tolerancja miejscowa
Tolerancja miejscowa to zdolność tkanek i narządów do znoszenia działania substancji leczniczej lub wyrobu medycznego bez wywoływania niekorzystnych reakcji w miejscu aplikacji. Jest to kluczowy parametr oceniany w badaniach przedklinicznych i klinicznych leków oraz wyrobów medycznych.
W kontekście farmakoterapii tolerancja miejscowa odnosi się do braku lub minimalnego występowania objawów podrażnienia, takich jak zaczerwienienie, obrzęk, ból, świąd czy stan zapalny w miejscu podania leku. Ocena tolerancji miejscowej jest szczególnie istotna dla preparatów stosowanych miejscowo (maści, kremy, plastry), leków podawanych parenteralnie (iniekcje) oraz implantów medycznych.
Badania tolerancji miejscowej stanowią niezbędny element dokumentacji rejestracyjnej produktów leczniczych i wyrobów medycznych. Przeprowadza się je zgodnie z wytycznymi międzynarodowymi, takimi jak ICH (International Conference on Harmonisation) czy ISO (International Organization for Standardization), obejmując ocenę histopatologiczną tkanek, badania makroskopowe oraz monitorowanie parametrów klinicznych po zastosowaniu badanego produktu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Glin octanowinian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Glinu octanowinian (Aluminii acetotartras) jest substancją czynną o działaniu ściągającym i przeciwobrzękowym, stosowaną miejscowo w preparatach dermatologicznych. Przedkliniczne badania ostrej toksyczności skórnej, przeprowadzone m.in. dla żelu Altac-Emo (10 mg/g), nie wykazały działania toksycznego ani drażniącego. W badaniach na królikach 2% wodny roztwór produktu Altacet nie wywołał podrażnień skóry, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania nawet w wyższych stężeniach niż dostępne komercyjnie (Altacet zawiera 1% substancji czynnej). Brak jest reakcji uczulających w badaniach tolerancji miejscowej, co wskazuje na dobrą tolerancję preparatów zawierających glinu octanowinian.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propofol-Lipuro 5 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne propofolu (Propofol-Lipuro 5 mg/ml) nie wykazały istotnych zagrożeń dla organizmu ludzkiego przy podaniu wielokrotnym, co potwierdzają stabilne parametry biochemiczne, hematologiczne oraz brak istotnych zmian histopatologicznych. Testy genotoksyczności nie wykazały mutagennego ani genotoksycznego potencjału, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Brak jest jednak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, co stanowi ograniczenie w pełnej ocenie profilu bezpieczeństwa. Badania neurotoksyczności na zwierzętach, w tym naczelnych, wskazują na ryzyko obumierania komórek nerwowych i możliwych deficytów poznawczych przy ekspozycji na propofol w okresie intensywnego rozwoju mózgu, choć kliniczne znaczenie tych obserwacji wymaga dalszych badań.
badanie przedkliniczne, deficyt poznawczy, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, działanie znieczulające, emulsja do wstrzykiwań, emulsja olej w wodzie, genotoksyczność, neurotoksyczność, obumieranie komórek nerwowych, olej sojowy oczyszczony, potencjał mutagenny, Propofol-Lipuro, reakcja alergiczna, synaptogeneza, tolerancja miejscowa, wstrzyknięcie domięśniowe, znieczulenie płytkie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hexvix 8 mmol/l
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Hexvix, zawierającego 85 mg heksylu aminolewulinianu (chlorowodorku) w jednej fiolce, wykazały brak istotnej toksyczności układowej u szczurów i psów. Po dopęcherzowym podaniu roztworu o stężeniu 1,7 mg/ml (8 mmol/l) obserwowano przejściowe zmiany miejscowe, takie jak leukocytoza, azotemia, czerwone zabarwienie moczu oraz spadek masy ciała u szczurów, a także marginalną hiperplazję i bazofilię nabłonka dróg moczowych u psów. Badania uczulające na modelu mysim wskazały na potencjalne działanie alergizujące przy kontakcie ze skórą, co jest istotne dla personelu medycznego. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, test mikrojąderkowy in vivo, test aberracji chromosomowych oraz test kometkowy z aktywacją światłem niebieskim, nie wykazały działania mutagennego ani uszkadzającego DNA. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie ujawniły wpływu heksylu aminolewulinianu na płodność, rozwój zarodkowy ani występowanie wad rozwojowych. Należy jednak podkreślić brak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego substancji. Wyniki te potwierdzają korzystny profil bezpieczeństwa Hexvix w kontekście stosowania dopęcherzowego, z uwzględnieniem konieczności zachowania ostrożności przy kontakcie skórnym.
aberracja chromosomowa, aminolewulinian heksylu, azotemia, badanie przedkliniczne, bazofilia nabłonka, działanie genotoksyczne, działanie uczulające, heksyl aminolewulinianu, Hexvix, hiperplazja komórek, leukocytoza, nieprawidłowość rozwojowa, obumarcie zarodka, pęcherz moczowy, podanie dopęcherzowe, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test kometkowy, test mikrojąderkowy, toksyczność układowa, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Berinert 2000 2000 j.m.
Przedkliniczne badania ludzkiego inhibitora C1-esterazy, substancji czynnej produktów Berinert 2000 i Berinert 3000, wykazały brak istotnej toksyczności zarówno po jednorazowym, jak i powtarzanym podaniu. Badania obejmowały różne drogi podania, w tym dożylne (i.v.) oraz podskórne (s.c.), co jest kluczowe dla praktycznego zastosowania leku. Ocena miejscowej tolerancji po podaniu podskórnym nie wykazała żadnych niepożądanych reakcji, potwierdzając bezpieczeństwo stosowania w zalecanej formie podania. Ponadto, standardowe testy przedkliniczne nie wykazały potencjału prokoagulacyjnego, eliminując ryzyko powstawania zakrzepów u pacjentów leczonych Berinertem.
bezpieczeństwo farmakologiczne, inhibitor C1-esterazy, lek Berinert, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał prokoagulacyjny, profil bezpieczeństwa, toksyczność dawki pojedynczej, toksyczność dawki powtarzanej, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, tworzenie skrzepów, właściwości rakotwórcze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clotrimazolum Hasco 10 mg/g
Bezpieczeństwo stosowania klotrymazolu w postaci kremu o stężeniu 10 mg/g zostało potwierdzone w licznych badaniach przedklinicznych, które wykazały korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej. Konwencjonalne badania farmakologiczne nie ujawniły szczególnych zagrożeń dla zdrowia człowieka, zarówno przy krótkotrwałym, jak i długotrwałym stosowaniu. Nie stwierdzono potencjału genotoksycznego ani kancerogennego, a także nie wykazano negatywnego wpływu na płodność, rozwój płodu oraz rozwój pourodzeniowy. Tolerancja miejscowa kremu 10 mg/g była dobra, bez istotnych działań niepożądanych w miejscu aplikacji.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, Clotrimazolum Hasco, działanie niepożądane, klotrymazol, krem 10 mg/g, ocena bezpieczeństwa, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, ryzyko dla organizmu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Analiza danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania triglicerydów nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha (MCT) wskazuje, że nie przeprowadzono dedykowanych badań wyłącznie na tej substancji. Informacje pochodzą głównie z oceny preparatów do żywienia pozajelitowego, takich jak Nutriflex Lipid peri czy SmofKabiven extra Nitrogen, zawierających MCT. Dane te nie wykazują toksyczności przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani negatywnego wpływu na płodność. Badania farmakologiczne, toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczności emulsji tłuszczowych SMOFlipid, zawierających MCT, nie wykazały szczególnego ryzyka dla pacjentów. Ponadto, badania miejscowej tolerancji u królików potwierdziły brak zmian patologicznych po różnych drogach podania, w tym dożylnym i domięśniowym.
antygenowość układowa, badanie farmakologiczne, badanie toksykologiczne, beta-sitosterol, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, emulsja tłuszczowa, fitoestrogeny, genotoksyczność, infuzja dożylna, niepłodność, podanie dotętnicze, reakcja anafilaktyczna, terapia substytucyjna, test maksymalizacji, tolerancja miejscowa, triglicerydy MCT, uczulenie skórne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gynoflor 50 mg + 0,03 mg
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa leku Gynoflor, zawierającego 50 mg liofilizatu Lactobacillus acidophilus oraz 0,03 mg (30 µg) estriolu, wskazują na dobrą tolerancję miejscową i niskie ryzyko toksyczności układowej. Lactobacillus acidophilus, będący dominującym składnikiem fizjologicznej mikroflory pochwy, nie wykazuje działania patogennego ani drażniącego na nabłonek pochwy, co potwierdza bezpieczeństwo jego dopochwowego stosowania. Wprowadzenie tych bakterii wspiera utrzymanie naturalnej równowagi mikrobiologicznej, minimalizując ryzyko zaburzeń miejscowych.
- Leksykon substancji czynnych
Chloroheksydyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chloroheksydyna wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. Toksyczność ostra u szczurów wynosi LD50 doustnie 2300-3000 mg/kg, dożylnie około 20 mg/kg, a u królików doustnie >2000 mg/kg, co wskazuje na niską toksyczność systemową i ograniczoną biodostępność z przewodu pokarmowego. Badania wielokrotnego podawania nie wykazały istotnych zagrożeń toksykologicznych, a testy genotoksyczności i karcynogenności nie potwierdziły działania mutagennego ani rakotwórczego, nawet przy dawkach do 38 mg/kg u szczurów. W zakresie wpływu na rozród i rozwój potomstwa, chloroheksydyna nie wykazuje negatywnego działania przy dawkach do 100 mg/kg/dobę (płodność) oraz do 300 mg/kg/dobę u szczurów i 40 mg/kg/dobę u królików (okres organogenezy), co stanowi wielokrotność dawek stosowanych klinicznie (30 ml/dobę jako płukanie ust).
benzokaina, biodostępność, błona śluzowa, chloroheksydyna, dawka LD50, diglukonian chloroheksydyny, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie toksyczne, in vitro, in vivo, lidokaina, nabłonek przejściowy, odkażanie błon śluzowych, organogeneza, podanie dożylne, potencjał alergizujący, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, Sebidin Intensive, Skinsept mucosa, substancja rakotwórcza, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność systemowa, tolerancja miejscowa, właściwości mutagenne, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aksoderm Forte 1000 j.m./g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa maści Aksoderm Forte, zawierającej 1000 IU/g retynolu palmitynianu, wykazały dobrą tolerancję miejscową zarówno po jednorazowej, jak i wielokrotnej aplikacji, bez wykazania działania drażniącego. Produkt nie wykazuje również działania fototoksycznego, co eliminuje konieczność ścisłego unikania ekspozycji na promieniowanie UV podczas terapii. W składzie maści znajduje się lanolina bezwodna, która może wywoływać miejscowe reakcje skórne, co należy uwzględnić w ocenie bezpieczeństwa stosowania u pacjentów z nadwrażliwością.
- Leksykon substancji czynnych
Polimyksyna B – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Polimyksyna B, antybiotyk peptydowy stosowany zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo, wykazuje w badaniach przedklinicznych ograniczoną toksyczność przy podawaniu wielokrotnym. W badaniach na szczurach dawki 0,40, 200 i 1000 ppm przez 26 tygodni nie wywołały istotnych uszkodzeń serca, mózgu, płuc, wątroby ani nerek, jednak zaobserwowano nefrotoksyczność zależną od dawki przy domięśniowym podaniu w zakresie 0,83–7,5 mg/kg mc./dzień. U psów podawanie doustne w dawkach 6,67–60 mg/kg mc./dzień przez 90 dni nie wykazało działań niepożądanych. Dane toksykologiczne nie wskazują na istotne ryzyko genotoksyczności, rakotwórczości ani toksycznego wpływu na rozród i rozwój potomstwa, choć brak jest jednoznacznych informacji dotyczących teratogenności polimyksyny B. W preparatach złożonych z polimyksyną B, takich jak Maxibiotic czy Polibiotic, podkreśla się brak danych o działaniu teratogennym, natomiast glikokortykosteroidy obecne w tych preparatach wykazują działanie teratogenne.
alergia kontaktowa, badanie farmakologiczne, badanie mutagenności, działanie drażniące, działanie rakotwórcze, nefrotoksyczność i ototoksyczność, nefrotoksyczność polimyksyny, ototoksyczność, podanie ogólnoustrojowe, polimyksyna B, siarczan neomycyny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Dinoproston – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dinoproston (Prostaglandyna E2), stosowany w produktach takich jak Cervidil i Prepidil, wykazuje lokalne działanie farmakologiczne z szybkim metabolizmem i inaktywacją, co ogranicza ekspozycję ogólnoustrojową i minimalizuje ryzyko toksyczności systemowej. Dane przedkliniczne potwierdzają brak istotnej toksyczności ogólnoustrojowej, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa klinicznego. W przypadku systemu dopochwowego Cervidil, polimery hydrożelowe i poliestrowe wykazują dobrą tolerancję miejscową, a ich ekspozycja ogólnoustrojowa jest nieistotna, co dodatkowo potwierdza bezpieczeństwo stosowania tego preparatu.
charakterystyka produktu leczniczego, dinoproston, działanie miejscowe, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, prostaglandyna E2, system terapeutyczny dopochwowy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność systemowa, toksyczny wpływ na rozród, tolerancja miejscowa, żel do szyjki macicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – HAL Allergy Prick Test
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego HAL Allergy Prick Test, zawierającego wyciągi alergenowe o stężeniach wyrażanych w Jednostkach Alergenowych/ml (AU/ml) oraz histaminę dichlorowodorek jako kontrolę dodatnią, potwierdziły brak potencjału toksycznego i bezpieczeństwo stosowania w diagnostyce alergii metodą skórnych prób punktowych. Roztwór o zabarwieniu zielonkawym do brązowego, lepki i przeźroczysty, nie wykazał istotnych klinicznie objawów podrażnienia ani nadwrażliwości wykraczających poza spodziewane reakcje diagnostyczne, co świadczy o dobrej tolerancji produktu w warunkach testów punktowych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Octefortan (1 mg + 20 mg)/g
Octefortan, zawierający oktenidyny dichlorowodorek (1 mg/g) oraz fenoksyetanol (20 mg/g), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Toksyczność ostra wskazuje na LD50 dla produktu w dawkach doustnych 45-50 mL/kg oraz dootrzewnowych 10-12 mL/kg u szczurów, przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Dla samej oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosi 800 mg/kg (doustnie) i 10 mg/kg (dożylnie). Badania tolerancji miejscowej nie wykazały działań niepożądanych po wielokrotnym stosowaniu na rany oraz błony śluzowe jamy ustnej u psów. Doustne podawanie oktenidyny w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni powodowało jedynie poszerzenie jelita z powodu tworzenia się gazów, typowe dla antybakteryjnych substancji. W toksyczności po podaniach wielokrotnych obserwowano podwyższoną śmiertelność u myszy i psów przy dawkach ≥2 mg/kg oraz u szczurów przy 8 mg/kg, związane z zapaleniem i krwotokami płucnymi.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, błona śluzowa, dawka śmiertelna LD50, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, efekt drażniący, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórki nowotworowe, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, reakcja toksyczna, roztwór na skórę, substancja antybakteryjna, test Amesa, test Bühlera, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie płuc, właściwość mutagenna, worek spojówkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketokaps 25 mg
Przedkliniczne badania ketoprofenu dostarczyły kompleksowych danych dotyczących jego profilu bezpieczeństwa, nie wykazując nowych zagrożeń poza tymi już opisanymi w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak mutagenności, co zmniejsza ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego u pacjentów. Długoterminowe testy rakotwórczości na modelach zwierzęcych (myszy, szczury) nie wykazały działania rakotwórczego, co jest istotne dla bezpieczeństwa przewlekłego stosowania ketoprofenu w terapii przeciwzapalnej i przeciwbólowej. Ponadto, badania toksyczności po wielokrotnym podaniu nie ujawniły specyficznych efektów toksycznych poza znanymi działaniami niepożądanymi.
badania farmakologiczne, badania genotoksyczności, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badania rakotwórczości, bezpieczeństwo farmakologiczne, błona śluzowa przewodu pokarmowego, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, działanie drażniące NLPZ, ketoprofen, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, profil działań niepożądanych, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, stan zapalny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Etomidate-Lipuro 2 mg/ml
Etomidate-Lipuro jest lekiem do indukcji znieczulenia ogólnego, podawanym w postaci emulsji do wstrzykiwań o stężeniu 2 mg/ml. Charakteryzuje się szybkim początkiem działania – pierwsze zmiany w EEG pojawiają się po 36 sekundach, a efekt szczytowy po 46 sekundach od podania. Dawka 0,3 mg/kg masy ciała powoduje utratę przytomności w ciągu 10 sekund, a czas trwania anestezji wynosi 3-5 minut. Etomidat działa poprzez hamowanie enzymu 11-β-hydroksylazy, co prowadzi do przemijającego zahamowania syntezy kortyzolu, utrzymującego się do 6 godzin po pojedynczej dawce. Stężenie leku poniżej 50 nmol w osoczu, osiągane po około 4 godzinach, nie wywołuje istotnego efektu hamującego. Preparat nie posiada właściwości przeciwbólowych, dlatego konieczne jest łączne podanie analgetyku podczas zabiegów operacyjnych.
anestezja, badanie elektroencefalograficzne, działanie neuroprotekcyjne, emulsja do wstrzykiwań, emulsja tłuszczowa, hormon adrenokortykotropowy, indukcja znieczulenia ogólnego, lecytyna jaja kurzego, lek do znieczulenia ogólnego, lek przeciwbólowy, miejscowe działanie niepożądane, mioklonia, olej sojowy, stężenie kortyzolu, stężenie w osoczu, synteza kortyzolu, tolerancja miejscowa, utrata przytomności, właściwość przeciwbólowa, właściwość przeciwdrgawkowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
N-acetylo-L-cysteina – Działania niepożądane
N-acetylo-L-cysteina, pochodna aminokwasu L-cysteiny, jest składnikiem preparatu Aminosteril N-Hepa 8%, zawierającego 0,70 g substancji na 1000 ml roztworu do infuzji, co odpowiada 0,52 g L-cysteiny. Roztwór ten charakteryzuje się osmolarnością teoretyczną 770 mOsm/l oraz pH w zakresie 5,7-6,3, co należy uwzględnić przy ocenie tolerancji miejscowej podczas podawania dożylnego. Preparat jest przezroczysty i bezbarwny, co umożliwia kontrolę stabilności roztworu przed podaniem. W trakcie prawidłowego stosowania nie odnotowano specyficznych działań niepożądanych bezpośrednio związanych z N-acetylo-L-cysteiną.
Aminosteril N-Hepa, działanie niepożądane, L-cysteina, monitorowanie działań niepożądanych, N-acetylo-L-cysteina, osmolarność teoretyczna, personel medyczny, podanie dożylne, preparat farmaceutyczny, roztwór do infuzji, roztwór hipertoniczny, roztwór przezroczysty, stosunek korzyści do ryzyka, tolerancja miejscowa, Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, zakrzepowe zapalenie żył - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cefazolin Sandoz 1 g
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa cefazoliny wskazują na niski poziom toksyczności ostrej, z wartościami LD50 po podaniu dożylnym w zakresie 2200–3900 mg/kg masy ciała, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa terapeutycznego. Badania toksyczności przewlekłej na psach i szczurach, trwające od 1 do 6 miesięcy, nie wykazały istotnych zmian w parametrach biochemicznych i hematologicznych, potwierdzając dobrą tolerancję leku. Niemniej jednak, odnotowano objawy neurotoksyczności, choć ich charakter i nasilenie nie zostały dokładnie określone, co wymaga uwagi klinicznej. Cefazolina wykazuje słabą tolerancję miejscową przy podaniu domięśniowym, co może wpływać na komfort pacjenta i wybór drogi podania. W badaniach na królikach nerki były narządem docelowym toksyczności, podczas gdy u szczurów i psów nie zaobserwowano nefrotoksyczności, co podkreśla różnice gatunkowe i konieczność ostrożnej ekstrapolacji wyników na ludzi.
badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakoterapii, cefazolina, dawka śmiertelna, działanie teratogenne, margines bezpieczeństwa terapeutyczny, narząd docelowy, neurotoksyczność, parametry biochemiczne i hematologiczne, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wpływ na reprodukcję, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon substancji czynnych
Hemaglutynina włókienkowa – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hemaglutynina włókienkowa, będąca kluczowym antygenem w szczepionkach bezkomórkowych przeciw krztuścowi, jest składnikiem wielu preparatów wieloskładnikowych, takich jak DTaP, DTaP-IPV oraz DTaP-IPV-Hib. Dane przedkliniczne, obejmujące konwencjonalne badania farmakologiczne, toksyczności ostrej i po wielokrotnym podaniu, nie wykazały szczególnego ryzyka dla ludzi. Badania te przeprowadzono na szczepionkach takich jak Adacel, Boostrix, Infanrix-IPV, Pentaxim i Tetraxim, potwierdzając ich bezpieczeństwo w zakresie farmakologicznym i toksykologicznym. Ponadto, badania miejscowej tolerancji, m.in. dla Pentaxim, nie wskazały na istotne reakcje niepożądane w miejscu podania.
antygen krztuśca, badanie bezpieczeństwa, badanie farmakologiczne, dane przedkliniczne, Haemophilus influenzae typu B, hemaglutynina włókienkowa, konwencjonalne badanie farmakologiczne, rozwój postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, swoista toksyczność, szczepionka DTaP, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka skojarzona, szczepionka wieloskładnikowa, toksyczność ostra, toksyczność po wielokrotnym podaniu, toksyczny wpływ na reprodukcję, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność, zgodność składników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zabak 0,25 mg/ml
Bezpieczeństwo stosowania wodorofumaranu ketotifenu w kroplach do oczu ZABAK w stężeniu 0,25 mg/ml zostało potwierdzone w licznych badaniach przedklinicznych. Testy farmakologiczne nie wykazały istotnych klinicznie zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, nerwowego ani oddechowego. Długotrwałe badania toksyczności przewlekłej po wielokrotnym podaniu nie ujawniły znaczących efektów toksycznych ani miejscowych, co wskazuje na dobrą tolerancję preparatu przy stosowaniu w zalecanych dawkach.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt ogólnoustrojowy, genotoksyczność, krople do oczu, mutacja genowa, potencjał kancerogenny, rozrodczość, rozwój płodu, rozwój poporodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wodorofumaran ketotifenu - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia krwi IX – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Czynnik krzepnięcia IX, będący kluczowym składnikiem zespołu protrombiny, występuje w preparatach Beriplex P/N oraz Octaplex, które zawierają również czynniki II, VII, X oraz białka C i S. W preparacie Beriplex P/N 1000 stężenie czynnika IX wynosi 20-31 j.m./ml (800-1240 j.m./fiolkę), natomiast w Octaplex 25 j.m./ml (500 j.m. lub 1000 j.m. w fiolce). Aktywność swoista czynnika IX wynosi odpowiednio 2,5 j.m./mg białka całkowitego dla Beriplex P/N oraz ≥ 0,6 j.m./mg białka dla Octaplex. Badania toksyczności pojedynczej dawki wykazały umiarkowaną toksyczność Beriplex P/N przy 200 j.m./kg u myszy oraz dobrą tolerancję do 100 j.m./kg u szczurów. W przypadku Octaplex brak jest szczegółowych danych przedklinicznych dotyczących toksyczności i antygenowości.
aktywność swoista, antygenowość, badanie toksyczności, bezpieczeństwo immunologiczne, białka C i S, czynnik krzepnięcia IX, czynniki krzepnięcia, determinanty antygenowe, endogenny czynnik IX, heterogenne białka ludzkie, immunogenność białek, infuzja dożylna, kancerogenność, ludzkie osocze, potencjał kancerogenny, proces koagulacji, profilaktyka krwawień, przeciwciała, przewlekła toksyczność, toksyczność pojedynczej dawki, tolerancja miejscowa, zespół protrombiny - Leksykon substancji czynnych
Zuklopentyksol – Dawkowanie i sposób podawania
Zuklopentyksol jest neuroleptykiem dostępnym w trzech formach: tabletkach powlekanych (Clopixol 10 mg i 25 mg), roztworze do wstrzykiwań o krótkim działaniu (Clopixol Acuphase 50 mg/ml) oraz roztworze do wstrzykiwań o przedłużonym działaniu (Clopixol Depot 200 mg/ml). Tabletki stosuje się w ostrych psychozach i manii w dawkach 10-50 mg/dobę, z możliwością zwiększania do 75 mg lub więcej, maksymalna dawka dobowa to 150 mg. W przewlekłych psychozach dawka podtrzymująca wynosi 20-40 mg/dobę. Clopixol Acuphase podaje się domięśniowo w dawkach 50-150 mg co 2-3 dni, maksymalnie 4 wstrzyknięcia i 400 mg skumulowanej dawki w ciągu 2 tygodni. Clopixol Depot stosuje się w leczeniu podtrzymującym w dawkach 200-400 mg co 2-4 tygodnie, z możliwością dostosowania dawki i odstępów w zależności od odpowiedzi pacjenta. U osób starszych zaleca się stosowanie dawek w dolnej granicy zakresu, a u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczna jest ostrożność i monitorowanie stężenia leku w surowicy.
dawka podtrzymująca, dekanonian cis(Z)-flupentyksolu, dekanonian flufenazyny, dekanonian haloperydolu, dekanonian zuklopentyksolu, dichlorowodorek zuklopentyksolu, działanie niepożądane, leczenie podtrzymujące, neuroleptyk, objaw psychotyczny, octan zuklopentyksolu, ostra schizofrenia, ostre zaburzenie psychotyczne, przewlekła schizofrenia, psychoza, roztwór do wstrzykiwań, stan pobudzenia, stężenie leku w surowicy, tabletka powlekana, tolerancja miejscowa, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zuklopentyksol - Leksykon substancji czynnych
Nimesulid – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Nimesulid, jako substancja przeciwzapalna, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym, które nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego ani rakotwórczego u ludzi. Jednakże powtarzane dawki nimesulidu mogą wywoływać toksyczność narządową, głównie w obrębie nerek, wątroby (z możliwymi zmianami funkcjonalnymi) oraz przewodu pokarmowego. W przypadku preparatów do stosowania miejscowego badania na modelach zwierzęcych potwierdziły dobrą tolerancję tkankową, bez istotnych właściwości drażniących czy uczulających.
Badania reprodukcyjne ujawniły gatunkowo zróżnicowane efekty teratogenne i embriotoksyczne: u królików stwierdzono zaburzenia rozwojowe układu kostnego oraz poszerzenie układu komorowego mózgu przy dawkach niepowodujących toksyczności matczynej, natomiast u szczurów obserwowano zwiększoną śmiertelność potomstwa we wczesnym okresie poporodowym oraz obniżoną płodność. Brak mutagenności i rakotwórczości w długoterminowych badaniach podkreśla względne bezpieczeństwo nimesulidu, jednak konieczne jest uwzględnienie potencjalnej toksyczności narządowej i różnic gatunkowych przy stosowaniu preparatów takich jak Aulin, AulinDol, Nimefort czy Nimesil, z zachowaniem odpowiednich środków ostrożności.
działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, poszerzenie układu komorowego mózgu, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność potomstwa, substancja przeciwzapalna, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, właściwości drażniące, zaburzenia rozwojowe układu kostnego, zaburzenie teratogenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Atrodil 20 mcg/dawkę inh.
Bromek ipratropiowy, substancja czynna leku Atrodil, został poddany szerokim badaniom bezpieczeństwa przedklinicznego na różnych gatunkach zwierząt, obejmującym toksyczność ostrą, wielokrotną, genotoksyczność, rakotwórczość oraz wpływ na rozrodczość. Toksyczność ostra po podaniu wziewnym wykazała minimalną dawkę śmiertelną u samców świnek morskich na poziomie 199 mg/kg m.c., natomiast u szczurów nie odnotowano śmiertelności nawet przy maksymalnych dawkach (0,05 mg/kg m.c. przez 4 godziny lub 160 rozpyleń po 0,02 mg/rozpylenie). Po podaniu doustnym LD50 wynosiło 1585 mg/kg m.c. u myszy, 1925 mg/kg u szczurów i 1920 mg/kg u królików, a po dożylnym 13,6 mg/kg u myszy, 15,8 mg/kg u szczurów i około 18,2 mg/kg u psów. Objawy toksyczności ostrej odpowiadały profilowi przeciwcholinergicznemu i obejmowały m.in. rozszerzenie źrenic, suchość błon śluzowych, duszność, drżenia i tachykardię.
aerozol inhalacyjny, bromek ipratropiowy, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, działanie guzotwórcze, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, LD50, NOAEL, podanie wziewne, poziom dawkowania, reakcja anafilaktyczna, substancja przeciwcholinergiczna, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa, tolerancja miejscowa, układ oskrzelowo-płucny, wada rozwojowa, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pabal 100 mcg/ml
Przedkliniczne badania karbetocyny, substancji czynnej preparatu Pabal 100 mikrogramów/ml, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Standardowe testy farmakologiczne i toksykologiczne, w tym badania toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniły istotnych zagrożeń dla pacjentów. Testy genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego ani genotoksycznego, a badania tolerancji miejscowej potwierdziły dobrą akceptowalność leku w miejscu podania (roztwór do wstrzykiwań). W badaniu toksyczności reprodukcyjnej na szczurach odnotowano jedynie zmniejszenie przyrostu masy ciała potomstwa, bez innych efektów toksycznych, co wskazuje na relatywnie bezpieczny wpływ na rozwój postnatalny.
badanie bezpieczeństwa farmakologicznego, badanie farmakologiczne, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, genotoksyczność, karbetocyna, parametr toksykologiczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przyrost masy ciała, roztwór do wstrzykiwań, rozwój postnatalny, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Minorga 50 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa minoksydylu (50 mg/ml, roztwór na skórę) wykazały, że substancja ta nie wykazuje działania mutagennego ani genotoksycznego w standardowych testach laboratoryjnych. W badaniach na modelach zwierzęcych zaobserwowano potencjalne ryzyko niekorzystnego wpływu na płodność oraz rozwój embrionalny i płodowy, jednak efekty te pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne poziomy ekspozycji. Długoterminowe badania rakotwórczości u gryzoni wykazały zwiększoną częstość nowotworów hormonozależnych, co wiązano z hiperprolaktynemią indukowaną wysokimi dawkami minoksydylu, mechanizm ten jest jednak specyficzny dla gryzoni i nie przekłada się na ryzyko u ludzi stosujących lek zgodnie z zaleceniami.
badanie toksykologiczne, działanie drażniące, działanie fototoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, hiperprolaktynemia, immunoglobulina E, minoksydyl, nowotwór hormonozależny, płodność, postać farmaceutyczna, potencjał uczulający, prolaktyna, rakotwórczość, reakcja fotoalergiczna, rozwój embrionalny i płodowy, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Argol Essenza Balsamica –
Produkt leczniczy Argol Essenza Balsamica zawiera kompleks naturalnych substancji aktywnych, w tym mentol (1,500 g/100 g) oraz różnorodne olejki eteryczne, takie jak olejek melisy lekarskiej (0,340 g/100 g), cynamonowca chińskiego (0,465 g/100 g), goździkowy (0,290 g/100 g), cytrynowy (0,290 g/100 g), osnówki muszkatołowca (0,260 g/100 g), tymianku pospolitego (0,240 g/100 g), kolendry siewnej (0,240 g/100 g) oraz miętowy (0,375 g/100 g). Preparat wykazuje szerokie spektrum działania terapeutycznego, obejmujące właściwości chłodzące, przeciwbólowe, uspokajające, przeciwskurczowe, przeciwbakteryjne, przeciwzapalne, wykrztuśne i wiatropędne. Badania przedkliniczne potwierdziły brak działania drażniącego na skórę i błony śluzowe nawet przy wielokrotnym stosowaniu, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa długoterminowej terapii miejscowej, doustnej oraz inhalacyjnej.
aplikacja miejscowa, badanie przedkliniczne, błona śluzowa jamy ustnej, doświadczenie kliniczne, droga podania, działanie drażniące, działanie niepożądane, działanie przeciwbakteryjne, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwskurczowe, działanie przeciwzapalne, działanie wiatropędne, etanol, inhalacja, mentol, monitorowanie bezpieczeństwa, ocena bezpieczeństwa, olejek eteryczny, pharmacovigilance, profil bezpieczeństwa, tolerancja miejscowa, właściwość farmakologiczna, właściwość przeciwbólowa, właściwość uspokajająca, właściwość wykrztuśna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Decapeptyl Depot 3,75 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Decapeptyl Depot (3,75 mg tryptoreliny w postaci octanu) wykazały specyficzne efekty związane z długotrwałym stosowaniem tryptoreliny u gryzoni. U szczurów zaobserwowano zwiększoną częstość występowania guzów przysadki mózgowej, co nie wystąpiło u myszy, wskazując na specyficzność gatunkową. Mechanizm tych zmian pozostaje nie do końca wyjaśniony, a podobne obserwacje dotyczące analogów LHRH sugerują ograniczone znaczenie kliniczne dla ludzi. Badania toksyczności rozwojowej wykazały działanie toksyczne na zarodki i płody, opóźnienie rozwoju zarodkowo-płodowego oraz opóźnienie porodu u szczurów, co wymaga ostrożności przy stosowaniu u kobiet w ciąży lub planujących ciążę, z uwzględnieniem różnic międzygatunkowych.
Decapeptyl Depot, genotoksyczność, guz przysadki mózgowej, hormon uwalniający hormon luteinizujący, opóźnienie porodu, opóźnienie rozwoju zarodkowo-płodowego, podanie dożylne, reakcja na ciało obce, toksyczność, toksyczność zarodkowo-płodowa, tolerancja miejscowa, tryptorelina, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie podskórne - Leksykon substancji czynnych
Inhibitor C1-esterazy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inhibitor C1-esterazy, pozyskiwany z ludzkiego osocza, wykazuje farmakologiczne właściwości zbliżone do endogennego białka i jest stosowany terapeutycznie w różnych preparatach (Berinert 500, 1500, 2000, 3000 j.m.). Przedkliniczne badania toksykologiczne na modelach zwierzęcych (szczury, myszy, króliki) nie wykazały toksyczności ani po pojedynczym, ani po wielokrotnym podaniu dożylnym i podskórnym. Ocena tolerancji miejscowej potwierdziła dobrą reakcję kliniczną i histologiczną po różnych drogach podania, w tym dożylnym, podskórnym, dotętniczym i domięśniowym. Szczególnie istotne jest bezpieczeństwo w kontekście ryzyka zakrzepicy – badania in vivo na królikach z dawkami do 800 j.m./kg nie wykazały zwiększonego ryzyka powstawania skrzepów, co potwierdzają również standardowe testy farmakologiczne.
badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, białko endogenne, bierna anafilaksja skórna, dawka pojedyncza, determinanta antygenowa, działanie kancerogenne, działanie toksyczne, immunogenność, inhibitor C1-esterazy, osocze ludzkie, pasteryzacja, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie podskórne, powstawanie przeciwciał, ryzyko zakrzepicy, składnik endogenny, toksyczność dawek, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, tworzenie skrzepów, właściwość rakotwórcza, zakrzepowość - Leksykon substancji czynnych
Dezoksycholan sodu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dezoksycholan sodu, stosowany jako substancja pomocnicza w procesie produkcji szczepionki przeciw grypie Fluarix Tetra, może występować w produkcie końcowym w śladowych ilościach. Przeprowadzone badania przedkliniczne, obejmujące ocenę ostrej toksyczności, toksyczności po podaniu wielokrotnym oraz badania tolerancji miejscowej, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego ani negatywnego wpływu na tkanki w miejscu podania. Ponadto, analiza wpływu na rozrodczość i rozwój zarodka oraz płodu nie ujawniła zagrożeń związanych z obecnością dezoksycholanu sodu w szczepionce.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dezoksycholan sodu, Fluarix Tetra, ocena bezpieczeństwa, ostra toksyczność, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, składnik pomocniczy, szczepionka przeciw grypie, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozrodczość, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność - Leksykon substancji czynnych
Tyrozyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tyrozyna, endogenny aminokwas obecny w organizmie ludzkim, jest składnikiem mieszanin aminokwasów stosowanych w żywieniu pozajelitowym oraz dializie otrzewnowej. W produktach leczniczych jej stężenia wahają się, np. w Aminoplasmal 15% wynosi 0,500 mg/ml (0,500 g/l), a w Aminoplasmal B. Braun 10% – 0,40 mg/ml (0,40 g/l). Nie przeprowadzono specyficznych badań przedklinicznych dotyczących samej tyrozyny, a bezpieczeństwo jej stosowania oceniane jest w kontekście całych mieszanin aminokwasów. Toksyczność pojedynczych aminokwasów, w tym tyrozyny, jest związana głównie z zaburzeniami równowagi aminokwasowej, a przy prawidłowym stosowaniu produktów nie oczekuje się działań toksycznych. Dane dotyczące toksyczności ostrej czy LD50 dla pojedynczych aminokwasów nie są bezpośrednio przenoszalne na mieszaniny aminokwasów w roztworach do żywienia.
badanie farmakologiczne, badanie niekliniczne, badanie przedkliniczne, białko strukturalne, dawka LD50, dializa otrzewnowa, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, emulsja do infuzji, genotoksyczność, mieszanina aminokwasów, N-acetylo-L-tyrozyna, N-glicylo-L-tyrozyna, niewydolność nerek, roztwór aminokwasów, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu jednorazowym, tolerancja miejscowa, trójkomorowy worek, tyrozyna, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DIKY 4% 40 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku DIKY 4% (aerozol na skórę zawierający 40 mg/g diklofenaku sodu) wykazały brak działania drażniącego na skórę u królików, co potwierdza dobrą tolerancję miejscową preparatu. Kompleksowe badania obejmujące farmakologię bezpieczeństwa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność oraz potencjalne działanie rakotwórcze nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi przy stosowaniu diklofenaku zgodnie z zaleceniami. W zakresie wpływu na reprodukcję i rozwój embrionalny, diklofenak nie wykazywał działania teratogennego u szczurów i królików, jednak zaobserwowano embriotoksyczność przy dawkach toksycznych dla matek oraz zmniejszoną zdolność implantacji u szczurów i hamowanie owulacji u królików.
aerozol na skórę, aplikacja miejscowa, diklofenak sodu, działanie drażniące na skórę, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakologia bezpieczeństwa, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, implantacja zarodka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owulacja, rozwój embrionalny, skurcz macicy, synteza prostaglandyn, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia krwi II – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Czynnik krzepnięcia II (protrombina) jest integralnym składnikiem kompleksu protrombiny, obecnym w preparatach Beriplex P/N oraz Octaplex, pozyskiwanych z ludzkiego osocza. Badania przedkliniczne wykazały umiarkowaną toksyczność ostrej dawki Beriplexu u myszy przy 200 j.m./kg (produkt pasteryzowany, nienanofiltrowany) oraz dobrą tolerancję u szczurów przy dawce do 100 j.m./kg (produkt pasteryzowany i nanofiltrowany). W badaniach na królikach potwierdzono dobrą tolerancję miejscową po dożylnym podaniu Beriplexu, a proces pasteryzacji nie indukował powstawania nowych determinant antygenowych, co minimalizuje ryzyko niepożądanej odpowiedzi immunologicznej. Zawartość czynnika II w preparatach po rekonstytucji wynosi odpowiednio 20-48 j.m./ml dla Beriplexu i 14-38 j.m./ml dla Octaplexu, z dawkami całkowitymi sięgającymi do 1920 j.m. (Beriplex) i 1520 j.m. (Octaplex).
antygenowość, białka C i S, czynnik endogenny, czynnik krzepnięcia krwi II, czynniki krzepnięcia, determinanty antygenowe, epitop, heterogenne białka ludzkie, infuzja dożylna, kancerogenność, kaskada krzepnięcia, kompleks protrombiny, ludzkie osocze, nanofiltracja, odpowiedź immunologiczna, pasteryzacja, powstawanie przeciwciał, protrombina, przeniesienie czynników zakaźnych, przewlekła toksyczność, reakcja immunologiczna, toksyczność ostrej dawki, toksyczność pojedynczej dawki, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Genotropin 5,3 5,3 mg (16 j.m.)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa somatropiny (Genotropin), produkowanej metodą rekombinacji DNA w Escherichia coli, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Ocena toksyczności ogólnoustrojowej i miejscowej nie ujawniła działań niepożądanych o istotnym znaczeniu klinicznym, co potwierdza dobrą tolerancję leku po podaniu iniekcyjnym. Badania dotyczące wpływu na funkcje rozrodcze nie wykazały negatywnego oddziaływania, co jest istotne dla pacjentów w wieku reprodukcyjnym, wskazując na minimalne ryzyko zaburzeń płodności związanych z terapią somatropiną.
aberracja chromosomalna, anomalia chromosomalna, bleomycyna, działanie radiomimetyczne, efekt genotoksyczny, Escherichia coli, Genotropin, hormon wzrostu, in vitro, in vivo, łamliwość chromosomów, limfocyt, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, rekombinacja DNA, somatropina, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cisatracurium Kalceks 2 mg/ml
Bezpieczeństwo stosowania cisatrakurium zostało potwierdzone w licznych badaniach przedklinicznych obejmujących ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, potencjału mutagennego, wpływu na reprodukcję oraz tolerancji miejscowej. W badaniach toksyczności ostrej objawy niepożądane wiązały się głównie z farmakologicznym działaniem leku jako środka zwiotczającego mięśnie szkieletowe. Trzytygodniowe badania wielokrotnego podawania na psach i małpach nie wykazały toksyczności specyficznej dla cisatrakurium, co wskazuje na dobrą tolerancję przewlekłą. Potencjał mutagenny oceniano testami in vitro i in vivo; cisatrakurium nie wykazywało działania mutagennego do stężenia 5000 µg/płytkę w testach mikrobiologicznych oraz przy dawkach do 4 mg/kg s.c. u szczurów, jednak w badaniu in vitro na mysich komórkach chłoniaka wykazano mutagenność przy stężeniu ≥40 µg/ml, co jednak ma ograniczone znaczenie kliniczne ze względu na krótkotrwałe i rzadkie stosowanie leku w anestezjologii.
badanie cytogenetyczne, badanie przedkliniczne, cisatrakurium, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki chłoniaka, nieprawidłowość chromosomalna, podanie dotętnicze, potencjał mutagenny, przedawkowanie, środek zwiotczający, test mikrobiologiczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa, zwiotczenie mięśni szkieletowych - Leksykon substancji czynnych
Pralidoksym – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Pralidoksym, będący składnikiem Indywidualnego Zestawu Autostrzykawek IZAS-05, występuje w postaci autostrzykawki zawierającej 600 mg pralidoksymu chlorku i 2 mg atropiny w 2 mL roztworu. Ze względu na jego specyficzne przeznaczenie do krótkotrwałego stosowania w nagłych przypadkach zatrucia bojowymi środkami trującymi, dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone. Nie przeprowadzono badań oceniających potencjał rakotwórczy, mutagenny ani wpływ na reprodukcję, co wynika z braku potrzeby długotrwałego stosowania tego leku. Profil bezpieczeństwa atropiny jest dobrze znany dzięki jej długotrwałemu stosowaniu klinicznemu, natomiast dane dotyczące diazepamu, innego składnika zestawu, wskazują na brak toksyczności przewlekłej oraz minimalne podrażnienia miejscowe po podaniu do worka spojówkowego i doodbytniczo u zwierząt.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SMOFlipid –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa emulsji tłuszczowej SMOFlipid, zawierającej oleje sojowy, triglicerydy o średniej długości łańcucha, oliwę z oliwek oraz olej rybny (30 g/l) bogaty w kwasy omega-3, obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, tolerancji miejscowej oraz potencjału uczulającego. Nie stwierdzono toksyczności ostrej ani przewlekłej poza typowymi reakcjami na duże dawki lipidów. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani genotoksycznego. Badania tolerancji miejscowej na królikach ujawniły przemijające reakcje zapalne o różnym nasileniu w zależności od drogi podania, z umiarkowaną reakcją i martwicą tkanek jedynie po podaniu domięśniowym. Wszystkie zmiany miały charakter odwracalny po zaprzestaniu stosowania.
antygenowość układowa, badanie genotoksyczności, działanie anafilaktyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie uczulające, emulsja tłuszczowa, kwas omega-3, martwica tkanek, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał uczulający, reakcja anafilaktyczna, reakcja zapalna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa - Leksykon substancji czynnych
Czynnik krzepnięcia VIII – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Czynnik krzepnięcia VIII, będący endogennym białkiem osocza, odgrywa kluczową rolę w hemostazie i jest stosowany w postaci koncentratów pozyskiwanych z ludzkiego osocza. Produkty te poddawane są procesom oczyszczania i inaktywacji wirusów (np. metodą rozpuszczalnik/detergent z użyciem TNBP i polisorbat 80), co zapewnia ich bezpieczeństwo przy zachowaniu pełnej aktywności biologicznej. Badania toksyczności jednorazowego i wielokrotnego podawania czynnika VIII w modelach zwierzęcych nie wykazały działań toksycznych, nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane wartości na kilogram masy ciała. Ograniczenia metodologiczne, takie jak immunogenność białka w modelach heterologicznych, wpływają na interpretację wyników badań przedklinicznych, jednak dostępne dane nie wskazują na ryzyko mutagenności ani onkogenności czynnika VIII.
badanie toksyczności, białko endogenne, białko heterologiczne, czynnik krzepnięcia VIII, czynnik von Willebranda, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, endogenny czynnik VIII, immunogenność, inaktywacja wirusów, koncentrat czynnika VIII, krzepnięcie krwi, łożysko naczyniowe, ludzkie osocze, metoda rozpuszczalnik/detergent, polisorbat 80, przeciwciała przeciwko obcemu białku, tolerancja miejscowa, tri-n-butylofosforan - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – SmofKabiven Peripheral
Produkt leczniczy SmofKabiven Peripheral nie był bezpośrednio badany pod kątem bezpieczeństwa w badaniach nieklinicznych, jednak dane przedkliniczne opierają się na wynikach badań poszczególnych składników: emulsji tłuszczowej SMOFlipid, roztworów aminokwasów, glukozy oraz glicerofosforanu sodu. Badania farmakologiczne dotyczące toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz bezpieczeństwa stosowania tych składników nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka. W badaniach na królikach nie stwierdzono działania teratogennego ani embriotoksycznego po zastosowaniu roztworów aminokwasów, a podobnych efektów nie oczekuje się również po emulsji tłuszczowej i glicerofosforanie sodu podawanych w zalecanych dawkach substytucyjnych. Składniki stosowane w stężeniach fizjologicznych nie powinny negatywnie wpływać na płodność ani zdolności rozrodcze.
badanie farmakologiczne, działanie anafilaktyczne, działanie embriotoksyczne, działanie uczulające, genotoksyczność, glicerofosforan sodu, leczenie substytucyjne, leczenie żywieniowe, martwica tkanek, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie okołożylne, podanie podskórne, potencjał alergizujący, reakcja zapalna, roztwór aminokwasów, SmofKabiven Peripheral, SMOFlipid, test maksymalizacji, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, wpływ teratogenny