drgawki gorączkowe
Drgawki gorączkowe to napady występujące u dzieci najczęściej pomiędzy 6. miesiącem a 5. rokiem życia, wywołane gwałtownym wzrostem temperatury ciała powyżej 38°C. Najczęściej pojawiają się na początku infekcji wirusowej, gdy gorączka narasta szybko.
Wyróżnia się drgawki proste, trwające poniżej 15 minut, uogólnione, bez powtórzeń w ciągu 24 godzin, oraz złożone – trwające dłużej, ogniskowe lub powtarzające się. U 30% dzieci może wystąpić nawrót drgawek gorączkowych podczas kolejnych infekcji, jednak rokowanie jest dobre – ryzyko rozwoju padaczki wynosi zaledwie 2-3%.
Postępowanie w drgawkach gorączkowych obejmuje zabezpieczenie dziecka przed urazem, ułożenie w pozycji bezpiecznej oraz zastosowanie benzodiazepin (diazepamu doodbytniczo lub midazolamu donosowo/dopoliczkowego) w przypadku przedłużającego się napadu. Profilaktyczne stosowanie leków przeciwgorączkowych nie zmniejsza ryzyka wystąpienia napadów, natomiast w przypadku nawracających drgawek złożonych można rozważyć profilaktykę farmakologiczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rumień nagły – Objawy
Rumień nagły (Exanthem subitum) to łagodna infekcja wirusowa najczęściej dotykająca dzieci w wieku 6 miesięcy do 2 lat, charakteryzująca się nagłym początkiem wysokiej gorączki sięgającej często powyżej 39°C, a nawet do 40,5°C, utrzymującej się zwykle 3-5 dni. Gorączka ta często ustępuje gwałtownie, co jest typowe dla tej choroby, a w fazie gorączkowej dziecko jest najbardziej zakaźne. Towarzyszyć jej mogą objawy takie jak drażliwość, obrzęk węzłów chłonnych, objawy ze strony układu oddechowego i pokarmowego oraz zmniejszony apetyt. Po ustąpieniu gorączki, w ciągu 12-24 godzin pojawia się charakterystyczna różowa, niebolesna i niewywołująca świądu wysypka, rozpoczynająca się na tułowiu i rozprzestrzeniająca na szyję, twarz i kończyny, utrzymująca się od kilku godzin do 1-3 dni. W momencie pojawienia się wysypki dziecko zwykle czuje się dobrze i nie jest już zakaźne.
biegunka, choroba samoograniczająca się, drgawki gorączkowe, exanthem subitum, faza gorączkowa, faza wysypkowa, infekcja wirusowa, objawy kliniczne, objawy przeziębienia, obrzęk powiek, obrzęk węzłów chłonnych, odra, okres inkubacji, płonica, roseola, różowe plamki, różyczka, rumień nagły, szósta choroba, układ oddechowy, układ pokarmowy, utrata kontroli nad pęcherzem, utrata świadomości, wysoka gorączka, wysypka, zakaźność - Leksykon chorób i schorzeń
Wysoka temperatura (gorączka) u dzieci – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Gorączka definiowana jest jako temperatura ciała powyżej 38°C (100,4°F) mierzona rektalnie, stanowiąc naturalną odpowiedź immunologiczną na infekcje, najczęściej wirusowe, które u dzieci występują dziesięciokrotnie częściej niż bakteryjne. U niemowląt poniżej 3. miesiąca życia gorączka już od 38°C wymaga pilnej oceny lekarskiej. Gorączka zwykle utrzymuje się od 1 do 4 dni, z temperaturą wahającą się między 38,4 a 40°C (101-104°F). Pomiar temperatury powinien być dostosowany do wieku dziecka: rektalny u niemowląt <3 miesiąca, douszny powyżej 6 miesiąca, a pachowy u noworodków i małych dzieci, z wyłączeniem metody doustnej u dzieci <5 lat. Kluczowa jest ocena stanu ogólnego dziecka, uwzględniająca zachowanie, objawy towarzyszące (np. wysypka, sztywność karku, trudności w oddychaniu) oraz stopień nawodnienia.
choroba zakaźna, drgawki gorączkowe, ibuprofen, infekcja, infekcja bakteryjna, infekcja wirusowa, lek przeciwgorączkowy, letarg, napad drgawkowy, nawodnienie, nawodnienie doustne, niepełnosprawność, odwodnienie, paracetamol, patogen, pomiar rektalny, porażenie mózgowe, posocznica, reakcja poszczepienna, transfuzja krwi, udar cieplny, układ odpornościowy, upośledzenie poznawcze, zaburzenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zespół Reye’a - Leksykon chorób i schorzeń
Padaczka – Objawy
Napad padaczkowy to nagły epizod nieprawidłowej aktywności elektrycznej mózgu, objawiający się utratą przytomności, niekontrolowanymi ruchami mięśni, zmianami świadomości i zachowania. Typowy napad trwa zwykle poniżej 2-3 minut i przechodzi przez fazy prodromalną, aurę, iktalną oraz poiktalną, podczas której pacjent może doświadczać dezorientacji, zmęczenia i bólów głowy. W przypadku napadu trwającego ponad 5 minut lub wystąpienia kolejnych napadów bez odzyskania świadomości (status epilepticus) konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna. Podstawowe postępowanie obejmuje zabezpieczenie pacjenta przed urazem, ułożenie w pozycji bocznej ustalonej po ustąpieniu drgawek oraz monitorowanie czasu trwania napadu. Należy unikać przytrzymywania chorego, wkładania czegokolwiek do ust oraz podawania pokarmów i płynów do czasu pełnej rekonwalescencji świadomości.
aktywność elektryczna mózgu, aura padaczkowa, dieta ketogeniczna, drgawki gorączkowe, drożność dróg oddechowych, faza iktalna, faza poiktalna, faza prodromalna, lek przeciwpadaczkowy, napad drgawkowy, napad padaczkowy, operacja neurochirurgiczna, padaczka fotogenna, pozycja bezpieczna, skurcze mięśni, stan zagrożenia życia, status epilepticus, stymulacja nerwu błędnego, utrata przytomności - Leksykon substancji czynnych
Wirus odry – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Szczepionki zawierające żywe atenuowane wirusy odry, takie jak Priorix i Priorix-Tetra (z wirusem odry szczep Schwarz), wymagają ścisłego przestrzegania zasad bezpieczeństwa, w tym rejestracji nazwy i numeru serii produktu dla monitorowania farmakoterapii. Przed podaniem preparatu należy upewnić się, że alkohol i środki dezynfekujące całkowicie wyparowały ze skóry, aby uniknąć inaktywacji wirusa. Szczepionki te produkowane są w hodowli komórek zarodka kurzego, co może powodować obecność śladowych ilości białka jaja, stanowiąc ryzyko dla pacjentów z alergią na jaja. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z zaburzeniami OUN, ryzykiem drgawek gorączkowych oraz u pacjentów z niedoborami odporności (np. bezobjawowe zakażenie HIV, wrodzona neutropenia, choroba ziarniakowa), u których odpowiedź immunologiczna może być osłabiona. W przypadku trombocytopenii lub jej historii po szczepieniu MMR, zalecane jest podanie szczepionki podskórnie z zachowaniem ostrożności.
bezobjawowe zakażenie HIV, drgawki gorączkowe, fenyloketonuria, identyfikowalność produktu leczniczego, niedobór dopełniacza, niedobór odporności, niedobór podklas IgG, objawy neurologiczne, odpowiedź immunologiczna, parestezja, przeciwciała ochronne, przemijające zaburzenia widzenia, przewlekła choroba ziarniakowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja wazowagalna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz oskrzeli, szczepionka przeciwko odrze, trombocytopenia, układ immunologiczny, wirus odry atenuowany, wrodzona neutropenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon chorób i schorzeń
Drgawki toniczno-kloniczne (drgawki duże) – Zapobieganie i profilaktyka
Drgawki toniczno-kloniczne stanowią poważny typ napadów padaczkowych, wymagający indywidualnie dobranej profilaktyki farmakologicznej. Podstawą leczenia są leki przeciwpadaczkowe, takie jak walproinian sodu (pierwszy wybór, z wykluczeniem kobiet w wieku rozrodczym ze względu na teratogenność), lamotrygina (od 2 roku życia), lewetyracetam (od 6 roku życia), perampanel (terapia dodana od 12 roku życia) oraz topiramat (monoterapia od 2 roku życia). Dawkowanie powinno być stopniowo zwiększane zgodnie z zaleceniami, a w przypadku nieskuteczności monoterapii rozważa się terapię skojarzoną. W profilaktyce istotne jest także unikanie czynników wyzwalających napady, takich jak deprywacja snu, alkohol, stres, migające światła oraz nadużywanie leków lub substancji rekreacyjnych.
dieta ketogeniczna, drgawki duże, drgawki gorączkowe, drgawki toniczno-kloniczne, etosuksymid, fenytoina, fosfenytoina, fotostymulacja, karbamazepina, klobazam, lakozamid, lamotrygina, leczenie przeciwdrgawkowe, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, napad padaczkowy, napad toniczno-kloniczny, nieprawidłowości w EEG, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka uogólniona, perampanel, prymidon, stan padaczkowy, stymulacja nerwu błędnego, topiramat, walproinian sodu, zonisamid - Leksykon substancji czynnych
Streptococcus pneumoniae – Działania niepożądane
Streptococcus pneumoniae, jako składnik liofilizatu OM-85 w preparacie Broncho-Vaxom dla dzieci, wykazuje zdolność do stymulacji układu immunologicznego, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości. Reakcje nadwrażliwości, występujące niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), mogą manifestować się wysypką rumieniową, obrzękami (powiek, twarzy, obwodowymi), świądem oraz dusznością, a w rzadkich przypadkach (częstość nieznana) obrzękiem naczynioruchowym, stanowiącym zagrożenie życia. W obrębie układu oddechowego najczęściej obserwuje się kaszel (często, ≥1/100 do <1/10), co wymaga różnicowania z objawami pierwotnej infekcji. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka i bóle brzucha (często, ≥1/100 do <1/10), oraz nudności i wymioty (niezbyt często, ≥1/1 000 do <1/100) mogą wymagać odstawienia preparatu ze względu na ryzyko odwodnienia i pogorszenia stanu pacjenta.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, Broncho-Vaxom, drgawki gorączkowe, dwoinka zapalenia płuc, klatka piersiowa, liofilizat OM-85, lizat bakteryjny, monitoring działań niepożądanych, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, obrzęk powiek, obrzęk twarzy, OM-85, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja nadwrażliwości, śródpiersie, Streptococcus pneumoniae, systemowa reakcja immunologiczna, tkanka podskórna, układ oddechowy, wysypka rumieniowa, wysypka uogólniona, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neorelium 5 mg/ml
Neorelium (diazepam) w roztworze do wstrzykiwań 5 mg/ml wymaga indywidualnego dawkowania dostosowanego do wskazań klinicznych i stanu pacjenta. U dorosłych dawki wahają się od 5-10 mg i.m. lub i.v. w stanach silnego pobudzenia psychotycznego, przez 10 mg początkowo w ostrym zespole abstynencji alkoholowej, do 0,1-0,3 mg/kg mc. co 4 godziny w tężcu. W stanach padaczkowych stosuje się 0,15-0,25 mg/kg mc. (zwykle 10-20 mg) i.v. lub i.m., z możliwością powtórzenia dawki po 30-60 minutach, a w premedykacji 0,1-0,2 mg/kg mc. U dzieci dawka wynosi 0,2-0,3 mg/kg mc. lub 1 mg na rok życia, z powtórzeniem po 5 minutach w razie braku poprawy. U pacjentów geriatrycznych zaleca się dawki do połowy standardowych, a u osób z niewydolnością wątroby lub nerek konieczne jest indywidualne zmniejszenie dawki. Ze względu na zawartość alkoholu benzylowego lek jest przeciwwskazany u wcześniaków i noworodków.
alkohol benzylowy, diazepam, drgawki gorączkowe, infuzja dożylna, ośrodkowy układ nerwowy, pacjent geriatryczny, płyn infuzyjny, pobudzenie psychotyczne, premedykacja, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, spadek ciśnienia tętniczego, stan padaczkowy, stan spastyczny mięśni, tężec, tolerancja lekowa, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie czynności oddechowej, zespół abstynencji alkoholowej, zespół psychoorganiczny, zestaw do resuscytacji - Leksykon chorób i schorzeń
Drgawki toniczno-kloniczne (drgawki duże) – Etiologia i przyczyny
Drgawki toniczno-kloniczne, dawniej określane jako napady grand mal, charakteryzują się utratą przytomności oraz fazą tonicznego sztywnienia mięśni, po której następuje faza klonicznych, rytmicznych drgań. Napady te trwają zwykle od 1 do 3 minut, a ich przedłużenie powyżej 5 minut definiuje stan padaczkowy (status epilepticus), stanowiący zagrożenie życia wymagający pilnej interwencji. Etiologia drgawek toniczno-klonicznych jest zróżnicowana i obejmuje zarówno padaczkę o podłożu genetycznym (monogenne mutacje w genach kanałów jonowych, np. SCN1B, KCNQ2, czy gen cystatyny B w chorobie Unverrichta-Lundborga), jak i nabyte uszkodzenia mózgu (urazy, udary, infekcje OUN, guzy, choroby neurodegeneracyjne, malformacje naczyniowe, stany po niedotlenieniu). Ponadto, napady mogą być prowokowane przez zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia, hiponatremia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiperglikemia), substancje obniżające próg drgawkowy (alkohol, narkotyki, leki, toksyny) oraz czynniki środowiskowe (gorączka, deprywacja snu, stres, fotostymulacja, zmiany hormonalne, choroby autoimmunologiczne, eklampsja).
choroba Alzheimera, choroba Unverrichta-Lundborga, drgawki duże, drgawki gorączkowe, drgawki toniczno-kloniczne, eklampsia, faza kloniczna, faza toniczna, GABA, glutaminian, guz mózgu, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipomagnezemia, hiponatremia, kwas gamma-aminomasłowy, malformacja tętniczo-żylna, nagła nieoczekiwana śmierć w padaczce, napad grand mal, napad ogniskowy, napad pierwotnie uogólniony, napad prowokowany, napad wtórnie uogólniony, niedotlenienie mózgu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, padaczka, padaczka fotoczuła, padaczka katamenialna, padaczka kryptogenna, padaczka miokloniczna, porażenie Todda, sepsa, stan padaczkowy, status epilepticus, SUDEP, udar mózgu, uraz głowy, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół abstynencyjny, zespół Dravet - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – FSME-IMMUN 0,25 ml Junior
Szczepionka FSME-IMMUN 0,25 ml Junior przeznaczona do profilaktyki kleszczowego zapalenia mózgu (KZM) u dzieci wymaga zachowania standardowych środków ostrożności, w tym zapewnienia natychmiastowego dostępu do środków ratunkowych na wypadek reakcji anafilaktycznych. Podanie szczepionki jest dopuszczalne u dzieci z alergią na białko jaja, pod warunkiem monitorowania i dostępności pomocy medycznej. Produkt zawiera mniej niż 1 mmol potasu i sodu na dawkę, co jest istotne dla pacjentów z koniecznością kontroli elektrolitów. Zalecana droga podania to wstrzyknięcie domięśniowe; podanie donaczyniowe jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości. U dzieci, zwłaszcza najmłodszych, po pierwszej dawce może wystąpić gorączka, zwykle ustępująca w ciągu 24 godzin, a ryzyko to jest mniejsze po dawce drugiej. W przypadku dzieci z historią drgawek gorączkowych dopuszcza się stosowanie terapii przeciwgorączkowej.
borelioza, choroba autoimmunologiczna, ciężka nadwrażliwość, denga, drgawki gorączkowe, elektrolity, flawiwirus, gorączka, japońskie zapalenie mózgu, kleszczowe zapalenie mózgu, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwzakrzepowy, odpowiedź immunologiczna, padaczka, patogen, profilaktyka poekspozycyjna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, test serologiczny, uczulenie na białko jaja, zaburzenie demielinizacyjne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie układu odpornościowego, żółta gorączka - Leksykon chorób i schorzeń
Szczepionka menb – Objawy
Szczepionka MenB stosowana jest w profilaktyce zakażeń meningokokami grupy B, które mogą prowadzić do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i sepsy. Najczęstsze działania niepożądane obejmują reakcje miejscowe (ból, zaczerwienienie, obrzęk, stwardnienie) występujące u do 85% pacjentów, oraz objawy ogólnoustrojowe takie jak zmęczenie (60%), ból głowy (55%), bóle mięśni i stawów (35%), gorączka (ponad 50% niemowląt bez profilaktyki paracetamolem), nudności, biegunka, drażliwość u niemowląt. Objawy te mają charakter przejściowy, utrzymują się zwykle od 1 do 7 dni (np. ból w miejscu wstrzyknięcia średnio 2,7 dnia, zaczerwienienie 1-11 dni, obrzęk 1-27 dni). Gorączka pojawia się najczęściej około 6 godzin po szczepieniu i ustępuje w ciągu 2 dni, a profilaktyczne podanie paracetamolu jest zalecane szczególnie u niemowląt. Poważne działania niepożądane, takie jak anafilaksja (<1 na milion), omdlenia, ciężkie bóle stawów i mięśni, czy wysoka gorączka (>40°C, do 1%) są bardzo rzadkie, jednak wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i 15-minutowej obserwacji po szczepieniu.
anafilaksja, ból mięśniowo-stawowy, choroba Kawasakiego, choroba meningokokowa, ciemiączko, drgawki, drgawki gorączkowe, dysfagia, działanie niepożądane, fotofobia, gorączka, ibuprofen, meningokokcemia, Neisseria meningitidis, niedobór dopełniacza, nosicielstwo bakterii, nudności, omdlenie, paracetamol, pokrzywka, posocznica, powikłanie, profilaktyka zakażeń, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, sepsa, SIRVA, wybroczyny, wysypka, wysypka plamisto-grudkowa, zakażenie meningokokowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie opon mózgowych - Leksykon chorób i schorzeń
Odra, świnka i różyczka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Szczepionka MMR, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki i różyczki, jest wysoce skutecznym preparatem immunologicznym stosowanym w profilaktyce tych chorób. Standardowy schemat szczepień obejmuje podanie dwóch dawek: pierwszej w wieku 12-15 miesięcy oraz drugiej w wieku 4-6 lat, co zapewnia ochronę u około 99% zaszczepionych przed odrą i różyczką oraz u około 88% przed świnką. Dawka szczepionki M-M-R II wynosi 0,5 ml i podawana jest podskórnie lub domięśniowo. Szczepionka może być stosowana również jako profilaktyka poekspozycyjna, pod warunkiem podania w ciągu 72 godzin od kontaktu z chorym na odrę. Szczególne grupy docelowe to niemowlęta, dzieci, osoby dorosłe bez udokumentowanej odporności, personel medyczny oraz kobiety w wieku rozrodczym przed ciążą. Wysokie wskaźniki wyszczepialności są kluczowe dla utrzymania odporności zbiorowiskowej i zapobiegania epidemiom.
anafilaksja, atenuowane wirusy, choroba gorączkowa, dawkowanie szczepionki, drgawki gorączkowe, edukacja pacjenta, immunosupresja, iniekcja podskórna, małopłytkowość, niedobór odporności, niepożądany odczyn poszczepienny, odporność zbiorowiskowa, odra-świnka-różyczka, profilaktyka poekspozycyjna, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja poszczepienna, rola pielęgniarki, schemat szczepień, stymulacja układu odpornościowego, szczepionka MMR, trombocytopenia, wskaźnik wyszczepialności, wstrząs anafilaktyczny, wytwarzanie przeciwciał - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Boostrix Polio
Przed podaniem szczepionki Boostrix Polio konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu lekarskiego, ze szczególnym uwzględnieniem wcześniejszych szczepień oraz ewentualnych działań niepożądanych, takich jak gorączka ≥ 40,0ºC w ciągu 48 godzin, epizody hipotoniczno-hiporeaktywne, przewlekły płacz ≥ 3 godzin czy drgawki w ciągu 3 dni po szczepieniu. Szczepionka powinna być stosowana ostrożnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi oraz u osób z trombocytopenią lub innymi zaburzeniami krzepnięcia, gdzie zalecane jest podanie podskórne z 2-minutowym uciskiem miejsca iniekcji. Należy zapewnić możliwość natychmiastowego leczenia reakcji anafilaktycznych, a podanie donaczyniowe jest bezwzględnie przeciwwskazane. Warto podkreślić, że stany takie jak drgawki gorączkowe w wywiadzie, zakażenie HIV czy działania niepożądane po szczepieniu DTP w wywiadzie rodzinnym nie stanowią przeciwwskazań do szczepienia.
drgawki gorączkowe, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, fenyloketonuria, krztusiec, nietypowy płacz, odpowiedź immunologiczna, parestezje, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, reakcja anafilaktyczna, reakcja psychogenna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz oskrzeli, trombocytopenia, wysoka gorączka, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie odporności, zaburzenie widzenia, zakażenie HIV - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 3 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Szczepionka Boostrix Polio zawiera inaktywowany poliowirus typ 3 (szczep Saukett) w dawce 0,5 ml, z 32 jednostkami antygenu D, adsorbowanym na 0,3 mg Al(OH)3 i 0,2 mg AlPO4. Przed podaniem należy przeprowadzić szczegółowy wywiad lekarski, zwracając uwagę na wcześniejsze reakcje niepożądane, takie jak gorączka ≥40,0°C, zapaść, przewlekły płacz ≥3 godzin czy drgawki w ciągu 48 godzin po wcześniejszych szczepieniach. Szczepionka powinna być stosowana ostrożnie u pacjentów z trombocytopenią lub zaburzeniami krzepnięcia, z możliwością podania podskórnego i ucisku miejsca iniekcji przez minimum 2 minuty. U pacjentów z zaburzeniami odporności, w tym zakażonych HIV, możliwa jest obniżona odpowiedź immunologiczna, jednak infekcja HIV nie stanowi przeciwwskazania do szczepienia.
antygen D poliowirusa, drgawki gorączkowe, działanie niepożądane, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, fenyloketonuria, fosforan glinu, inaktywowany poliowirus, krwawienie, kwas para-aminobenzoesowy, odpowiedź immunologiczna, omdlenie, parestezja, poliowirus typ 3, reakcja anafilaktyczna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz oskrzeli, szczep Saukett, szczepionka Boostrix Polio, trombocytopenia, wodorotlenek glinu, wywiad lekarski, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie odporności, zakażenie HIV - Leksykon chorób i schorzeń
Rumień nagły – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rumień nagły (exanthem subitum) to łagodna, wirusowa choroba wieku niemowlęcego i wczesnodziecięcego, wywoływana głównie przez HHV-6, rzadziej HHV-7. Charakteryzuje się nagłą, wysoką gorączką sięgającą 39,5-40,5°C, trwającą 3-5 dni, po której ustąpieniu pojawia się różowa, nieświądząca wysypka na tułowiu, rozprzestrzeniająca się na szyję, twarz i kończyny. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i wykluczeniu innych chorób wysypkowych. Leczenie jest objawowe, z zastosowaniem paracetamolu lub ibuprofenu w dawkach dostosowanych do wieku i masy ciała, przy jednoczesnym unikaniu aspiryny ze względu na ryzyko zespołu Reye’a. Wysypka ustępuje samoistnie w ciągu 1-3 dni, a choroba zwykle nie wymaga leczenia przeciwwirusowego, z wyjątkiem pacjentów z immunosupresją, u których rozważa się gancyklowir lub foskarnet.
badanie fizykalne, choroba wirusowa zakaźna, dezynfekcja powierzchni, drgawki gorączkowe, droga kropelkowa, exanthem subitum, faza gorączkowa, faza wysypkowa, foskarnet, gancyklowir, ibuprofen, odwodnienie, paracetamol, płyn nawadniający, powiększone węzły chłonne, przeszczep szpiku kostnego, reakcja alergiczna, rumień nagły, szósta choroba, uwypuklenie ciemiączka, wysoka gorączka, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół Reye’a - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Poliowirus typ 2, obecny w szczepionkach takich jak Boostrix Polio, jest stosowany w formie inaktywowanej (szczep MEF-1) w dawce 8 jednostek antygenu D. Podanie szczepionki wymaga szczegółowego wywiadu lekarskiego, zwłaszcza w kontekście wcześniejszych szczepień i ewentualnych działań niepożądanych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z trombocytopenią lub zaburzeniami krzepnięcia, gdzie preferowana jest droga podskórna podania oraz ucisk miejsca iniekcji przez minimum 2 minuty. Szczepionka nie powinna być podawana donaczyniowo, a standardową drogą jest iniekcja domięśniowa. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi należy indywidualnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka, natomiast drgawki gorączkowe czy omdlenia (często psychogenne) nie stanowią przeciwwskazań. Warto również uwzględnić możliwość reakcji anafilaktycznych oraz nadwrażliwość na śladowe ilości formaldehydu, neomycyny i polimyksyny zawartych w preparacie.
antygen D, biologiczny produkt leczniczy, Boostrix Polio, drgawki gorączkowe, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, fenyloketonuria, formaldehyd, HIV, inaktywowany poliowirus typu 2, komponenta krztuścowa, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna i polimyksyna, omdlenie poszczepienne, parestezje, poliowirus typ 2, reakcja anafilaktyczna, ruchy toniczno-kloniczne, skurcz oskrzeli, szczep MEF-1, trombocytopenia, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia odporności, zaburzenia widzenia, zaburzenie neurologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Drgawki gorączkowe – Etiologia i przyczyny
Drgawki gorączkowe, występujące u 2-5% dzieci w wieku 6 miesięcy do 5 lat (szczyt między 12 a 18 miesiącem życia), są najczęstszym typem napadów padaczkowych w pediatrii. Charakteryzują się napadami drgawkowymi w przebiegu gorączki ≥38°C u dzieci bez innych przyczyn napadów. Patomechanizm opiera się na nadpobudliwości neuronalnej wywołanej odpowiedzią zapalną i cytokininami podczas gorączki, przy czym istotna jest wysokość temperatury ciała. Silny komponent genetyczny potwierdzają dane o rodzinnej predyspozycji (10-33% z wywiadem dodatnim) oraz badania bliźniąt (zgodność 35-69% u jednojajowych). Mutacje genów kodujących kanały jonowe i neuroprzekaźniki (np. GABA) zwiększają podatność. Infekcje wirusowe odpowiadają za około 80% przypadków, z dominacją HHV-6 (20% pierwszych epizodów), wirusa grypy, rhinowirusów, adenowirusów, enterowirusów, RSV i ospy wietrznej. Infekcje bakteryjne, takie jak zapalenie ucha środkowego czy zakażenia Shigella i Salmonella, są rzadsze. Niedobory mikroelementów (żelazo, cynk, witamina B12, kwas foliowy, selen, wapń, magnez) zwiększają ryzyko drgawek gorączkowych. Szczepienia (MMR, DTP, IIV3) mogą tymczasowo podnosić ryzyko napadów, jednak gorączka po szczepieniu, a nie sama szczepionka, jest czynnikiem wyzwalającym, a korzyści ze szczepień przewyższają ryzyko.
cytokina prozapalna, drgawki gorączkowe, glioza, gorączkowy stan padaczkowy, infekcja bakteryjna, infekcja dróg moczowych, infekcja wirusowa, kwas gamma-aminomasłowy, nadpobudliwość neuronalna, niedobór żelaza, nieprawidłowość neurorozwojowa, odpowiedź zapalna, opóźnienie rozwojowe, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, predyspozycja genetyczna, próg drgawkowy, proste drgawki gorączkowe, rumień nagły, szczepionka pneumokokowa skoniugowana, szczepionka przeciwko odrze, wirus grypy, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zakażenie pneumokokowe, zapalenie migdałków, zapalenie ucha środkowego, złożone drgawki gorączkowe - Leksykon chorób i schorzeń
Padaczka – Zapobieganie i profilaktyka
Napady padaczkowe dotyczą około 10% populacji i choć często ustępują samoistnie w ciągu kilku minut, wymagają właściwego rozpoznania i postępowania. Podstawowe zasady pierwszej pomocy obejmują zabezpieczenie chorego przed urazami, ułożenie w pozycji bocznej ustalonej, poluzowanie odzieży oraz monitorowanie czasu trwania napadu – interwencję medyczną należy podjąć, jeśli napad trwa ponad 5 minut lub występują kolejne bez odzyskania świadomości. Należy unikać przytrzymywania chorego, wkładania przedmiotów do ust oraz podawania płynów i jedzenia do czasu pełnej świadomości. Po napadzie ważne jest zapewnienie bezpieczeństwa, wsparcia psychicznego i monitorowanie stanu pacjenta. W leczeniu farmakologicznym kluczowe jest regularne przyjmowanie leków przeciwpadaczkowych, utrzymanie stabilnych stężeń terapeutycznych oraz stosowanie leków ratunkowych (midazolam podpoliczkowy/donosowy, diazepam doodbytniczy) w przypadku przedłużających się napadów. Wytyczne American Epilepsy Society (2016) rekomendują w drugiej linii leczenia fosphenytoinę, lewetiracetam lub kwas walproinowy.
bransoletka medyczna, ciśnienie tętnicze, czynnik wyzwalający, diazepam doodbytniczy, drgawki gorączkowe, drożność dróg oddechowych, dziennik napadów, farmakoterapia, hipoglikemia, infekcja ośrodkowego układu nerwowego, kwas walproinowy, lek przeciwpadaczkowy, lek ratunkowy, lewetiracetam, midazolam podpoliczkowy, nagła niespodziewana śmierć w padaczce, napad padaczkowy, neurolog, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, padaczka fotoczuła, pozycja bezpieczna, próg drgawkowy, stan padaczkowy, SUDEP, udar mózgu - Leksykon substancji czynnych
Polisacharyd haemophilus influenzae typ b – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Polisacharyd Haemophilus influenzae typ b, obecny w szczepionce Pentaxim w dawce 10 µg, jest antygenem skoniugowanym z toksoidem tężcowym, zapewniającym ochronę wyłącznie przed inwazyjnymi chorobami wywołanymi przez serotyp b. Szczepionka wymaga szczególnych środków ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z niedoborami odporności, wcześniaków urodzonych ≤ 28. tygodnia ciąży (monitorowanie oddechu 48-72 h po szczepieniu) oraz u osób z historią obrzęków kończyn dolnych po wcześniejszym podaniu. Zaleca się podawanie szczepionek przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis oraz Hib w różnych miejscach i dniach, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. Szczepienie u pacjentów immunosupresyjnych powinno być odroczone, z wyjątkiem przewlekłych niedoborów odporności, np. HIV, gdzie szczepienie jest wskazane mimo ograniczonej odpowiedzi immunologicznej.
bezdech, choroba inwazyjna, drgawki gorączkowe, fenyloketonuria, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae typ b, leczenie immunosupresyjne, monitorowanie czynności oddechowych, nadwrażliwość, neomycyna, niedobór odporności, nieutulony płacz, obrzęk kończyn dolnych, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, polisacharyd Haemophilus influenzae, reakcja anafilaktyczna, streptomycyna, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciw Haemophilus influenzae, toksoid tężcowy, trombocytopenia, wcześniak, zaburzenie krzepnięcia, zakażenie HIV, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół hipotensyjno-hiporeaktywny - Leksykon substancji czynnych
Diazepam – Wskazania do stosowania
Diazepam, będący benzodiazepiną, wykazuje szerokie spektrum działania terapeutycznego, obejmujące leczenie objawowe zaburzeń lękowych, stanów silnego pobudzenia psychotycznego, alkoholowego zespołu abstynencyjnego (w tym delirium tremens), skurczów mięśni szkieletowych o różnej etiologii oraz spastyczności związanej z uszkodzeniami rdzenia kręgowego i neuronów wstawkowych. Ponadto, jest lekiem z wyboru w stanach padaczkowych, drgawkach gorączkowych i rzucawce ciężarnych. W premedykacji przed zabiegami chirurgicznymi i diagnostycznymi diazepam redukuje lęk i ułatwia procedury. Wskazania różnią się w zależności od postaci farmaceutycznej: tabletki (2 mg, 5 mg), zawiesina doustna (2 mg/5 ml), roztwór do wstrzykiwań (5 mg/ml, 10 mg/2 ml), mikrowlewka doodbytnicza (5 mg/2,5 ml, 10 mg/2,5 ml) oraz autostrzykawka (10 mg/2 ml) stosowana w zatruciach bojowymi środkami fosforoorganicznymi. Mikrowlewka doodbytnicza jest szczególnie użyteczna u dzieci i w warunkach przedszpitalnych, gdy dostęp dożylny jest utrudniony.
alkoholowy zespół abstynencyjny, atetoza, benzodiazepina, biodostępność, cewnikowanie serca, delirium tremens, depresja oddechowa, drgawki gorączkowe, endoskopia, kardiowersja, lek przeciwpadaczkowy, majaczenie alkoholowe, mikrowlewka doodbytnicza, napad lęku, obrażenie rdzenia kręgowego, paraplegia, pobudzenie psychotyczne, porażenie mózgowe, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, rzucawka ciężarnych, schizofrenia, sedacja, skurcz mięśni szkieletowych, spadek ciśnienia tętniczego, spastyczność, stan drgawkowy, stan lękowy, stan padaczkowy, tężec, zaburzenie czynnościowe, zaburzenie psychiczne, zatrucie bojowymi środkami trującymi, zawiesina doustna, zespół uogólnionej sztywności, związek fosforoorganiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Wysoka temperatura (gorączka) u dzieci – Diagnostyka i diagnoza
Gorączka u dzieci definiowana jest jako temperatura rektalna ≥38°C u niemowląt poniżej 3. miesiąca życia oraz ≥38,5°C u starszych dzieci, z różnicami zależnymi od metody pomiaru (oralna ≥37,8°C, pachowa ≥37,2°C). Pomiar rektalny jest złotym standardem u niemowląt i małych dzieci, natomiast pomiary uszne i czołowe są mniej dokładne i mają ograniczenia wiekowe. Kluczowa jest ocena kliniczna dziecka, uwzględniająca stan ogólny, nawodnienie, objawy neurologiczne, oddechowe oraz reakcję na leki przeciwgorączkowe. Wskazania do pilnej konsultacji obejmują m.in. gorączkę ≥38°C u niemowląt <3 miesiąca, ≥39°C u dzieci 3-36 miesięcy, temperaturę >40°C w każdym wieku, utrzymującą się gorączkę >3-5 dni, objawy neurologiczne, trudności w oddychaniu, wysypkę plamistą lub wybroczynową oraz objawy odwodnienia.
bakteriemia, białaczka, białko C-reaktywne, chłoniak, choroba Kawasaki, choroba zapalna jelit, drgawki gorączkowe, gorączka, gorączka o nieznanym pochodzeniu, gorączka reumatyczna, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, morfologia krwi z rozmazem, neuroblastoma, odra, płonica, płyn mózgowo-rdzeniowy, pomiar rektalny, posiew krwi, posiew moczu, próba tuberkulinowa, prokalcytonina, punkcja lędźwiowa, QuantiFERON-TB, termometr na podczerwień, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs septyczny, zakażenie układu moczowego, zapalenie gardła, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zespół Reye’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Priorix-Tetra
Szczepionka Priorix-Tetra, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki, różyczki oraz ospy wietrznej, wymaga szczególnej ostrożności podczas podawania. Należy zapewnić dostępność odpowiedniego leczenia w przypadku reakcji anafilaktycznych oraz unikać kontaktu szczepionki z alkoholem lub środkami dezynfekującymi, które mogą inaktywować wirusy. Szczepionka nie powinna być podawana donaczyniowo ani śródskórnie. U pacjentów z alergią na białka jaja kurzego istnieje zwiększone, choć rzadkie, ryzyko reakcji alergicznych. Po pierwszej dawce obserwuje się zwiększone ryzyko gorączki i drgawek gorączkowych w okresie 5-12 dni, szczególnie u osób z historią drgawek, co może wymagać rozważenia podania szczepionek MMR i przeciw ospie wietrznej oddzielnie. Zaleca się unikanie stosowania salicylanów przez 6 tygodni po szczepieniu ze względu na ryzyko zespołu Reye’a.
bezobjawowe zakażenie HIV, białko jaja, choroba ziarniniakowa, drgawki gorączkowe, hipotensja, neutropenia wrodzona, niedobór dopełniacza, niedobór odporności, niedobór podklas IgG, obrzęk jamy ustnej, odpowiedź immunologiczna, omdlenie, parestezja, podanie donaczyniowe, podanie podskórne, podanie śródskórne, pokrzywka uogólniona, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja psychogenna, ruchy toniczno-kloniczne, środek dezynfekujący, trombocytopenia, wirus atenuowany, zaburzenia widzenia, zespół Reye’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Relanium 5 mg/ml
Relanium (diazepam 5 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest benzodiazepiną o działaniu anksjolitycznym, uspokajającym, przeciwdrgawkowym i miorelaksacyjnym, stosowaną w stanach wymagających szybkiej interwencji farmakologicznej. Wskazania obejmują ostre stany lękowe, pobudzenie psychoruchowe, w tym delirium tremens u pacjentów z zespołem abstynencyjnym, oraz ostre stany spastyczne mięśni, np. w tężcu. Lek jest również lekiem z wyboru w stanach drgawkowych, takich jak stan padaczkowy, drgawki w przebiegu zatruć oraz drgawki gorączkowe, gdzie szybkie podanie pozwala na przerwanie napadu i zapobieganie powikłaniom neurologicznym.
benzodiazepina, bronchoskopia, cewnikowanie serca, Clostridium tetani, delirium tremens, dentofobia, diazepam, drgawki gorączkowe, gastroskopia, halucynacja, kardiowersja, kolonoskopia, napad padaczkowy, niepamięć wsteczna, pobudzenie psychoruchowe, premedykacja, roztwór do wstrzykiwań, spastyczność mięśni, stan padaczkowy, tężec, zatrucie, zespół abstynencyjny - Leksykon chorób i schorzeń
Odra, świnka i różyczka – Leczenie
Szczepionka MMR, zawierająca żywe, atenuowane wirusy odry, świnki i różyczki, jest podawana podskórnie w dwóch dawkach: pierwsza w wieku 12-15 miesięcy, druga w 4-6 lat. U dorosłych bez potwierdzonej odporności zaleca się co najmniej jedną dawkę, a w grupach ryzyka – dwie dawki w odstępie minimum 28 dni. Skuteczność jednej dawki wynosi około 93% przeciw odrze, 72% przeciw śwince i 97% przeciw różyczce, natomiast dwie dawki zwiększają ochronę do 97%, 86% i 99% odpowiednio. Szczepionka jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży, osób z ciężkimi zaburzeniami odporności, ostrą chorobą gorączkową, ciężką reakcją alergiczną na składniki szczepionki oraz nieleczoną aktywną gruźlicą. Profilaktyka poekspozycyjna jest skuteczna, jeśli szczepienie nastąpi w ciągu 72 godzin od kontaktu z chorym na odrę lub świnkę.
anafilaksja, atenuowany wirus, brodawka skórna, ciężki przebieg choroby, drgawki gorączkowe, farmakoterapia, gorączka, gruźlica, immunoglobulina, immunomodulacja, immunoterapia, kalendarz szczepień, leczenie immunosupresyjne, leczenie objawowe, małopłytkowość, mięczak zakaźny, molluscum contagiosum, neomycyna, odporność populacyjna, odra-świnka-różyczka, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało przeciwwirusowe, reakcja alergiczna, różyczka, różyczka wrodzona, szczepionka MMR, układ odpornościowy, wirus brodawczaka ludzkiego, witamina A, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie odporności, zapalenie jąder, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie ślinianek - Leksykon leków
Działania niepożądane – Infanrix-IPV 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Infanrix-IPV, zawierająca bezkomórkowe składniki przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi oraz inaktywowany wirus poliomyelitis, jest stosowana w profilaktyce tych chorób u dzieci. Profil bezpieczeństwa opiera się na danych z ponad 2200 pacjentów i obejmuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze to reakcje miejscowe (ból, zaczerwienienie, obrzęk) oraz gorączka ≥38°C, występujące bardzo często (≥1/10). Szczególną uwagę zwraca zwiększona częstość reakcji po dawkach uzupełniających, w tym rozległy obrzęk kończyny (>50 mm średnicy) u 13-25% dzieci w wieku 4-6 lat, który ustępuje samoistnie w ciągu około 4 dni. Inne często obserwowane działania to zaburzenia neurologiczne (senność, ból głowy), zaburzenia metabolizmu (utrata apetytu) oraz zaburzenia psychiczne (nietypowy płacz, drażliwość).
alergiczne zapalenie skóry, bezdech, drgawki gorączkowe, działanie niepożądane leku, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, gorączka poszczepienna, limfadenopatia, małopłytkowość, obrzęk kończyny, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, poliomyelitis, reakcja anafilaktyczna, reakcja poszczepienna, reakcja w miejscu podania, skaza krwotoczna, stwardnienie tkanek, świąd, szczepienie pierwotne, szczepienie uzupełniające, trombocytopenia, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia ogólne, zapalenie oskrzeli - Leksykon chorób i schorzeń
Denga – Objawy
Denga jest wirusową chorobą przenoszoną przez komary Aedes aegypti i Aedes albopictus, wywoływaną przez cztery serotypy wirusa DENV (1-4). Inkubacja trwa 3-14 dni (zwykle 4-7 dni), po czym następuje faza gorączkowa trwająca 2-7 dni, charakteryzująca się wysoką gorączką (39-40°C), bólem głowy (zwłaszcza zaoczodołowym), bólami mięśniowo-stawowymi, nudnościami, wymiotami, wysypką oraz niewielkimi objawami krwotocznymi. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukopenię, trombocytopenię (<100 x 10⁹/L) oraz podwyższone transaminazy. Faza krytyczna (24-48 godzin) rozpoczyna się po spadku gorączki i wiąże się z ryzykiem ciężkiej dengi, objawiającej się wyciekiem osocza, hemokoncentracją (wzrost hematokrytu ≥20%), hipoproteinemią, zaburzeniami hemodynamicznymi i krwawieniami. Faza zdrowienia trwa 2-3 dni i cechuje się stopniową normalizacją parametrów oraz ustępowaniem objawów, choć zmęczenie może utrzymywać się tygodniami.
Aedes aegypti, Aedes albopictus, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowo-stawowy, ból zaoczodołowy, ciężka denga, drgawki gorączkowe, encefalopatia, gorączka krwotoczna, hemokoncentracja, hepatomegalia, hipoproteinemia, hipotensja, infekcja bezobjawowa, kardiomiopatia, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, leukocytoza, leukopenia, nudności i wymioty, obrzęk węzłów chłonnych, okres inkubacji, ostre uszkodzenie wątroby, płyn w opłucnej, podwyższone enzymy wątrobowe, podwyższone transaminazy, przepuszczalność naczyń, serotyp wirusa dengi, trombocytopenia, ukąszenie komara, wirus dengi, wodobrzusze, wstrząs hipowolemiczny, wybroczyny podskórne, wyciek osocza, zaburzenia świadomości, zapalenie jąder, zapalenie jajników, zapalenie mózgu, zapalenie płuc, zespół wstrząsu - Leksykon substancji czynnych
Toksoid błoniczy – Przeciwwskazania stosowania
Toksoid błoniczy, będący kluczowym składnikiem szczepionek przeciw błonicy, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na toksoid błoniczy lub inne składniki szczepionek, w tym substancje pomocnicze i pozostałości procesu produkcji, takie jak formaldehyd, glutaraldehyd, neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B oraz albumina surowicy bydlęcej. Reakcje nadwrażliwości po wcześniejszym podaniu szczepionek zawierających toksoid błoniczy stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do dalszych dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania neurologiczne, takie jak encefalopatia o nieznanej etiologii w ciągu 7 dni po szczepieniu antygenami krztuśca, postępująca encefalopatia oraz inne choroby neurologiczne o progresywnym przebiegu. Dodatkowo, u pacjentów z przejściową trombocytopenią lub powikłaniami neurologicznymi po wcześniejszych szczepieniach przeciw błonicy i/lub tężcowi, stosowanie toksoidu błoniczego jest niewskazane.
albumina surowicy bydlęcej, antygeny krztuśca, choroba zakaźna, drgawki gorączkowe, encefalopatia o nieznanej etiologii, epizod hipotoniczno-hiporeaktywny, formaldehyd, glutaraldehyd, immunologia kliniczna, immunoprofilaktyka, infekcja górnych dróg oddechowych, krzyk mózgowy, nadwrażliwość na substancję czynną, neomycyna, polimyksyna B, postępująca encefalopatia, powikłania neurologiczne, profilaktyka błonicy, przejściowa trombocytopenia, reakcja nadwrażliwości, streptomycyna, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy