alkoholowa choroba wątroby
Alkoholowa choroba wątroby (ALD – Alcoholic Liver Disease) to spektrum uszkodzeń wątroby spowodowanych przewlekłym spożywaniem alkoholu. Obejmuje trzy główne stadia: stłuszczenie wątroby (steatoza), alkoholowe zapalenie wątroby (ASH) oraz marskość wątroby, które mogą występować sekwencyjnie lub nakładać się na siebie.
Patogeneza ALD wiąże się z metabolizmem etanolu w wątrobie, który prowadzi do powstawania toksycznych metabolitów (m.in. acetaldehydu), stresu oksydacyjnego, zaburzeń metabolicznych oraz aktywacji reakcji zapalnej. Kluczowe znaczenie ma również dysbioza jelitowa i zwiększona przepuszczalność bariery jelitowej, co sprzyja endotoksemii.
Diagnostyka opiera się na wywiadzie dotyczącym spożycia alkoholu, badaniach laboratoryjnych (podwyższone enzymy wątrobowe: AST>ALT, GGTP, zwiększony MCV), badaniach obrazowych oraz w wybranych przypadkach biopsji wątroby. Charakterystyczne biomarkery to CDT (transferyna uboga w węglowodany) oraz EtG (etyloglukuronid).
Leczenie obejmuje przede wszystkim całkowitą abstynencję alkoholową, która może prowadzić do rewersji zmian w początkowych stadiach choroby. W ciężkim alkoholowym zapaleniu wątroby stosuje się kortykosteroidy i N-acetylocysteinę. U pacjentów z marskością wątroby leczenie ukierunkowane jest na zapobieganie i leczenie powikłań (wodobrzusze, encefalopatia, krwawienie z żylaków przełyku). W końcowym stadium niewydolności wątroby rozważany jest przeszczep narządu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Suvardio 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Suvardio, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez wpływ na transportery OATP1B1 i BCRP oraz mechanizmy wydalania nerkowego. Nie jest metabolizowana przez cytochrom P450, co ogranicza interakcje z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Istotne zwiększenie ekspozycji (AUC) rozuwastatyny obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny (7,1-krotny wzrost, przeciwwskazane), inhibitorów proteazy (np. atazanawir z rytonawirem, 3,1-krotny wzrost), leków przeciwwirusowych stosowanych w leczeniu WZW C (np. sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir, 7,4-krotny wzrost) oraz darolutamidu (5,2-krotny wzrost). Gemfibrozyl powoduje niemal dwukrotny wzrost ekspozycji, co wymaga rozpoczęcia leczenia od dawki 5 mg i maksymalnie 20 mg rozuwastatyny. Leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%. W przypadku leków powodujących wzrost ekspozycji poniżej dwukrotnego, takich jak eltrombopag czy dronedaron, zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki.
alkoholowa choroba wątroby, antagonista witaminy K, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, eltrombopag, erytromycyna, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitory białek transportowych, INR, itrakonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek zobojętniający, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, sofosbuwir, Suvardio, tikagrelor, WZW C - Leksykon leków
Interakcje leku – PoltechColloid 0,17 mg
PoltechColloid (0,17 mg), stosowany jako radiofarmaceutyk znakowany radionuklidem, może wchodzić w interakcje z różnymi lekami, co wpływa na jego biodystrybucję i tym samym na interpretację wyników badań diagnostycznych. Szczególnie istotne są leki o działaniu hepatotoksycznym, takie jak chemioterapeutyki (metotreksat, cisplatyna, doksorubicyna), doustne środki antykoncepcyjne (estrogeny, progestageny) oraz tetracykliny (doksycyklina, minocyklina), które mogą zmieniać gromadzenie radiofarmaceutyku w tkance wątrobowej. Również leki znieczulające (halotan, izofluran) oraz alkohol etylowy, ze względu na wpływ na przepływ krwi przez wątrobę i hepatotoksyczność, mogą znacząco modyfikować dystrybucję znakowanych koloidów, co wymaga uwzględnienia tych czynników przy planowaniu i interpretacji badań.
alkohol etylowy, alkoholowa choroba wątroby, biodystrybucja, chemioterapia nowotworowa, diklofenak, doksorubicyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hepatotoksyczne, hepatocyt, izofluran, lek cytotoksyczny, lek hepatoprotekcyjny, lek przeciwzapalny, lek znieczulający, minocyklina, niesteroidowy lek przeciwzapalny, preparat radiofarmaceutyczny, progestagen, przepływ krwi w wątrobie, radiofarmaceutyk, radionuklid, stłuszczenie wątroby, sylimaryna, szpik kostny, tetracyklina - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Terbisil 250 mg
Lek Terbisil w postaci tabletek 250 mg zawiera 250 mg terbinafiny chlorowodorku i posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed jego zastosowaniem. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na terbinafinę lub substancje pomocnicze, która może manifestować się od łagodnych reakcji alergicznych (świąd, wysypka) po ciężkie stany, takie jak obrzęk naczynioruchowy czy wstrząs anafilaktyczny. Drugim kluczowym przeciwwskazaniem jest przewlekła lub czynna choroba wątroby, w tym przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C, alkoholowa choroba wątroby, zaawansowana niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (NAFLD), autoimmunologiczne zapalenie wątroby, marskość oraz ostre zapalenie wątroby. Ze względu na metabolizm terbinafiny w wątrobie, u pacjentów z dysfunkcją tego narządu istnieje ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych, co wymaga wcześniejszej oceny funkcji wątroby przed rozpoczęciem terapii.
alkoholowa choroba wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chlorowodorek terbinafiny, choroba wątroby, działanie niepożądane, marskość wątroby, nadwrażliwość na terbinafinę, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie, ostre zapalenie wątroby, reakcja alergiczna, substancja czynna, świąd, terapia przeciwgrzybicza, upośledzenie funkcji wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zakażenie grzybicze - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi 75-90% pierwotnych nowotworów wątroby i jest główną przyczyną około miliona zgonów rocznie na świecie. Najczęściej rozwija się u pacjentów z marskością wątroby, będącą następstwem przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B lub C, alkoholowej choroby wątroby czy stłuszczeniowej choroby wątroby. Choroba dotyka głównie mężczyzn powyżej 50 roku życia i wymaga multidyscyplinarnego podejścia terapeutycznego, łączącego leczenie onkologiczne, hepatologiczne oraz opiekę paliatywną. Kluczową rolę w opiece nad pacjentem z HCC pełnią pielęgniarki onkologiczne, które koordynują leczenie, edukują pacjentów i ich rodziny, monitorują objawy takie jak ból, zmęczenie, zaburzenia odżywiania oraz ryzyko nadmiaru płynów, a także wspierają psychospołecznie. Regularne monitorowanie enzymów wątrobowych, bilirubiny i albumin jest niezbędne do oceny funkcji wątroby i dostosowania terapii.
albumina, alkoholowa choroba wątroby, bilirubina, ból ostry, chirurg hepatobiliarny, chirurg transplantacyjny, encefalopatia wątrobowa, enzym wątrobowy, hepatolog, marskość wątroby, metoda niefarmakologiczna, niedożywienie, opieka paliatywna, paracenteza, pielęgniarka onkologiczna, podejście multidyscyplinarne, przewlekła choroba wątroby, radiolog interwencyjny, rak wątrobowokomórkowy, stłuszczeniowa choroba wątroby, technika aseptyczna, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wodobrzusze, wspólne podejmowanie decyzji, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie wchłaniania, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zdarzenie niepożądane, zespół multidyscyplinarny, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lamisil 125 mg
Produkt leczniczy Lamisil, zawierający terbinafinę chlorowodorek w dawkach 125 mg i 250 mg, posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić w praktyce klinicznej. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na terbinafinę lub substancje pomocnicze, co może manifestować się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Tabletki 125 mg zawierają 21 mg laktozy jednowodnej, co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją laktozy. Drugim kluczowym przeciwwskazaniem jest przewlekła lub aktywna choroba wątroby, w tym przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby (HBV, HCV), marskość, autoimmunologiczne zapalenie, alkoholowa choroba wątroby oraz zaawansowane NAFLD. U tych pacjentów stosowanie terbinafiny może prowadzić do nasilenia uszkodzenia hepatocytów i dekompensacji funkcji wątroby, szczególnie przy podwyższonych wartościach AspAT i AlAT.
alkoholowa choroba wątroby, aminotransferazy, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bilirubina, cytochrom P450, dekompensacja funkcji wątroby, laktoza jednowodna, Lamisil, lek przeciwgrzybiczny, marskość wątroby, nadwrażliwość na substancję czynną, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, nietolerancja laktozy, podwyższone enzymy wątrobowe, przewlekła choroba wątroby, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, terbinafina chlorowodorek, uszkodzenie hepatocytów, WZW, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Nadużywanie alkoholu – Patofizjologia i mechanizm
Nadużywanie alkoholu jest złożonym zaburzeniem o podłożu neurobiologicznym, obejmującym dysregulację układów neurotransmisyjnych, takich jak GABA, glutaminian, dopamina, serotonina i układ opioidowy. Przewlekła ekspozycja prowadzi do neuroadaptacji, w tym down-regulacji receptorów GABA-A i up-regulacji receptorów glutaminianergicznych, co skutkuje rozwojem tolerancji i objawów odstawienia, które mogą być zagrażające życiu. Kluczowe obszary mózgu zaangażowane w rozwój uzależnienia to jądro półleżące, ciało migdałowate oraz kora przedczołowa, gdzie dochodzi do zaburzeń kontroli impulsów i zachowań motywacyjnych. Nadużywanie alkoholu powoduje także uszkodzenia wielonarządowe, w tym alkoholową chorobę wątroby (alkoholowe zapalenie wątroby i marskość), neuropatię obwodową, zaburzenia hematologiczne (anemia, leukopenia, trombocytopenia) oraz zmiany patologiczne w przewodzie pokarmowym, takie jak „nieszczelne jelito” i dysbioza. Dawkowo, już spożycie powyżej 1-2 drinków dziennie zwiększa ryzyko uszkodzeń narządowych. Nadużywanie alkoholu jest także silnie powiązane z zaburzeniami psychicznymi, w tym depresją, lękiem i ryzykiem samobójstwa, z 94% wzrostem ryzyka śmierci samobójczej u osób pijących alkohol.
akamprozat, alkoholowa choroba wątroby, alkoholowe zapalenie wątroby, ciało migdałowate, czynnik martwicy nowotworu alfa, czynnik uwalniający kortykotropinę, dehydrogenaza alkoholowa, disulfiram, jądra podstawy, kora przedczołowa, majaczenie drżenne, marskość wątroby, martwica kości, nadużywanie alkoholu, naltrekson, neuropatia obwodowa, neuropeptyd Y, niedobór tiaminy, opioid endogenny, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, reaktywne formy tlenu, receptor GABA, receptor glutaminianergiczny, terapia poznawczo-behawioralna, topiramat, transformujący czynnik wzrostu beta, układ dopaminergiczny, układ opioidowy, układ serotoninergiczny, uwalnianie dopaminy, uzależnienie od alkoholu, wywiad motywacyjny, zespół Wernickego-Korsakowa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątrobowokomórkowy – Objawy
Rak wątrobowokomórkowy (HCC) stanowi ponad 90% pierwotnych nowotworów wątroby, z medianą wieku rozpoznania około 69 lat i przewagą zachorowań u mężczyzn. U około 85% pacjentów współistnieje marskość wątroby, będąca głównym czynnikiem ryzyka. Wczesne stadia HCC przebiegają bezobjawowo lub z niespecyficznymi symptomami, co utrudnia wczesną diagnostykę. Typowe objawy to utrata masy ciała, osłabienie, nudności, ból w prawym podżebrzu (50-95% przypadków), wodobrzusze, żółtaczka oraz zaburzenia krzepnięcia. W około 20% przypadków występują zespoły paraneoplastyczne, takie jak hiperkalcemia czy hipoglikemia. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych i oznaczeniu alfa-fetoproteiny (AFP), której wzrost może wskazywać na progresję choroby.
alfa-fetoproteina, alkoholowa choroba wątroby, encefalopatia wątrobowa, guzek dysplastyczny, hiperkalcemia, hipoglikemia, kacheksja, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, obrzęk obwodowy, powiększenie śledziony, przeszczepienie wątroby, przewlekłe zapalenie wątroby typu B, przewlekłe zapalenie wątroby typu C, przewlekłe zmęczenie, rak wątrobowokomórkowy, resekcja wątroby, ultrasonografia wątroby, utrata masy ciała, wodobrzusze, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepica żyły wrotnej, zespół paraneoplastyczny, zespół wątrobowo-nerkowy, żółtaczka, żylaki przełyku - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – APAP dla dzieci FORTE
Lek APAP dla dzieci FORTE w postaci zawiesiny doustnej o stężeniu 40 mg/ml wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby przy przedawkowaniu. Należy unikać jednoczesnego stosowania innych preparatów zawierających paracetamol oraz przedłużonego stosowania bez nadzoru lekarza, gdyż może to prowadzić do rozwoju bólu głowy związanego z nadużywaniem leków przeciwbólowych (MOH). W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna, nawet jeśli brak jest objawów klinicznych, gdyż uszkodzenie wątroby ujawnia się zwykle po 1-2 dniach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby, zespołem Gilberta, niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, przewlekłym alkoholizmem (dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g) oraz u osób odwodnionych i niedożywionych. U pacjentów z astmą oskrzelową wrażliwych na kwas acetylosalicylowy istnieje ryzyko reakcji skurczu oskrzeli po paracetamolu.
alkoholowa choroba wątroby, astma oskrzelowa, ból głowy, ból głowy polekowy, kwas acetylosalicylowy, marskość wątroby, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór sacharazy-izomaltazy, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, paracetamol, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, przedawkowanie leku, reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, uszkodzenie wątroby, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy, zapalenie wątroby, zespół Gilberta - Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Epidemiologia
Nefropatia IgA (choroba Bergera) jest najczęstszą pierwotną glomerulonefropatią, stanowiąc istotną przyczynę przewlekłej choroby nerek i schyłkowej niewydolności nerek (ESRD). Globalna zapadalność wynosi około 2,5/100 000 osób rocznie, z wyższymi wskaźnikami w Azji Wschodniej (3,9-4,5/100 000) i niższymi w USA (1,29-1,7/100 000). Choroba najczęściej diagnozowana jest u osób w wieku 16-35 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 2:1 w Europie i USA, 1:1 w Azji). Progresja do ESRD występuje u 15-20% pacjentów w ciągu 10-20 lat, a czynniki ryzyka obejmują białkomocz >0,75-1 g/dobę, nadciśnienie tętnicze, obniżone eGFR, utrzymującą się krwinkomocz oraz niekorzystne cechy histologiczne (półksiężyce, włóknienie). Występowanie nefropatii IgA koreluje z czynnikami genetycznymi (heritabilność 40-50%) oraz środowiskowymi, w tym zakażeniami helmintami i chorobami autoimmunologicznymi (np. celiakia, RZS, toczeń).
alkoholowa choroba wątroby, białkomocz, biopsja nerki, celiakia, choroba Behçeta, choroba Bergera, filtracja kłębuszkowa, finerenon, glikokortykosteroid, inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron, krwinkomocz, łuszczyca, mikrohematuria, nefropatia IgA, plamica Schönleina-Henocha, przewlekła choroba nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, rozplem mezangialny, sarkoidoza, schyłkowa niewydolność nerek, sparsentan, toczeń rumieniowaty układowy, włóknienie śródmiąższowe, zapalenie naczyń IgA, zapalna choroba jelit, zespół Reitera, zespół Sjögrena, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złogi immunologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Żylaki przełyku – Etiologia i przyczyny
Żylaki przełyku to patologicznie rozszerzone naczynia żylne w podśluzówkowej warstwie przełyku, powstające głównie na skutek nadciśnienia wrotnego, definiowanego jako HVPG ≥10 mmHg, z ryzykiem krwawienia przy HVPG ≥12 mmHg. Najczęstszą przyczyną nadciśnienia wrotnego i rozwoju żylaków jest marskość wątroby, szczególnie w zaawansowanym stadium (klasa Child-Pugh C), gdzie żylaki występują u 85% pacjentów. Patogeneza obejmuje zwiększony opór naczyniowy w wątrobie (mechaniczne zwłóknienie, guzki regeneracyjne, skurcz naczyń) oraz zwiększony przepływ krwi w układzie wrotnym (rozszerzenie tętniczek trzewnych). Inne przyczyny to zakrzepica żyły wrotnej, zespół Budda-Chiariego, schistosomatoza, a także rzadsze schorzenia genetyczne i zapalne. W populacji pediatrycznej dominują zewnątrzwątrobowa niedrożność żyły wrotnej i atrezja dróg żółciowych.
alkoholowa choroba wątroby, atrezja dróg żółciowych, choroba Wilsona, czerwone znamiona, gradient ciśnienia w żyłach wątrobowych, krążenie oboczne, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niedobór alfa-1-antytrypsyny, pierwotna marskość żółciowa, sarkoidoza, schistosomatoza, skurcz naczyniowy, splenomegalia, stłuszczeniowe zapalenie wątroby, tlenek azotu, tromboksan A2, wirusowe zapalenie wątroby, wodobrzusze, zaciskające zapalenie osierdzia, zakrzepica żyły wrotnej, zespół Budda-Chiariego, zespół żyły głównej górnej, żyła nieparzysta, żyła wrotna, żylaki przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Hemochromatoza – Diagnostyka i diagnoza
Hemochromatoza to zaburzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem żelaza w organizmie, prowadzącym do uszkodzenia narządów, zwłaszcza wątroby. Diagnostyka opiera się na oznaczeniu wysycenia transferyny (TS) oraz poziomu ferrytyny w surowicy, gdzie wartości >45% u kobiet i >50% u mężczyzn dla TS oraz >200 μg/L u kobiet przed menopauzą i >300 μg/L u mężczyzn i kobiet po menopauzie dla ferrytyny sugerują chorobę. Wysokie stężenie ferrytyny (>1000 μg/L) wiąże się ze zwiększonym ryzykiem marskości wątroby. Diagnostyka genetyczna obejmuje wykrywanie mutacji w genie HFE, głównie homozygotycznej mutacji C282Y, potwierdzającej dziedziczną hemochromatozę. Wczesne rozpoznanie jest kluczowe, gdyż umożliwia wdrożenie skutecznego leczenia (regularne upusty krwi) i zapobiega nieodwracalnym powikłaniom narządowym.
algorytm diagnostyczny, alkoholowa choroba wątroby, badanie fizykalne, badanie genetyczne, badanie hormonalne, białko ostrej fazy, biopsja wątroby, całkowita zdolność wiązania żelaza, densytometria kości, echokardiografia, elastografia wątroby, hemochromatoza, hemochromatoza dziedziczna, kardiomiopatia, marskość wątroby, mutacja genu HFE, nadmierne gromadzenie żelaza, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, poziom ferrytyny, poziom glukozy na czczo, próby wątrobowe, rezonans magnetyczny, sztywność stawów, upust krwi, uszkodzenie narządów, wirusowe zapalenie wątroby, wysycenie transferyny, wywiad kliniczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Depratal 30 mg
Przeciwwskazania do stosowania duloksetyny w preparacie Depratal obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym obecność cukru prasowalnego do 100 mg w dawce 30 mg i do 200 mg w dawce 60 mg. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko ciężkich interakcji. Duloksetyna nie powinna być stosowana u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz u osób z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), gdyż metabolizm i eliminacja leku są w tych stanach istotnie upośledzone, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie duloksetyny jest przeciwwskazane u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
alkoholowa choroba wątroby, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, chlorowodorek, cyprofloksacyna, duloksetyna, enoksacyna, fluorochinolony, fluwoksamina, inhibitory CYP1A2, inhibitory monoaminooksydazy, klirens kreatyniny, leki hipotensyjne, nadwrażliwość na substancję czynną, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, przełom nadciśnieniowy, przewlekła choroba nerek, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, substancja pomocnicza, wirusowe zapalenie wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zakażenia bakteryjne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół wątrobowo-płucny – Etiologia i przyczyny
Zespół wątrobowo-płucny (ZWP) to powikłanie zaawansowanych chorób wątroby, charakteryzujące się triadą: chorobą wątroby, wewnątrzpłucnymi rozszerzeniami naczyń oraz hipoksemią. Występuje u około 25% pacjentów z przewlekłą chorobą wątroby, choć częstość ta waha się od 4% do 47% w zależności od metod diagnostycznych. Patogeneza ZWP opiera się na rozszerzeniu naczyń płucnych, głównie pod wpływem nadmiernej produkcji tlenku azotu (NO) i innych wazodylatorów, co prowadzi do zaburzeń stosunku wentylacji do perfuzji, przecieków prawo-lewych i hipoksemii. Etiologia obejmuje nadciśnienie wrotne, marskość, zapalenie wątroby typu C, alkoholową chorobę wątroby oraz czynniki genetyczne, takie jak polimorfizmy genów angiogenezy i obniżone poziomy BMP9 i BMP10. Endotoksemia jelitowa i translokacja bakterii nasilają proces zapalny i produkcję mediatorów cytotoksycznych, m.in. TNF-α, co dodatkowo pogłębia zmiany naczyniowe.
agenezja żyły wrotnej, alkoholowa choroba wątroby, atrezja dróg żółciowych, choroba śródmiąższowa płuc, czynnik martwicy nowotworów alfa, endotelina-1, fibroproliferacja, hipoksemia, kalcytonina, kinaza aktywowana mitogenami, marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niedopasowanie wentylacji do perfuzji, niewydolność oddechowa, ostra niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, polimorfizm genu, prostaglandyna, przeciek prawo-lewy, przeszczep wątroby, przewlekła choroba wątroby, rak wątrobowokomórkowy, rozszerzenie naczyń wewnątrzpłucnych, skrócenie telomerów, substancja P, tlenek węgla, translokacja bakterii, utlenowanie tętnicze, wazoaktywny peptyd jelitowy, wrodzone zwłóknienie wątroby, zakrzepica żyły wrotnej, zapalenie wątroby typu C, zespół Budda-Chiariego, zespół wątrobowo-płucny