felbamat
Felbamat to lek przeciwpadaczkowy zarejestrowany do stosowania w leczeniu padaczki, szczególnie w przypadkach opornych na standardowe leczenie. Wykazuje działanie poprzez modulację receptorów GABA-ergicznych oraz blokowanie kanałów sodowych, co prowadzi do zmniejszenia pobudliwości neuronów i hamowania rozprzestrzeniania się wyładowań padaczkowych.
Ze względu na poważne działania niepożądane, w tym ryzyko aplazji szpiku kostnego oraz niewydolności wątroby, felbamat jest stosowany jako lek ostatniego wyboru. Najczęściej znajduje zastosowanie w terapii zespołu Lennoxa-Gastauta oraz w napadach częściowych u pacjentów, u których inne leki przeciwpadaczkowe okazały się nieskuteczne.
Podczas leczenia felbamatem konieczne jest regularne monitorowanie parametrów morfologii krwi oraz funkcji wątroby. Lek charakteryzuje się także licznymi interakcjami z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, co wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu politerapii. Mimo ograniczeń, felbamat pozostaje cenną opcją terapeutyczną dla wybranych pacjentów z padaczką lekooporną.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Jeanine 0,03 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Jeanine, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg dienogestu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca), które nasilają metabolizm hormonów płciowych, prowadząc do zwiększonego klirensu, krwawień śródcyklicznych oraz zmniejszenia skuteczności antykoncepcji. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowych mechanicznych metod antykoncepcji podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu, a w razie konieczności kontynuacji – pominięcie 7-dniowej przerwy między opakowaniami. Dienogest jest substratem CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. itrakonazol, werapamil, klarytromycyna, sok grejpfrutowy) mogą zwiększać stężenia hormonów, co wymaga uwagi klinicznej. Ponadto, etorykoksyb w dawkach 60-120 mg/dobę może podnieść stężenie etynyloestradiolu 1,4-1,6-krotnie.
aminotransferaza, antybiotyk makrolidowy, antykoncepcja hormonalna, barbitruany, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, cytochrom P450, dienogest, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymu, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, krwawienie śródcykliczne, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, metabolizm hormonu płciowego, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, sok grejpfrutowy, topiramat, welpataswir, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, worykonazol, zakrzepica - Leksykon leków
Interakcje leku – Luminalum 100 mg
Fenobarbital, będący silnym induktorem enzymów mikrosomalnych wątroby, znacząco wpływa na metabolizm licznych leków, co prowadzi do zmniejszenia ich stężeń w osoczu i osłabienia efektów terapeutycznych. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami witaminy K (np. warfaryna, acenokumarol), gdzie fenobarbital obniża ich stężenia, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki. Indukcja metabolizmu dotyczy także glikokortykosteroidów, doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających estrogeny, leków przeciwdrgawkowych (np. fenytoina, karbamazepina), antybiotyków (doksacyklina, chloramfenikol), leków przeciwwirusowych (zydowudyna, sakwinawir) oraz immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus). W terapii fenobarbitalem konieczne jest ścisłe monitorowanie stężeń leków i dostosowanie dawek, zwłaszcza w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Ponadto, jednoczesne stosowanie alkoholu lub innych leków depresyjnych na OUN (benzodiazepiny, opioidy) może prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej i innych poważnych działań niepożądanych, co wymaga całkowitego unikania alkoholu i ostrożności w doborze terapii skojarzonej.
antagonista wapnia, antagonista witaminy K, antyproteaza, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chloramfenikol, cyklofosfamid, cyklosporyna, czas protrombinowy, depresja oddechowa, doksycyklina, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, estrogen, etosuksymid, felbamat, fenylobutazon, fenytoina, folian, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gryzeofulwina, guanetydyna, haloperydol, halotan, hepatotoksyczność, hormon tarczycy, ifosfamid, indynawir, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, itrakonazol, karbamazepina, ketamina, kwas foliowy, kwas walproinowy, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lek znieczulający, leukoworyna, lewotyroksyna, lidokaina, loksapina, meksyletyna, metadon, metoprolol, metotreksat, metronidazol, metyloksantyna, montelukast, niedoczynność tarczycy, osteopenia, pochodna fenotiazyny, pochodna hydantoiny, pochodna kwasu bursztynowego, pochodna morfiny, progestagen, prokarbazyna, prymidon, przeszczep narządu, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, środek uspokajający, teofilina, walproinian sodu, warfaryna, witamina D, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ovulastan Forte 0,15 mg + 0,03 mg
Ovulastan Forte, zawierający 0,15 mg dezogestrelu i 0,03 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz metabolizm innych leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne, zwłaszcza cytochromu P450 (CYP), które zwiększają klirens hormonów płciowych, co może prowadzić do krwawień międzymiesiączkowych i zmniejszenia skuteczności antykoncepcji. Do grupy tych leków należą m.in. przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), antybiotyki (ryfampicyna), leki przeciwwirusowe (rytonawir, efawirenz) oraz preparaty ziołowe, takie jak dziurawiec zwyczajny. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących enzymy zaleca się dodatkową antykoncepcję mechaniczną przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest stosowanie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji.
alkohol etylowy, aminotransferaza alaninowa, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dezogestrel z etynyloestradiolem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, etonogestrel, etorykoksyb, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, frakcje lipidowe, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie międzymiesiączkowe, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, metyloksantyna, newirapina, okskarbazepina, ombitaswir, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, sofosbuwir, substrat CYP1A2, teofilina, topiramat, troleandomycyna, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon substancji czynnych
Noretysteron – Interakcje
Noretysteron, jako progestagen steroidowy, ulega metabolizmowi głównie przez enzymy cytochromu P450, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak leki przeciwpadaczkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), antybiotyki (ryfampicyna, ryfabutyna), leki przeciwwirusowe (rytonawir, newirapina, efawirenz) oraz ziele dziurawca zwyczajnego, mogą znacząco obniżać stężenie noretysteronu w surowicy, prowadząc do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej i nieregularnych krwawień. Z kolei inhibitory CYP3A4, w tym ketokonazol, itrakonazol, flukonazol, makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), werapamil, diltiazem oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie noretysteronu, potencjalnie nasilając działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV, które mogą powodować istotny wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) przekraczający 5-krotnie górną granicę normy, zwłaszcza u kobiet stosujących etynyloestradiol. Ponadto, noretysteron wpływa na metabolizm innych leków, np. zwiększając stężenie cyklosporyny i zmniejszając stężenie lamotryginy, co wymaga monitorowania parametrów biochemicznych i dostosowania dawek.
AlAT, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dazabuwir, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, estradiol, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, frakcja lipidowa, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, hormon steroidowy, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor enzymu wątrobowego, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, makrolid, metabolizm węglowodanów, napad padaczkowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, noretysteron, okskarbazepina, ombitaswir, parametr czynności nadnerczy, parametr czynności tarczycy, parametr czynności wątroby, parametr krzepliwości, progestagen, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, ryzyko zakrzepowe, telaprewir, topiramat, transaminaza, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C, worykonazol - Leksykon substancji czynnych
Etynyloestradiol – Interakcje
Etynyloestradiol, składnik złożonych hormonalnych środków antykoncepcyjnych, podlega licznym interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Induktory enzymów mikrosomalnych, takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy preparaty ziołowe zawierające dziurawiec, zwiększają metabolizm etynyloestradiolu, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w osoczu, skutkując krwawieniami śródcyklicznymi i ryzykiem nieskuteczności antykoncepcji. W przypadku krótkotrwałego leczenia induktorami enzymów zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji mechanicznej przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Długotrwałe stosowanie induktorów wymaga zmiany metody antykoncepcji na niehormonalną. Z kolei inhibitory enzymów mikrosomalnych, w tym silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, makrolidy) oraz niektóre leki przeciwwirusowe, mogą zwiększać stężenie etynyloestradiolu w osoczu nawet do 1,6-krotności, co może nasilać działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami stosowanymi w terapii WZW typu C, które mogą powodować wzrost aktywności aminotransferaz (AlAT) powyżej 5-krotności górnej granicy normy, co wymaga zmiany metody antykoncepcji na czas leczenia i 2 tygodnie po jego zakończeniu.
aktywność aminotransferaz, ampicylina, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbitурany, bosentan, cyklosporyna, CYP1A1, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C8, CYP2J2, CYP3A4/5, dazabuwir, diltiazem, doksycyklina, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, flukonazol, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, gryzeofulwina, indukcja enzymów, induktor enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymów mikrosomalnych, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens etynyloestradiolu, kortykosteroidy, krążenie wątrobowo-jelitowe, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, makrolidy, metoklopramid, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rybawiryna, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, stężenie hormonów płciowych, teofilina, topiramat, tyzanidyna, welpataswir, werapamil, woksylaprewir, worykonazol, zakażenie wirusem HIV, zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu C, złożony hormonalny środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Mercilon 0,15 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy Mercilon, zawierający 0,15 mg dezogestrelu i 0,02 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez modulację aktywności enzymów mikrosomalnych, zwłaszcza cytochromu P450 (CYP). Induktory enzymów CYP, takie jak leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), antybiotyki (ryfampicyna, ryfabutyna) oraz preparaty ziołowe (ziele dziurawca), mogą zwiększać metabolizm hormonów, co skutkuje obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej i ryzykiem krwawień międzymiesiączkowych. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów zaleca się dodatkową metodę antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest rozważenie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Z kolei inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) mogą podwyższać stężenia hormonów, potencjalnie nasilając działania niepożądane.
aminotransferaza alaninowa, boceprewir, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dezogestrel i etynyloestradiol, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etorykoksyb, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glekaprewir, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, inhibitor enzymatyczny, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krzepnięcie i fibrynoliza, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir, teofilina, topiramat, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Epitrigine 100 mg tabletki 100 mg
Lamotrygina, metabolizowana głównie przez urydyno-5’–difosforo (UDP)-glukuronylotransferazy (UGT), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi lub hamującymi glukuronidację. Walproinian znacząco hamuje metabolizm lamotryginy, wydłużając jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co wymaga zmniejszenia dawki lamotryginy. Z kolei leki indukujące enzymy cytochromu P450 (CYP3A4) i UGT, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i prymidon, przyspieszają metabolizm lamotryginy, co wymaga zwiększenia jej dawki. Hormonalne środki antykoncepcyjne zawierające etynyloestradiol i lewonorgestrel podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając jej AUC o 52% i Cmax o 39%, co również wymaga dostosowania dawkowania. Ryfampicyna oraz kombinacje leków antyretrowirusowych (lopinawir/rytonawir, atazanawir/rytonawir) obniżają stężenia lamotryginy, wskazując na konieczność modyfikacji schematu leczenia. Paracetamol w dawce 1 g czterokrotnie na dobę zmniejsza AUC lamotryginy o 20% i Cmin o 25%, co może mieć znaczenie kliniczne przy długotrwałym stosowaniu.
amitryptylina, arypiprazol, ataksja, atazanawir/rytonawir, bupropion, cytochrom P450 3A4, działanie depresyjne, felbamat, fenelzyna, fluoksetyna, gabapentyna, haloperidol, hepatotoksyczność, hormonalna antykoncepcja, induktor enzymatyczny, inhibitor glukuronidacji, klonazepam, klozapina, lakozamid, lamotrygina, leki przeciwpadaczkowe, lewetyracetam, lit w psychiatrii, lopinawir/rytonawir, lorazepam, metformina, oksykarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, perampanel, pregabalina, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, stan stacjonarny leku, stężenie progesteronu, topiramat, transporter kationów organicznych 2, trazodon, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian, wareniklina, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zonisamid - Leksykon substancji czynnych
Cyproteron octan – Interakcje
Cyproteron octan, składnik aktywny preparatu Diane-35 (w połączeniu z etynyloestradiolem), podlega licznym interakcjom farmakokinetycznym i farmakodynamicznym, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Indukcja enzymów mikrosomalnych przez leki takie jak fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna czy preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca prowadzi do zwiększonego metabolizmu cyproteronu octanu i estrogenów, co skutkuje obniżeniem ich stężeń i potencjalną utratą skuteczności antykoncepcyjnej. Efekt indukcji pojawia się po kilku dniach, osiąga maksimum po kilku tygodniach i utrzymuje się do 4 tygodni po zakończeniu terapii indukującej. W przypadku antybiotyków (z wyjątkiem ryfampicyny i gryzeofulwiny) zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji przez 7 dni po zakończeniu leczenia, natomiast przy lekach indukujących enzymy – przez 28 dni. Ponadto, inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenia hormonów, choć kliniczne znaczenie tych interakcji jest nie do końca poznane.
aktywność AlAT, barbituran, cyklosporyna, cyproteron octan, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV/HCV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, krążenie wątrobowo-jelitowe, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, nieregularne krwawienie, okskarbazepina, ombitaswir, parametr czynności wątroby, parametr funkcji tarczycy, parametr krzepnięcia, parametr metabolizmu węglowodanów, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, teofilina, tizanidyna, topiramat, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Interakcje leku – Teenia 3 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy Teenia, zawierający drospirenon 3 mg i etynyloestradiol 0,02 mg, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii zakażeń HCV, prowadząc do znaczącego (ponad 5-krotnego) wzrostu aktywności aminotransferaz (AlAT). W związku z tym pacjentki powinny przejść na alternatywne metody antykoncepcji (np. progestagenowe lub niehormonalne) przed rozpoczęciem terapii przeciwwirusowej, a powrót do stosowania Teenia jest możliwy dopiero po 2 tygodniach od zakończenia leczenia. Ponadto, induktory enzymów mikrosomalnych (np. karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna) mogą zwiększać metabolizm hormonów zawartych w preparacie, co skutkuje obniżeniem ich stężenia, krwawieniami śródcyklicznymi oraz zmniejszeniem skuteczności antykoncepcyjnej. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów zaleca się stosowanie dodatkowej metody mechanicznej przez cały okres terapii i 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest przejście na niehormonalne metody antykoncepcji.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aminotransferaza alaninowa, barbituran, bosentan, doustny środek antykoncepcyjny, drospirenon, działanie przeciwmineralokortykosteroidowe, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, estrogen, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, funkcja nadnerczy, funkcja nerek, funkcja tarczycy, funkcja wątroby, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, krwawienie śródcykliczne, metabolizm węglowodanów, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbamazepina, ombitaswir, progestagen, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wskaźnik krzepnięcia - Leksykon leków
Interakcje leku – Lamitrin 100 mg
Lamotrygina jest metabolizowana głównie przez enzymy UDP-glukuronylotransferazy (UGT), a jej stężenie w osoczu może ulegać znacznym zmianom pod wpływem leków indukujących lub hamujących te enzymy. Walproinian istotnie hamuje glukuronidację lamotryginy, co prowadzi do niemal dwukrotnego wydłużenia okresu półtrwania i wymaga zmniejszenia dawki lamotryginy. Z kolei induktory enzymów, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i prymidon, przyspieszają metabolizm lamotryginy, obniżając jej stężenie w osoczu i wymagając zwiększenia dawki. Hormonalne środki antykoncepcyjne zawierające etynyloestradiol (30 µg) i lewonorgestrel (150 µg) podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając jej AUC o 52% i Cmax o 39%, co może wymagać dostosowania dawkowania w trakcie ich stosowania. Inhibitory proteaz, takie jak lopinawir/rytonawir i atazanawir/rytonawir, również obniżają stężenie lamotryginy odpowiednio o około 50% i 32%, co wymaga korekty dawkowania. Ryfampicyna, silny induktor enzymów wątrobowych, zwiększa klirens lamotryginy i skraca jej okres półtrwania, co również wymaga dostosowania dawki.
amitryptylina, aripiprazol, ataksja, atazanawir/rytonawir, bupropion, cytochrom P450 3A4, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diplopia, etynyloestradiol, farmakokinetyka, felbamat, fenelzyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, gabapentyna, glukuronidacja, haloperydol, hormonalne środki antykoncepcyjne, indukcja enzymatyczna, induktor enzymu, karbamazepina, klirens leku, klonazepam, klozapina, lakozamid, lewetiracetam, lewonorgestrel, lopinawir/rytonawir, lorazepam, metabolit leku, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, metformina, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, perampanel, pregabalina, prymidon, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, topiramat, transporter kationów organicznych, trazodon, UDP-glukuronylotransferaza, wareniklina, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zonisamid - Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina – Interakcje
Okskarbazepina oraz jej aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują złożone interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez słabą indukcję enzymów CYP3A4, CYP3A5 oraz UDP-glukuronylotransferaz (UDP-GT), co prowadzi do obniżenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki, takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne (etyloestradiol i lewonorgestrel z redukcją AUC o 48-52% i 32-52%) oraz inne leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina). Okskarbazepina hamuje izoenzym CYP2C19, co przy dawkach >1200 mg/dobę może zwiększać stężenia fenytoiny w osoczu nawet o 40%. Interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi są istotne klinicznie, zwłaszcza z karbamazepiną (zmniejszenie stężenia o 0-22%, wymaga monitoringu), fenobarbitalem (wzrost o 14-15%, zmniejszenie MHD o 30-31%) oraz fenytoiną (wzrost o 0-40%, zmniejszenie MHD o 29-35%), a także z lamotryginą, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Indukcja enzymatyczna rozwija się i ustępuje stopniowo w ciągu 2-3 tygodni po rozpoczęciu lub zakończeniu terapii okskarbazepiną.
cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, doustny środek antykoncepcyjny, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, IMAO, induktor enzymu CYP3A4, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, lit, metabolizm wątrobowy, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, ryfampicyna, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna, wiloksazyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Regulon 0,03 mg + 0,15 mg
Produkt leczniczy Regulon wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez indukcję lub inhibicję enzymów mikrosomalnych, zwłaszcza izoenzymów cytochromu P450 (CYP). Indukcja enzymatyczna, obserwowana już po kilku dniach terapii, może prowadzić do zwiększonego klirensu hormonów płciowych, skutkując krwawieniami śródcyklicznymi i obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi CYP450, takimi jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna, rytonawir czy ziele dziurawca zwyczajnego, które wymagają stosowania dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. W przypadku długotrwałego stosowania induktorów enzymów wątrobowych zaleca się wybór alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Ponadto, inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą zwiększać stężenia hormonów zawartych w Regulonie, co wymaga monitorowania działań niepożądanych.
boceprewir, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glekaprewir, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewotyroksyna, nelfinawir, newirapina, niedoczynność tarczycy, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbamazepina, ombitaswir, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, telaprewir, teofilina, topiramat, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Interakcje leku – Karbagen 150 mg
Karbagen (okskarbazepina) oraz jego aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują zarówno indukcję, jak i inhibicję enzymów metabolizujących leki, co prowadzi do licznych interakcji farmakokinetycznych. Okskarbazepina jest słabym induktorem CYP3A4, CYP3A5 oraz UDP-glukuronylotransferaz, co przyspiesza metabolizm leków takich jak cyklosporyna, takrolimus, doustne środki antykoncepcyjne oraz niektóre leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina). Indukcja enzymów rozwija się i zanika stopniowo w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia lub zakończenia terapii. Jednocześnie okskarbazepina hamuje CYP2C19, co przy dawkach powyżej 1200 mg/dobę może zwiększać stężenie fenytoiny w osoczu nawet o 40%, wymagając korekty dawki. Interakcje z innymi lekami przeciwpadaczkowymi są zróżnicowane i mogą wymagać indywidualnego dostosowania dawkowania oraz monitorowania stężeń, zwłaszcza u dzieci i przy stosowaniu lamotryginy, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych (nudności, senność, zawroty głowy).
cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, enzym CYP2C19, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymu, inhibicja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzymy CYP, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lewonorgestrel, metabolizm leku, monohydroksypochodna, napad drgawkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, ryfampicyna, takrolimus, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna, wiloksazyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Dorin 0,03 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Dorin, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 2 mg dienogestu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Najważniejszym mechanizmem jest indukcja enzymów mikrosomalnych przez leki takie jak karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy dziurawiec zwyczajny, co prowadzi do zwiększonego klirensu hormonów płciowych i ryzyka krwawień śródcyklicznych oraz zmniejszenia skuteczności antykoncepcji. W przypadku krótkotrwałej terapii induktorami enzymów zaleca się stosowanie dodatkowej metody mechanicznej przez cały czas leczenia i 28 dni po jego zakończeniu, natomiast przy długotrwałym stosowaniu rekomendowana jest zmiana metody antykoncepcji na niehormonalną. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV/HCV, które mogą zarówno zwiększać, jak i zmniejszać stężenia hormonów, co wymaga konsultacji lekarskiej i stosowania dodatkowej antykoncepcji mechanicznej.
aminotransferaza, antykoncepcja hormonalna, barbituran, cytochrom P450, dienogest, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, enzym wątrobowy, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja międzylekowa, karbamazepina, klirens hormonów płciowych, krwawienie śródcykliczne, krzepnięcie krwi, lek przeciwinfekcyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, okskarbazepina, progestagen, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Climara-50 50 mcg/24 h (3,8 mg)
Produkt leczniczy Climara-50, zawierający estradiol stosowany przezskórnie, podlega licznym interakcjom farmakologicznym, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii hormonalnej. Induktory enzymów cytochromu P450, takie jak leki przeciwdrgawkowe (fenytoina, karbamazepina), przeciwzakaźne (ryfampicyna, efawirenz) oraz preparaty roślinne (ziele dziurawca), przyspieszają metabolizm estradiolu, co prowadzi do obniżenia jego stężenia w osoczu i zmniejszenia efektu terapeutycznego. Z kolei inhibitory CYP3A4, w tym azolowe leki przeciwgrzybicze (flukonazol, ketokonazol), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz antybiotyki makrolidowe (klarytromycyna, erytromycyna), mogą zwiększać stężenie estradiolu, nasilając działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki leczone lekami przeciw HIV i HCV, gdzie interakcje mogą prowadzić do zmiennych i klinicznie istotnych zmian stężenia estrogenu oraz zwiększonego ryzyka hepatotoksyczności, zwłaszcza przy stosowaniu schematów ombitaswir/parytaprewir/rytonawir ± dazabuwir lub glekaprewir/pibrentaswir. Warto podkreślić, że podawanie estradiolu przezskórnie ogranicza efekt pierwszego przejścia wątrobowego, co może zmniejszać wpływ induktorów enzymów na metabolizm hormonu w porównaniu do podawania doustnego.
antybiotyk makrolidowy, barbiturat, bloker kanału wapniowego, Climara-50, cytochrom P450, dazabuwir, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym wątrobowy, erytromycyna, felbamat, fenytoina, flukonazol, frakcja lipidowa, funkcja nadnerczy, funkcja tarczycy, glekaprewir/pibrentaswir, globulina wiążąca hormony płciowe, gryzeofulwina, hormon płciowy, induktor enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, inhibitor HCV, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krzepnięcie krwi, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakaźny, metabolizm estrogenu, newirapina, okskarbazepina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, parametry czynności wątroby, primidon, receptor estrogenowy, ryfabutyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, terapia hormonalna, topiramat, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C, worykonazol - Leksykon substancji czynnych
Dezogestrel – Interakcje
Dezogestrel, stosowany w jednoskładnikowych tabletkach antykoncepcyjnych (75 µg) oraz w preparatach złożonych z etynyloestradiolem, podlega licznym interakcjom farmakologicznym, głównie poprzez indukcję lub inhibicję enzymów mikrosomalnych układu cytochromu P450 (CYP). Induktory enzymów, takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna czy ziele dziurawca, zwiększają klirens dezogestrelu i jego aktywnego metabolitu etonogestrelu, co może skutkować krwawieniami śródcyklicznymi oraz zmniejszeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Indukcja enzymów pojawia się już po kilku dniach, osiąga maksimum po kilku tygodniach i utrzymuje się do 4 tygodni po zakończeniu terapii. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów zaleca się dodatkową antykoncepcję mechaniczną przez cały okres terapii i 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy terapii długotrwałej należy rozważyć zmianę metody antykoncepcji na niehormonalną.
barbituran, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny, erytromycyna, etonogestrel, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, flukonazol, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, produkt antykoncepcyjny, progestagen, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożony środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Cyprodiol 2 mg + 0,035 mg
Cyprodiol, zawierający 2 mg cyproteronu octanu i 0,035 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność terapeutyczną i antykoncepcyjną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, rifampicyna, karbamazepina, fenytoina, prymidon, okskarbazepina, topiramat, felbamat, gryzeofulwina, ziele dziurawca), które mogą obniżać stężenia hormonów i prowadzić do krwawień śródcyklicznych oraz zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej metody barierowej podczas terapii i przez 28 dni po jej zakończeniu. Inhibitory CYP3A4 oraz etorykoksyb (60-120 mg/dobę) mogą zwiększać stężenia hormonów w osoczu (etyloestradiolu 1,4-1,6-krotnie), co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie Cyprodiolu z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir + dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko ponadpięciokrotnego wzrostu aktywności AlAT; w takich przypadkach należy zastosować alternatywne metody antykoncepcji i odczekać 2 tygodnie po zakończeniu terapii HCV przed powrotem do Cyprodiolu.
aktywność aminotransferazy, barbiturat, biochemiczny wskaźnik czynności wątroby, cyklosporyna, cyproteron octan, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, frakcja lipidów, glekaprewir, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV/HCV, karbamazepina, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek indukujący enzymy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, metoda barierowa, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parametr krzepnięcia, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rifampicyna, rytonawir, sofosbuwir, środek zawierający progestagen, substrat CYP1A2, teofilina, tizanidyna, tolerancja glukozy, topiramat, transkortyna, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir, zawrót głowy - Leksykon substancji czynnych
Walproinian sodu – Interakcje
Walproinian sodu wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi, psychotropowymi, antybiotykami oraz innymi grupami leków. Istotne jest monitorowanie stężeń leków takich jak fenobarbital, prymidon, fenytoina, karbamazepina, lamotrygina (która ma niemal dwukrotnie wydłużony okres półtrwania), felbamat, rufinamid, a także walproinianu samego w sobie, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko encefalopatii hiperamonemicznej przy jednoczesnym stosowaniu topiramatu lub acetazolamidu oraz na potencjalne nasilenie hepatotoksyczności, zwłaszcza w połączeniu z kanabidiolem, salicylanami, alkoholem i innymi lekami hepatotoksycznymi. Warto podkreślić, że karbapenemy mogą gwałtownie obniżyć stężenie walproinianu w osoczu nawet o 60-100% w ciągu około 2 dni, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania.
acetazolamid, biodostępność, bupropion, cholestyramina, cymetydyna, encefalopatia hiperamonemiczna, enzym wątrobowy, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperamonemia, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, kanabidiol, karbamazepina, karbapenem, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwzakrzepowy, meflochina, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neutropenia, nimodypina, olanzapina, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Klimedix 2 mg + 1 mg
Produkt leczniczy Klimedix, zawierający drospirenon (3 mg/dobę) i estradiol (1,5 mg/dobę), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Induktory enzymów, takie jak leki przeciwdrgawkowe (barbiturany, fenytoina, karbamazepina), leki przeciwzakaźne (ryfampicyna, efawirenz) oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny, mogą znacząco obniżać stężenia estrogenów i progestagenów, prowadząc do osłabienia ich działania terapeutycznego i zaburzeń profilu krwawień. Z kolei silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, flukonazol, makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenia hormonów, co w badaniu z ketokonazolem skutkowało 2,3-krotnym wzrostem AUC drospirenonu i 1,39-krotnym wzrostem AUC estronu, potencjalnie nasilając działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki stosowane w terapii HIV/HCV, które mogą zmieniać stężenia hormonów w sposób klinicznie istotny, wymagając indywidualnej oceny interakcji.
antagonista mineralokortykosteroidów, antybiotyk makrolidowy, barbituran, bloker kanału wapniowego, cytochrom P-450, diltiazem, drospirenon, działanie hipotensyjne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym metabolizujący lek, erytromycyna, estradiol, felbamat, fenytoina, flukonazol, globulina wiążąca hormony płciowe, gryzeofulwina, hormon płciowy, hormonalna terapia zastępcza, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie z macicy, krzepnięcie i fibrynoliza, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwzakaźny, metabolizm węglowodanów, nadciśnienie, nadciśnienie tętnicze, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okskarbazepina, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, steroid płciowy, topiramat, werapamil, worykonazol, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Naraya Plus 0,02 mg + 3 mg
Preparat Naraya Plus, zawierający 0,02 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir, dasabuwir ± rybawiryna), które zwiększają ryzyko wzrostu aktywności AlAT, co wymaga zmiany metody antykoncepcji na progestagenową lub niehormonalną na czas terapii oraz 2 tygodnie po jej zakończeniu. Induktory enzymów mikrosomalnych (np. barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają klirens hormonów płciowych, co może skutkować krwawieniami śródcyklicznymi i obniżeniem skuteczności antykoncepcyjnej; w trakcie i przez 28 dni po terapii induktorami zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji, a w przypadku długotrwałego leczenia – wybór metody niehormonalnej. Ponadto, inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol) mogą zwiększać stężenia drospirenonu (2,7-krotnie) i etynyloestradiolu (1,4-krotnie), co wymaga monitorowania działań niepożądanych.
aminotransferaza alaninowa, antagonista aldosteronu, barbituran, cyklosporyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne wątroby, eplerenon, etorykoksyb, etynyloestradiol i drospirenon, felbamat, fenytoina, gryzeofulwina, hiperkaliemia, hormony płciowe, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, metabolizm wątrobowy, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, progestagen, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, spironolakton, tiklopidyna, tizanidyna, topiramat, triamteren, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chronosphere 750 (500,06 mg + 217,75 mg)/sasz.
Walproinian sodu, substancja czynna Depakine Chronosphere, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co wymaga ścisłego monitorowania klinicznego i często dostosowania dawkowania. Istotne jest zwłaszcza zwiększenie stężenia leków takich jak fenobarbital, prymidon, fenytoina, lamotrygina (okres półtrwania wydłużony niemal dwukrotnie), zydowudyna, rufinamid (szczególnie u dzieci), propofol oraz nimodypina (biodostępność zwiększona o około 50%). Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) mogą obniżać stężenie walproinianu, co wymaga monitorowania i korekty dawek. Szczególną uwagę należy zwrócić na antybiotyki karbapenemy, które mogą obniżyć stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni, zwiększając ryzyko napadów padaczkowych. Interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi, neuroleptykami, inhibitorami MAO i benzodiazepinami mogą nasilać ich działanie, co wymaga obserwacji klinicznej i ewentualnej modyfikacji terapii.
acetazolamid, aminotransferazy, benzodiazepiny, cefditoren piwoksyl, cholestyramina, cymetydyna, depresja OUN, encefalopatia, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, glukuronidacja, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemia, hormonalne środki antykoncepcyjne, inhibitory MAO, inhibitory proteazy, interakcja z alkoholem, interakcje lekowe, kanabidiol, karbamazepina, karbapenemy, ketonuria, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwzakrzepowe, leukopenia, lopinawir, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, napad padaczkowy, neuroleptyki, neutropenia, niedobór karnityny, niedoczynność tarczycy, nimodypina, olanzapina, próg drgawkowy, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, terapia skojarzona, topiramat, walproinian, walproinian sodu, wskaźnik protrombinowy, zydowudyna - Leksykon substancji czynnych
Sód walproinian – Interakcje
Walproinian sodu, stosowany m.in. w preparatach Depakine Chrono 300 i 500, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na ich skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Walproinian nasila działanie neuroleptyków, inhibitorów MAO, leków przeciwdepresyjnych oraz benzodiazepin, co wymaga dostosowania dawek. Istotne jest monitorowanie stężeń i objawów klinicznych podczas jednoczesnego stosowania z fenobarbitalem (↑ stężenia fenobarbitalu, ryzyko sedacji, szczególnie u dzieci), prymidonem (↑ stężenia i sedacja), fenytoiną (↓ stężenia całkowitej, ↑ wolnej fenytoiny), karbamazepiną (nasilenie toksyczności), lamotryginą (wydłużenie t½ prawie dwukrotnie, ryzyko ciężkiej wysypki), rufinamidem (↑ stężenia, szczególnie u dzieci), zydowudyną (↑ toksyczności), propofolem (↑ biodostępności) oraz nimodypiną (↑ biodostępności o ok. 50%, ryzyko hipotensji). Ponadto walproinian zmniejsza klirens felbamatu o 22-50%, co zwiększa jego stężenie w osoczu. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z meflochiną ze względu na zwiększone ryzyko napadów padaczkowych. W przypadku antybiotyków karbapenemowych obserwuje się gwałtowny spadek stężenia walproinianu (60-100% w ciągu 2 dni), co wymaga monitorowania i dostosowania terapii.
acetazolamid, aminotransferaza alaninowa, antybiotyk karbapenemowy, cholestyramina, choroba afektywna dwubiegunowa, cymetydyna, dysfagia, encefalopatia, erytromycyna, estrogen, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemia, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, kanabidiol, karbamazepina, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, leukopenia, meflochina, metamizol, metotreksat, neutropenia, nimodypina, olanzapina, padaczka, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, sód walproinianu, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine 400 mg (400 mg/4 ml)
Walproinian sodu, substancja czynna leku DEPAKINE, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, lamotrygina, rufinamid), które mogą prowadzić do zmian stężeń w osoczu i nasilonych działań niepożądanych, takich jak sedacja, toksyczność czy ryzyko ciężkiej wysypki skórnej. Fenobarbital i prymidon wymagają ścisłego monitorowania klinicznego przez pierwsze 15 dni terapii skojarzonej, a fenytoina wymaga kontroli stężenia wolnej frakcji leku. Antybiotyki karbapenemowe mogą obniżyć stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni, co zwiększa ryzyko napadów drgawkowych. Ponadto, walproinian może zwiększać stężenia leków takich jak zydowudyna czy propofol, a zmniejszać stężenia olanzapiny, co wymaga odpowiedniej korekty dawek i monitorowania klinicznego.
acetazolamid, aminotransferaza, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, cholestyramina, cymetydyna, czas protrombinowy, działanie hepatotoksyczne, encefalopatia, erytromycyna, farmakokinetyka, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hamowanie metabolizmu, hiperamonemia, hipokarnitynemia, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, kanabidiol, karbamazepina, kwas walproinowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, leukopenia, meflochina, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, napad drgawkowy, neuroleptyk, neutropenia, nimodypina, olanzapina, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, sedacja, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Dessette mono 75 mcg
Podczas stosowania Dessette mono zawierającego 75 µg dezogestrelu, kluczowe jest uwzględnienie interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami, zwłaszcza induktorami enzymów mikrosomalnych (np. barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej i ryzyka krwawień śródcyklicznych. Efekt indukcji pojawia się po kilku dniach, osiągając maksimum po kilku tygodniach, a utrzymuje się do 4 tygodni po zakończeniu terapii induktorem. W przypadku krótkotrwałego stosowania induktorów zaleca się dodatkową, mechaniczną metodę antykoncepcji podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu należy rozważyć alternatywne metody antykoncepcji. Równocześnie, inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie progestagenów, w tym aktywnego metabolitu etonogestrelu, co wymaga monitorowania działań niepożądanych.
barbiturat, boceprewir, cyklosporyna, doustny produkt antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, etonogestrel, felbamat, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, hormon steroidowy, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymu mikrosomalnego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, leczenie HCV, metabolit dezogestrelu, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbamazepina, progestagen, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir - Leksykon substancji czynnych
Perampanel – Interakcje
Perampanel wykazuje złożony profil interakcji farmakokinetycznych, szczególnie w kontekście terapii przeciwpadaczkowej. Nie jest silnym induktorem ani inhibitorem enzymów CYP450 czy UGT, jednak jego stężenie w osoczu ulega znacznemu zmniejszeniu pod wpływem induktorów enzymatycznych takich jak karbamazepina (3-krotne zmniejszenie), fenytoina i okskarbazepina (2-krotne zmniejszenie), a także fenobarbital i topiramat (około 20% redukcji). Perampanel z kolei obniża klirens okskarbazepiny o 26%, co wymaga monitorowania stężeń obu leków. W dawce 12 mg/dobę perampanel zmniejsza ekspozycję na lewonorgestrel o około 40%, co może obniżać skuteczność hormonalnych środków antykoncepcyjnych zawierających progesteron, zalecając stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, zwiększają AUC perampanelu o 20% i wydłużają jego okres półtrwania o 15%. Perampanel nie wpływa istotnie na farmakokinetykę większości innych leków przeciwpadaczkowych, w tym klonazepamu, lewetiracetamu, fenobarbitalu, fenytoiny, topiramatu, zonisamidu, klobazamu, lamotryginy i kwasu walproinowego.
analiza farmakokinetyczna, cytochrom P450, dziurawiec, etynyloestradiol, farmakokinetyka populacyjna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hormonalne środki antykoncepcyjne, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP3A, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, ketokonazol, klobazam, klonazepam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lewodopa, lewonorgestrel, midazolam, monohydroksykarbazepina, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, perampanel, reaktywny metabolit, ryfampicyna, substrat CYP3A, terapia przeciwpadaczkowa, topiramat, transferaza glukuronylowa, wkładka wewnątrzmaciczna, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zonisamid - Leksykon leków
Interakcje leku – Absenor 300 mg
Walproinian sodu, substancja czynna leku Absenor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Leki indukujące enzymy wątrobowe, takie jak fenobarbital, prymidon, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie kwasu walproinowego w surowicy, co może osłabiać jego działanie przeciwpadaczkowe i wymaga monitorowania stężenia oraz dostosowania dawki. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie karbapenemów, które powodują gwałtowny spadek stężenia walproinianu o 60-100% w ciągu około 2 dni, co może prowadzić do utraty kontroli napadów i jest przeciwwskazane. Z kolei leki takie jak cymetydyna, erytromycyna, fluoksetyna czy felbamat zwiększają stężenie walproinianu, co może wymagać korekty dawkowania. Ponadto, walproinian sodu może nasilać działanie innych leków, np. zwiększając stężenie fenobarbitalu i benzodiazepin, co wiąże się z ryzykiem nadmiernej sedacji i toksyczności, zwłaszcza u dzieci. W terapii skojarzonej z lamotryginą konieczne jest monitorowanie ze względu na ryzyko ciężkich reakcji skórnych, a stosowanie walproinianu z topiramatem lub acetazolamidem wymaga ścisłej kontroli pod kątem encefalopatii hiperamonemicznej.
acetazolamid, antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, barbiturany, benzodiazepina, biodostępność, cholestyramina, cymetydyna, diazepam, encefalopatia hiperamonemiczna, erytromycyna, farmakokinetyka, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, glukuronidacja, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, karbamazepina, karbapenem, katatonia, klonazepam, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lopinawir, lorazepam, meflochina, metamizol, napad padaczkowy, neuroleptyk, neutropenia, nimodypina, olanzapina, parametr krzepliwości, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rysperydon, rytonawir, sertralina, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Levomine midi 30 mcg + 125 mcg
Levomine midi, zawierający 30 µg etynyloestradiolu i 125 µg lewonorgestrelu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami oraz substancjami. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), które zwiększają klirens hormonów płciowych, co może prowadzić do krwawień śródcyklicznych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. Indukcja enzymatyczna pojawia się w ciągu kilku dni i może utrzymywać się do 4 tygodni po zakończeniu terapii indukującej. Zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji mechanicznej podczas i przez 28 dni po terapii indukującej. Ponadto, preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca zwyczajnego są przeciwwskazane ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej. Leki zwiększające motorykę przewodu pokarmowego, takie jak metoklopramid, mogą obniżać wchłanianie hormonów, co również wymaga rozważenia dodatkowej ochrony antykoncepcyjnej.
alkohol etylowy, aminotransferaza alaninowa, barbiturany, cholestaza wewnątrzwątrobowa, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, dasabuwir, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, enzymy mikrosomalne, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor CYP1A1, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP2C8, inhibitor CYP2J2, inhibitor CYP3A4/5, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lewonorgestrel, melatonina, metabolizm węglowodanów, metoklopramid, midazolam, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, prymidon, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, teofilina, tizanidyna, topiramat, troleandomycyna, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Karbagen 300 mg
Okskarbazepina, substancja czynna leku Karbagen, wykazuje indukcję enzymatyczną głównie izoenzymów CYP3A4 i CYP3A5 oraz słabą indukcję UDP-glukuronylotransferaz (UGT), co skutkuje przyspieszonym metabolizmem wielu leków, w tym immunosupresantów (cyklosporyna, takrolimus), doustnych środków antykoncepcyjnych oraz niektórych leków przeciwpadaczkowych. Indukcja ta rozwija się i zanika w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia lub zakończenia terapii. Okskarbazepina i jej aktywny metabolit (MHD) hamują CYP2C19, co przy dawkach >1200 mg/dobę może zwiększać stężenie fenytoiny w osoczu nawet o 40%. Szczególnie istotne jest zmniejszenie AUC etynyloestradiolu o 48-52% i lewonorgestrelu o 32-52%, co wymaga stosowania alternatywnych metod antykoncepcji. Interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi są zróżnicowane: np. karbamazepina zmniejsza stężenie MHD o 40%, fenobarbital zwiększa stężenie okskarbazepiny o 14-15%, a fenytoina wymaga monitorowania stężenia przy dawkach okskarbazepiny >1200 mg/dobę. Nie obserwuje się autoindukcji okskarbazepiny.
cymetydyna, cytochrom P450, dekstropropoksyfen, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, epoksyd karbamazepiny, erytromycyna, etynyloestradiol, farmakokinetyka, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hamowanie metabolizmu, immunosupresant, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibitor monoaminooksydazy, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, metabolizm wątrobowy, monohydroksypochodna, neurotoksyczność, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, sedacja, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, UDP-glukuronylotransferaza, warfaryna, wiloksazyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Convival Chrono 500 mg
Walproinian sodu, substancja czynna preparatu Convival Chrono, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Walproinian hamuje metabolizm fenobarbitalu, prymidonu, lamotryginy oraz zwiększa stężenia zydowudyny i felbamatu, co wymaga monitorowania klinicznego i dostosowania dawek. Z kolei indukujące enzymy wątrobowe leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) obniżają stężenie walproinianu w osoczu, co może wymagać zwiększenia jego dawki. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania walproinianu z meflochiną oraz antybiotykami typu karbapenemu, które mogą obniżyć stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu około 2 dni. Ponadto, walproinian może nasilać działanie leków psychotropowych (neuroleptyków, inhibitorów MAO, benzodiazepin), co wymaga modyfikacji dawkowania w zależności od obrazu klinicznego pacjenta.
antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, Convival Chrono, cymetydyna, czas protrombinowy, depresja OUN, doustny lek antykoncepcyjny, encefalopatia hiperamonemiczna, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, imipenem, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, meflochina, meropenem, metabolizm lamotryginy, metabolizm walproinianu, metabolizm wątrobowy, metamizol, neuroleptyk, panipenem, profil bezpieczeństwa, prymidon, ryfampicyna, sedacja, środek przeciwzakrzepowy, topiramat, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Orlifique 0,1 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy Orlifique, zawierający 0,10 mg lewonorgestrelu i 0,02 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na jego skuteczność antykoncepcyjną oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do zmniejszenia skuteczności antykoncepcji i ryzyka krwawień śródcyklicznych. Indukcja enzymów pojawia się już po kilku dniach terapii, osiągając maksimum po kilku tygodniach i utrzymując się do 4 tygodni po zakończeniu leczenia. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących zaleca się dodatkową metodę antykoncepcji przez cały czas terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym stosowaniu wskazane jest stosowanie niehormonalnych metod antykoncepcji lub pomijanie tabletek placebo w celu zachowania ciągłości działania.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturat, bloker kanałów wapniowych, bozentan, cyklosporyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, efekt indukcyjny, erytromycyna, felbamat, fenytoina, flukonazol, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymów, indukcja enzymów mikrosomalnych, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymów, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, klirens hormonu płciowego, lamotrygina, lek indukujący enzymy mikrosomalne, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm węglowodanów, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, profil lipidowy, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, steroid antykoncepcyjny, topiramat, werapamil, worykonazol, wskaźnik krzepnięcia i fibrynolizy - Leksykon leków
Interakcje leku – ValproLEK 500 500 mg
Walproinian sodu, substancja aktywna preparatu ValproLEK 500, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Wśród najważniejszych interakcji znajdują się te z lekami przeciwpadaczkowymi, gdzie walproinian zwiększa stężenia fenobarbitalu i prymidonu, co może nasilać sedację, a także hamuje metabolizm lamotryginy, wydłużając jej okres półtrwania niemal dwukrotnie i zwiększając ryzyko ciężkich wysypek skórnych. Walproinian zmniejsza całkowite stężenie fenytoiny, ale zwiększa jej wolną frakcję, co wymaga monitorowania stężenia wolnej fenytoiny. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walproinianu z karbapenemami (meropenem, panipenem, imipenem), które obniżają stężenie walproinianu w osoczu o 60-100% w ciągu 2 dni, prowadząc do utraty kontroli napadów padaczkowych i stanowią przeciwwskazanie do ko-terapii. Ponadto, walproinian może nasilać działanie leków psychotropowych (neuroleptyków, inhibitorów MAO, benzodiazepin) oraz zwiększać stężenie propofolu, co wymaga redukcji dawki tego anestetyku o 25-35%.
acetazolamid, antagonista witaminy K, białko osocza, bupropion, cholestyramina, cymetydyna, CYP2C9, czas protrombinowy, działanie hepatotoksyczne, działanie sedatywne, encefalopatia, encefalopatia hiperamonemiczna, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperamonemia, induktor enzymatyczny, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, karbamazepina, karbapenem, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, kwetiapina, lamotrygina, leczenie skojarzone, lek przeciwpadaczkowy, lek psychotropowy, meflochina, metabolizm wątrobowy, napad padaczkowy, nimodypina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, rufinamid, ryfampicyna, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Logest 0,075 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy Logest, zawierający 0,075 mg gestodenu i 0,02 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. fenytoina, barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, gryzeofulwina, preparaty z dziurawca), które zwiększają klirens hormonów płciowych, co może prowadzić do krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji podczas terapii i przez 28 dni po jej zakończeniu. Z kolei inhibitory enzymów CYP3A4 (np. itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna, erytromycyna, werapamil, diltiazem, sok grejpfrutowy) mogą zwiększać stężenia hormonów, co wymaga monitorowania działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir z dazabuwirem, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir), które mogą powodować znaczne podwyższenie aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT >5x GGN), co wymusza zmianę metody antykoncepcji na niehormonalną lub zawierającą wyłącznie progestagen.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, barbiturany, cyklosporyna, dazabuwir, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, etorykoksyb, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymów mikrosomalnych, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, makrolid, melatonina, midazolam, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, ombitaswir, prymidon, ryfampicyna, sofosbuwir, teofilina, topiramat, tyzanidyna, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Lamilept 100 mg
Lamotrygina, metabolizowana głównie przez enzymy UDP-glukuronylotransferaz (UGT), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne. Hamowanie glukuronidacji przez walproinian niemal podwaja okres półtrwania lamotryginy, co wymaga dostosowania dawkowania. Induktory enzymów UGT i CYP450, takie jak karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon, ryfampicyna oraz inhibitory proteaz (atazanawir/rytonawir, lopinawir/rytonawir) znacząco przyspieszają metabolizm lamotryginy, obniżając jej stężenia (np. zmniejszenie AUC o 32% przy atazanawirze/rytonawirze, o 50% przy lopinawirze/rytonawirze) i wymagając korekty dawkowania. Doustne środki antykoncepcyjne zawierające 30 μg etynyloestradiolu i 150 μg lewonorgestrelu podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając AUC o 52% i Cmax o 39%, co również wymaga modyfikacji dawki. Wśród leków psychotropowych olanzapina (15 mg) obniża AUC i Cmax lamotryginy odpowiednio o 24% i 20%, natomiast aripiprazol zmniejsza te parametry o około 10%. Paracetamol (1 g cztery razy dziennie) redukuje AUC i Cmin lamotryginy o 20% i 25%. Warto podkreślić, że lamotrygina nie wykazuje klinicznie istotnej indukcji ani hamowania enzymów CYP450, a jej autoindukcja jest minimalna.
ataksja, atazanawir, cytochrom P450, cytochrom P450 3A4, depresja OUN, doustna antykoncepcja hormonalna, etynyloestradiol, farmakokinetyka lamotryginy, felbamat, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, glukuronid, glukuronidacja lamotryginy, indukcja enzymatyczna, karbamazepina, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetyracetam, lopinawir, metabolit lamotryginy, metabolizm lamotryginy, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, perampanel, pregabalina, prymidon, ryfampicyna, terapia skojarzona, topiramat, transporter kationów organicznych 2, UDP-glukuronylotransferaza, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zonisamid - Leksykon leków
Interakcje leku – Trileptal 600 mg
Okskarbazepina, zawarta w preparacie Trileptal, oraz jej aktywny metabolit monohydroksypochodna (MHD) wykazują zdolność do indukcji i inhibicji enzymów metabolizujących leki, co prowadzi do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych. Okskarbazepina i MHD są słabymi induktorami CYP3A4 i CYP3A5, co skutkuje obniżeniem stężeń leków metabolizowanych przez te enzymy, w tym immunosupresyjnych (np. cyklosporyna, takrolimus), doustnych środków antykoncepcyjnych oraz innych leków przeciwpadaczkowych. Indukcja enzymatyczna rozwija się i zanika stopniowo w ciągu 2-3 tygodni od rozpoczęcia lub zakończenia terapii. Ponadto, okskarbazepina i MHD hamują CYP2C19, co może zwiększać stężenia leków takich jak fenytoina (do 40% przy dawkach Trileptalu >1200 mg/dobę), wymagając dostosowania dawki. Znaczące jest także obniżenie AUC etynyloestradiolu o 48-52% i lewonorgestrelu o 32-52%, co zmniejsza skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych i wymaga stosowania alternatywnych metod antykoncepcji.
CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, etynyloestradiol, farmakokinetyka, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, inhibicja enzymatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, karbamazepina, klobazam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, lewonorgestrel, monohydroksypochodna, napad padaczkowy, neurotoksyczność, okskarbazepina, próg drgawkowy, silny induktor enzymatyczny, terapia skojarzona, Trileptal, UDP-glukuronylotransferaza - Leksykon leków
Interakcje leku – Lamotrix 50 mg
Lamotrygina jest metabolizowana głównie przez enzymy urydyno-5′-difosforo (UDP)-glukuronylotransferazy (UGT), a jej klirens może być istotnie modyfikowany przez leki indukujące lub hamujące glukuronidację. Walproinian hamuje glukuronidację lamotryginy, wydłużając jej okres półtrwania prawie dwukrotnie, co wymaga dostosowania dawkowania. Z kolei leki indukujące enzymy cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) i UGT, takie jak fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i prymidon, przyspieszają metabolizm lamotryginy, obniżając jej stężenia w osoczu i również wymagają modyfikacji schematu dawkowania. Inne leki przeciwpadaczkowe, takie jak okskarbazepina, felbamat, gabapentyna, lewetyracetam, pregabalina, topiramat, zonisamid, lakozamid i perampanel, wykazują minimalny lub brak wpływu na farmakokinetykę lamotryginy. Wśród leków psychotropowych, olanzapina zmniejsza AUC i Cmax lamotryginy odpowiednio o 24% i 20%, a rysperydon zwiększa ryzyko senności przy jednoczesnym stosowaniu. Hormonalne środki antykoncepcyjne zawierające 30 µg etynyloestradiolu i 150 µg lewonorgestrelu podwajają klirens lamotryginy, zmniejszając jej AUC o 52% i Cmax o 39%, co wymaga dostosowania dawki lamotryginy podczas rozpoczynania lub odstawiania antykoncepcji.
aminokwas pobudzający, amitryptylina, arypiprazol, atazanawir/rytonawir, bupropion, etynyloestradiol, felbamat, fenelzyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, gabapentyna, glukonian litu, glutaminian, haloperydol, induktor cytochromu P450 3A4, induktor glukuronidacji, kanał sodowy, karbamazepina, klonazepam, klozapina, lakozamid, lewetyracetam, lewonorgestrel, lopinawir/rytonawir, lorazepam, metformina, napad padaczkowy, okskarbazepina, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, perampanel, pregabalina, próg drgawkowy, prymidon, ryfampicyna, rysperydon, sertralina, topiramat, transporter kationów organicznych 2, trazodon, walproinian, wareniklina, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zonisamid - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chronosphere 100 (66,66 mg + 29,03 mg)/sasz.
Walproinian sodu, składnik aktywny Depakine Chronosphere, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami psychotropowymi, przeciwpadaczkowymi oraz innymi grupami terapeutycznymi. Istotne klinicznie jest zwiększenie stężenia fenobarbitalu, prymidonu, fenytoiny, lamotryginy (wydłużenie okresu półtrwania niemal dwukrotnie), rufinamidu i zmniejszenie stężenia walproinianu pod wpływem leków indukujących enzymy wątrobowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko toksyczności lamotryginy (ciężkie wysypki), nadmiernej sedacji (fenobarbital, prymidon), encefalopatii i hiperamonemii (w połączeniu z topiramatem lub acetazolamidem) oraz ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kanabidiolu (u 19% pacjentów wzrost aktywności aminotransferaz >3-krotnie) i salicylanów u dzieci poniżej 3 lat. Monitorowanie stężenia leków w osoczu oraz funkcji wątroby jest kluczowe w terapii skojarzonej.
acetazolamid, aktywność aminotransferaz, antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, biodostępność walproinianu, bloker kanałów wapniowych, cholestyramina, cymetydyna, Depakine Chronosphere, doustny antykoagulant, dysfagia, encefalopatia, erytromycyna, farmakokinetyka walproinianu, felbamat, fenobarbital, fenytoina, glukuronylotransferaza, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemia, imipenem, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, kanabidiol, karbamazepina, ketonuria, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek psychotropowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, meropenem, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neuroleptyk, neutropenia, niedobór karnityny, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, panipenem, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek antykoncepcyjny, topiramat, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wskaźnik protrombinowy, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Lesine 3 mg + 0,03 mg
Lesine, zawierające drospirenon 3 mg i etynyloestradiol 0,03 mg, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, który może wchodzić w istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, leki przeciwwirusowe HIV jak rytonawir, newirapina, efawirenz oraz preparaty z dziurawca zwyczajnego), które zwiększają metabolizm hormonów, obniżając skuteczność antykoncepcyjną i prowadząc do krwawień śródcyklicznych. W przypadku krótkotrwałego stosowania takich leków zaleca się dodatkową metodę antykoncepcji przez cały czas terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, a w przypadku długotrwałego leczenia – zmianę na niehormonalną metodę antykoncepcji. Ponadto, u pacjentek stosujących Lesine i leki przeciwwirusowe w terapii HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir + dazabuwir, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) obserwowano znaczne podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT >5x GGN), co wymaga zmiany metody antykoncepcji na czas leczenia oraz powrotu do Lesine dopiero po 2 tygodniach od zakończenia terapii przeciwwirusowej.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aminotransferaza, antagonista aldosteronu, antykoncepcja progestagenowa, badanie in vitro, badanie in vivo, barbiturat, bosentan, cyklosporyna, drospirenon i etynyloestradiol, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, glekaprewir/pibrentaswir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, HIV, Hypericum perforatum, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, klirens hormonów płciowych, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, metabolizm węglowodanów, mineralokortykosteroid, newirapina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okskarbazepina, ombitaswir parytaprewir rytonawir, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, steroidowy środek antykoncepcyjny, substrat CYP1A2, tiklopidyna, tizanidyna, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C, złożony doustny środek antykoncepcyjny - Leksykon leków
Interakcje leku – Limetic 75 mcg
Stosowanie Limetic (dezogestrel 75 µg) wiąże się z ryzykiem interakcji farmakokinetycznych, głównie poprzez indukcję enzymów mikrosomalnych wątrobowych, co może prowadzić do zwiększonego klirensu progestagenów i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy CYP450, takie jak karbamazepina, fenytoina, prymidon, ryfampicyna, a także preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny. Indukcja enzymatyczna może pojawić się już po kilku dniach terapii i utrzymywać się do 4 tygodni po jej zakończeniu. W przypadku krótkotrwałego stosowania tych leków zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu należy rozważyć zmianę metody antykoncepcji na niewrażliwą na indukcję enzymatyczną.
barbituran, boceprewir, bosentan, cyklosporyna, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym wątrobowy, erytromycyna, etonogestrel, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymatyczna, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwprątkowy, lek przeciwwirusowy, metabolit dezogestrelu, metabolizm wątrobowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbazepina, preparat ziołowy, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, skuteczność antykoncepcyjna, telaprewir, topiramat, zakażenie HIV/HCV - Leksykon leków
Interakcje leku – Klonafen 0,5 mg
Klonazepam, stosowany w terapii padaczki, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi oraz substancjami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Induktory enzymów wątrobowych, takie jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, lamotrygina, barbiturany i hydantoina, mogą przyspieszać metabolizm klonazepamu, obniżając jego stężenie w osoczu nawet o 38%, co może wymagać zwiększenia dawki. Interakcje z walproinianem mogą prowadzić do rozwoju napadów nieświadomości, a jednoczesne stosowanie z opioidami znacząco zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii. Ponadto inhibitory CYP3A4 (np. flukonazol) hamują metabolizm klonazepamu, zwiększając jego stężenie i działanie, co wymaga monitorowania objawów nadmiernej sedacji.
barbiturat, cytochrom CYP3A4, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie sedatywne, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, hydantoina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, karbamazepina, klonazepam, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm klonazepamu, napad nieświadomości, padaczka, prymidon, sedacja, sertralina, SSRI, stan padaczkowy, walproinian, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon substancji czynnych
Octan cyproteronu – Interakcje
Octan cyproteronu w skojarzeniu z etynyloestradiolem, jak w preparacie Syndi-35, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapeutyczną oraz profil bezpieczeństwa. Szczególnie istotne są interakcje z induktorami enzymów mikrosomalnych (np. fenytoina, barbiturany, karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. W takich przypadkach zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu. Ponadto, inhibitory proteazy HIV/HCV i nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą powodować zmienne zmiany stężeń estrogenów i progestagenów, co wymaga monitorowania i dostosowania terapii. W terapii lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w leczeniu HCV (ombitaswir/parytaprewir/rytonawir z dazabuwirem, glekaprewir/pibrentaswir, sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir) obserwowano istotne podwyższenie aktywności aminotransferaz (AlAT) do ponad 5-krotności górnej granicy normy, co wymusza zmianę metody antykoncepcji na alternatywną przed rozpoczęciem leczenia i odroczenie stosowania octanu cyproteronu o około 2 tygodnie po zakończeniu terapii.
aminotransferaza, barbiturat, cyklosporyna, czynność nadnerczy, czynność nerek, czynność tarczycy, czynność wątroby, dazabuwir, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gruźlica, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, karbamazepina, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, octan cyproteronu, okskarbazepina, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, prymidon, rybawiryna, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, topiramat, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Eslibon 600 mg
Octan eslikarbazepiny (Eslibon), należący do pochodnych karboksamidu i klasy leków przeciwpadaczkowych (kod ATC: N03AF04), wykazuje działanie przeciwdrgawkowe głównie poprzez stabilizację nieaktywnego stanu kanałów sodowych bramkowanych napięciem, co zapobiega powtarzającym się wyładowaniom neuronalnym charakterystycznym dla napadów częściowych. W badaniach klinicznych III fazy z udziałem 1703 dorosłych pacjentów z padaczką częściową oporną na leczenie, dawki 800 mg i 1200 mg podawane raz na dobę znacząco redukowały częstość napadów, z odsetkiem pacjentów osiągających ≥50% redukcję napadów wynoszącym odpowiednio 30,5% i 35,3%, w porównaniu do 19,3% w grupie placebo. Monoterapia octanem eslikarbazepiny w dawkach 800–1600 mg/dobę była porównywalna pod względem skuteczności do karbamazepiny o kontrolowanym uwalnianiu, z 71,1% pacjentów wolnych od napadów podczas 26-tygodniowego okresu oceny (karbamazepina 75,6%). Po roku leczenia odsetek ten wynosił odpowiednio 64,7% i 70,3%, przy nieistotnej statystycznie różnicy.
częściowy napad padaczkowy, działanie niepożądane, działanie przeciwdrgawkowe, eslikarbazepina, felbamat, hiponatremia, infekcja górnych dróg oddechowych, kanał sodowy bramkowany napięciem, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, lek przeciwpadaczkowy, monoterapia, napad padaczkowy, octan eslikarbazepiny, okskarbazepina, padaczka częściowa oporna, padaczka z napadami częściowymi, pochodna karboksamidu, standaryzowana częstość napadów, terapia wspomagająca, wskaźnik retencji, wyładowanie neuronalne, zapalenie nosogardzieli, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chrono 500 333 mg + 145 mg
Walproinian sodu (Depakine Chrono) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej. Istotne jest monitorowanie stężeń leków takich jak fenobarbital (zwiększenie stężenia i ryzyko sedacji, szczególnie u dzieci), fenytoina (wzrost frakcji wolnej, ryzyko toksyczności), lamotrygina (wydłużenie okresu półtrwania o 100%, zwiększone ryzyko ciężkiej wysypki) oraz karbamazepina (nasilenie toksyczności). Walproinian może także zwiększać stężenia rufinamidu i zydowudyny, a zmniejszać stężenia olanzapiny i propofolu, co wymaga dostosowania dawek i ścisłej obserwacji klinicznej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walproinianu z meflochiną, które jest przeciwwskazane ze względu na obniżenie progu drgawkowego i zwiększenie częstości napadów. Ponadto, antybiotyki typu karbapenemu mogą obniżać stężenie walproinianu nawet o 60-100% w ciągu 2 dni, co wymaga monitorowania poziomu leku w osoczu.
acetazolamid, adefowir dipiwoksylu, aktywność aminotransferaz, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, biodostępność nimodypiny, cholestyramina, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, czas protrombinowy, Depakine Chrono, działanie sedatywne, encefalopatia, erytromycyna, estrogen, felbamat, fenobarbital, fenytoina, funkcja psychomotoryczna, glukuronidacja walproinianu, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemii, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, kanabidiol, karbamazepina, klirens walproinianu, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neutropenia, niedobór karnityny, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, piwampicylina, piwmecylinam, próg drgawkowy, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek przeciwzakrzepowy, stężenie litu w surowicy, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, zydowudyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Fypalan 6 mg
Perampanel, substancja czynna leku Fypalan, nie wykazuje silnego działania indukującego lub hamującego na enzymy cytochromu P450 ani transferazę glukuronylową (UGT), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Analiza farmakokinetyczna populacji pacjentów z napadami częściowymi i pierwotnie uogólnionymi wykazała, że induktory enzymów metabolicznych, takie jak karbamazepina, fenytoina i okskarbazepina, znacząco zwiększają klirens perampanelu, powodując odpowiednio 3-, 2- i 2-krotne zmniejszenie jego stężenia. Fenobarbital i topiramat obniżają stężenie perampanelu o około 20%. Perampanel w dawkach do 12 mg/dobę nie wpływa istotnie na klirens większości leków przeciwpadaczkowych, z wyjątkiem okskarbazepiny, której klirens zmniejsza się o 26%, co wymaga monitorowania stężenia metabolitu monohydroksykarbazepiny. Ponadto, perampanel w dawce 12 mg/dobę obniża ekspozycję na lewonorgestrel o 40%, co wskazuje na konieczność stosowania dodatkowych metod antykoncepcji u kobiet.
cytochrom P450, dziurawiec, etynyloestradiol, farmakokinetyka populacyjna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja metabolizmu, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, ketokonazol, klobazam, klonazepam, kwas walproinowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lewetiracetam, lewodopa, lewonorgestrel, midazolam, monohydroksykarbazepina, napad częściowy, napad toniczno-kloniczny, okskarbazepina, ośrodkowy układ nerwowy, perampanel, profil interakcji, progesteron, ryfampicyna, topiramat, transferaza glukuronylowa, wkładka wewnątrzmaciczna, zonisamid - Leksykon leków
Interakcje leku – Diemono 2 mg
Dienogest, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4 w jelitach i wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi lub hamującymi ten enzym. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, karbamazepina, barbiturany, prymidon, okskarbazepina, topiramat, felbamat), gryzeofulwina oraz ziele dziurawca zwyczajnego, mogą obniżać stężenie dienogestu w osoczu nawet o 83%, co skutkuje zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej i zmianami w profilu krwawień. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i erytromycyna, zwiększają ekspozycję na dienogest odpowiednio 2,9- i 1,6-krotnie, co może nasilać działania niepożądane. W przypadku jednoczesnego stosowania inhibitorów i induktorów enzymu CYP3A4, w tym leków przeciwwirusowych (inhibitory proteazy HIV, nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, inhibitory HCV), konieczne jest monitorowanie kliniczne ze względu na zmienność stężeń hormonów płciowych.
antybiotyk, barbiturany, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dienogest, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymów, inhibicja CYP3A4, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, klirens hormonów płciowych, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, parametry biochemiczne nadnerczy, parametry biochemiczne tarczycy, parametry biochemiczne wątroby, parametry krzepnięcia, progestagen, prymidon, ryfampicyna, topiramat, walerianian estradiolu - Leksykon substancji czynnych
Norgestymat – Interakcje
Norgestymat, stosowany w dawce 250 µg w połączeniu z 35 µg etynyloestradiolu (preparat Elin), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą prowadzić do zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej oraz wystąpienia krwawień śródcyklicznych. Kluczowym mechanizmem jest indukcja enzymów mikrosomalnych przez leki takie jak barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, czy preparaty zawierające dziurawiec zwyczajny, co zwiększa klirens hormonów płciowych. Indukcja enzymatyczna pojawia się po kilku dniach i utrzymuje do 4 tygodni po odstawieniu leku indukującego. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących enzymy zaleca się stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy długotrwałym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe wskazana jest zmiana na niehormonalną metodę antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciw HIV/HCV (np. rytonawir, newirapina, efawirenz), które mogą zmieniać stężenia hormonów i wymuszają stosowanie dodatkowej metody antykoncepcji.
aminotransferaza, barbiturat, bozentan, cyklosporyna, dazabuwir, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, felbamat, fenytoina, fibrynoliza, frakcja lipidowa, funkcja tarczycy, glekaprewir, glikokortykosteroid, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, gryzeofulwina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymów mikrosomalnych, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, klirens hormonów płciowych, lamotrygina, lek bronchodylatacyjny, lek immunosupresyjny, lek indukujący enzymy wątrobowe, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, metoklopramid, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, norgestymat, okskarbazepina, ombitaswir, parametry krzepnięcia, parametry wątrobowe, parytaprewir, pibrentaswir, prednizolon, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, teofilina, topiramat, węgiel aktywny, welpataswir, wirusowe zapalenie wątroby typu C, woksylaprewir - Leksykon leków
Interakcje leku – Klonafen 2 mg
Klonazepam, substancja czynna produktu Klonafen, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, lamotrygina i barbiturany, mogą zwiększać klirens klonazepamu, obniżając jego stężenie w osoczu nawet o 38%. Interakcje z fenytoiną i prymidonem są dwukierunkowe i wymagają monitorowania stężeń tych leków. Inhibitory CYP3A4, np. flukonazol, mogą hamować metabolizm klonazepamu, prowadząc do wzrostu jego stężenia i nasilenia działania. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (sertralina, fluoksetyna) oraz felbamat nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę klonazepamu. W terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwpadaczkowymi konieczne jest monitorowanie odpowiedzi pacjenta i dostosowanie dawek w celu minimalizacji działań niepożądanych, takich jak nadmierna sedacja czy depresja oddechowa.
amnezja następcza, azol przeciwgrzybiczny, barbiturat, benzodiazepina, butyrofenon, CYP3A4, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, felbamat, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, hydantoina, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens klonazepamu, lamotrygina, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek uspokajający, opioid, pochodna fenotiazyny, reakcja paradoksalna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, środek działający depresyjnie na OUN, stężenie prymidonu, tiapryd, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian - Leksykon leków
Interakcje leku – Mywy 3 mg + 0,02 mg
Produkt leczniczy MYWY, zawierający 3 mg drospirenonu i 0,02 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcji oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są leki indukujące enzymy mikrosomalne (np. barbiturany, karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, bosentan, preparaty ziołowe jak dziurawiec zwyczajny), które zwiększają klirens hormonów płciowych, prowadząc do ryzyka krwawień międzymiesiączkowych i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. W przypadku krótkotrwałego stosowania takich leków zaleca się dodatkową mechaniczną metodę antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest stosowanie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji. Inhibitory proteazy HIV oraz nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy mogą zmieniać stężenia estrogenów i progestagenów, co wymaga indywidualnej oceny i ewentualnego stosowania dodatkowej antykoncepcji mechanicznej.
aktywność reninowa osocza, aminotransferaza alaninowa, antagonista aldosteronu, antagonista mineralokortykosteroidów, barbiturany, bosentan, cyklosporyna, drospirenon i etynyloestradiol, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, etorykoksyb, felbamat, fenytoina, glekaprewir z pibrentaswirem, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, indukcja enzymatyczna, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie międzymiesiączkowe, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwdrgawkowy, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okskarbazepina, ombitaswir z parytaprewirem, prymidon, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir z welpataswirem, steroidowy produkt antykoncepcyjny, teofilina, tizanidyna, topiramat, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Azalia 75 mcg
Produkt leczniczy Azalia zawierający dezogestrel (75 mikrogramów) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne wątrobowe (głównie CYP3A4), co prowadzi do zwiększonego klirensu progestagenu i obniżenia skuteczności antykoncepcyjnej. Indukcja enzymatyczna może pojawić się już po kilku dniach stosowania induktora, osiągając maksimum w ciągu kilku tygodni i utrzymując się do 4 tygodni po zakończeniu terapii. W przypadku krótkotrwałego leczenia induktorami enzymów zaleca się stosowanie dodatkowej mechanicznej metody antykoncepcji przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu. Przy terapii długotrwałej rekomenduje się rozważenie zmiany metody antykoncepcji na taką, która nie jest podatna na indukcję enzymatyczną. Szczególnie wysokie ryzyko zmniejszenia skuteczności Azalii występuje przy stosowaniu leków przeciwdrgawkowych (np. karbamazepina, fenytoina), przeciwprątkowych (ryfampicyna, ryfabutyna), barbituranów oraz ziela dziurawca zwyczajnego.
antybiotyk, barbiturat, bloker kanału wapniowego, boceprewir, bosentan, cyklosporyna, dezogestrel, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny wątroby, erytromycyna, etonogestrel, felbamat, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymu wątrobowego, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonu płciowego, krwawienie śródcykliczne, lamotrygina, lek przeciw HCV, lek przeciw HIV, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwprątkowy, lek rozszerzający naczynia, metabolit dezogestrelu, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, oksykarbazepina, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir, topiramat - Leksykon leków
Interakcje leku – Aridya 2 mg
Produkt leczniczy Aridya zawiera dienogest, progestagen metabolizowany głównie przez enzymy cytochromu P450 3A4 (CYP3A4) w jelitach i wątrobie. Induktory CYP3A4, takie jak leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, barbiturany, karbamazepina, okskarbamazepina, topiramat, felbamat), ryfampicyna (redukcja AUC dienogestu do 83%), gryzeofulwina oraz preparaty ziołowe zawierające ziele dziurawca zwyczajnego, mogą znacząco zwiększać metabolizm dienogestu, prowadząc do obniżenia jego stężenia i zmniejszenia skuteczności terapeutycznej, co manifestuje się zaburzeniami profilu krwawień. Indukcja enzymatyczna pojawia się już po kilku dniach i może utrzymywać się do 4 tygodni po zakończeniu stosowania induktora. Z kolei inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (2,9-krotne zwiększenie AUC dienogestu) oraz erytromycyna (1,6-krotne zwiększenie AUC), zmniejszają klirens dienogestu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Leki przeciwwirusowe (inhibitory proteazy HIV, nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy, inhibitory HCV) wykazują zmienny wpływ na metabolizm dienogestu, zarówno indukując, jak i hamując CYP3A4, co wymaga indywidualnej oceny ryzyka interakcji.
antybiotyk, barbiturat, cytochrom P450 3A4, dienogest, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, felbamat, fenytoina, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymatyczna, inhibicja enzymatyczna, inhibitor HCV, inhibitor proteazy HIV, karbamazepina, ketokonazol, klirens hormonu płciowego, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbamazepina, progestagen, prymidon, ryfampicyna, stan stacjonarny, topiramat, zaburzenia krwawienia z macicy - Leksykon leków
Interakcje leku – Kyleena 19,5 mg/system
System domaciczny Kyleena zawierający 19,5 mg lewonorgestrelu wykazuje głównie miejscowy mechanizm działania, co ogranicza kliniczne znaczenie interakcji farmakokinetycznych w porównaniu do preparatów hormonalnych stosowanych ogólnoustrojowo. Niemniej jednak, leki indukujące enzymy mikrosomalne wątroby, takie jak fenytoina, karbamazepina, rifampicyna czy ziele dziurawca, mogą zwiększać klirens lewonorgestrelu, potencjalnie obniżając jego stężenie w osoczu. Z kolei inhibitory CYP3A4, w tym azolowe leki przeciwgrzybicze (flukonazol, itrakonazol), blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem) oraz makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), mogą zmniejszać klirens lewonorgestrelu, prowadząc do jego podwyższonego stężenia. Wpływ leków antyretrowirusowych jest zmienny i wymaga indywidualnej oceny. Pomimo tych interakcji, skuteczność antykoncepcyjna Kyleeny pozostaje prawdopodobnie zachowana, choć zaleca się monitorowanie działań niepożądanych i skuteczności terapii.
antybiotyk makrolidowy, artefakt obrazowania, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturat, bloker kanału wapniowego, choroba przenoszona drogą płciową, cytochrom P450 3A4, diltiazem, dziurawiec, enzym mikrosomalny wątroby, erytromycyna, felbamat, fenytoina, flukonazol, gryzeofulwina, hormon płciowy, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens hormonów płciowych, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, mechanizm działania, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, okskarbazepina, preparat hormonalny, prymidon, rezonans magnetyczny, rifampicyna, skuteczność antykoncepcyjna, substancja lecznicza, system terapeutyczny domaciczny, topiramat, werapamil, worykonazol