zespół Tourette’a
Zespół Tourette’a (ZT) to zaburzenie neurorozwojowe charakteryzujące się występowaniem mnogich tików ruchowych oraz co najmniej jednego tiku wokalnego, utrzymujących się przez minimum rok. Pierwsze objawy pojawiają się zwykle w wieku dziecięcym, przed 18. rokiem życia, z największym nasileniem między 10. a 12. rokiem życia.
Etiologia zespołu ma podłoże wieloczynnikowe, z istotnym udziałem czynników genetycznych oraz zaburzeń neurotransmisji w obrębie jąder podstawy, zwłaszcza w zakresie układu dopaminergicznego. Badania wykazują nieprawidłowości w obwodach korowo-prążkowiowo-wzgórzowo-korowych, odpowiedzialnych za kontrolę ruchów.
Diagnostyka ZT opiera się na kryteriach klinicznych według DSM-5, wymagających obecności mnogich tików ruchowych i co najmniej jednego tiku głosowego, występujących przez minimum rok, z możliwym okresowym wahaniem ich nasilenia. Ważne jest różnicowanie z innymi zaburzeniami tikowymi oraz schorzeniami neurologicznymi.
Leczenie ma charakter wielodyscyplinarny i obejmuje psychoedukację, metody behawioralne (w tym terapię odwracania nawyku – HRT), farmakoterapię (neuroleptyki, leki przeciwdepresyjne, klonidyna), a w opornych przypadkach rozważa się głęboką stymulację mózgu. U około 60-80% pacjentów obserwuje się znaczące zmniejszenie nasilenia tików w okresie późnej adolescencji lub wczesnej dorosłości.
Istotnym aspektem klinicznym jest częste współwystępowanie innych zaburzeń, w tym ADHD (50-60% przypadków), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (30-50%), zaburzeń nastroju, lękowych oraz trudności w uczeniu się, które mogą istotnie wpływać na funkcjonowanie pacjenta i wymagać odrębnego postępowania terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Lisdeksamfetamina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Lisdeksamfetamina dimezylan (Elvanse) wymaga szczegółowej oceny ryzyka nadużywania, uzależnienia oraz działań niepożądanych, zwłaszcza u pacjentów z historią uzależnień. Stosowanie leku wiąże się z ryzykiem rozwoju tolerancji, uzależnienia psychicznego oraz poważnych zaburzeń funkcjonowania społecznego. Przewlekłe zatrucie może manifestować się ciężkimi zmianami dermatologicznymi, bezsennością, drażliwością, nadpobudliwością, zmianami osobowości, a w najcięższych przypadkach psychozami o obrazie klinicznym podobnym do schizofrenii. U dzieci i młodzieży odnotowano przypadki nagłych zgonów, szczególnie u osób z chorobami serca, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u pacjentów z rozpoznaną chorobą organiczną serca, kardiomiopatią, arytmią lub ciężkimi zaburzeniami kardiologicznymi. U dorosłych z ADHD również opisano incydenty nagłych zgonów, udarów mózgu i zawałów serca, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania układu sercowo-naczyniowego.
arytmia, badanie kardiologiczne, choroba kardiologiczna, choroba organiczna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie krwi, ciśnienie tętnicze, częstość tętna, działanie sympatykomimetyczne, EEG, epizod maniakalny, epizod mieszany, kardiomiopatia, komorowe zaburzenia rytmu, lek psychostymulujący, lisdeksamfetamina dimezylan, mania, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, objawy maniakalne, objawy psychotyczne, omam, próba samobójcza, próg drgawkowy, przedawkowanie, psychoza, schizofrenia, tiki głosowe, tiki ruchowe, tolerancja na leki, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, urojenia, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, uzależnienie psychiczne, wydłużenie odstępu QTc, wywiad psychiatryczny, zaburzenia akomodacji, zaburzenia EEG, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie psychotyczne, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zespół Tourette’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół tourette’a – Objawy
Zespół Tourette’a (ZT) to neurorozwojowe zaburzenie charakteryzujące się obecnością mnogich tików ruchowych oraz co najmniej jednego tiku wokalnego utrzymujących się ponad rok, z początkiem przed 18. rokiem życia. Tiki dzielą się na proste i złożone, obejmując mimowolne ruchy (np. mruganie, grymasy, kopropaksja) oraz wokalizacje (np. chrząkanie, echolalia, koprolalia – występująca u 10-15% pacjentów). Przed wystąpieniem tików pacjenci często doświadczają uczucia poprzedzającego (premonitory urge), które ustępuje po wykonaniu tiku. Przebieg choroby cechuje się zmiennością objawów, z początkiem zwykle między 2. a 15. rokiem życia, szczytem nasilenia w wieku 10-12 lat oraz stopniową poprawą w okresie dojrzewania. Czynniki nasilające tiki to m.in. stres, zmęczenie i infekcje paciorkowcowe, natomiast relaksacja i aktywność fizyczna o niskiej intensywności mogą je łagodzić. Współistniejące zaburzenia neuropsychiatryczne, takie jak ADHD (50-60%), OCD (30-40%), zaburzenia lękowe, nastroju oraz zaburzenia snu, są powszechne i często mają większy wpływ na funkcjonowanie niż same tiki.
ADHD, echolalia, infekcja paciorkowcowa, koprolalia, nasilenie tików, palilalia, remisja, tiki ruchowe, tiki ruchowe i wokalne, tiki wokalne, uczucie poprzedzające, zaburzenia afektywne, zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aribit 10 mg
Aripiprazol (lek Aribit) jest dostępny w tabletkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 30 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do jednostki chorobowej, wieku pacjenta oraz innych czynników klinicznych. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę i maksymalną do 30 mg/dobę. U młodzieży powyżej 15 roku życia terapia rozpoczyna się od 2 mg/dobę (roztwór doustny) z stopniowym zwiększaniem do 10 mg/dobę, a maksymalna dawka również wynosi 30 mg/dobę. W epizodach maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I u dorosłych dawka początkowa i podtrzymująca to 15 mg/dobę, z maksymalną dawką 30 mg/dobę, natomiast u młodzieży powyżej 13 lat dawka początkowa to 2 mg/dobę, zwiększana do 10 mg/dobę, z zaleceniem stosowania nie dłużej niż 12 tygodni i maksymalną dawką 10 mg/dobę, przy czym dawki powyżej 10 mg stosuje się tylko wyjątkowo. Aripiprazol nie jest zalecany u dzieci poniżej 13 lat (w zaburzeniach afektywnych) i poniżej 15 lat (w schizofrenii) ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
arypiprazol, dysfagia, epizod maniakalny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, leczenie skojarzone, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, roztwór doustny, schizofrenia, senność, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie afektywne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zaburzenie autystyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Tourette’a, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Darunavir Synoptis 150 mg
Darunavir Synoptis jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na darunawir lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (28,47 mg/tabletka 150 mg), glikol propylenowy (20,84 mg/tabletka 150 mg) oraz żółcień pomarańczową FCF (E110) w wyższych dawkach. Leku nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (klasa C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest także łączenie darunawiru z ryfampicyną w połączeniu z małą dawką rytonawiru, produktami zawierającymi lopinawir/rytonawir, a także z preparatami z dziurawcem zwyczajnym, ze względu na indukcję CYP3A4 i obniżenie stężeń darunawiru, co zmniejsza skuteczność terapii.
alfuzosyna, amiodaron, arytmia nadkomorowa, awanafil, beprydyl, chinidyna, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, cyzapryd, dabigatran, dapoksetyna, darunawir z rytonawirem, depresja oddechowa, dihydroergotamina, domperidon, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, elbaswir/grazoprewir, ergometryna, ergotamina, induktor CYP3A4, inhibitor trombiny, iwabradyna, klasyfikacja Child-Pugh, kolchicyna, kwetiapina, lek prokinetyczny, lek przeciwpłytkowy, lomitapid, lopinawir i rytonawir, lowastatyna, lurazydon, metylergonowina, midazolam, migotanie przedsionków, miopatia i neuropatia, nadwrażliwość na darunawir, nagła śmierć sercowa, naloksegol, pimozyd, priapizm, przedwczesny wytrysk, przerost gruczołu krokowego, przewlekła niewydolność serca, rabdomioliza, ranolazyna, ryfampicyna, schizofrenia, sertindol, syldenafil, symwastatyna, tętnicze nadciśnienie płucne, tikagrelor, torsade de pointes, triazolam, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wydłużenie odstępu QT, wzrost aktywności aminotransferaz, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zaparcie wywołane opioidami, zatrucie alkaloidami sporyszu, zespół Tourette’a - Leksykon substancji czynnych
Metylofenidat – Działania niepożądane
Metylofenidat, stosowany głównie w terapii ADHD, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze obejmują ból głowy, bezsenność, nerwowość, zmniejszenie łaknienia oraz nudności i suchość w jamie ustnej. Szczególnie istotne są działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego, takie jak tachykardia, kołatanie serca, zaburzenia rytmu serca, a także rzadkie, ale poważne incydenty jak zawał mięśnia sercowego, zatrzymanie krążenia i nagła śmierć sercowa. Częstość występowania tych objawów waha się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadkich, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z istniejącymi chorobami serca lub czynnikami ryzyka. Ponadto, metylofenidat może indukować nadciśnienie tętnicze, obwodowe marznięcie oraz poważne zaburzenia naczyniowo-mózgowe, takie jak udary, krwotoki i zapalenia tętnic mózgowych.
afazja, akatyzja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, bradykardia, bruksizm, depresja, drgawka, drżenie, dusznica bolesna, dysfemia, dyskineza, ginekomastia, hiperaktywność psychoruchowa, jadłowstręt, kołatanie serca, krwiomocz, krwotok mózgowy, lęk, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mania, migrena, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy typu grand mal, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omam, pancytopenia, parestezja, plamica małopłytkowa, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, ruch choreoatetotyczny, rumień, rumień wielopostaciowy, senność, śpiączka wątrobowa, suchość w jamie ustnej, szmer sercowy, tachykardia, tachykardia nadkomorowa, udar naczyniowy mózgu, urojenie, wymioty, wysypka, zaburzenie erekcji, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, zaparcie, zatrzymanie krążenia, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Tiki – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia tikowe, obejmujące tiki ruchowe i wokalne, są powszechnymi neuropsychiatrycznymi schorzeniami wieku rozwojowego, z przewagą występowania u chłopców (ok. 5-krotnie częściej niż u dziewcząt). Diagnostyka opiera się na kryteriach DSM-5, które wyróżniają zespół Tourette’a (co najmniej dwa tiki ruchowe i jeden wokalny utrzymujące się ponad rok, z początkiem przed 18. rokiem życia), przewlekłe zaburzenia tikowe (jeden typ tików utrzymujący się ponad rok) oraz przemijające zaburzenia tikowe (trwające krócej niż 12 miesięcy). Kluczowe jest wykluczenie innych przyczyn tików, takich jak choroby neurologiczne, stosowanie leków czy substancji psychoaktywnych. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym, nagraniach wideo oraz skalach oceny nasilenia tików (np. Yale Global Tic Severity Scale), a także badaniach dodatkowych, takich jak poziom TSH, MRI mózgu czy EEG, w zależności od wskazań klinicznych.
ADHD, badanie genetyczne, biomarker, choroba Huntingtona, drżenie, dystonia, elektroencefalografia, infekcja paciorkowcowa, kompulsja, koprolalia, mioklonia, napad częściowy złożony, napad padaczkowy, neuroobrazowanie, niedoczynność tarczycy, PANDAS, pląsawica, pląsawica Sydenhama, powirusowe zapalenie mózgu, przemijające zaburzenie tikowe, przewlekłe zaburzenie tikowe, tik, tik ruchowy, tik wokalny, Yale Global Tic Severity Scale, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zaburzenie tikowe, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zachowanie opozycyjno-buntownicze, zespół Tourette’a - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba nadpobudliwości z deficytem uwagi (adhd) – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka ADHD u dzieci, najczęstszego zaburzenia neurorozwojowego występującego u 5-8% dzieci w wieku szkolnym, opiera się na kryteriach DSM-5, które wymagają obecności co najmniej 6 objawów nieuwagi i/lub nadpobudliwości-impulsywności u dzieci do 16 roku życia, utrzymujących się przez minimum 6 miesięcy, obecnych przed 12 rokiem życia i występujących w co najmniej dwóch środowiskach. Diagnoza wymaga wieloźródłowego zebrania danych, w tym szczegółowego wywiadu klinicznego, informacji od rodziców i nauczycieli oraz zastosowania standaryzowanych skal oceny, takich jak Skala Vanderbilt, Skala Connersa czy system ASEBA. Kompleksowa ocena medyczna, w tym badanie fizykalne, neurologiczne oraz ocena wzroku i słuchu, jest niezbędna do wykluczenia innych przyczyn objawów. Różnicowanie ADHD od zaburzeń lękowych, nastroju, zachowania, uczenia się, snu, spektrum autyzmu czy zaburzeń drgawkowych jest kluczowe, zwłaszcza że u większości dzieci z ADHD współwystępują dodatkowe zaburzenia, takie jak zaburzenia uczenia się (20-60%), opozycyjno-buntownicze, lękowe czy tiki.
ADHD, ADHD typu mieszanego, ADHD z przewaga nadpobudliwości-impulsywności, ADHD z przewagą nieuwagi, Amerykańska Akademia Pediatrii, badanie obrazowe mózgu, biomarker, diagnostyka różnicowa, funkcja wykonawcza, interwencja edukacyjna, klasyfikacja DSM-5, leczenie farmakologiczne, lek stymulujący, naddiagnostyka, nadpobudliwość-impulsywność, neurolog dziecięcy, nieuwaga, ocena neuropsychologiczna, ocena psychologiczna, pediatra rozwojowy, psychiatra dziecięcy, psycholog dziecięcy, skala Connersa, terapia behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, test inteligencji, tik, wywiad kliniczny, zaburzenie drgawkowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zaburzenie snu, zaburzenie uczenia się, zaburzenie zachowania, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atofab
Produkt leczniczy Atofab zawierający atomoksetynę stosowany w terapii ADHD wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko wystąpienia zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, oraz potencjalne poważne działania niepożądane ze strony układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów leczonych atomoksetyną obserwowano niewielkie przyspieszenie tętna (średnio <10 uderzeń/min) i wzrost ciśnienia tętniczego (średnio <5 mm Hg), jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych występowały istotne zmiany tętna (≥20 uderzeń/min) i ciśnienia (≥15-20 mm Hg), które u 15-26% dzieci i 27-32% dorosłych utrzymywały się lub nasilały. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena kardiologiczna, a podczas leczenia systematyczne monitorowanie tętna i ciśnienia tętniczego, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami układu krążenia. Atofab jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi i mózgowo-naczyniowymi, a w przypadku wystąpienia objawów takich jak kołatanie serca, ból w klatce piersiowej czy omdlenia, wskazana jest pilna konsultacja kardiologiczna.
ADHD, atomoksetyna, choroba mózgowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie tętnicze krwi, drgawka, nagły zgon, objaw psychotyczny, obrzęk naczynioruchowy, omam, ostra niewydolność wątroby, pokrzywka, przerost mięśnia sercowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, tik, uszkodzenie wątroby, wysypka, zaburzenie lękowe, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zachowanie agresywne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tractiva 30 mg
Produkt leczniczy Tractiva (arypiprazol) dostępny jest w tabletkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg i 30 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań, wieku pacjenta oraz indywidualnych czynników klinicznych. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę, a maksymalna dawka to 30 mg/dobę. W przypadku epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I dawka początkowa to 15 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę. U młodzieży (≥15 lat dla schizofrenii i ≥13 lat dla epizodów maniakalnych) terapia rozpoczyna się od 2 mg/dobę, stopniowo zwiększając do 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 30 mg/dobę, przy czym dawki powyżej 10 mg u młodzieży wiążą się z większym ryzykiem działań niepożądanych i powinny być stosowane ostrożnie. Leczenie epizodów maniakalnych u młodzieży nie powinno przekraczać 12 tygodni. Tractiva nie jest zalecana u dzieci poniżej 13 lat (epizody maniakalne) i poniżej 15 lat (schizofrenia) ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
arypiprazol, dysfagia, induktory CYP3A4, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, nawroty epizodów maniakalnych, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, schizofrenia, schizofrenia u młodzieży, senność, terapia skojarzona, zaburzenia autystyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zespół Tourette’a, zwiększenie masy ciała - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie zbieractwa – Patofizjologia i mechanizm
Zaburzenie zbieractwa (HD), wprowadzone do DSM-5 w 2013 roku, charakteryzuje się uporczywym gromadzeniem przedmiotów i trudnościami w ich pozbywaniu się, co prowadzi do zaburzeń funkcjonowania. Etiologia HD jest wieloczynnikowa, obejmując komponent genetyczny (do 50% wariancji zachowań zbieractwa, korelacja dla bliźniąt monozygotycznych 0,58 vs. 0,26 dla dizygotycznych), neurobiologiczny (zmiany w korze przedczołowej, zakręcie obręczy, wyspie, jądrze ogoniastym i wzgórzu), deficyty poznawcze (zaburzenia funkcji wykonawczych, uwagi, pamięci wzrokowo-przestrzennej i podejmowania decyzji) oraz czynniki psychologiczne, takie jak dysfunkcyjne przekonania o wartości przedmiotów i nadmierne przywiązanie emocjonalne. Neuroobrazowanie (fMRI, PET) wykazuje specyficzne wzorce aktywności mózgu, m.in. zwiększoną aktywność w grzbietowo-bocznej korze przedczołowej i przedniej części zakrętu obręczy podczas oceny własnych przedmiotów oraz obniżony metabolizm glukozy w tylnej części zakrętu obręczy u pacjentów z HD. Zaburzenia neurotransmisji serotoniny, dopaminy, glutaminianu i GABA również odgrywają rolę w patogenezie.
badanie bliźniąt, czynnik genetyczny, deficyt funkcji wykonawczych, deficyt poznawczy, funkcja wykonawcza, glutaminian, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jądro ogoniaste, kora przedczołowa, lękowy styl przywiązania, mechanizm neurobiologiczny, model poznawczo-behawioralny, obrazowanie funkcjonalne, pamięć wzrokowo-przestrzenna, przednia część zakrętu obręczy, przekaźnictwo glutaminergiczne, reaktywność emocjonalna, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zaburzenie neurotransmisji, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie zbieractwa, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół stresu pourazowego złożony, zespół Tourette’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół tourette’a – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół Tourette’a (ZT) to neurorozwojowe zaburzenie charakteryzujące się nagłymi, szybkimi, powtarzalnymi tikami ruchowymi i wokalnymi, rozpoczynające się przed 18. rokiem życia i dotykające do 1% populacji. Objawy często ustępują w dorosłości, jednak ich wpływ na funkcjonowanie fizyczne, psychiczne i społeczne jest istotny. W opiece pielęgniarskiej kluczowe jest rozpoznanie diagnoz takich jak zaburzenia obrazu ciała, nieskuteczne strategie radzenia sobie oraz zaburzenia poczucia własnej wartości. Pielęgniarki, zwłaszcza szkolne, pełnią rolę edukatorów i koordynatorów opieki, wspierając pacjentów i rodziny poprzez psychoedukację, monitorowanie objawów, współpracę z zespołem interdyscyplinarnym oraz pomoc w stosowaniu terapii behawioralnej (CBIT) i farmakoterapii. CBIT, obejmujący trening świadomości tików, trening odpowiedzi konkurencyjnej oraz wsparcie psychospołeczne, jest obecnie terapią pierwszego wyboru, z ponad 50% skutecznością długoterminową u dzieci.
centrum doskonałości, diagnoza pielęgniarska, edukacja pacjenta, farmakoterapia, głęboka stymulacja mózgu, indywidualny plan edukacyjny, kompleksowa interwencja behawioralna dla tików, lek anksjolityczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, mechanizmy radzenia sobie, neuroleptyk, psychoedukacja, stymulant, technika relaksacyjna, tiki wokalne, toksyna botulinowa, zaburzenie lękowe, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie obrazu ciała, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie snu, zaburzenie uczenia się, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół interdyscyplinarny, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół Tourette’a - Leksykon substancji czynnych
Atomoksetyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wiąże się z ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, gdzie odnotowano ich większą częstość w porównaniu do placebo. U dorosłych nie stwierdzono istotnych różnic w tym zakresie. Lek może powodować niewielkie przyspieszenie tętna (średnio <10 uderzeń/min) oraz wzrost ciśnienia tętniczego (średnio <5 mm Hg), jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych obserwuje się znaczne zmiany tętna (≥20 uderzeń/min) i ciśnienia (≥15-20 mm Hg), które u 15-26% dzieci i młodzieży oraz 27-32% dorosłych utrzymują się lub nasilają. Z tego powodu konieczne jest systematyczne monitorowanie parametrów sercowo-naczyniowych przed i w trakcie terapii, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia lub czynnikami ryzyka. Atomoksetyna jest przeciwwskazana u osób z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi i wymaga konsultacji kardiologicznej w przypadku poważnych wad serca.
agresja, atomoksetyna, ciśnienie tętnicze, halucynacje, kołatanie serca, labilność emocjonalna, mania, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, ostra niewydolność wątroby, pokrzywka, przerost mięśnia sercowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, tiki ruchowe, układ sercowo-naczyniowy, urojenia, uszkodzenie wątroby, zaburzenia psychotyczne polekowe, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zachowania samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Auroxetyn
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, szczególnie u dzieci i młodzieży. U dorosłych nie zaobserwowano istotnej różnicy w częstości tych zachowań w porównaniu z placebo. Lek może powodować niewielkie przyspieszenie tętna (<10 uderzeń/min) oraz wzrost ciśnienia tętniczego (<5 mmHg), jednak u 8-12% dzieci i nastolatków oraz 6-10% dorosłych obserwuje się znaczące zmiany (tętno o ≥20 uderzeń/min, ciśnienie o 15-20 mmHg lub więcej), które mogą utrzymywać się lub nasilać (15-26% dzieci i nastolatków, 27-32% dorosłych). Przed terapią konieczne jest wykluczenie ciężkich chorób układu krążenia, a podczas leczenia zaleca się regularne monitorowanie tętna i ciśnienia tętniczego (przed rozpoczęciem, po każdej zmianie dawki oraz co 6 miesięcy). Atomoksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi i naczyniami mózgowymi oraz wymaga ostrożności u osób z nadciśnieniem, częstoskurczem, zespołem wydłużonego QT czy ryzykiem niedociśnienia ortostatycznego.
ADHD, atomoksetyna, choroba naczyń mózgowych, chwiejność emocjonalna, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, halucynacja, hiperbilirubinemia, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie maniakalne, pokrzywka, próba samobójcza, przerost mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, stan lękowy, tik ruchowy, urojenie, uszkodzenie wątroby, zaburzenia psychotyczne polekowe, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Auroxetyn
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wiąże się z ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych, szczególnie u dzieci i młodzieży, co wymaga starannej obserwacji pacjentów rozpoczynających terapię. U pacjentów z wadami serca odnotowano przypadki nagłej śmierci, dlatego lek należy stosować ostrożnie po konsultacji kardiologicznej. Atomoksetyna może powodować przyspieszenie tętna średnio o mniej niż 10 uderzeń/min oraz wzrost ciśnienia tętniczego średnio o mniej niż 5 mmHg, jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych obserwowano zmiany tętna o ≥20 uderzeń/min i ciśnienia o 15-20 mmHg, które u części pacjentów (15-26% dzieci i młodzieży, 27-32% dorosłych) utrzymywały się lub nasilały. Przed leczeniem konieczne jest wykonanie szczegółowego wywiadu i badań układu krążenia oraz regularne monitorowanie tętna i ciśnienia co najmniej co 6 miesięcy, z uwzględnieniem siatek centylowych u dzieci i obowiązujących wytycznych u dorosłych.
ADHD, atomoksetyna, choroba układu krążenia, chwiejność emocjonalna, ciężkie zaburzenie depresyjne, ciśnienie tętnicze, enzym wątrobowy, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie maniakalne, przerost mięśnia sercowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, stan lękowy, stężenie bilirubiny, tachykardia, tętno, uszkodzenie wątroby, zaburzenie naczyń mózgowych, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tractiva 5 mg
Tractiva, zawierająca arypiprazol, jest dostępna w tabletkach o dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg i 30 mg, a dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania, wieku pacjenta oraz współistniejących schorzeń. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę i maksymalną 30 mg/dobę, podawaną raz dziennie niezależnie od posiłków. U młodzieży ≥15 lat leczenie rozpoczyna się od 2 mg/dobę (2 dni), następnie 5 mg/dobę (2 dni), aż do dawki podtrzymującej 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę. W epizodach maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I u dorosłych dawka początkowa i podtrzymująca to 15 mg/dobę, z maksymalną 30 mg/dobę, natomiast u młodzieży ≥13 lat dawka maksymalna wynosi 10 mg/dobę, a leczenie nie powinno przekraczać 12 tygodni. Dawki powyżej 10 mg u młodzieży wiążą się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność, zmęczenie i przyrost masy ciała, dlatego stosowanie wyższych dawek wymaga ścisłej kontroli klinicznej.
arypiprazol, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, dysfagia, leczenie skojarzone, monoterapia, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, przyrost masy ciała, roztwór doustny, schizofrenia, senność, tabletki rozpadające się w jamie ustnej, zaburzenia autystyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aribit ODT 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna Aribit ODT, jest lekiem przeciwpsychotycznym o unikalnym mechanizmie działania jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5HT1a oraz antagonista receptorów 5HT2a. W badaniach klinicznych potwierdzono jego skuteczność w leczeniu schizofrenii oraz zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I, zarówno w fazie ostrej, jak i w profilaktyce nawrotów. W badaniach z udziałem dorosłych pacjentów dawki od 0,5 mg do 30 mg/dobę wykazały istotne zmniejszenie objawów psychotycznych i maniakalnych, a także korzystny profil bezpieczeństwa metabolicznego, z niskim ryzykiem przyrostu masy ciała (≥7% masy ciała u 13% pacjentów w porównaniu do 33% przy olanzapinie) oraz minimalnym wpływem na stężenia lipidów i prolaktyny (hiperprolaktynemia u 0,3% pacjentów). Arypiprazol wykazuje również skuteczność w leczeniu młodzieży z schizofrenią i zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, a także w terapii drażliwości w zaburzeniach autystycznych i tików w zespole Tourette’a, choć w tych ostatnich wskazaniach znaczenie kliniczne wymaga dalszej oceny.
ADHD, antagonista receptorowy, epizod maniakalny, epizod mieszany, HDL, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoprolaktynemia, LDL, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, monoterapia litem, nawrót objawów maniakalnych, objawy psychotyczne, pozytonowa tomografia emisyjna, receptor dopaminowy, receptor serotoninowy, remisja objawów maniakalnych, schizofrenia, schizofrenia młodzieńcza, skala Younga, stabilizator nastroju, stężenie cholesterolu, stężenie lipidów, stężenie prolaktyny, substancja czynna, szybka zmiana fazy, tiki, walproinian, zaburzenia autystyczne, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medikinet CR 20 mg 20 mg
Medikinet CR (chlorowodorek metylofenidatu) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Do najczęstszych działań należą ból głowy, bezsenność, nerwowość oraz zmniejszenie łaknienia, co może prowadzić do utraty masy ciała. Często obserwuje się także zaburzenia psychiczne (agresja, labilność emocjonalna, lęk, depresja), objawy neurologiczne (drżenie, senność, zawroty głowy), zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, kołatanie serca, nadciśnienie tętnicze) oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, suchość w jamie ustnej, ból brzucha). Rzadziej występują poważne reakcje, takie jak leukopenia, małopłytkowość, reakcje anafilaktyczne, stany psychotyczne, drgawki, złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS) czy nagła śmierć sercowa.
akatyzja, chlorowodorek metylofenidatu, dusznica bolesna, dysfagia, dyskineza, dyspepsja, ginekomastia, jadłowstręt, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, krwiomocz, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy grand mal, niedokrwistość, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, priapizm, reakcja anafilaktyczna, ruchy choreoatetotyczne, rumień wielopostaciowy, śpiączka wątrobowa, tachykardia, wysypka polekowa, zaburzenia erekcji, zapalenie nosogardzieli, zawał mięśnia sercowego, zespół Tourette’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Arypiprazol – Właściwości farmakodynamiczne
Arypiprazol wykazuje unikalny mechanizm działania jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5-HT1A oraz antagonista receptorów 5-HT2A, co przekłada się na jego skuteczność w leczeniu schizofrenii oraz zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I. Badania kliniczne potwierdzają jego efektywność w redukcji objawów psychotycznych i maniakalnych, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, z dawkami od 0,5 do 30 mg/dobę. W badaniach z udziałem dorosłych pacjentów arypiprazol wykazał przewagę nad placebo w zakresie zmniejszenia nawrotów schizofrenii (34% vs. 57%) oraz w zapobieganiu nawrotom manii w chorobie dwubiegunowej (współczynnik ryzyka 0,35). Ponadto, w porównaniu z haloperydolem, arypiprazol charakteryzuje się lepszym profilem tolerancji i wyższym odsetkiem pacjentów kontynuujących leczenie (43% vs. 30%).
ADHD, arypiprazol, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba dwubiegunowa, drgawki, epizod maniakalny, Globalna Skala Nasilenia Tików, haloperydol, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoaktywność dopaminergiczna, hipoprolaktynemia, lit i walproinian, objawy maniakalne, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, olanzapina, powinowactwo receptorowe, pozytonowa tomografia emisyjna, receptor dopaminowy D2, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy 5-HT1A, receptor serotoninowy 5-HT2A, remisja objawów maniakalnych, schizofrenia, schizofrenia u młodzieży, senność, skala Montgomery-Åsberg, skala PANSS, stężenie lipidów, tiki, triglicerydy, zaburzenia autystyczne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Asduter 15 mg
Lek Asduter (arypiprazol) w dawce 15 mg w tabletkach stosuje się doustnie, raz na dobę, niezależnie od posiłków. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę, a maksymalna dawka nie powinna przekraczać 30 mg/dobę. W terapii epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I u dorosłych dawka początkowa to 15 mg/dobę, z możliwością stosowania monoterapii lub leczenia skojarzonego. U młodzieży (≥15 lat w schizofrenii i ≥13 lat w epizodach maniakalnych) leczenie rozpoczyna się od 2 mg/dobę, stopniowo zwiększając do 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 30 mg/dobę. W przypadku młodszych pacjentów poniżej 13-15 lat brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności, dlatego lek nie jest zalecany. Czas leczenia epizodów maniakalnych u młodzieży nie powinien przekraczać 12 tygodni, a dawki powyżej 10 mg stosuje się tylko wyjątkowo i pod ścisłą kontrolą ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność, zmęczenie i przyrost masy ciała.
arypiprazol, Asduter, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, działanie niepożądane, epizod maniakalny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, leczenie skojarzone, monoterapia, objawy pozapiramidowe, przyrost masy ciała, schizofrenia, senność, zaburzenia autystyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zespół Tourette’a, zmęczenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aripsan 10 mg
Aripiprazol (lek ARIPSAN) jest dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 15 mg w formie tabletek, a dawkowanie zależy od wskazania klinicznego, wieku pacjenta oraz indywidualnych czynników. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę, maksymalnie do 30 mg/dobę. W epizodach maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I dawka początkowa i podtrzymująca to 15 mg/dobę. U młodzieży (≥15 lat dla schizofrenii, ≥13 lat dla epizodów maniakalnych) leczenie rozpoczyna się od 2 mg/dobę (roztwór doustny), stopniowo zwiększając do 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 30 mg/dobę, choć dawki powyżej 10 mg wymagają ścisłej kontroli klinicznej ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność, zmęczenie i przyrost masy ciała. U młodszych pacjentów poniżej 13 lat lek nie jest zalecany z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
arypiprazol, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, cytochrom P450, drażliwość, działanie niepożądane, epizod maniakalny, leczenie skojarzone, monoterapia, objaw pozapiramidowy, roztwór doustny, schizofrenia, senność, tabletka, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zaburzenie autystyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Tourette’a, zwiększenie masy ciała - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elvanse
Lisdeksamfetamina dimezylanu (Elvanse) wymaga szczegółowej oceny ryzyka nadużywania i uzależnienia, zwłaszcza u dorosłych pacjentów, oraz ostrożności u osób z dodatnim wywiadem w kierunku substancji psychoaktywnych. Lek może powodować objawy nadużywania, takie jak zmiany dermatologiczne, bezsenność, drażliwość, nadpobudliwość, chwiejność emocjonalna i psychozę, a po odstawieniu – zmęczenie i depresję. U pacjentów pediatrycznych i dorosłych z chorobami serca lub ciężkimi zaburzeniami kardiologicznymi stosowanie leku jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nagłych zgonów, udaru mózgu i zawału serca. Leki psychostymulujące powodują umiarkowany wzrost ciśnienia tętniczego o 2-4 mmHg i częstości tętna o 3-6/min, co wymaga regularnego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, niedawnym zawałem mięśnia sercowego lub zaburzeniami rytmu komorowego. Lisdeksamfetamina może wydłużać odstęp QTc, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi lub chorobą serca.
ADHD, arytmia, badanie kardiologiczne, choroba organiczna serca, choroba wieńcowa, działanie sympatykomimetyczne, epizod maniakalny, kardiomiopatia, komorowe zaburzenia rytmu, lek psychostymulujący, lisdeksamfetamina dimezylan, mania, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, napad drgawkowy, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, objawy maniakalne, objawy psychotyczne, odstęp QTc, omamy, pochodne amfetaminy, przedawkowanie, psychoza, tendencje urojeniowe, tiki głosowe, tiki nerwowe, tiki ruchowe, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od leków, uzależnienie psychiczne, zaburzenia akomodacji, zaburzenia EEG, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia zachowania, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie psychotyczne, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zespół Tourette’a - Leksykon substancji czynnych
Metylofenidat – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Metylofenidat jest wskazany do leczenia ADHD u pacjentów w wieku 6-18 lat, jednak jego długoterminowe bezpieczeństwo i skuteczność (powyżej 12 miesięcy) nie zostały w pełni potwierdzone w badaniach klinicznych. Leczenie powinno być regularnie monitorowane, ze szczególnym uwzględnieniem układu sercowo-naczyniowego (ciśnienie tętnicze i częstość akcji serca), rozwoju fizycznego, masy ciała, apetytu oraz występowania nowych lub nasilających się zaburzeń psychicznych, takich jak tiki, zachowania agresywne, lęk, depresja, psychoza czy mania. Zaleca się coroczne przerwy w terapii, np. podczas wakacji szkolnych, w celu oceny funkcjonowania pacjenta bez leku. Metylofenidatu nie stosuje się u dzieci poniżej 6 lat oraz u osób w podeszłym wieku (>60-65 lat), ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tych grupach. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu, w tym rodzinnego, oraz ocena układu sercowo-naczyniowego, a w razie nieprawidłowości – konsultacja kardiologiczna.
ADHD, arytmia, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, dysfagia, kardiomiopatia, leukopenia, metylofenidat, mózgowe porażenie połowicze, niedokrwistość, niedrożność przewodu pokarmowego, nietolerancja galaktozy, objawy psychotyczne, omamy, tachykardia, tiki, trombocytopenia, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń mózgowych, zespół serotoninowy, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elvanse
Przed rozpoczęciem terapii lisdeksamfetaminą dimezylanem (Elvanse) konieczna jest szczegółowa ocena ryzyka nadużywania, uzależnienia oraz przeciwwskazań kardiologicznych. Ryzyko nadużycia jest wyższe u dorosłych, zwłaszcza młodych, oraz u pacjentów z historią uzależnień. Leki psychostymulujące mogą powodować umiarkowany wzrost ciśnienia tętniczego (o około 2-4 mmHg) i częstości tętna (średnio o 3-6 uderzeń/min), a także wydłużenie odstępu QTc, co wymaga regularnego monitorowania układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, zaburzeniami rytmu czy po przebytym zawale. Stosowanie lisdeksamfetaminy jest przeciwwskazane u pacjentów z jawną chorobą układu sercowo-naczyniowego oraz umiarkowanym lub ciężkim nadciśnieniem tętniczym. W trakcie leczenia należy przeprowadzać wywiad rodzinny i badania kardiologiczne (EKG, echokardiografia) oraz monitorować objawy sugerujące chorobę serca.
arytmia, bezsenność, choroba organiczna serca, choroba wieńcowa, chwiejność emocjonalna, depresja, działanie sympatykomimetyczne, epizod maniakalny, kardiomiopatia, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek psychostymulujący, lisdeksamfetamina dimezylan, mania, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niewydolność serca, omam, pochodna amfetaminy, próba samobójcza, przedawkowanie, psychoza, tik ruchowy, udar mózgu, urojenie, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, uzależnienie psychiczne, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie akomodacji, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie myślenia, zawał serca, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aripiprazole Medical Valley 15 mg
Arypiprazol, klasyfikowany jako lek przeciwpsychotyczny z grupy N05AX12, wykazuje unikalny mechanizm działania jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5HT1a oraz antagonista receptorów 5HT2a. W badaniach in vivo i in vitro potwierdzono jego modulujące działanie na przekaźnictwo dopaminergiczne, co przekłada się na skuteczność w leczeniu schizofrenii oraz zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I. W badaniach klinicznych arypiprazol w dawkach od 0,5 do 30 mg/dobę wykazał istotną poprawę objawów psychotycznych w porównaniu z placebo, a także skuteczność w zapobieganiu nawrotom choroby (np. 34% nawrotów vs. 57% placebo w 26-tygodniowym badaniu). Lek charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, w tym niskim ryzykiem przyrostu masy ciała (13% pacjentów z przyrostem ≥7% masy ciała w porównaniu do 33% przy olanzapinie) oraz brakiem istotnych zmian w profilu lipidowym i stężeniu prolaktyny (0,3% hiperprolaktynemii vs. 0,2% placebo). Arypiprazol jest również skuteczny w leczeniu epizodów maniakalnych, wykazując przewagę nad placebo i porównywalną skuteczność do litu i haloperydolu, zwłaszcza w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem, gdzie zmniejsza ryzyko nawrotu manii o 65% (HR 0,35).
ADHD, arypiprazol, choroba afektywna dwubiegunowa, drażliwość w zaburzeniach autystycznych, działanie niepożądane, epizod maniakalny, epizod maniakalny mieszany, hiperprolaktynemia, hipoprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, nawrót objawów psychotycznych, objawy maniakalne, objawy pozapiramidowe, objawy pozytywne i negatywne, objawy psychotyczne, pozytonowa tomografia emisyjna, przebieg rapid-cycling, przekaźnictwo dopaminergiczne, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5HT1a, receptor serotoninowy 5HT2a, schizofrenia, stabilizator nastroju, stężenie prolaktyny, walproinian, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zaburzenie pozapiramidowe, zespół Tourette’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół tourette’a – Epidemiologia
Zespół Tourette’a (ZT) jest neurozwojowym zaburzeniem charakteryzującym się mimowolnymi tikami ruchowymi i wokalnymi, o rozpowszechnieniu u dzieci i młodzieży szacowanym na 0,3-1%, z metaanalizą wskazującą na 0,52-0,77%. W USA częstość występowania wynosi około 0,23-0,3% w populacji 0-17 lat, co odpowiada około 174 000 dzieci. ZT jest 3-4 razy częstszy u chłopców niż u dziewcząt, z wyraźnym spadkiem rozpowszechnienia u dorosłych (0,01-0,05%). Objawy pojawiają się zwykle między 5 a 15 rokiem życia, z maksymalnym nasileniem w wieku 10-12 lat, a około 50% pacjentów doświadcza remisji do 18 roku życia. Współwystępowanie zaburzeń psychicznych jest wysokie – ADHD dotyczy około 60% pacjentów, OCD 27-30%, a zaburzenia ze spektrum autyzmu 6-11%. Występuje także zwiększone ryzyko zaburzeń dwubiegunowych i innych problemów psychospołecznych.
ADHD, ASD, etiologia schorzenia, kryteria diagnostyczne, manifestacja kliniczna, nasilenie objawów, OCD, patogeneza schorzenia, przewlekłe zaburzenie tikowe, remisja, schorzenie współistniejące, tik ruchowy, tik wokalny, tiki ruchowe i wokalne, współwystępowanie chorób, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie neurozwojowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie tikowe, zaburzenie zachowania, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aripsan 5 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Aripsan, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o mechanizmie częściowego agonizmu receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5HT1a oraz antagonizmu receptorów 5HT2a. W badaniach PET wykazano dawkozależne zmniejszenie wiązania ligandu receptora D2/D3 w jądrze ogoniastym i skorupie, potwierdzając działanie in vivo. Skuteczność arypiprazolu w leczeniu schizofrenii potwierdzono w badaniach krótkoterminowych (4-6 tygodni) na 1228 pacjentach, wykazując istotną poprawę objawów pozytywnych i negatywnych. W badaniu 52-tygodniowym arypiprazol utrzymywał odpowiedź terapeutyczną u 77% pacjentów, z lepszą tolerancją niż haloperydol. W 26-tygodniowym badaniu kontrolowanym placebo arypiprazol zmniejszył ryzyko nawrotu schizofrenii (34% vs 57%). W porównaniu z olanzapiną wykazał mniejszy przyrost masy ciała (≥7% u 13% vs 33%). Analiza lipidogramu nie wykazała klinicznie istotnych zmian parametrów lipidowych (np. cholesterol całkowity zmiana -0,15 mmol/l vs -0,11 mmol/l placebo).
ADHD, antagonizm, arypiprazol, cholesterol HDL, cholesterol LDL, częściowy agonizm, epizod maniakalny, epizod mieszany, hiperaktywność dopaminergiczna, hipoaktywność dopaminergiczna, leczenie skojarzone, lek przeciwpsychotyczny, objaw maniakalny, objaw psychotyczny, objawy pozytywne i negatywne, pozytonowa tomografia emisyjna, prolaktyna, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy, schizofrenia, szybka zmiana faz, tik, triglicerydy, wiązanie receptorowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zaburzenie pozapiramidowe, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elvanse
Przed rozpoczęciem terapii lisdeksamfetaminą dimezylanu (Elvanse) u pacjentów z ADHD konieczna jest szczegółowa ocena ryzyka nadużywania, uzależnienia oraz przeciwwskazań kardiologicznych. Lek może powodować umiarkowany wzrost ciśnienia tętniczego o około 2-4 mmHg oraz częstości tętna o 3-6 uderzeń/min, a u niektórych pacjentów wydłużać odstęp QTc, co wymaga regularnego monitorowania parametrów sercowo-naczyniowych, zwłaszcza u osób z chorobami współistniejącymi, takimi jak nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, czy zaburzenia rytmu. Stosowanie u pacjentów z jawną chorobą układu sercowo-naczyniowego lub umiarkowanym bądź ciężkim nadciśnieniem jest przeciwwskazane. Ponadto, u dzieci i młodzieży oraz dorosłych z obciążeniami kardiologicznymi należy zachować szczególną ostrożność, a w przypadku wystąpienia objawów takich jak ból w klatce piersiowej czy omdlenia, wskazana jest pilna konsultacja kardiologiczna.
ADHD, arytmia, bezsenność, choroba organiczna serca, choroba wieńcowa, drażliwość, działanie niepożądane, działanie sympatykomimetyczne, epizod maniakalny, kardiomiopatia, komorowe zaburzenia rytmu, lek psychostymulujący, lisdeksamfetamina dimezylan, nadciśnienie tętnicze, nagły zgon, napady drgawkowe, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, odstęp QT, omamy, próg drgawkowy, przedawkowanie, psychoza, tiki nerwowe, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie psychiczne, zaburzenia akomodacji, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia psychotyczne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zawał serca, zespół odstawienny, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aripiprazole Medical Valley 10 mg
Arypiprazol, klasyfikowany jako lek przeciwpsychotyczny z grupy „inne leki przeciwpsychotyczne” (kod ATC: N05AX12), wykazuje unikalny mechanizm działania oparty na częściowym agonizmie receptorów dopaminowych D2/D3 i serotoninowych 5HT1a oraz antagonizmie receptorów 5HT2a. W dawkach terapeutycznych (0,5-30 mg/dobę) potwierdzono jego interakcję z receptorami D2/D3 w jądrze ogoniastym i skorupie. Skuteczność arypiprazolu została potwierdzona w leczeniu schizofrenii, zarówno w krótkoterminowych badaniach (4-6 tygodni, n=1228), jak i w długoterminowej terapii podtrzymującej (52 tygodnie), gdzie wykazał porównywalną skuteczność do haloperydolu (77% vs 73% utrzymania odpowiedzi). Ponadto, arypiprazol istotnie zmniejszał częstość nawrotów schizofrenii (34% vs 57% placebo) oraz charakteryzował się korzystnym profilem metabolicznym, z niskim ryzykiem przyrostu masy ciała (13% pacjentów z przyrostem ≥7%, tj. ≥5,6 kg) i brakiem istotnych zmian lipidów oraz prolaktyny.
antagonizm, arypiprazol, częściowy agonizm, epizod maniakalny, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoaktywność dopaminergiczna, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby dwubiegunowej, objaw psychotyczny, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, ośrodkowy układ nerwowy, pozytonowa tomografia emisyjna, przekaźnictwo dopaminergiczne, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5HT1a, receptor serotoninowy 5HT2a, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, skala PANSS, skala TTS-YGTSS, stabilizator nastroju, stężenie prolaktyny, szybka zmiana fazy, terapia skojarzona, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zaburzenie pozapiramidowe, zespół ADHD, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Konaten
Atomoksetyna (Konaten) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży z ADHD, u których obserwowano zwiększoną częstość zachowań samobójczych w porównaniu z placebo. U dorosłych nie stwierdzono takiej różnicy. Lek wpływa na układ sercowo-naczyniowy, powodując średnie przyspieszenie rytmu serca o mniej niż 10 uderzeń/min oraz wzrost ciśnienia tętniczego o mniej niż 5 mmHg, jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych mogą wystąpić bardziej znaczące zmiany (≥20 uderzeń/min i/lub 15-20 mmHg). Zmiany te utrzymują się lub nasilają u 15-26% dzieci i młodzieży oraz 27-32% dorosłych, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak przerost mięśnia sercowego. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe badanie układu krążenia, a podczas leczenia regularne monitorowanie tętna i ciśnienia tętniczego (przed terapią, po każdej zmianie dawki oraz co 6 miesięcy). Atomoksetyny nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi lub naczyniowymi mózgu oraz u osób z zespołem wydłużonego QT lub z ryzykiem niedociśnienia ortostatycznego.
ADHD, atomoksetyna, bilirubina, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz, enzym wątrobowy, halucynacja, kardiolog, kołatanie serca, mania, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, obniżenie nastroju, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przerost mięśnia sercowego, reakcja anafilaktyczna, stan lękowy, urojenie, uszkodzenie wątroby, wada serca, zaburzenie depresyjne, zaburzenie psychotyczne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aripiprazole Sandoz 15 mg
Aripiprazole Sandoz stosowany jest w leczeniu schizofrenii oraz epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I, z dawkami dostosowanymi do wieku i wskazań klinicznych. U dorosłych pacjentów z schizofrenią dawka początkowa wynosi 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę i maksymalną 30 mg/dobę. W leczeniu epizodów maniakalnych u dorosłych zaleca się dawkę 15 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę w wyjątkowych przypadkach. U młodzieży (≥15 lat) z schizofrenią dawka początkowa rozpoczyna się od 2 mg przez 2 dni, następnie 5 mg przez kolejne 2 dni, aż do 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę, choć skuteczność dawek powyżej 10 mg nie została jednoznacznie potwierdzona. W leczeniu epizodów maniakalnych u młodzieży (≥13 lat) stosuje się podobny schemat dawkowania, z zalecanym czasem terapii do 12 tygodni i ostrożnym stosowaniem dawek powyżej 10 mg ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność i przyrost masy ciała. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 13 lat (epizody maniakalne) oraz poniżej 15 lat (schizofrenia) z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
arypiprazol, dysfagia, działanie niepożądane, epizod maniakalny, epizod manii, farmakoterapia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, leczenie schizofrenii, leczenie skojarzone, monoterapia, objawy pozapiramidowe, przyrost masy ciała, schizofrenia, senność, tabletka ulegająca rozpadowi, terapia skojarzona, zaburzenia autystyczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zespół Tourette’a, zmęczenie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aprepitant Teva 125 mg; 80 mg
Lek Aprepitant Teva (125 mg/80 mg, kapsułki twarde) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na aprepitant lub jakąkolwiek substancję pomocniczą, w tym sacharozę, której zawartość wynosi odpowiednio 125 mg w kapsułce 125 mg oraz 80 mg w kapsułce 80 mg. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nietolerancją sacharozy. Przeciwwskazania obejmują także jednoczesne stosowanie leków takich jak pimozyd, terfenadyna, astemizol oraz cyzapryd, ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i poważnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, które mogą stanowić zagrożenie życia.
aprepitant, arytmia, astemizol, cyzapryd, interakcja lekowa, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość, nietolerancja sacharozy, pimozyd, sacharoza, schizofrenia, substancja czynna, substancja pomocnicza, terfenadyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wywiad alergologiczny, zaburzenie rytmu serca, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aricogan 5 mg
Arypiprazol, lek przeciwpsychotyczny z grupy N05AX12, wykazuje unikalny mechanizm działania jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5-HT1a oraz antagonista receptorów 5-HT2a. Jego złożony profil farmakodynamiczny potwierdzono w badaniach in vitro i na modelach zwierzęcych, gdzie wykazuje zarówno właściwości antagonistyczne w hiperaktywności dopaminergicznej, jak i agonistyczne w hipoaktywności. W badaniach klinicznych u dorosłych z schizofrenią arypiprazol w dawkach od 0,5 mg do 30 mg/dobę wykazał istotną skuteczność w redukcji objawów psychotycznych, z utrzymaniem efektu w długoterminowym leczeniu (52 tygodnie), porównywalnym do haloperydolu, ale z lepszą tolerancją i mniejszym przyrostem masy ciała (13% vs 33% pacjentów z przyrostem ≥7%). Ponadto, arypiprazol nie powoduje istotnych zmian lipidogramu i charakteryzuje się niskim ryzykiem hiperprolaktynemii (0,3% vs 0,2% placebo), a także wykazuje efekt hipoprolaktynemii u 0,4% pacjentów.
ADHD, antagonista receptorów, działanie agonistyczne, epizod maniakalny, epizod mieszany, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoaktywność dopaminergiczna, hipoprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, nawrót choroby, neuroprzekaźnik, objaw pozapiramidowy, objawy psychotyczne, ośrodkowy układ nerwowy, pozytonowa tomografia emisyjna, przebieg rapid-cycling, przewlekła schizofrenia, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5-HT1A, receptor serotoninowy 5-HT2A, skala Montgomery-Åsberg, skala PANSS, skala TTS-YGTSS, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, układ limbiczny, walproinian, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zaburzenie pozapiramidowe, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Haloperidol UNIA 2 mg/ml
Haloperidol UNIA w postaci kropli doustnych (2 mg/ml) jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu szerokiego spektrum zaburzeń psychicznych i neurologicznych u dorosłych oraz dzieci i młodzieży. W populacji dorosłych wskazania obejmują schizofrenię, zaburzenia schizoafektywne, majaczenie (delirium) w umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, epizody manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej, ostre pobudzenie psychoruchowe, agresję i objawy psychotyczne w zespołach otępiennych (w tym chorobie Alzheimera i demencji naczyniowej), tiki (w tym zespół Gillesa de la Tourette’a) oraz pląsawicę w chorobie Huntingtona. W pediatrii lek jest wskazany u młodzieży 13-17 lat z schizofrenią, u dzieci i młodzieży 6-17 lat z ciężkimi zachowaniami agresywnymi w zaburzeniach ze spektrum autyzmu oraz u dzieci i młodzieży 10-17 lat z tikami po niepowodzeniu innych terapii. Preparat zawiera 150 mg etanolu w 1 ml, co wymaga uwzględnienia u pacjentów z chorobami wątroby, padaczką, alkoholizmem oraz kobiet w ciąży i karmiących.
całościowe zaburzenia rozwoju, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Alzheimera, choroba Huntingtona, delirium, demencja naczyniowa, epizod maniakalny, haloperidol, lek przeciwpsychotyczny, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, pobudzenie psychoruchowe, spektrum autyzmu, trudności z połykaniem, zaburzenia schizoafektywne, zespół otępienny, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atomoxetine NeuroPharma
Atomoksetyna, stosowana w leczeniu ADHD, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, w tym zachowań samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży. U pacjentów z wadami serca odnotowano przypadki nagłej śmierci, dlatego lek należy stosować po konsultacji kardiologicznej. Atomoksetyna może powodować wzrost tętna (średnio <10 uderzeń/min) i ciśnienia tętniczego (średnio <5 mmHg), jednak u 8-12% dzieci i młodzieży oraz 6-10% dorosłych obserwuje się znaczne zmiany (tętno o ≥20 uderzeń/min, ciśnienie o 15-20 mmHg lub więcej), które u części pacjentów (15-26% dzieci i młodzieży, 27-32% dorosłych) utrzymują się lub nasilają. Zaleca się dokładny wywiad, badania kardiologiczne oraz regularne monitorowanie tętna i ciśnienia (przed leczeniem, po zmianie dawki i co 6 miesięcy), z uwzględnieniem siatki centylowej u dzieci i obowiązujących wytycznych u dorosłych.
ADHD, bilirubina, chwiejność emocjonalna, częstoskurcz, duszność, enzym wątrobowy, epizod dużej depresji, halucynacja, kołatanie serca, nadciśnienie, nagła śmierć, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie o niewyjaśnionej przyczynie, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie maniakalne, pokrzywka, polekowe zaburzenie psychotyczne, powysiłkowy ból w klatce piersiowej, przerost mięśnia sercowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, schyłkowa niewydolność nerek, urojenie, uszkodzenie wątroby, wrogość, zaburzenie maniakalne, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego odstępu QT, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Cyklotymia (zaburzenie cyklotymiczne) – Patofizjologia i mechanizm
Cyklotymia jest przewlekłym zaburzeniem nastroju, charakteryzującym się nawracającymi epizodami hipomanii i łagodnej depresji, które nie spełniają pełnych kryteriów epizodu hipomaniakalnego lub depresyjnego. Etiologia cyklotymii jest wieloczynnikowa, obejmująca silne podłoże genetyczne (57% zgodności u bliźniąt jednojajowych) oraz zmiany neurobiologiczne, takie jak dysfunkcje ciał migdałowatych i obwodów czołowo-limbicznych, prowadzące do dysregulacji emocjonalnej. Zaburzenie to jest coraz częściej rozpatrywane jako zaburzenie neurorozwojowe, co ma implikacje diagnostyczne i terapeutyczne. Czynniki środowiskowe, takie jak traumatyczne przeżycia i przewlekły stres, również odgrywają istotną rolę w manifestacji i progresji choroby. Cyklotymia wiąże się z ryzykiem progresji do pełnoobjawowego zaburzenia dwubiegunowego typu I lub II, z ryzykiem rozwoju wynoszącym według DSM-5 od 15% do 50%.
ADHD, bliźnięta jednojajowe, ciało migdałowate, czynnik genetyczny, dopamina, duże zaburzenie depresyjne, dysfunkcja poznawcza, dysregulacja afektywna, dysregulacja emocjonalna, epizod depresyjny, epizod hipomaniakalny, kora oczodołowo-czołowa, labilność emocjonalna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, niepełnosprawność intelektualna, norepinefryna, obwód czołowo-limbiczny, serotonina, spektrum autyzmu, stabilizator nastroju, temperament cyklotymiczny, terapia poznawczo-behawioralna, układ czołowo-limbiczny, zaburzenie cyklotymiczne, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie dwubiegunowe typu II, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie lękowe, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie osobowości z klastra B, zaburzenie równowagi neuroprzekaźników, zaburzenie związane z używaniem substancji, zespół Tourette’a - Leksykon substancji czynnych
Haloperydol – Wskazania do stosowania
Haloperydol, należący do grupy leków przeciwpsychotycznych (neuroleptyków), jest dostępny w formie tabletek, kropli doustnych (0,2%) oraz roztworu do wstrzykiwań. Wskazania do jego stosowania u dorosłych obejmują leczenie schizofrenii i zaburzeń schizoafektywnych, ostrego pobudzenia psychoruchowego, epizodów manii w chorobie afektywnej dwubiegunowej, majaczenia, agresji i objawów psychotycznych w demencji (Alzheimer i demencja naczyniowa), tików (w tym zespołu Gillesa de la Tourette’a), pląsawicy w chorobie Huntingtona oraz zapobieganie i leczenie nudności i wymiotów pooperacyjnych. Postać parenteralna jest szczególnie wskazana w stanach wymagających szybkiej interwencji, np. ciężkie pobudzenie psychoruchowe lub niemożność podania leku doustnie. Warto podkreślić, że haloperydol jest stosowany często po niepowodzeniu innych metod terapeutycznych lub gdy inne leki są nieskuteczne bądź nietolerowane.
autyzm, całościowe zaburzenie rozwoju, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Huntingtona, demencja alzheimerowska, demencja naczyniowa, działanie niepożądane, epizod manii, haloperydol, krople doustne haloperydolu, lek przeciwpsychotyczny, majaczenie, neuroleptyk, nudności pooperacyjne, pląsawica, pobudzenie psychoruchowe, postać parenteralna, roztwór do wstrzykiwań, schizofrenia, stan majaczeniowy, tik, zaburzenie funkcjonowania, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie schizoafektywne, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Symkinet MR
Metylofenidat jest stosowany w terapii ADHD, jednak jego zastosowanie wymaga szczegółowej oceny ciężkości i przewlekłości objawów. Długotrwałe stosowanie powyżej 12 miesięcy nie zostało systematycznie ocenione pod kątem bezpieczeństwa i skuteczności, dlatego terapia nie powinna być prowadzona bezterminowo, a u dzieci zwykle przerywana w okresie dojrzewania. Monitorowanie pacjentów obejmuje kontrolę układu krążenia (ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca), parametrów antropometrycznych (wzrost u dzieci, masa ciała u wszystkich pacjentów), apetytu oraz potencjalnych zaburzeń psychicznych, takich jak tiki ruchowe i wokalne, agresja, lęk, depresja, psychoza czy mania. Zaleca się coroczne próby odstawienia leku, najlepiej u dzieci w okresie wakacji, aby ocenić funkcjonowanie bez farmakoterapii. Metylofenidat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 roku życia oraz u osób powyżej 60 lat, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności w tych grupach wiekowych.
ADHD, badanie kliniczne, choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, działanie sympatykomimetyczne, EEG, halucynacje, kardiomiopatia, mania, metylofenidat, myśli samobójcze, niedowład połowiczy, nietolerancja fruktozy, objawy psychotyczne, odstawienie leku, padaczka, priapizm, substancje psychoaktywne, tiki, uzależnienie od alkoholu, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia zachowania, zapalenie naczyń mózgowych, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elvanse
Przed rozpoczęciem terapii lisdeksamfetaminą dimezylanem (Elvanse) konieczna jest szczegółowa ocena ryzyka nadużywania, uzależnienia oraz stosowania niezgodnego z zaleceniami, zwłaszcza u pacjentów z historią nadużywania substancji psychoaktywnych. Lek może powodować objawy nadużywania, takie jak zmiany dermatologiczne, bezsenność, drażliwość, nadpobudliwość, chwiejność emocjonalna oraz psychozę, a także objawy odstawienne (zmęczenie, depresja). U dzieci i młodzieży odnotowano przypadki nagłych zgonów związanych z chorobami serca, dlatego stosowanie leku jest przeciwwskazane u pacjentów z organicznymi chorobami serca, kardiomiopatią, arytmiami lub ciężkimi zaburzeniami kardiologicznymi. U dorosłych z ADHD obserwowano przypadki nagłych zgonów, udarów i zawałów serca, choć rola leków psychostymulujących nie jest jednoznaczna. Leki te powodują umiarkowany wzrost ciśnienia tętniczego (o 2-4 mmHg) i częstości rytmu serca (o 3-6 uderzeń/min), co wymaga regularnego monitorowania, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem, niewydolnością serca, przebytym zawałem mięśnia sercowego lub zaburzeniami rytmu komorowego. Lisdeksamfetamina może wydłużać odstęp QTc, co wymaga ostrożności u pacjentów z wydłużeniem QTc, chorobą serca lub zaburzeniami elektrolitowymi.
arytmia, badanie kardiologiczne, bezsenność, choroba organiczna serca, choroba wieńcowa, chwiejność emocjonalna, drażliwość, działanie sympatykomimetyczne, epizod maniakalny, kardiomiopatia, komorowe zaburzenia rytmu, lek psychostymulujący, lisdeksamfetamina, mania, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość, nadużywanie substancji psychoaktywnych, nagły zgon, napad drgawkowy, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, objaw psychotyczny, omam, pochodna amfetaminy, próg drgawkowy, przedawkowanie, psychoza, tik głosowy, tik nerwowy, tik ruchowy, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, urojenie, uzależnienie psychiczne, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie akomodacji, zaburzenie EEG, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie zachowania, zawał mięśnia sercowego, zawał serca, zespół odstawienny, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Asduter 15 mg
Arypiprazol, substancja czynna leku Asduter 15 mg, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o unikalnym mechanizmie działania, obejmującym częściową agonistyczność receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5-HT1A oraz antagonizm receptorów 5-HT2A. Wykazuje silne powinowactwo do receptorów D2, D3, 5-HT1A i 5-HT2A, umiarkowane do D4, 5-HT2C, 5-HT7, alfa-1 adrenergicznych i H1 histaminowych, a także umiarkowane działanie na wychwyt zwrotny serotoniny, bez istotnego wpływu na receptory muskarynowe. Skuteczność arypiprazolu została potwierdzona w leczeniu schizofrenii i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego typu I, zarówno w krótkoterminowych (4-6 tygodni), jak i długoterminowych badaniach (do 52 tygodni), wykazując przewagę nad placebo i porównywalność z haloperydolem oraz litem. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów arypiprazol wykazał neutralny profil metaboliczny, z istotnie mniejszym przyrostem masy ciała (13% pacjentów z przyrostem ≥7%) w porównaniu do olanzapiny (33%), oraz minimalny wpływ na stężenia prolaktyny (0,3% hiperprolaktynemii vs. 0,2% placebo).
ADHD, arypiprazol, Asduter, choroba dwubiegunowa, działanie agonistyczne, działanie antagonistyczne, epizod maniakalny, epizod mieszany, hiperaktywność dopaminergiczna, hiperprolaktynemia, hipoaktywność dopaminergiczna, lek przeciwpsychotyczny, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, pozytonowa tomografia emisyjna, prolaktyna, rapid cycling, receptor adrenergiczny alfa 1, receptor dopaminowy, receptor dopaminowy D2, receptor histaminowy H1, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor serotoninowy 5-HT1A, receptor serotoninowy 5-HT2A, schizofrenia, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zespół Tourette’a