wchłanianie leku
Wchłanianie leku to proces transportu substancji leczniczej z miejsca podania do krwioobiegu. Jest to kluczowy etap ADME (absorpcja, dystrybucja, metabolizm, eliminacja) warunkujący biodostępność leku i jego skuteczność terapeutyczną.
Na wchłanianie leków wpływa wiele czynników, w tym droga podania, właściwości fizykochemiczne substancji czynnej (rozpuszczalność, lipofilność, stopień jonizacji), postać farmaceutyczna oraz stan fizjologiczny pacjenta. Absorpcja może zachodzić poprzez różne mechanizmy: dyfuzję bierną, transport aktywny, endocytozę czy specjalne mechanizmy transporterowe.
W praktyce klinicznej szczególnie istotne jest wchłanianie z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, które może być modyfikowane przez pokarm, pH soku żołądkowego, motorykę przewodu pokarmowego oraz efekt pierwszego przejścia przez wątrobę. Alternatywne drogi podania (dożylna, podskórna, domięśniowa, przezskórna, wziewna) charakteryzują się odmienną kinetyką wchłaniania i różną biodostępnością.
Zaburzenia wchłaniania leków mogą wynikać z chorób przewodu pokarmowego, interakcji z innymi lekami, zmian fizjologicznych związanych z wiekiem oraz czynników genetycznych. Monitorowanie parametrów farmakokinetycznych wchłaniania jest niezbędne przy ustalaniu optymalnego dawkowania, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Catalin
Produkt leczniczy Catalin zawiera pirenoksynę sodową (0,75 mg) i jest stosowany w formie tabletek oraz kropli do oczu. Należy zachować szczególną ostrożność ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych związanych z nadwrażliwością, w tym reakcji alergicznych i reakcji typu późnego. Substancje pomocnicze, takie jak metylu parahydroksybenzoesan (0,2 mg) oraz propylu parahydroksybenzoesan (0,1 mg), mogą wywoływać reakcje alergiczne, co wymaga monitorowania pacjentów pod kątem objawów takich jak świąd, zaczerwienienie czy obrzęk w miejscu aplikacji. W przypadku pojawienia się objawów nadwrażliwości konieczne jest natychmiastowe przerwanie leczenia i wdrożenie odpowiedniej terapii.
- Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna cynkowa – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Bacytracyna cynkowa, stosowana miejscowo w formie maści często w połączeniu z neomycyną i polimyksyną B, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym uczulenia krzyżowego w grupach aminoglikozydów i polimyksyn. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do nadkażenia drobnoustrojami niewrażliwymi, w tym grzybami, co wymaga monitorowania. W trakcie terapii mogą wystąpić miejscowe podrażnienia, a w przypadku ich nasilenia lub braku poprawy konieczne jest przerwanie leczenia i konsultacja lekarska. Preparaty te nie powinny być stosowane na rozległe uszkodzenia skóry bez zachowania szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wchłaniania i poważnych działań niepożądanych, takich jak ototoksyczność, nefrotoksyczność oraz objawy neurotoksyczne.
aminoglikozyd, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk miejscowy, bacytracyna cynkowa, drobnoustroje niewrażliwe, działanie nefrotoksyczne, działanie ototoksyczne, lek nefrotoksyczny, lek ototoksyczny, maść antybiotykowa, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, ototoksyczność, podrażnienie miejscowe, polimyksyna, polimyksyna B, preparat miejscowy, reakcja alergiczna, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolmiles 5 mg
Zolmitryptan w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (Zolmiles) stosowany jest w leczeniu ostrych napadów migreny, z zalecaną dawką początkową 2,5 mg, którą należy przyjąć jak najszybciej po wystąpieniu bólu. W przypadku braku skuteczności dawki 2,5 mg, można zwiększyć dawkę do 5 mg w kolejnych napadach. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 10 mg, a odstęp między dawkami musi wynosić minimum 2 godziny. W przypadku nawrotu objawów w ciągu 24 godzin dopuszcza się podanie drugiej dawki, jednak nie więcej niż 2 dawki na dobę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów MAO-A, cymetydyny lub inhibitorów CYP 1A2 (np. fluwoksamina, cyprofloksacyna) maksymalna dawka dobowa powinna być ograniczona do 5 mg. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z klirensem kreatyniny >15 ml/min oraz u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby.
antybiotyk chinolonowy, cymetydyna, cyprofloksacyna, fluwoksamina, inhibitor CYP 1A2, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, migrena, napad bólu migrenowego, napad migreny, nawrót objawów, nudności i wymioty, ostry napad migreny, profilaktyka napadów migreny, schemat dawkowania, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zolmitryptan - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Copaxone 20 mg/ml
Octan glatirameru (Copaxone) w dawce 20 mg/ml wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa u kobiet w wieku rozrodczym, w tym u pacjentek z rozpoznanym stwardnieniem rozsianym. Dane kliniczne pochodzące z obserwacji od 300 do 1000 kobiet w ciąży nie wskazują na zwiększone ryzyko wad rozwojowych ani negatywnego wpływu na płód czy noworodka. Badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych potwierdzają brak szkodliwego działania na reprodukcję. W związku z tym, w sytuacjach klinicznie uzasadnionych, możliwe jest kontynuowanie terapii octanem glatirameru w trakcie ciąży, przy czym decyzja powinna uwzględniać indywidualny stan pacjentki oraz bilans korzyści i ryzyka, zwłaszcza w kontekście aktywności choroby podstawowej.
badanie przedkliniczne, badanie retrospektywne nieinterwencyjne, ekspozycja niemowlęcia, karmienie piersią, laktacja, leczenie stwardnienia rozsianego, leki modyfikujące przebieg choroby, neurologia, octan glatirameru, stwardnienie rozsiane, terapia modyfikująca przebieg choroby, wada rozwojowa, wchłanianie leku, właściwość farmakokinetyczna, zaostrzenie choroby - Leksykon leków
Przedawkowanie – Procto-Hemolan control 1000 mg
Procto-Hemolan control, zawierający diosminę w dawce 1000 mg w formie tabletek, jest stosowany w leczeniu schorzeń naczyń żylnych. Dotychczasowe dane kliniczne nie wykazały przypadków zatrucia diosminą wskutek przedawkowania, jednak potencjalne objawy toksyczności obejmują głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty. W przypadku podejrzenia przedawkowania zaleca się wdrożenie standardowego postępowania detoksykacyjnego, które obejmuje wywołanie wymiotów, płukanie żołądka oraz podanie węgla aktywnego, a następnie leczenie objawowe i monitorowanie funkcji życiowych pacjenta.
adsorpcja toksyn, biegunka, błona śluzowa, ból brzucha, dawka toksyczna, diosmina, dyskomfort nadbrzusza, funkcje życiowe, nudności i wymioty, ocena kliniczna, odruch wymiotny, opróżnienie żołądka, płukanie żołądka, procedura detoksykacyjna, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, wchłanianie leku, węgiel aktywny, wywołanie wymiotów, wzdęcie, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zyvoxid 2 mg/ml
Linezolid, aktywny enancjomer (s)-linezolidu zawarty w Zyvoxid (2 mg/ml roztwór do infuzji), charakteryzuje się pełną (około 100%) dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym w ciągu 2 godzin. Po podaniu dawki 600 mg dwa razy na dobę, średnie stężenia maksymalne (Cmax) wynoszą 15,1 ± 2,5 mg/l (dożylnie) oraz 21,2 ± 5,8 mg/l (doustnie), a stężenia minimalne (Cmin) odpowiednio 3,68 ± 2,68 mg/l i 6,15 ± 2,94 mg/l. Stan stacjonarny osiągany jest do drugiego dnia terapii, a okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 5–7 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 40–50 litrów, co odpowiada całkowitej objętości wody ustrojowej, a wiązanie z białkami osocza utrzymuje się na poziomie około 31%, niezależnie od stężenia leku. Linezolid wykazuje szeroką penetrację do różnych płynów ustrojowych, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego (stosunek stężenia do osocza 0,7:1), co jest istotne w kontekście leczenia zakażeń ośrodkowego układu nerwowego, choć u dzieci z zakażeniami OUN nie uzyskano stabilnych stężeń terapeutycznych.
AUC, Cmax, Cmin, dostępność biologiczna, hemodializa, hydroksyetyloglicyna, jama otrzewnej, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens linezolidu, klirens układowy, komora boczna mózgu, kwas aminoetoksyoctowy, linezolid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, stan stacjonarny, tabletka powlekana, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wodogłowie, zakażenie OUN, zastawka komorowo-otrzewnowa, zawiesina doustna, Zyvoxid - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fulvestrant Glenmark 250 mg/5 ml
Fulwestrant, podawany domięśniowo w dawce standardowej 500 mg jako roztwór do wstrzykiwań o długotrwałym działaniu, charakteryzuje się powolnym wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 5 dni po podaniu. W stanie stacjonarnym średnie parametry farmakokinetyczne to: AUC 475 ng·dni/ml (CV 33,4%), Cmax 25,1 ng/ml (CV 35,3%) oraz Cmin 16,3 ng/ml (CV 25,9%). Lek wykazuje proporcjonalną zależność ekspozycji od dawki w zakresie 50-500 mg. Fulwestrant cechuje się dużą objętością dystrybucji (3-5 l/kg), wysokim (99%) wiązaniem z białkami osocza, głównie z lipoproteinami VLDL, LDL i HDL, oraz okresem półtrwania około 50 dni, który jest determinowany głównie przez szybkość wchłaniania z miejsca podania. Metabolizm zachodzi głównie poza układem cytochromu P450, z udziałem CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem, z minimalnym wydalaniem (<1%) z moczem. Klirens wynosi 11±1,7 ml/min/kg, co wskazuje na istotną rolę wątroby w eliminacji leku.
antagonista receptora estrogenowego, AUC, CYP3A4, cytochrom P-450, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, frakcje lipoprotein, globulina wiążąca hormony płciowe, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedwczesne dojrzewanie płciowe, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zależność farmakokinetyczna, zespół McCune’a-Albrighta - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lorazepam Orion 1 mg
Lorazepam Orion powinien być stosowany indywidualnie, z zachowaniem zasady minimalnej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas terapii, zwykle 2-4 tygodnie, włączając okres stopniowego odstawiania. Dawkowanie w stanach lękowych u dorosłych wynosi średnio 2-3 mg/dobę w dawkach podzielonych (zakres 1-7,5 mg/dobę), z największą dawką podawaną przed snem. W leczeniu bezsenności związanej z lękiem zaleca się pojedynczą dawkę 1-2 mg przed snem. U osób starszych i osłabionych dawka początkowa to 1 mg/dobę w dwóch dawkach podzielonych, zwykle zmniejszona o 50% względem standardowej. Pacjenci z niewydolnością nerek, wątroby lub przewlekłą niewydolnością oddechową wymagają redukcji dawki lub wydłużenia odstępów między dawkami oraz częstych kontroli klinicznych. Stosowanie u dzieci i młodzieży nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
bezsenność, dawka podzielona, efekt z odbicia, geriatria, grupa wiekowa, lorazepam, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, ocena kliniczna, pacjent geriatryczny, stan kliniczny, stan lękowy, stres sytuacyjny, tabletka dzielona, tabletka niepowlekana, uzależnienie lekowe, wchłanianie leku, zespół odstawienny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ipozumax 100 mg
Przedawkowanie itrakonazolu w postaci kapsułek twardych Ipozumax (100 mg) prowadzi do nasilenia typowych działań niepożądanych leku, które są zgodne z profilem opisanym w charakterystyce produktu leczniczego. Objawy przedmiotowe i podmiotowe mogą występować w różnym nasileniu, zależnie od przyjętej dawki, co wymaga od personelu medycznego szybkiego rozpoznania i wdrożenia odpowiedniego postępowania terapeutycznego. W przypadku przedawkowania nie istnieje swoiste antidotum, a hemodializa nie jest skuteczną metodą usunięcia itrakonazolu z organizmu, co ogranicza możliwości leczenia do działań objawowych i podtrzymujących funkcje życiowe pacjenta.
antidotum, charakterystyka produktu leczniczego, działania niepożądane, eliminacja substancji, hemodializa, itrakonazol, leczenie przedawkowania, monitorowanie pacjenta, objawy podmiotowe, objawy przedmiotowe, personel medyczny, podtrzymanie czynności życiowych, postępowanie terapeutyczne, protokół postępowania, przedawkowanie leku, przewód pokarmowy, wchłanianie leku, węgiel aktywowany - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fastum 25 mg/g
Ketoprofen, substancja czynna preparatu Fastum w stężeniu 25 mg/g w postaci żelu, wykazuje różnice farmakokinetyczne w zależności od drogi podania. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 2 godziny, natomiast po aplikacji miejscowej żelu czas do Cmax wydłuża się do 5-8 godzin, z niższymi stężeniami osoczowymi w zakresie 0,08-0,15 μg/ml przy dawkach 50-150 mg. Ketoprofen wiąże się z białkami osocza w 60-90%, co wpływa na jego biodostępność i czas działania. Okres półtrwania w osoczu wynosi 1-3 godziny, a eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem około 90% dawki w ciągu 24 godzin, głównie w postaci metabolitów sprzężonych z kwasem glukuronowym.
aplikacja miejscowa, białka osocza, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzapalne, ketoprofen, kwas glukuronowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pochodne kwasu propionowego, przenikanie przez skórę, stężenie ogólnoustrojowe, stężenie substancji w osoczu, wchłanianie leku, wiązanie z białkami, wydalanie leku, wydalanie nerkowe, zastosowanie miejscowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – RIXACAM 10 mg
RIXACAM to preparat zawierający 10 mg rywaroksabanu w kapsułce twardej o rozmiarze 3 (około 16 mm długości). Kapsułki mają beżowy, nieprzezroczysty wygląd, a ich wnętrze wypełnia biały lub prawie biały proszek. Substancją pomocniczą istotną klinicznie jest laktoza jednowodna w ilości 108 mg na kapsułkę, co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją laktozy. Pozostałe składniki pomocnicze to m.in. celuloza mikrokrystaliczna, kroskarmeloza sodowa, hypromeloza, sodu laurylosiarczan oraz magnezu stearynian, które wpływają na właściwości farmaceutyczne leku. Osłonka kapsułki zawiera żelatynę oraz barwniki (dwutlenek tytanu i tlenki żelaza), nadające charakterystyczny beżowy kolor. Produkt ma 2-letni okres ważności i wymaga przechowywania w temperaturze poniżej 30°C w oryginalnym opakowaniu, szczególnie w przypadku blistrów PVC/PVdC/Aluminium.
blister Aluminium/OPA/Aluminium/PVC, blister PVC/PVDC/Aluminium, celuloza mikrokrystaliczna, hypromeloza, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza jednowodna, magnezu stearynian, nietolerancja laktozy, niezgodność farmaceutyczna, rywaroksaban, sodu laurylosiarczan, tytanu dwutlenek, wchłanianie leku, żelatyna, żelaza tlenek czarny, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, zgłębnik do żywienia dojelitowego, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Unasyn 375 mg
Unasyn w postaci tabletek powlekanych 375 mg zawiera sultamycylinę, prolek sulbaktamu (147 mg) i ampicyliny (220 mg) w stosunku molarnym 1:1, co zapewnia optymalne właściwości farmakokinetyczne. Po podaniu doustnym sultamycylina ulega hydrolizie do aktywnych składników, które wykazują biodostępność na poziomie 80% w stosunku do dawki dożylnej, niezależnie od spożycia posiłku. Maksymalne stężenie ampicyliny w surowicy jest około dwukrotnie wyższe niż po podaniu samej ampicyliny, co przekłada się na zwiększoną skuteczność terapeutyczną. Okres półtrwania eliminacji wynosi 45 minut dla sulbaktamu i 1 godzinę dla ampicyliny, a obie substancje są wydalane głównie przez nerki (50-75% w postaci niezmienionej).
ampicylina, biodostępność, biodostępność doustna, farmakokinetyka eliminacji, farmakokinetyka leku, faza eliminacji, hydroliza, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, podanie doustne, podanie dożylne, probenecyd, stężenie leku, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, stosunek molarny, sulbaktam, sultamycylina, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe, wydalanie niezmienione, wydzielanie cewkowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ramladio 10 mg + 10 mg
Przedawkowanie leku Ramladio, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych, w tym znacznego rozszerzenia naczyń obwodowych i krytycznego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem i niewydolnością wielonarządową. Objawy obejmują bradykardię (ramipryl), odruchową tachykardię (amlodypina), zaburzenia elektrolitowe (głównie potasu i sodu) oraz niewydolność nerek. Warto podkreślić, że ramiprylat jest słabo usuwalny hemodializą, podobnie jak amlodypina, ze względu na silne wiązanie z białkami osocza, co ogranicza skuteczność dializy w leczeniu przedawkowania.
alfa-1-adrenomimetyk, angiotensyna II, antagonista kanałów wapniowych, bradykardia, diureza, glukonian wapnia, hemodializa, inhibitor ACE, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność wielonarządowa, płukanie żołądka, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, stabilizacja hemodynamiczna, tachykardia odruchowa, wchłanianie leku, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sidarso 8 mg
Lek Sidarso zawiera sylodosynę i jest dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 4 mg oraz 8 mg. Standardowa dawka wynosi 8 mg raz na dobę, przyjmowana doustnie z posiłkiem, co poprawia wchłanianie substancji czynnej. U pacjentów geriatrycznych oraz z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (CLCR ≥50 do ≤80 ml/min) i wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki. W przypadku umiarkowanych zaburzeń nerek (CLCR ≥30 do <50 ml/min) zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 4 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 8 mg po tygodniu, w zależności od odpowiedzi klinicznej. Stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (CLCR <30 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby jest niewskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Lek nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenie czynności nerek, łagodne zaburzenie czynności wątroby, pacjent geriatryczny, podanie doustne, populacja pediatryczna, profil uwalniania substancji czynnej, stężenie substancji czynnej, sylodosyna, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lignocainum 2% c. noradrenalino 0,00125% WZF (20 mg + 0,025 mg)/ml
Preparat Lignocainum 2% c. noradrenalino 0,00125% WZF to roztwór do wstrzykiwań zawierający 20 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego oraz 0,025 mg noradrenaliny winianu na 1 ml. Maksymalna jednorazowa dawka lidokainy z noradrenaliną dla dorosłych pacjentów w dobrym stanie ogólnym wynosi 500 mg, nie przekraczając 7 mg/kg masy ciała. Preparat stosowany jest w znieczuleniu regionalnym, w stężeniach od 0,5% do 2%, zarówno w znieczuleniu nasiękowym, jak i blokadach pni i splotów nerwowych. Noradrenalina spowalnia wchłanianie lidokainy, co wydłuża i wzmacnia efekt miejscowego znieczulenia. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, uwzględniając masę ciała i stan ogólny pacjenta.
blokada nerwowa, blokada splotu nerwowego, czynności życiowe, dawka lidokainy, lidokaina chlorowodorek jednowodny, noradrenalina, noradrenalina winian, przedawkowanie leku, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, wchłanianie leku, znieczulenie, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rivaroxaban Reddy 10 mg
Rivaroxaban Reddy 10 mg to tabletki powlekane zawierające 10 mg rywaroksabanu, bezpośredniego inhibitora czynnika Xa w kaskadzie krzepnięcia. Tabletki mają jasnoróżowy kolor uzyskany dzięki tlenkowi żelaza czerwonego (E 172) i średnicę około 6 mm, z oznaczeniem „10” ułatwiającym identyfikację dawki. Substancją pomocniczą jest m.in. laktoza jednowodna (26,5 mg na tabletkę), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Produkt dostępny jest w blistrach o różnych wielkościach (5, 10, 30, 100 tabletek), z okresem ważności 3 lata i bez specjalnych wymagań dotyczących przechowywania.
celuloza mikrokrystaliczna, dysfagia, hypromeloza, inhibitor czynnika Xa, kroskarmeloza sodowa, krzepnięcie krwi, laktoza jednowodna, laurylosiarczan sodu, nietolerancja laktozy, rywaroksaban, stearynian magnezu, tabletka powlekana, uwalnianie substancji czynnej, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, zgłębnik żołądkowy, żywienie dojelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Rixacam 10 mg
RIXACAM w dawce 10 mg to tabletki powlekane zawierające rywaroksaban, bezpośredni inhibitor czynnika Xa, stosowany w terapii przeciwzakrzepowej. Tabletki mają jasnoróżowy kolor, okrągły kształt o średnicy 6,3 mm i są oznaczone liczbą „10”. Każda tabletka zawiera 10 mg rywaroksabanu oraz 25,0 mg laktozy jednowodnej, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Skład rdzenia obejmuje m.in. celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową, hypromelozę, sodu laurylosiarczan i magnezu stearynian, natomiast otoczka zawiera hypromelozę, hydroksypropylocelulozę, makrogol oraz pigmenty: tytanu dwutlenek (E 171) i żelaza tlenek czerwony (E 172).
dysfagia, inhibitor czynnika Xa, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, podanie doustne, rdzeń tabletki, rywaroksaban, środek powierzchniowo czynny, środek rozsadzający, substancja czynna, tabletka powlekana, terapia przeciwzakrzepowa, wchłanianie leku, zgłębnik nosowo-żołądkowy, żywienie dojelitowe