanie pełnej kontroli napadów przy jednoczesnej minimalizacji działań niepożądanych leków. U około 30% pacjentów występuje lekooporność, co oznacza, że pomimo prawidłowo dobranej farmakoterapii nadal doświadczają napadów. W takich przypadkach rozważa się terapię wielolekową, leczenie dietą ketogenną, stymulację nerwu błędnego lub leczenie neurochirurgiczne.

Istotnym aspektem terapii jest również regularne monitorowanie stężenia leków we krwi, co pozwala na optymalizację dawkowania i zmniejszenie ryzyka działań niepożądanych. Pacjenci wymagają również edukacji dotyczącej czynników wyzwalających napady, takich jak deprywacja snu, stres, alkohol czy migające światło, oraz postępowania w przypadku wystąpienia napadu.

Lista leków z tym wskazaniem

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl