Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Hexvix

Lek Hexvix (heksyl aminolewulinianu) był poddawany kompleksowym badaniom przedklinicznym w celu określenia jego profilu bezpieczeństwa przed zastosowaniem u ludzi. Badania te obejmowały ocenę toksyczności układowej, tolerancji miejscowej, działania uczulającego, potencjału genotoksycznego oraz wpływu na reprodukcję.¹

Toksyczność systemowa

W badaniach przeprowadzonych na szczurach i psach nie wykazano istnienia istotnego ryzyka toksyczności układowej po zastosowaniu heksylu aminolewulinianu, co stanowi podstawę do uznania leku za bezpieczny pod względem działania ogólnoustrojowego.²

Tolerancja miejscowa po podaniu dopęcherzowym

Przeprowadzono siedmiodniowe badania tolerancji miejscowej po dopęcherzowym podaniu aminolewulinianu heksylu u szczurów i psów, bez ekspozycji na światło. Wyniki tych badań dostarczyły istotnych informacji na temat bezpieczeństwa stosowania leku w obrębie pęcherza moczowego.³

W badaniach na szczurach zaobserwowano następujące zjawiska:

• Leukocytoza – sugerująca pro-zapalne działanie substancji czynnej⁴
• Azotemia – wskazująca na przejściowe zaburzenia funkcji nerek⁵
• Mocz o czerwonym zabarwieniu – świadczący o potencjalnym oddziaływaniu na układ moczowy⁶
• Spadek masy ciała – jako ogólny wskaźnik oddziaływania substancji⁷

W przypadku psów otrzymujących aminolewulinian heksylu zaobserwowano marginalnie zwiększoną częstość występowania i nasilenie przejściowej hiperplazji komórek oraz bazofilii w nabłonku dróg moczowych, co sugeruje potencjalne przemijające zmiany w tkankach narażonych na bezpośredni kontakt z substancją.⁸

Potencjał uczulający

Miejscowe badanie węzłów chłonnych przeprowadzone na modelu mysim wykazało, że aminolewulinian heksylu może wykazywać działanie uczulające przy kontakcie ze skórą. Jest to istotna informacja z punktu widzenia bezpieczeństwa dla personelu medycznego mającego kontakt z preparatem.⁹

Potencjał genotoksyczny

Potencjalne działanie genotoksyczne heksylu aminolewulinianu było przedmiotem szczegółowych badań zarówno in vitro jak i in vivo. Badania przeprowadzono na komórkach prokariotycznych i eukariotycznych, zarówno w obecności fotoaktywującego oświetlenia, jak i bez niego.¹⁰

Przeprowadzono następujące testy genotoksyczności:

1. Test Amesa – oceniający potencjał mutagenny na szczepach bakterii
2. Test TK (time-kill) – badający przeżywalność komórek w czasie
3. Test mikrojąderkowy in vivo – wykrywający uszkodzenia chromosomów w żywym organizmie
4. Test aberracji chromosomowych w komórkach jajnika chomika chińskiego – oceniający strukturalne zmiany w chromosomach
5. Test kometkowy na próbkach pęcherza z badania miejscowej tolerancji u psów z aktywacją światłem niebieskim – badający uszkodzenia DNA

Wszystkie przeprowadzone badania potencjalnego działania genotoksycznego dały wynik negatywny, co wskazuje na brak genotoksyczności badanej substancji zarówno w warunkach z aktywacją światłem, jak i bez niej.¹¹

Toksyczność reprodukcyjna

Potencjalny toksyczny wpływ heksylu aminolewulinianu na reprodukcję badano na dwóch gatunkach zwierząt – szczurach i królikach. Oceniono szereg parametrów dotyczących rozwoju płodów oraz potencjalnych zaburzeń.¹²

W przeprowadzonych badaniach analizowano następujące parametry:

• Częstość występowania obumarcia zarodka/płodu
• Zaburzenia masy płodu
• Nieprawidłowości rozwojowe płodu
• Zmiany rozwojowe płodu, w tym dotyczące parametrów kostnienia szkieletu

Uzyskane wyniki nie wskazywały na jakikolwiek oczywisty wpływ leczenia na badane parametry. Dodatkowo, w badaniach na szczurach nie zaobserwowano wpływu substancji aktywnej na płodność u samic oraz na rozwój wczesnozarodkowy, co potwierdza bezpieczeństwo reprodukcyjne badanego związku.¹³

Potencjał rakotwórczy

Należy zaznaczyć, że nie prowadzono badań nad działaniem rakotwórczym aminolewulinianu heksylu. Jest to istotna informacja z punktu widzenia pełnej oceny bezpieczeństwa przedklinicznego preparatu.¹⁴

Informacje o formulacji produktu

Produkt Hexvix zawiera 85 mg heksylu aminolewulinianu (w postaci heksylu aminolewulinianu chlorowodorku) w jednej fiolce. Po rozpuszczeniu w 50 ml rozpuszczalnika, otrzymuje się roztwór o stężeniu 1,7 mg aminolewulinianu heksylu/ml, co odpowiada 8 mmol/l roztworu.¹⁵