zaburzenia układu immunologicznego

Zaburzenia układu immunologicznego obejmują szeroki zakres stanów, w których układ odpornościowy działa nieprawidłowo. Mogą one przybierać formę niedoborów odporności, gdy układ immunologiczny nie jest w stanie odpowiednio chronić organizmu przed infekcjami, lub nadreaktywności, gdy układ odpornościowy atakuje własne tkanki organizmu.

Pierwotne niedobory odporności są zazwyczaj uwarunkowane genetycznie i mogą dotyczyć różnych komponentów układu immunologicznego, w tym limfocytów T, limfocytów B, komórek NK czy układu dopełniacza. Wtórne niedobory odporności rozwijają się w wyniku innych chorób (np. HIV/AIDS), leczenia immunosupresyjnego, niedożywienia czy stresu.

Choroby autoimmunologiczne, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy czy stwardnienie rozsiane, charakteryzują się nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną skierowaną przeciwko własnym tkankom. Procesy te prowadzą do przewlekłego stanu zapalnego i uszkodzenia narządów.

Alergie są przykładem nadwrażliwości immunologicznej na substancje zazwyczaj nieszkodliwe, takie jak pyłki roślin, pokarmy czy leki. Reakcje te są mediowane głównie przez przeciwciała IgE i mogą manifestować się jako alergiczny nieżyt nosa, astma, pokrzywka czy w najcięższych przypadkach – anafilaksja.

Diagnostyka zaburzeń immunologicznych obejmuje badania laboratoryjne oceniające liczbę i funkcję komórek odpornościowych, poziomy immunoglobulin, obecność autoprzeciwciał oraz testy skórne w przypadku alergii. Leczenie zależy od rodzaju zaburzenia i może obejmować immunosupresję, immunomodulację, terapię zastępczą immunoglobulinami lub biologicznymi lekami modyfikującymi odpowiedź immunologiczną.

Powiązane wpisy

  1. 22.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl