chinidyna

Chinidyna to alkaloid kory chinowej, będący stereoizomerem chininy, stosowany w kardiologii jako lek przeciwarytmiczny klasy I. Działanie chinidyny polega na blokowaniu kanałów sodowych w komórkach mięśnia sercowego, co wydłuża okres refrakteryjności i zmniejsza pobudliwość miokardium.

Główne wskazania do stosowania chinidyny obejmują leczenie zaburzeń rytmu serca, szczególnie arytmii nadkomorowych, takich jak migotanie przedsionków, oraz niektórych arytmii komorowych. W obecnej praktyce klinicznej jej zastosowanie jest ograniczone ze względu na dostępność nowszych, bezpieczniejszych leków antyarytmicznych.

Chinidyna charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym i może powodować liczne działania niepożądane, m.in. zespół wydłużonego QT, torsade de pointes, zaburzenia żołądkowo-jelitowe czy reakcje alergiczne. Lek wchodzi w liczne interakcje z innymi preparatami, co wymaga szczególnej ostrożności przy jego stosowaniu. Obecnie chinidyna jest rzadko stosowana jako lek pierwszego wyboru, ale pozostaje wartościową opcją w wybranych przypadkach opornych na inne terapie.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Diphereline 0,1 mg 0,1 mg

Produkt leczniczy Diphereline 0,1 mg (tryptorelina) cechuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa pod względem interakcji farmakologicznych, bez zgłoszonych klinicznie istotnych interakcji w badaniach klinicznych. Niemniej jednak, ze względu na mechanizm działania polegający na deprywacji androgenowej, istnieje ryzyko wydłużenia odstępu QT w EKG, co wymaga szczególnej ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków o podobnym działaniu, takich jak leki przeciwarytmiczne grup IA (chinidyna, prokainamid) i III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid), metadon, fluorochinolony (np. moksyfloksacyna) oraz leki przeciwpsychotyczne (haloperydol, risperidon, olanzapina). Ryzyko to jest oceniane jako wysokie dla leków przeciwarytmicznych i metadonu, średnie dla fluorochinolonów i leków przeciwpsychotycznych. Zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów przyjmujących tryptorelinę wraz z tymi lekami oraz regularną kontrolę stanu hormonalnego w przypadku terapii łączonej z lekami wpływającymi na wydzielanie gonadotropin.
amiodaron, analog GnRH, antagonista GnRH, badanie EKG, chinidyna, deprywacja androgenowa, Diphereline, dofetylid, fluorochinolon, gonadotropina, hormon płciowy, ibutylid, lek przeciwarytmiczny grupy IA, lek przeciwarytmiczny grupy III, lek przeciwpsychotyczny, metadon, moksyfloksacyna, prokainamid, sotalol, torsade de pointes, tryptorelina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Carvedilol-ratiopharm 6,25 mg

Karwedylol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany stereoselektywnie przez enzymy CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol podlega modulacji przez inhibitory (np. paroksetyna, amiodaron, flukonazol) i induktory (np. ryfampicyna, karbamazepina) tych enzymów, co wpływa na stężenia R- i S-enancjomerów w osoczu. Przykładowo, ryfampicyna zmniejsza stężenie karwedylolu o około 60%, a amiodaron hamuje klirens S-karwedylolu, nasilając β-blokadę. Współistniejące stosowanie karwedylolu z glikozydami nasercowymi podnosi stężenia digoksyny o 20% i digitoksyny o 13%, wydłużając czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, co wymaga monitorowania stężeń tych leków. Ponadto, karwedylol zwiększa stężenia cyklosporyny (konieczne zmniejszenie dawki o około 20% u 30% pacjentów po przeszczepie) oraz może wpływać na farmakokinetykę takrolimusu. Interakcje z lekami przeciwarytmicznymi, antagonistami kanałów wapniowych, klonidyną oraz lekami zmniejszającymi katecholaminy zwiększają ryzyko bradykardii, bloków przewodzenia i niedociśnienia, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych i EKG.
amiodaron, antagonista kanału wapniowego, barbiturat, biodostępność leku, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, bupropion, chinidyna, cyklosporyna, cynakalcet, digitoksyna, digoksyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe ujemne, enancjomer, enzym CYP, ergotamina, flukonazol, fluoksetyna, glikoproteina p, glikozyd nasercowy, guanetydyna, guanfacyna, hipoglikemia, induktor enzymu, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klonidyna, lek beta-adrenomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, metabolizm stereoselektywny, metylodopa, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewybiórczy beta-adrenolityk, paroksetyna, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rezerpina, ryfampicyna, takrolimus, werapamil, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie czynności serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Primacor 20 mg

Lerkanidypina, metabolizowana przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu, takimi jak ketokonazol, itrakonazol czy erytromycyna, które powodują nawet 15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne zwiększenie Cmax S-lerkanidypiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Cyklosporyna zwiększa stężenie lerkanidypiny w osoczu trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co również wyklucza ich kojarzone podawanie. Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego podnosi biodostępność lerkanidypiny i nasila jej działanie hipotensyjne, dlatego jest przeciwwskazane. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Alkohol nasila działanie rozszerzające naczynia, zwiększając ryzyko objawów niepożądanych, takich jak hipotensja ortostatyczna.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, biodostępność, chinidyna, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, pochodna dihydropirydyny, rozszerzenie naczyń, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Neurotop retard 300 300 mg

Karbamazepina, substancja czynna leku Neurotop Retard 300, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez indukcję enzymów wątrobowych, co prowadzi do osłabienia działania wielu leków, takich jak doustne antykoagulanty (pochodne kumaryny), chinidyna, hormonalne środki antykoncepcyjne oraz niektóre antybiotyki (np. doksycyklina). Z drugiej strony, metabolizm karbamazepiny może być hamowany przez antybiotyki makrolidowe (erytromycyna, troleandomycyna), izoniazyd, antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem), dekstropropoksyfen, wiloksazynę oraz cymetydynę, co skutkuje zwiększonym stężeniem karbamazepiny w osoczu i wymaga monitorowania poziomu leku oraz ewentualnej redukcji dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwpadaczkowymi (progabid, kwas walproinowy, walnoktamid, walpromid, fenytoina, prymidon, brywaracetam), które podwyższają stężenie aktywnego metabolitu 10,11-epitlenku karbamazepiny, zwiększając ryzyko działań niepożądanych takich jak zawroty głowy, senność, ataksja i podwójne widzenie.
antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, antykoagulant doustny, antykoncepcja hormonalna, ataksja, biodostępność leku, brywaracetam, chinidyna, cymetydyna, dekstropropoksyfen, doksycyklina, epitlenek karbamazepiny, erytromycyna, fenytoina, hepatotoksyczność, indukcja enzymatyczna, inhibitor MAO, izoniazyd, karbamazepina, kwas walproinowy, neurotoksyczność, pochodna kumaryny, podwójne widzenie, prymidon, walnoktamid, werapamil, wiloksazyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Foradil 12 mcg

Formoterol, aktywny składnik leku Foradil, jest β2-adrenomimetykiem, który może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne z różnymi grupami leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. chinidyna, makrolidy), co zwiększa ryzyko groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca. β-adrenolityki (np. propranolol, metoprolol) mogą osłabiać lub całkowicie hamować działanie formoterolu, dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana, chyba że istnieją bezwzględne wskazania. Ponadto, pochodne metyloksantyn (teofilina), steroidy (prednizon, deksametazon) oraz diuretyki nieoszczędzające potasu (furosemid, hydrochlorotiazyd) mogą nasilać hipokaliemię indukowaną przez formoterol, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy (digoksyna). W takich przypadkach zaleca się monitorowanie poziomu potasu w surowicy oraz EKG, a także rozważenie suplementacji potasu.
aminofilina, beta-2-mimetyk, bromek ipratropium, bromek tiotropium, budezonid, chinidyna, deksametazon, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dyzopiramid, działanie bronchodilatacyjne, efedryna, enfluran, fenelzyna, flutikazon, furosemid, glikozyd naparstnicy, halogenowany węglowodór, halotan, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, makrolid, metoprolol, pochodna fenotiazyny, pochodna metyloksantyny, prednizon, prokainamid, propranolol, pseudoefedryna, receptor beta-2 adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie oskrzeli, salbutamol, steroid, teofilina, tranylcypromina, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Daruph 79 mg

Dazatynib, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego ekspozycję. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna) zwiększają stężenie dazatynibu, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. Deksametazon, będący słabym induktorem, zmniejsza AUC o około 25%, co prawdopodobnie nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Ponadto, leki podnoszące pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej (omeprazol 40 mg) i antagoniści receptora H2, obniżają biodostępność dazatynibu (zmniejszenie AUC o 20-46%, Cmax o 38%), dlatego zaleca się ich podawanie co najmniej 2 godziny po dazatynibie. Leki zobojętniające (wodorotlenek glinu/magnezu) mogą zmniejszyć AUC dazatynibu o 55% i Cmax o 58%, jeśli podawane jednocześnie, dlatego należy je stosować 2 godziny przed lub po dazatynibie.
achlorhydria, alkaloid sporyszu, alkohol etylowy, antagonista receptora H2, astemizol, beprydil, białko osocza, chinidyna, CYP3A4, cyzapryd, Daruph, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dziurawiec, ergotamina, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, glitazony, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek aluminium
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 10 mg

Lenalidomid wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w terapii szpiczaka mnogiego. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu lenalidomidu z deksametazonem oraz czynnikami wpływającymi na erytropoezę i hormonalną terapią zastępczą. Warfaryna wymaga ścisłego monitorowania INR ze względu na potencjalne zmiany działania w obecności deksametazonu. Lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o około 14%, co wymaga regularnego monitorowania jej poziomu. Stosowanie statyn z lenalidomidem podnosi ryzyko rabdomiolizy, dlatego konieczne jest monitorowanie objawów miopatii i poziomu kinazy kreatynowej. Deksametazon nie wpływa istotnie na farmakokinetykę lenalidomidu, jednak jego indukcyjny wpływ na enzymy CYP3A4 może modyfikować działanie innych leków. Lenalidomid jest substratem P-gp, ale nie wpływa na jego funkcję, co minimalizuje ryzyko interakcji z inhibitorami lub substratami P-gp, takimi jak chinidyna czy temsyrolimus.
anemia, chinidyna, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytropoeza, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, kinaza kreatynowa, lenalidomid, mielosupresja, neutropenia, parametr krzepnięcia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, statyna, stężenie digoksyny, substrat glikoproteiny P, szpiczak mnogi, temsyrolimus, trombocytopenia, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Propranolol Accord 40 mg

Propranolol Accord, jako niekardiowybiorczy beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), które nasilają ujemny wpływ na przewodzenie przedsionkowo-komorowe i czynność węzła zatokowego, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia i bradykardii, zwłaszcza u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca. Ponadto, propranolol przeciwdziała działaniu beta-agonistów rozszerzających oskrzela, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania u chorych z astmą. Interakcje z fingolimodem mogą wywołać nasilone bradykardie, a z propafenonem – nawet podwojenie stężenia propranololu w osoczu, co wymaga ostrożności i monitorowania. Współistniejące stosowanie leków takich jak amiodaron, inhibitory MAO, fluwoksamina czy środki znieczulające zwiększa ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym bradykardii i niedociśnienia tętniczego.
adrenalina, alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, barbituran, beta-adrenolityk niekardiowybiorczy, beta-agonista rozszerzający oskrzela, bradykardia, chinidyna, chloropromazyna, cymetydyna, diltiazem, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie antykoagulacyjne, działanie inotropowe ujemne, epinefryna, ergotamina, fingolimod, fluwoksamina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, insulina, klirens metaboliczny, klonidyna, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwmigrenowy, lek przeciwnadciśnieniowy o działaniu ośrodkowym, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metabolizm oksydacyjny, metabolizm pierwszego przejścia, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca niewyrównana, nifedypina, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reakcja hipoglikemiczna, reakcja nadciśnieniowa, ryfampicyna, ryzatryptan, skurcz naczyń, środek znieczulający, teofilina, warfaryna, werapamil, węzeł zatokowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – OxyNorm 10 mg/ml

OxyNorm w formie roztworu do wstrzykiwań zawiera oksykodon chlorowodorek w stężeniu 10 mg/ml (odpowiadające 9 mg oksykodonu) dostępny w ampułkach 1 ml (10 mg) i 2 ml (20 mg). Farmakokinetyka oksykodonu wykazuje równoważną biodostępność po podaniu podskórnym i dożylnym, zarówno w bolusie, jak i infuzji ciągłej. Oksykodon wiąże się z białkami osocza w około 45%, co umożliwia znaczną ilość leku w formie wolnej, zdolnej do przekraczania bariery krew-mózg. Metabolizm wątrobowy zachodzi głównie przez CYP3A4 i CYP2D6, prowadząc do powstania metabolitów: noroksykodonu, oksymorfonu i noroksymorfonu, z których żaden nie ma istotnego wpływu na działanie przeciwbólowe. Okres półtrwania oksykodonu wynosi około 4,5 godziny, a eliminacja odbywa się przez nerki i przewód pokarmowy. Warto podkreślić, że oksykodon przenika przez łożysko i do mleka matki, co ma znaczenie kliniczne w ciąży i laktacji.
agonista receptorów opioidowych, bariera krew-mózg, białka osocza, biodostępność, bolus, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostosowanie dawki, dystrybucja leku, działanie farmakodynamiczne, działanie przeciwbólowe, faza eliminacji, glukuronizacja, infuzja, interakcja lekowa, metabolizm wątrobowy, noroksykodon, noroksymorfon, okres półtrwania, oksykodonu chlorowodorek, oksymorfon, podanie dożylne, podanie podskórne, przenikanie przez łożysko, roztwór do wstrzykiwań, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Adrenalina WZF 0,1% 1 mg/ml

Adrenalina, jako silny sympatykomimetyk, wchodzi w liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, takich jak nagły wzrost ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca czy przełom nadciśnieniowy. Szczególnie istotne są interakcje z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. amitryptylina, imipramina), SNRI (wenlafaksyna, milnacypran), inhibitorami MAO (moklobemid, fenelzyna), nieselektywnymi β-adrenolitykami (propranolol, nadolol) oraz innymi sympatykomimetykami (efedryna, pseudoefedryna, kokaina). Mechanizmy tych interakcji obejmują hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny, blokadę receptorów β przy niezablokowanych receptorach α, czy hamowanie metabolizmu katecholamin, co skutkuje nasileniem działania presyjnego adrenaliny i zwiększonym ryzykiem arytmii. Warto podkreślić, że podanie adrenaliny u pacjentów z zatrzymaniem krążenia powiązanym z nadużyciem kokainy wymaga szczególnej ostrożności.
adrenalina, amitryptylina, arytmia, arytmia komorowa, beta-adrenolityk, bradykardia, chinidyna, chlorfeniramina, chlorowcowany środek znieczulający, cukrzyca, difenhydramina, digoksyna, doksazosyna, działanie adrenergiczne, działanie hipertensyjne, działanie sympatykomimetyczne, efedryna, efekt presyjny, efekt wazokonstrykcyjny, entakapon, fenelzyna, fentolamina, glikozyd naparstnicy, halotan, hiperglikemia, hormon tarczycy, IMAO, imipramina, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izofluran, katecholo-O-metylotransferaza, lek hipoglikemiczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwhistaminowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lewodopa, lewotyroksyna, metabolizm węglowodanów, metformina, milnacypran, moklobemid, nadciśnienie tętnicze, nadolol, nieselektywny beta-adrenolityk, niestabilność hemodynamiczna, oksytocyna, parasympatykolityk, pochodna sulfonylomocznika, poziom glukozy we krwi, propranolol, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, receptor alfa, receptor beta-adrenergiczny, SNRI, środek sympatykomimetyczny, sympatykomimetyk, tachykardia, teofilina, tolkapon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wenlafaksyna, wrażliwość mięśnia sercowego, wychwyt zwrotny noradrenaliny, wydzielanie insuliny, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie krążenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Digoxin Teva 100 mcg

Digoksyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jej stężenie w surowicy oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami moczopędnymi (hydrochlorotiazyd, spironolakton, amiloryd, furosemid), które mogą prowadzić do zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia) nasilających toksyczność digoksyny, a spironolakton dodatkowo zwiększa jej stężenie. Inhibitory ACE (np. kaptopryl) podnoszą stężenie digoksyny, natomiast leki rozszerzające tętniczki (losartan, prazosyna, dihydralazyna) mogą je obniżać, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Interakcje z lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna, chinina, amiodaron, werapamil, diltiazem) są szczególnie niebezpieczne, gdyż mogą zwiększać stężenie digoksyny i nasilać blok przedsionkowo-komorowy. Makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna) oraz tetracykliny również podnoszą stężenie digoksyny, co wymaga ostrożności i monitorowania poziomu leku w surowicy.
amiodaron, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk, chinidyna, cytostatyk, digoksyna, fenytoina, frakcja wyrzutowa lewej komory, gentamycyna, glikozyd nasercowy, hiperkalcemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, indometacyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, kolestyramina, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek rozszerzający tętniczki, lek zobojętniający sok żołądkowy, makrolid, metoklopramid, niedoczynność tarczycy, penicylamina, preparat wapnia, prokainamid, propafenon, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, spironolakton, sympatykomimetyk, tetracyklina, zaburzenie rytmu, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripblocker Express 300 mg + 30 mg + 12 mg

Produkt leczniczy Gripblocker Express zawiera paracetamol (300 mg), chlorowodorek pseudoefedryny (30 mg) oraz bromowodorek dekstrometorfanu (12 mg), a jego stosowanie wiąże się z licznymi interakcjami farmakologicznymi. Paracetamol wykazuje wysokie ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu z innymi preparatami zawierającymi paracetamol, induktorami enzymów wątrobowych (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) oraz alkoholem. Ponadto, interakcje z inhibitorami MAO mogą wywołać stany pobudzenia i gorączkę, a zydowudyna może nasilać toksyczność na szpik kostny. Paracetamol może również nasilać działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny oraz zwiększać stężenie chloramfenikolu w osoczu, co wymaga monitorowania. Wpływ leków na opróżnianie żołądka (metoklopramid, propantelina) może modyfikować szybkość wchłaniania paracetamolu, co ma znaczenie kliniczne dla początku działania terapeutycznego.
albuterol, antagonista receptora H2, beta-mimetyk, biodostępność leku, chinidyna, chloramfenikol, chlorek amonu, dekstrometorfan, depresja oddechowa, działanie niepożądane OUN, furazolidyna, glikozyd naparstnicy, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, interakcja lekowa, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, metabolizm pierwszego przejścia, niewydolność wątroby, obkurczenie naczyń krwionośnych, paracetamol, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, SSRI, sympatykomimetyk, toksyczność szpiku kostnego, toksyczny metabolit, zespół serotoninowy, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol – Przedawkowanie

Metoprolol, selektywny antagonista receptorów β1-adrenergicznych, jest szeroko stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, zaburzeń rytmu oraz niewydolności serca. Przedawkowanie metoprololu stanowi poważne zagrożenie życia, manifestujące się głównie objawami sercowo-naczyniowymi, takimi jak bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy (I-III stopnia), ciężkie niedociśnienie tętnicze, asystolia, ostra niewydolność serca oraz wstrząs kardiogenny. Toksyczność jest dawkozależna: dawki 100 mg u dziecka 5-letniego nie wywołały objawów, natomiast dawki 7,5 g u dorosłych zakończyły się zgonem. Objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego obejmują zaburzenia świadomości, drgawki, śpiączkę i parestezje, a układu oddechowego – skurcz oskrzeli, depresję oddechową i bezdech. Dodatkowo obserwuje się objawy metaboliczne, takie jak hipoglikemia (szczególnie u dzieci), hiperkaliemia oraz zaburzenia nerkowe związane z hipoperfuzją.
agonista receptorów alfa1-adrenergicznych, aminofilina, antagonista receptorów beta1-adrenergicznych, asystolia, atropina, barbiturany, beta2-sympatykomimetyk, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, chinidyna, choroba niedokrwienna serca, depresja oddechowa, dezorientacja, diazepam, dobutamina, drgawki, drżenie mięśniowe, gazometria krwi tętniczej, glukagon, hemodializa, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, intubacja dotchawicza, lek adrenomimetyczny, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, oddział intensywnej opieki medycznej, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, płukanie żołądka, rozrusznik serca, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, toksyczność metoprololu, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, wstrząs kardiogenny, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia, zespół miasteniczny
Leksykon substancji czynnych
Potas chlorek – Interakcje

Potas chlorek odgrywa kluczową rolę w utrzymaniu homeostazy elektrolitowej, a jego interakcje farmakologiczne mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka hiperkaliemii i hipokaliemii. Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, amiloryd), inhibitory ACE (enalapryl, ramipryl), antagoniści receptora angiotensyny II (losartan, walsartan), NLPZ (ibuprofen, diklofenak), cyklosporyna, takrolimus oraz heparyna mogą zwiększać stężenie potasu w osoczu poprzez różne mechanizmy, takie jak blokowanie wydalania potasu w cewce zbiorczej nerek czy zmniejszenie syntezy aldosteronu. Wysokie ryzyko hiperkaliemii wymaga ścisłego monitorowania, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek. Z kolei tiazydy, kortykosteroidy, insulina oraz żywice wymienne obniżają stężenie potasu, co może osłabiać efekt suplementacji i wymagać dostosowania dawki. Ponadto, potas wpływa na działanie leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak glikozydy naparstnicy i leki przeciwarytmiczne, gdzie hiperkaliemia zmniejsza skuteczność glikozydów, a hipokaliemia zwiększa ich toksyczność.
adrenokortykosteroid, aldosteron, alkalizacja osocza, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, desmopresyna, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, diuretyk tiazydowy, eplerenon, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gospodarka potasowa, heparyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, inhibitor ACE, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, insulina, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, mineralokortykosteroid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oksytocyna, spironolakton, triamteren, trimetoprim, wazopresyna, winkrystyna, wodorowęglan, zespół odstawienia alkoholu
Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Interakcje

Flekainid, lek przeciwarytmiczny klasy Ic, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem przez izoenzym CYP2D6 cytochromu P450. Hamowanie CYP2D6 przez leki takie jak paroksetyna, fluoksetyna, neuroleptyki, rytonawir czy terbinafina prowadzi do wzrostu stężenia flekainidu w osoczu, co zwiększa ryzyko arytmii i innych działań niepożądanych. Induktory CYP2D6 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina) mogą obniżać stężenie flekainidu o około 30%, co może wymagać korekty dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu flekainidu z innymi lekami przeciwarytmicznymi: klasy I (np. chinidyna – przeciwwskazane ze względu na proarytmiczne działanie), klasy II (beta-adrenolityki – ryzyko nasilenia inotropowego ujemnego), klasy III (amiodaron – konieczne zmniejszenie dawki flekainidu o 50% i monitorowanie stężenia) oraz klasy IV (werapamil – ryzyko zagrażających życiu działań niepożądanych). Ponadto, flekainid może zwiększać stężenie digoksyny w osoczu o około 15%, co wymaga monitorowania, natomiast nie wpływa na skuteczność doustnych leków przeciwzakrzepowych. Zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemia indukowana przez leki moczopędne, kortykosteroidy i środki przeczyszczające, nasilają kardiotoksyczność flekainidu i powinny być wyrównane przed rozpoczęciem terapii.
amiodaron, antagonista wapnia, arytmia komorowa, astemizol, beta-adrenolityk, bupropion, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, digoksyna, działanie inotropowe ujemne, działanie proarytmiczne, fenobarbital, fenytoina, flekainid, furosemid, glikozyd nasercowy, halofantryna, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, indeks terapeutyczny, induktor CYP2D6, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, kardiotoksyczność, kortykosteroid, lek moczopędny, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, leki przeciwarytmiczne klasy I, mizolastyna, niewydolność serca, prednizon, środek przeczyszczający, terbinafina, terfenadyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Atofab 18 mg

Atomoksetyna, metabolizowana głównie przez enzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna czy paroksetyna, mogą zwiększać ekspozycję na atomoksetynę 6-8-krotnie, a stężenie maksymalne w stanie równowagi (Css,max) nawet 3-4-krotnie, co wymaga dostosowania dawkowania. Ponadto, atomoksetyna może nasilać działanie agonistów receptorów beta₂ (np. salbutamolu), prowadząc do wzrostu częstości akcji serca i ciśnienia tętniczego, co wymaga monitorowania parametrów sercowo-naczyniowych. Istotne jest także ryzyko wydłużenia odstępu QT przy jednoczesnym stosowaniu leków neuroleptycznych, przeciwarytmicznych czy zaburzających równowagę elektrolitową, co wymaga kontroli EKG.
agonista receptora beta2, antagonista receptora angiotensyny, benzodiazepina, beta-bloker, bupropion, chinidyna, chlorochina, diuretyk tiazydowy, fenelzyna, fenotiazyna, fenytoina, fluoksetyna, imipramina, inhibitor ACE, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, lek neuroleptyczny, lek obkurczający naczynia krwionośne, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm CYP2D6, metadon, moksyfloksacyna, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, salbutamol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wodorotlenek magnezu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Fostex Nexthaler (100 mcg + 6 mcg)/dawkę inh.

Produkt leczniczy Fostex NEXThaler, zawierający beklometazonu dipropionian i formoterol, wykazuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Beklometazon jest metabolizowany głównie przez esterazy, z ograniczonym udziałem CYP3A4, co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych, jednak stosowanie silnych inhibitorów CYP3A (np. rytonawir, kobicystat) może zwiększać ryzyko działań ogólnoustrojowych. Formoterol, jako beta2-agonista, może wchodzić w interakcje farmakodynamiczne, zwłaszcza z beta-adrenolitykami (w tym kroplami do oczu), które mogą całkowicie hamować jego działanie, oraz z innymi beta-agonistami i teofiliną, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Ponadto formoterol może wydłużać odstęp QTc, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu leków antyarytmicznych (chinidyna, dyzopiramid, prokainamid), fenotiazyn, niektórych przeciwhistaminowych, IMAO i TLPD, ze względu na ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca.
alkohol etylowy, beklometazonu dipropionian, beta-bloker, beta2-mimetyk, chinidyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, drżenie mięśniowe, dyzopiramid, fenotiazyna, formoterol, furazolidon, glikokortykosteroid, halogenowy węglowodór, halotan, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izofluran, kobicystat, komorowe zaburzenie rytmu serca, L-DOPA, L-tyroksyna, lek beta-adrenergiczny, lek beta-adrenolityczny, lek beta2-sympatykomimetyczny, lek moczopędny, lek przeciwhistaminowy, nadciśnienie tętnicze, oksytocyna, pochodna ksantyny, prokainamid, prokarbazyna, rytonawir, sewofluran, steroid, tachykardia, teofilina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Pharmascience 15 mg

Lenalidomid wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów ze schorzeniami hematologicznymi, zwłaszcza ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych przy jednoczesnym stosowaniu czynników stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej. Deksametazon, często łączony z lenalidomidem, jest słabym lub umiarkowanym induktorem CYP3A4, co może obniżać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji. W przypadku warfaryny, pomimo braku istotnych zmian farmakokinetycznych przy dawce lenalidomidu 10 mg/dobę, konieczne jest ścisłe monitorowanie INR ze względu na potencjalne zmiany efektu przeciwzakrzepowego, zwłaszcza w terapii skojarzonej z deksametazonem. Ponadto, lenalidomid zwiększa stężenie digoksyny w osoczu średnio o 14% (90% CI: 0,52%-28,2%), co wymaga regularnego monitorowania jej poziomu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.
chinidyna, CYP2B6, CYP3A4, cytopenia, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie immunomodulujące, działanie niepożądane na OUN, działanie teratogenne, efekt przeciwzakrzepowy, enzym CYP1A2, erytropoeza, glikoproteina p, hormonalna terapia zastępcza, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor P-gp, kinaza kreatynowa, ludzki hepatocyt, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nowotwór hematologiczny, parametr farmakokinetyczny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, rabdomioliza, statyna, substrat P-gp, supresja szpiku kostnego, szpiczak mnogi, temsyrolimus, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica
Leksykon leków
Interakcje leku – Grypostop 325 mg + 30 mg + 15 mg

Produkt leczniczy Grypostop zawiera paracetamol (325 mg), pseudoefedrynę (30 mg) oraz dekstrometorfan (15 mg), które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol wchodzi w interakcje z lekami takimi jak metoklopramid, domperidon (przyspieszenie wchłaniania), cholestyramina i cholinolityki (obniżenie wchłaniania), a także z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), które nasilają jego działanie przeciwzakrzepowe, co zwiększa ryzyko krwawień. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami MAO (ryzyko przełomu nadciśnieniowego i zaburzeń rytmu serca), NLPZ (zwiększone ryzyko nefrotoksyczności) oraz lekami indukującymi enzymy mikrosomalne (ryzyko hepatotoksyczności). Pseudoefedryna, jako sympatykomimetyk, nasila działanie innych leków sympatykomimetycznych, jest przeciwwskazana w połączeniu z inhibitorami MAO (przerwa co najmniej 14 dni) i może powodować poważne zaburzenia rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu z anestetykami wziewnymi. Dekstrometorfan metabolizowany przez CYP2D6 wykazuje ryzyko kumulacji i zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna – nawet 20-krotny wzrost stężenia). Konieczne jest monitorowanie pacjentów i ewentualna redukcja dawki dekstrometorfanu.
amiodaron, anestetyk wziewny, bupropion, chinidyna, chloramfenikol, cholestyramina, cholinolityk, cynakalcet, dekstrometorfan, domperidon, enzym CYP2D6, flekainid, flukloksacylina, fluoksetyna, haloperydol, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kaolin, kumaryna, kwasica metaboliczna, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metadon, metoklopramid, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paracetamol, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, propranolol, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, salbutamol, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wenlafaksyna, wodorotlenek glinu, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Scopolamine butylbromide Kalceks 20 mg/ml

Hioscyny butylobromek (Scopolamine butylbromide Kalceks, 20 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne wynikające z jego działania antycholinergicznego. Szczególnie istotne jest nasilenie efektów antycholinergicznych przy jednoczesnym stosowaniu z trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. amitriptylina, doksepina, imipramina), lekami przeciwhistaminowymi (klemastyna, hydroksyzyna), lekami przeciwpsychotycznymi (chlorpromazyna, klozapina), lekami przeciwarytmicznymi (chinidyna, dizopiramid), amantadyną oraz wziewnymi lekami cholinolitycznymi (tiotropium, ipratropium). Efektem klinicznym jest nasilenie działań niepożądanych takich jak suchość w jamie ustnej, tachykardia, zaburzenia widzenia, zaparcia, zatrzymanie moczu oraz zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca i objawów pozapiramidowych. Ponadto, hioscyna butylobromek osłabia działanie antagonistów dopaminy (np. metoklopramidu) na przewód pokarmowy, co może obniżać skuteczność terapii zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego.
amantadyna, antagonista dopaminy, beta-adrenergik, chinidyna, depresja OUN, dizopiramid, działanie antycholinergiczne, działanie chronotropowe, działanie uspokajające, hioscyny butylobromek, interakcja farmakodynamiczna, ipratropium, lek beta-adrenergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, metoklopramid, objaw pozapiramidowy, ośrodkowy układ nerwowy, przewód pokarmowy, suchość jamy ustnej, tachykardia, tiotropium, układ bodźcoprzewodzący serca, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenie perystaltyki, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Mirexan 150 mg

Dabigatran eteksylat (Mirexan) jest substratem P-glikoproteiny (P-gp), co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych wpływających na jego stężenie osoczowe i ryzyko krwawień. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, zwiększają AUC₀-∞ i Cₘₐₓ dabigatranu około 2,3-2,5-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory P-gp, w tym werapamil, amiodaron, chinidyna, tikagrelor i klarytromycyna, powodują wzrost ekspozycji na dabigatran w zakresie 1,15-2,8 razy, co wymaga ostrożności, monitorowania klinicznego i ewentualnej redukcji dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC i Cₘₐₓ o około 65%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenie dabigatranu, co może prowadzić do utraty skuteczności terapeutycznej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania.
amiodaron, chinidyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, digoksyna, dronedaron, działanie niepożądane, działanie przeciwpłytkowe, działanie przeciwzakrzepowe, farmakokinetyka i farmakodynamika, glekaprewir, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwotok, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, ranitydyna, ryfampicyna, ryzyko krwawienia, stężenie osoczowe dabigatranu, takrolimus, tikagrelor, transporter błonowy, werapamil, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Tractiva 30 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tych enzymów. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, jednocześnie zmniejszając AUC i Cmax aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu o 32% i 47%, co wymaga zmniejszenia dawki arypiprazolu o około połowę. Silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, a dehydroarypiprazolu o 77% i 43%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o połowę. Z kolei induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina i inne) obniżają Cmax i AUC arypiprazolu o około 68% i 73%, co wymaga podwojenia dawki. Po zakończeniu terapii inhibitorami lub induktorami dawkę należy odpowiednio dostosować do wartości wyjściowych. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują jedynie niewielkie wzrosty stężenia arypiprazolu, zwykle bez konieczności korekty dawki.
arypiprazol, chinidyna, CYP2D6, CYP3A4, dehydroarypiprazol, diltiazem, efawirenz, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, lit, newirapina, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa 1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca zwyczajnego
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxis Turbuhaler 9 mcg/dawkę

Formoterol, substancja czynna produktu Oxis Turbuhaler, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście ryzyka hipokaliemii i zaburzeń rytmu serca. Współstosowanie formoterolu z lekami sympatykomimetycznymi, pochodnymi ksantynowymi (np. teofilina, aminofilina), glikokortykosteroidami, lekami moczopędnymi oraz innymi β2-mimetykami może nasilać hipokaliemię, co zwiększa ryzyko arytmii, szczególnie u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy. Ponadto, formoterol może wchodzić w interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QTc (chinidyna, dyzopiramid, prokainamid, fenotiazyny, terfenadyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), co podnosi ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów MAO, furazolidonu i prokarbazyny, ze względu na ryzyko nagłych wzrostów ciśnienia tętniczego.
chinidyna, choroba Parkinsona, dyzopiramid, działanie bronchodilatacyjne, fenotiazyna, formoterol, furazolidon, glikozyd naparstnicy, halogenowy środek wziewny, hipokaliemia, inhibitor MAO, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, lewotyroksyna, oksytocyna, Oxis Turbuhaler, pochodne ksantynowe, prokainamid, prokarbazyna, steroid, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, β-bloker, β2-mimetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Acodin Duo (50 mg + 15 mg)/5 ml

Dekstrometorfan, główny składnik preparatu ACODIN Duo, jest metabolizowany przez enzym CYP2D6 i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz w okresie 14 dni po ich odstawieniu, ze względu na ryzyko wystąpienia objawów takich jak zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe, hipertermia, nudności, drżenia mięśniowe i nadciśnienie tętnicze. Równoczesne spożywanie alkoholu nasila depresyjny wpływ dekstrometorfanu na ośrodkowy układ nerwowy, powodując wzmożoną sedację, zaburzenia świadomości, depresję oddechową oraz zaburzenia koordynacji ruchowej. Silne inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna (która może zwiększyć stężenie dekstrometorfanu nawet 20-krotnie), czy leki kardiologiczne (amiodaron, flekainid, propafenon) znacząco podwyższają poziom dekstrometorfanu, co zwiększa ryzyko toksyczności objawiającej się pobudzeniem, dezorientacją, drżeniami, bezsennością, biegunką, depresją oddechową oraz zespołem serotoninowym – stanem zagrożenia życia.
amina biogenna, chinidyna, CYP2D6, dekspantenol, dekstrometorfan, depresja oddechowa, depresja OUN, inhibitor CYP2D6, inhibitor enzymu, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek kardiologiczny, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, metabolizm leku, metabolizm pierwszego przejścia, ośrodkowy układ nerwowy, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 12,5 mg

Produkt leczniczy Elestar HCT, zawierający olmesartan medoksomil, amlodypinę i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z litem, które mogą prowadzić do toksyczności wskutek zwiększenia stężenia litu w surowicy oraz zmniejszenia jego klirensu nerkowego. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i niewydolności nerek, dlatego jest niewskazana. Hydrochlorotiazyd może powodować hipokaliemię, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza przy stosowaniu glikozydów naparstnicy i leków przeciwarytmicznych klasy Ia i III. Zaleca się regularne monitorowanie elektrolitów, zwłaszcza potasu, oraz czynności nerek, szczególnie u pacjentów starszych, z zaburzeniami nerek lub stosujących metforminę. Ponadto, amlodypina metabolizowana przez CYP3A4 może wchodzić w interakcje z inhibitorami (np. makrolidy, azole, werapamil) i induktorami (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) tego enzymu, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki.
amfoterycyna, amiodaron, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azol przeciwgrzybiczy, baklofen, chinidyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, działanie mielosupresyjne, erytromycyna, ewerolimus, glikozyd naparstnicy, hiperkaliemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochlorotiazyd, induktor CYP3A4, inhibitor COX-2, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, klarytromycyna, klirens nerkowy, kolesewelam, kortykosteroid, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, makrolid, metotreksat, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, olmesartan medoksomil, ostra niewydolność nerek, penicylina G, pochodna kwasu salicylowego, ryfampicyna, sotalol, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, tiazydowy lek moczopędny, tolerancja glukozy, torsades de pointes, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoprolol Aurovitas 5 mg

Bisoprolol Aurovitas w dawkach 5 mg i 10 mg, jako selektywny beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie bisoprololu z antagonistami kanału wapniowego typu werapamil i diltiazem, co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego i bloku przedsionkowo-komorowego, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu. Również leki przeciwnadciśnieniowe działające ośrodkowo (klonidyna, metylodopa, moksonidyna, rylmenidyna) mogą wywołać bradykardię i zmniejszenie pojemności minutowej serca, a ich nagłe odstawienie zwiększa ryzyko nadciśnienia z odbicia. Fingolimod w połączeniu z bisoprololem powoduje dodatkowe zmniejszenie częstości akcji serca o około 15%, co wymaga unikania takiej terapii. Wymagana jest szczególna ostrożność i monitorowanie przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwarytmicznych klas I i III, antagonistów kanału wapniowego typu dihydropirydyny, insuliny, leków przeciwcukrzycowych, glikozydów naparstnicy oraz leków znieczulających ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego, bradykardii, wydłużenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz niedociśnienia tętniczego.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, barbiturat, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, digoksyna, dihydropirydyna, diltiazem, dizopiramid, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, fingolimod, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, iwabradyna, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, noradrenalina, omdlenie, pilokarpina, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, pojemność minutowa serca, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor adrenergiczny, ryfampicyna, rylmenidyna, tachykardia odruchowa, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zaburzenie krążenia obwodowego, zawrót głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Akineton 2 mg

Biperyden (Akineton, 2 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych lub zmniejszenia skuteczności terapii. Szczególnie istotne jest jednoczesne stosowanie biperydenu z innymi lekami o działaniu przeciwcholinergicznym, co może skutkować kumulacją efektów cholinolitycznych i nasileniem objawów takich jak suchość w jamie ustnej, tachykardia, zaparcia czy zatrzymanie moczu. Wysokie ryzyko interakcji dotyczy także chinidyny, gdzie obserwuje się nasilenie działania przeciwcholinergicznego na układ krążenia, zwłaszcza zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Ponadto, biperyden może nasilać dyskinezy u pacjentów z chorobą Parkinsona stosujących lewodopę lub karbidopę, co wymaga dostosowania dawek leków. Nasilenie dyskinez późnych wywołanych przez neuroleptyki stanowi kolejne istotne zagrożenie, choć w ciężkich przypadkach parkinsonizmu terapia przeciwcholinergiczna pozostaje uzasadniona klinicznie.
biperyden, chinidyna, choroba Parkinsona, dyskineza, dyskineza późna, działanie przeciwcholinergiczne, efekt antycholinergiczny, efekt cholinolityczny, halucynacja, karbidopa, lek prokinetyczny, lek przeciwhistaminowy I generacji, lek psychotropowy, lek rozkurczowy, lewodopa, metoklopramid, neuroleptyk, obwodowy układ nerwowy, ośrodkowy układ nerwowy, petydyna, ruch pląsawiczy, sedacja, tachykardia, układ cholinergiczny, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie poznawcze, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół parkinsonowski
Leksykon leków
Interakcje leku – Ludiomil 75 mg

Maprotylina, aktywny składnik leku Ludiomil, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez wpływ na izoenzym CYP2D6 cytochromu P450. Inhibitory CYP2D6 mogą zwiększyć stężenie maprotyliny nawet 3,5-krotnie u pacjentów z nasilonym metabolizmem, co wymaga modyfikacji dawkowania. Induktory enzymów wątrobowych (CYP1A2, CYP3A4, CYP2C19) mogą obniżać skuteczność leku przez nasilone tworzenie demetylomaprotyliny. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO (np. moklobemid) ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym hipertermii, drgawek i zgonu, co wymaga zachowania co najmniej 14-dniowego odstępu między terapiami. Ponadto, maprotylina może nasilać działanie leków przeciwarytmicznych (chinidyna, propafenon), przeciwnadciśnieniowych (guanetydyna, rezerpina, klonidyna), sympatykomimetyków oraz leków wydłużających odstęp QT, zwiększając ryzyko arytmii komorowych i innych powikłań kardiologicznych.
abstynencja alkoholowa, alkohol etylowy, antagonista receptora H2, arytmia komorowa, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chinidyna, cymetydyna, CYP2D6, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, debryzochina, demetylomaprotylina, dihydroergotamina, disulfiram, działanie hipoglikemizujące, fenotiazyna, fluoksetyna, guanetydyna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek zwiotczający mięśnie, maprotylina, metylfenidat, moklobemid, pochodna sulfonylomocznika, rysperydon, sertralina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Memantin NeuroPharma 10 mg/ml

Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, co ma istotne znaczenie kliniczne. Współpodawanie memantyny może nasilać działanie L-dopy, agonistów receptorów dopaminergicznych oraz leków antycholinergicznych, natomiast osłabiać efekt barbituranów i neuroleptyków. Ponadto, memantyna modyfikuje działanie leków zmniejszających napięcie mięśni szkieletowych, takich jak dantrolen i baklofen, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania memantyny z amantadyną, ketaminą i dekstrometorfanem ze względu na wysokie ryzyko psychozy farmakotoksycznej. Potencjalne ryzyko interakcji odnotowano także przy stosowaniu fenytoiny, co wymaga ostrożności i monitorowania stężeń leku.
agonista receptorów dopaminergicznych, amantadyna, antagonista receptorów NMDA, baklofen, barbiturany, chinidyna, chinina, choroba Alzheimera, cymetydyna, CYP 1A2, cytochrom P450, czas protrombinowy, dantrolen, dekstrometorfan, donepezil, fenytoina, galantamina, glibenclamid, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, inhibitor cholinoesterazy, interakcje lekowe, ketamina, L-DOPA, lek przeciwzakrzepowy, memantyna, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, monooksygenaza flawinowa, napięcie mięśniowe, neuroleptyki, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, środek antycholinergiczny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Kapizen 20 mg

Lerkanidypina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, erytromycyna i klarytromycyna, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na lek (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne Cmax dla S-lerkanidypiny), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie cyklosporyna zwiększa stężenie lerkanidypiny w osoczu trzykrotnie oraz AUC cyklosporyny o 21%, co również dyskwalifikuje ich kojarzenie. Grejpfruty i sok grejpfrutowy hamują metabolizm jelitowy lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i potencjalnie nasilając działanie hipotensyjne. Alkohol, poprzez sumowanie efektów wazodylatacyjnych, może nasilać działanie hipotensyjne lerkanidypiny, co wymaga unikania jego spożycia podczas terapii.
alfa-adrenolityk, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, astemizol, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, działanie hipotensyjne, działanie przeciwnadciśnieniowe, enzym CYP3A4, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotonia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens nerkowy, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, neuroleptyk, przepływ krwi przez wątrobę, rozszerzenie naczyń krwionośnych, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, terfenadyna, toksyczność digoksyny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lenalidomide Grindeks 25 mg

Lenalidomid wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów, zwłaszcza ze szpiczakiem mnogim. Szczególną uwagę należy zwrócić na zwiększone ryzyko zakrzepicy przy jednoczesnym stosowaniu czynników stymulujących erytropoezę oraz hormonalnej terapii zastępczej w połączeniu z lenalidomidem i deksametazonem, co wymaga ścisłego monitorowania powikłań zakrzepowo-zatorowych. Lenalidomid nie indukuje enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4/5, dlatego nie obniża skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych w monoterapii, jednak deksametazon, będący słabym lub umiarkowanym induktorem CYP3A4, może zmniejszać ich efektywność, co wymaga stosowania dodatkowych metod antykoncepcji. W przypadku warfaryny (25 mg) i lenalidomidu (10 mg) nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych, jednak ze względu na wpływ deksametazonu na metabolizm warfaryny zaleca się ścisłe monitorowanie INR.
chinidyna, czynnik stymulujący erytropoezę, deksametazon, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, glikoproteina p, hormonalna terapia zastępcza, induktor CYP3A4, kinaza kreatynowa, lenalidomid, ośrodkowy układ nerwowy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rabdomioliza, statyna, szpiczak mnogi, temsirolimus, warfaryna, współczynnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Bloxazoc 190 mg

Metoprolol, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wymagać modyfikacji dawki leku Bloxazoc. Leki hamujące CYP2D6, takie jak chinidyna, terbinafina, paroksetyna czy fluoksetyna, mogą znacząco zwiększać stężenie metoprololu w osoczu, co prowadzi do nasilenia jego działania β-adrenolitycznego. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania metoprololu z propafenonem (2-5-krotny wzrost stężenia metoprololu) oraz z werapamilem, ze względu na ryzyko bradykardii i zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Inne leki, takie jak amiodaron, leki przeciwarytmiczne klasy I, NLPZ (np. indometacyna), glikozydy naparstnicy, difenhydramina (zmniejszająca metabolizm metoprololu 2,5-krotnie), diltiazem, epinefryna, fenylopropanolamina, klonidyna czy ryfampicyna, również wykazują istotne interakcje, które mogą wymagać monitorowania klinicznego i dostosowania dawki metoprololu.
amiodaron, bradykardia, chinidyna, ciśnienie tętnicze, cymetydyna, cytochrom CYP 2D6, difenhydramina, diltiazem, działanie chronotropowe ujemne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie niepożądane, działanie przeciwnadciśnieniowe, epinefryna, fenylopropanolamina, glikozyd naparstnicy, hydralazyna, inhibitor monoaminooksydazy, kardioselektywny β-adrenolityk, klonidyna, kwas barbiturowy, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm wątrobowy, metoprolol w osoczu, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność lewej komory, objaw ortostatyczny, okres półtrwania, pentobarbital, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor β-adrenergiczny, ryfampicyna, środek miejscowo znieczulający, werapamil, węzeł zatokowy, wziewny anestetyk, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zespół chorego węzła zatokowego, α-hydroksymetoprolol, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – Wasedoc 75 mg

Dabigatran eteksylan, będący substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność P-gp, co może znacząco modyfikować jego stężenia osoczowe i ryzyko krwawień. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz skojarzenie glekaprewiru i pibrentaswiru, zwiększają AUC i Cmax dabigatranu nawet ponad dwukrotnie (np. ketokonazol podnosi AUC0-∞ o 2,38-2,53 razy i Cmax o 2,35-2,49 razy), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, takie jak werapamil (zwłaszcza w postaci o natychmiastowym uwalnianiu podany 1h przed dabigatranem, zwiększający Cmax o ~2,8 razy i AUC o ~2,5 razy) czy amiodaron (wzrost AUC o ~1,6 razy i Cmax o ~1,5 razy), wymagają ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawki. Induktory P-gp, w tym ryfampicyna (zmniejszająca maksymalne stężenie dabigatranu o 65,5% i całkowitą ekspozycję o 67%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają efektywność dabigatranu i powinny być unikane. Ponadto, inhibitory proteazy (np. rytonawir) nie były badane klinicznie, dlatego ich stosowanie z dabigatranem nie jest zalecane.
alkohol etylowy, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, dekstran, desyrudyna, digoksyna, dronedaron, dziurawiec, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir i pibrentaswir, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, migotanie przedsionków, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, remisja szpiku kostnego, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SNRI, SSRI, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Banavin 5 mg

Wortioksetyna, metabolizowana głównie przez enzym CYP2D6 oraz w mniejszym stopniu przez CYP3A4/5 i CYP2C9, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do łączenia jej z inhibitorami MAO (nieodwracalnymi nieselektywnymi, odwracalnym selektywnym MAO-A – moklobemidem, odwracalnym nieselektywnym – linezolidem oraz nieodwracalnymi selektywnymi MAO-B – selegiliną, razagiliną) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. W przypadku inhibitorów CYP2D6 (np. bupropion, chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) obserwuje się 2,3-krotny wzrost ekspozycji na wortioksetynę, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki. Inhibitory CYP3A4 i CYP2C9/19 (ketokonazol, flukonazol) powodują wzrost ekspozycji o 1,3-1,5 raza, zwykle bez konieczności modyfikacji dawki. Induktory enzymów CYP (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina) mogą obniżyć stężenie wortioksetyny nawet o 72%, co może wymagać zwiększenia dawki.
bupropion, chinidyna, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4/5, dekstrometorfan, diazepam, doustny środek antykoncepcyjny, elektrowstrząsy, etynyloestradiol, fenytoina, flukonazol, fluoksetyna, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kofeina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, lek serotoninergiczny, lewonorgestrel, linezolid, meflochina, midazolam, moklobemid, nefazodon, neuroleptyk, nieselektywny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, opioid, paroksetyna, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, razagilina, ryfampicyna, selegilina, selektywny inhibitor MAO-A, selektywny inhibitor MAO-B, sumatryptan, telitromycyna, tolbutamid, tramadol, tryptan, warfaryna, worikonazol, wortioksetyna, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Lapress 20 mg

Lerkanidypina, metabolizowana przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol czy erytromycyna, powodują znaczący wzrost stężenia lerkanidypiny w osoczu (15-krotne zwiększenie AUC i 8-krotne Cmax dla S-lerkanidypiny), co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Równoczesne podawanie z cyklosporyną zwiększa stężenia obu leków (3-krotny wzrost lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny). Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego również hamuje metabolizm lerkanidypiny, zwiększając jej biodostępność i nasilenie działania hipotensyjnego. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy, wymagając częstszej kontroli ciśnienia tętniczego. Alkohol nasila działanie rozszerzające naczynia, zwiększając ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia, tachykardii odruchowej i obrzęków obwodowych, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane.
alfa-adrenolityk, amiodaron, astemizol, beta-adrenolityk, biodostępność ogólnoustrojowa, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek trójpierścieniowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, obrzęk obwodowy, receptor β-adrenergiczny, ryfampicyna, rytonawir, silny inhibitor CYP3A4, sok grejpfrutowy, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, tachykardia odruchowa, terfenadyna, troleandomycyna
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol – Interakcje

Metoprolol jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, co powoduje, że jego stężenie w osoczu ulega znacznym zmianom pod wpływem leków hamujących (np. paroksetyna, fluoksetyna, rytonawir, hydralazyna) lub indukujących (np. ryfampicyna) ten enzym. Interakcje te mogą wymagać dostosowania dawki metoprololu. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie metoprololu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), lekami przeciwarytmicznymi (amiodaron, chinidyna), glikozydami naparstnicy czy klonidyną wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania ze względu na ryzyko nasilenia działania inotropowego i chronotropowego, bradykardii, bloków przedsionkowo-komorowych oraz ciężkich zaburzeń hemodynamicznych. Warto podkreślić, że dożylne podanie werapamilu u pacjentów leczonych beta-adrenolitykami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zatrzymania akcji serca.
adrenalina, ajmalina, aldesleukina, alkaloid sporyszu, amina katecholowa, amiodaron, anestetyk, antagonista receptora histaminowego, antagonista wapnia, barbiturat, beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, czynność elektryczna serca, diltiazem, dipirydamol, dyzopiramid, działanie chronotropowe, działanie inotropowe, fenotiazyna, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hydralazyna, indometacyna, induktor enzymatyczny, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2D6, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwretrowirusowy, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, nitrogliceryna, noradrenalina, odstęp PR, pochodna sulfonylomocznika, prokainamid, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, tachykardia, tokainid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, zahamowanie zatokowe, zespół chorego węzła zatokowego, zespół chorego węzła zatokowo-przedsionkowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Nemedan 10 mg

Memantyna, jako antagonista receptorów NMDA, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wśród interakcji farmakodynamicznych należy zwrócić uwagę na nasilenie działania L-dopy, agonistów dopaminergicznych oraz leków antycholinergicznych, co wymaga monitorowania i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie memantyny z amantadyną, ketaminą oraz dekstrometorfanem ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia psychozy farmakotoksycznej i nasilonych działań niepożądanych. Memantyna może osłabiać działanie barbituranów i neuroleptyków, co również wymaga monitorowania skuteczności terapii. W zakresie interakcji farmakokinetycznych, memantyna może zwiększać stężenie leków wydalanych przez nerki za pośrednictwem układu transportu kationów, takich jak cymetydyna, ranitydyna, prokainamid, chinidyna, chinina oraz nikotyna, co wymaga kontroli stężeń i działań niepożądanych. Ponadto, obserwowano pojedyncze przypadki zwiększenia INR u pacjentów stosujących jednocześnie warfarynę, co wskazuje na konieczność ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
agonista dopaminergiczny, amantadyna, antagonista NMDA, baklofen, barbituran, chinidyna, chinina, cymetydyna, cytochrom P450, dantrolen, dekstrometorfan, depresja OUN, donepezil, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenytoina, galantamina, hydrochlorotiazyd, hydrolaza epoksydowa, INR, interakcja lekowa, ketamina, lek antycholinergiczny, lewodopa, metformina, miorelaksant, monooksygenaza flawinowa, neuroleptyk, prokainamid, psychoza farmakotoksyczna, ranitydyna, receptor NMDA, sedacja, układ glutaminergiczny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Donepezil Bluefish 5 mg

Donepezyl jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co implikuje potencjalne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. ketokonazol, erytromycyna, chinidyna, fluoksetyna) oraz induktorami (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) tych enzymów. Inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać stężenie donepezylu w osoczu o około 30%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej redukcji dawki. Induktory enzymów mogą obniżać stężenie leku, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność, dlatego konieczne jest monitorowanie efektów terapeutycznych. Donepezyl nie wpływa na metabolizm teofiliny, warfaryny, cymetydyny czy digoksyny, a jednoczesne stosowanie tych leków nie modyfikuje metabolizmu donepezylu, co wskazuje na relatywnie bezpieczny profil interakcji w tych połączeniach.
amiodaron, amitryptylina, atropina, badanie EKG, beta-bloker, chinidyna, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, cymetydyna, cytalopram, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, digoksyna, erytromycyna, escytalopram, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoenzym 2D6, izoenzym cytochromu P450-3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antycholinergiczny, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lewofloksacyna, metoprolol, moksyfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, pochodna fenotiazyny, propranolol, ryfampicyna, sertindol, skopolamina, sotalol, sukcynylocholina, teofilina, warfaryna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie poznawcze, zyprazydon
Leksykon leków
Interakcje leku – Atropinum sulfuricum WZF 1 mg/ml

Atropina, jako lek o działaniu cholinolitycznym, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do nasilenia jej efektów antycholinergicznych oraz modyfikacji skuteczności innych leków. Szczególnie istotne jest współistnienie z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, lekami przeciwskurczowymi o działaniu cholinolitycznym, lekami stosowanymi w chorobie Parkinsona, przeciwhistaminowymi I generacji, pochodnymi fenotiazyny, dizopiramidem oraz chinidyną, co może skutkować nasileniem działań niepożądanych takich jak tachykardia, suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, zaparcia, zatrzymanie moczu, hipertermia oraz zaburzenia rytmu serca. W przypadku propofolu obserwuje się zmniejszenie odpowiedzi częstości akcji serca na dożylne podanie atropiny, co wymaga monitorowania czynności serca. Równoczesne stosowanie dobutaminy i innych amin katecholowych z atropiną zwiększa ryzyko zespołu Tako-tsubo, zwłaszcza u pacjentów w stanie stresu lub hiperadrenergicznym.
alkohol etylowy, aminy katecholowe, chinidyna, choroba Parkinsona, dizopiramid, dobutamina, działanie antycholinergiczne, działanie cholinolityczne, echokardiografia obciążeniowa, EKG, farmakokinetyka leków, indeks terapeutyczny, kardiomiopatia stresowa, lek przeciwarytmiczny, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwskurczowe, ośrodkowy układ nerwowy, pochodne fenotiazyny, propofol, splątanie, tachykardia, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia widzenia, zatrzymanie moczu, zespół Tako-tsubo
Leksykon leków
Interakcje leku – Acodin 15 mg

Dekstrometorfan, substancja czynna leku Acodin, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. drżeniem mięśni, nadpobudliwością, hipertermią, nadciśnieniem tętniczym, nudnościami oraz zaburzeniami świadomości. Dekstrometorfan jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak chinidyna, mogą zwiększyć jego stężenie w osoczu nawet 20-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko działań toksycznych, w tym pobudzenia, dezorientacji, bezsenności, biegunki oraz depresji oddechowej. Zaleca się ścisłe monitorowanie pacjentów oraz rozważenie redukcji dawki dekstrometorfanu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP2D6.
acetylcysteina, ambroksol, amiodaron, bupropion, chinidyna, cynakalcet, CYP2D6, dekstrometorfan, depresja oddechowa, działanie sedatywne, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, guajfenezyna, haloperydol, inhibitory MAO, inhibitory monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm serotoniny, metadon, moklobemid, mukowiscydoza, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, rozstrzenie oskrzeli, selegilina, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, zaburzenia koncentracji, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia wegetatywne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Aripsan 5 mg

Arypiprazol, substancja aktywna preparatu Aripsan, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o około 50%. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o połowę. Z kolei silni induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, obniżają AUC i Cmax arypiprazolu o 73% i 68%, co wymaga podwojenia dawki leku. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują niewielkie wzrosty stężenia arypiprazolu, które zazwyczaj nie wymagają korekty dawkowania. Arypiprazol nie jest metabolizowany przez CYP1A, więc palenie tytoniu nie wpływa na jego farmakokinetykę. Ponadto, arypiprazol nie wpływa istotnie na metabolizm substratów enzymów CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4, co zmniejsza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te szlaki.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, dehydroarypiprazol, dekstrometorfan, działanie niepożądane, efawirenz, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, lit, newirapina, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa 1, ryfabutyna, ryfampicyna, sedacja, SNRI, SSRI, walproinian, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Telexer 110 mg

Telexer (dabigatran eteksylan) w dawce 110 mg w formie kapsułek twardych jest wskazany do prewencji pierwotnej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży powyżej 8 lat zdolnych do połykania kapsułek. Standardowa dawka po planowej alloplastyce stawu kolanowego wynosi 220 mg (2 kapsułki po 110 mg) raz na dobę przez 10 dni, natomiast po alloplastyce stawu biodrowego 220 mg raz na dobę przez 28-35 dni. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CrCL 30-50 mL/min), w wieku ≥75 lat lub stosujących inhibitory P-glikoproteiny (werapamil, amiodaron, chinidyna) zaleca się zmniejszenie dawki do 150 mg raz na dobę. Leczenie należy rozpocząć w dniu zabiegu, podając dawkę podtrzymującą w ciągu 1-4 godzin po zakończeniu procedury, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej hemostazy.
alloplastyka stawu biodrowego, alloplastyka stawu kolanowego, amiodaron, chinidyna, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dabigatran eteksylatu, dyspepsja, hemostaza, inhibitor P-glikoproteiny, klirens kreatyniny, leczenie przeciwzakrzepowe, objawy układu pokarmowego, powikłanie krwotoczne, pozajelitowy lek przeciwzakrzepowy, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, werapamil, wzór Cockcroft-Gault, zabieg ortopedyczny, zaburzenie czynności nerek, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Taptiqom (15 mcg + 5 mg)/ml

Produkt leczniczy Taptiqom zawiera tafluprost (15 µg/ml) oraz tymolol (5 mg/ml) w formie kropli do oczu. Nie przeprowadzono szczegółowych badań interakcji, jednak obecność tymololu wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu z lekami mogącymi wywołać synergistyczne działanie prowadzące do niedociśnienia i/lub znacznej bradykardii. Szczególnie istotne są interakcje z doustnymi beta-adrenolitykami, lekami blokującymi kanał wapniowy (np. werapamil, diltiazem), lekami przeciwarytmicznymi (w tym amiodaronem), glikozydami naparstnicy oraz parasympatykomimetykami i guanetydyną. Inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) mogą nasilać ogólnoustrojową blokadę receptorów beta, manifestującą się zwolnieniem akcji serca i depresją. Również jednoczesne stosowanie z klonidyną wymaga ostrożności ze względu na ryzyko nadciśnienia z efektu odbicia po jej odstawieniu. Sporadycznie opisywano mydriazę przy łączeniu tymololu z adrenaliną. Alkohol może potencjalnie nasilać hipotensyjne działanie beta-blokerów i wpływać na ciśnienie wewnątrzgałkowe.
amiodaron, beta-adrenolityk, bloker kanału wapniowego, bradykardia, chinidyna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, diltiazem, epinefryna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hipotonia, inhibitor CYP2D6, klonidyna, krople do oczu, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwjaskrowy, mydriaza, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie, parasympatykomimetyk, paroksetyna, tafluprost, tymolol, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Carbo Activ Aflofarm 200 mg

Węgiel aktywny zawarty w preparacie Carbo Activ Aflofarm wykazuje zdolność do adsorpcji licznych leków w przewodzie pokarmowym, co prowadzi do istotnego zmniejszenia ich biodostępności i osłabienia efektu terapeutycznego. Szczególnie narażone na interakcje są m.in. salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), barbiturany, benzodiazepiny, paracetamol, glikozydy nasercowe, NLPZ, leki przeciwzakrzepowe, antybiotyki oraz środki antykoncepcyjne. W przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak glikozydy nasercowe czy leki przeciwpadaczkowe (karbamazepina, fenytoina), jednoczesne stosowanie z węglem aktywnym jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko poważnych konsekwencji klinicznych, w tym zmniejszenia stężenia terapeutycznego i utraty kontroli nad chorobą. Zaleca się zachowanie odstępu czasowego minimum 2-3 godzin między podaniem węgla aktywnego a leków doustnych oraz unikanie jednoczesnego stosowania z lekami przeciwpadaczkowymi i przeciwwymiotnymi.
acenokumarol, alkohol etylowy, antybiotyki, barbiturany, benzodiazepiny, biodostępność, chinidyna, chinolony, digitoksyna, digoksyna, diklofenak, działanie anksjolityczne, efekt inotropowy dodatni, fenytoina, glikozydy nasercowe, ibuprofen, karbamazepina, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwymiotne, leki przeciwzakrzepowe, makrolidy, metody barierowe, metoklopramid, napad padaczkowy, naproksen, niesteroidowe leki przeciwzapalne, NLPZ, ondansetron, ostre zatrucie alkoholem, paracetamol, powikłania zakrzepowe, przewód pokarmowy, salicylany, środki antykoncepcyjne, tetracykliny, tramadol, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, węgiel aktywny, zaburzenia błędnikowe, zdolność adsorpcyjna
Leksykon leków
Interakcje leku – Dabigatran Eteksylan Stada 150 mg

Dabigatran eteksylan jest substratem glikoproteiny P (P-gp), co determinuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na funkcję tego transportera. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol czy cyklosporyna, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na dabigatran (wzrost AUC0-∞ o 2,1-2,53 razy i Cmax o 1,9-2,49 razy), co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania ze względu na ryzyko krwawień. Inhibitory o umiarkowanym działaniu, np. werapamil (szczególnie w formie o natychmiastowym uwalnianiu podany 1 godzinę przed dabigatranem), amiodaron czy chinidyna, również zwiększają stężenia dabigatranu (AUC wzrost do 2,5 razy, Cmax do 2,8 razy), co wymaga dostosowania dawki i ścisłego monitorowania klinicznego. Z kolei induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC i Cmax o około 65%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenie dabigatranu, co może prowadzić do utraty skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, chinidyna, cyklosporyna, dabigatran eteksylan, dekstran, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, enoksaparyna, eteksylan dabigatranu, farmakokinetyka i farmakodynamika, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir i pibrentaswir, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niefrakcjonowana heparyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substrat glikoproteiny P, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, układ cytochromu P450, werapamil, właściwość antyagregacyjna
Leksykon leków
Interakcje leku – Piramil Biso 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Piramil Biso, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w terapii. Szczególnie istotne jest unikanie podwójnej blokady układu RAA (np. jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenu) ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. Przeciwwskazane jest także łączenie z preparatem zawierającym sakubitryl i walsartan – konieczny jest 36-godzinny odstęp między terapiami, aby zapobiec obrzękowi naczynioruchowemu. Leki moczopędne oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementy potasu, trimetoprym, ko-trimoksazol, cyklosporyna i heparyna mogą zwiększać ryzyko hiperkaliemii, dlatego wymagana jest regularna kontrola stężenia potasu w surowicy. Ponadto, współstosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, zwłaszcza antagonistami wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), lekami ośrodkowymi, inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B) oraz lekami przeciwarytmicznymi (klasy I i III) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko niedociśnienia, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego i ujemnego działania inotropowego.
allopurynol, amiloryd, amiodaron, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, antagonista wapnia typu werapamilu, beta-adrenolityk, beta-adrenolityk stosowany miejscowo, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cyklosporyna, cytostatyk, czynność skurczowa komór, diltiazem, dobutamina, dyzopiramid, działanie inotropowe, epinefryna, ewerolimus, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor COX-2, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, izoprenalina, jaskra, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, norepinefryna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prokainamid, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, racekadotryl, reakcja hematologiczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl, sól litu, spironolakton, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Zafiron 12 mcg

Formoterol, składnik aktywny leku Zafiron (12 μg/dawkę inhalacyjną), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki wydłużające odstęp QT (np. chinidyna, dyzopiramid, prokainamid, pochodne fenotiazyny), które w połączeniu z formoterolem zwiększają ryzyko groźnych komorowych zaburzeń rytmu serca, co wymaga monitorowania EKG. Leki β-adrenolityczne mogą osłabiać lub całkowicie hamować działanie formoterolu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że istnieją bezwzględne wskazania. Ponadto, pochodne ksantyny, steroidy i leki moczopędne nasilają hipokaliemiczne działanie formoterolu, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy, dlatego konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy.
antybiotyk makrolidowy, bromek ipratropium, bromek tiotropium, chinidyna, dyzopiramid, działanie bronchodylatacyjne, działanie hipokaliemiczne, enfluran, formoterol, glikozyd naparstnicy, halogenowany węglowodór, halotan, hipokaliemia, inhibitor monoaminooksydazy, izofluran, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, lek wydłużający odstęp QT, lek β-adrenolityczny, lek β2-adrenergiczny, pochodna fenotiazyny, pochodna ksantyny, prokainamid, receptor β2-adrenergiczny, salbutamol, steroid, tachykardia, teofilina, terbutalina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoratio ASA 10 mg + 75 mg

Produkt leczniczy Bisoratio ASA, zawierający bisoprolol i kwas acetylosalicylowy, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne wynikające z właściwości obu składników. Bisoprolol, beta-adrenolityk, może wchodzić w interakcje z antagonistami kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III, ośrodkowo działającymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, glikozydami nasercowymi, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) oraz beta-sympatykomimetykami. Szczególnie istotne jest unikanie dożylnego podawania werapamilu u pacjentów przyjmujących bisoprolol ze względu na ryzyko głębokiego niedociśnienia i bloku przedsionkowo-komorowego. Bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii, co wymaga ostrożności u chorych z cukrzycą. Kwas acetylosalicylowy natomiast wchodzi w interakcje z metotreksatem (>15 mg/tydzień – przeciwwskazane), lekami urykozurycznymi, NLPZ, lekami moczopędnymi, kortykosteroidami, heparynami, litem, cyklosporyną, takrolimusem oraz innymi lekami przeciwzakrzepowymi, zwiększając ryzyko toksyczności, krwawień i nefrotoksyczności. Zaleca się monitorowanie parametrów takich jak morfologia krwi, stężenie digoksyny, litu, wskaźniki krzepnięcia (INR, APTT) oraz czynność nerek podczas terapii skojarzonej.
acetazolamid, adrenalina, agregacja płytek krwi, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, aPTT, benzbromaron, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, chinidyna, choroba wrzodowa, chromanie przestankowe, cyklosporyna, czas krwawienia, digoksyna, dihydropirydyna, diltiazem, dobutamina, dyzopiramid, felodypina, fenytoina, filtracja kłębuszkowa, flekainid, glikozyd nasercowy, heparyna, hipoglikemia, ibuprofen, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor monoaminooksydazy, INR, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwasica, lek moczopędny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek sympatykomimetyczny, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, lek zobojętniający, lidokaina, meflochina, metamizol, metoklopramid, metotreksat, metylodopa, moksonidyna, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, paroksetyna, pochodna ergotaminy, pochodna kumaryny, probenecyd, propafenon, ryfampicyna, rylmenidyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, spironolakton, sulfinpyrazon, takrolimus, toksyczność hematologiczna, walproinian, werapamil, współczynnik przesączania kłębuszkowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Polfenon 150 mg

Propafenonu chlorowodorek (Polfenon) jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP2D6, CYP1A2 i CYP3A4, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory tych enzymów, takie jak cymetydyna, ketokonazol, chinidyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać stężenia propafenonu w osoczu, co wymaga monitorowania układu krążenia i ewentualnej redukcji dawki. Szczególnie istotna jest interakcja z SSRI (fluoksetyna, paroksetyna), które hamują CYP2D6 i powodują wzrost Cmax i AUC S-propafenonu o 39% i 50%, a R-propafenonu o 71% i 50%. Propafenon może także hamować metabolizm leków takich jak propranolol, metoprolol, dezypramina, cyklosporyna, teofilina i digoksyna, co wymaga dostosowania ich dawek w przypadku objawów toksyczności. Induktory CYP3A4 (fenobarbital, ryfampicyna) obniżają stężenie propafenonu, zmniejszając jego skuteczność przeciwarytmiczną, co wymaga monitorowania efektu terapeutycznego.
amiodaron, artykaina, bradykardia, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, doustne leki przeciwzakrzepowe, działanie niepożądane, erytromycyna, fenobarbital, fenprokumon, fluoksetyna, hipotensja, inhibitory izoenzymów, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, izoenzymy CYP, ketokonazol, leki beta-adrenolityczne, leki znieczulające miejscowo, lidokaina, metoprolol, niemiarowość, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, Polfenon, propafenonu chlorowodorek, propranolol, ryfampicyna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, teofilina, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wenlafaksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Aripiprazole Medical Valley 10 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silne inhibitory CYP2D6 (np. chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o około 107%, jednocześnie obniżając stężenia aktywnego metabolitu dehydroarypiprazolu, co wymaga redukcji dawki arypiprazolu o około 50%. Podobne działanie wykazują silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV), które zwiększają AUC i Cmax arypiprazolu odpowiednio o 63% i 37%, również wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o połowę. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, dziurawiec) obniżają stężenia arypiprazolu (AUC o 73%, Cmax o 68%), co wymaga podwojenia dawki leku. W przypadku słabych inhibitorów CYP3A4 i CYP2D6 (np. diltiazem, escytalopram) zmiany stężeń są niewielkie i zwykle nie wymagają korekty dawkowania.
antagonista receptora H2, antagonista receptorów adrenergicznych, arypiprazol, AUC, biodostępność, chinidyna, Cmax, CYP3A4, dehydroarypiprazol, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP2D6, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lek przeciwnadciśnieniowy, newirapina, OUN, paroksetyna, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, SNRI, sole litu, spowolnienie psychoruchowe, SSRI, upośledzenie funkcji poznawczych, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy