Właściwości farmakokinetyczne klemastyny

Właściwości farmakokinetyczne klemastyny zostały szczegółowo zbadane u zdrowych ochotników płci męskiej w wieku 20-45 lat o masie ciała 64-98 kg, którym podawano jednorazowo lek w postaci syropu w dawkach 1 mg, 2 mg i 4 mg. Badania wykazały, że farmakokinetyka klemastyny ma charakter liniowy, co potwierdzono zależnym od dawki wzrostem stężenia substancji czynnej we krwi. Istotnym spostrzeżeniem jest fakt, że parametry farmakokinetyczne klemastyny nie wykazują zależności od wieku ani rasy badanych osób. ¹

Wchłanianie

Klemastyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie leku we krwi jest osiągane po 4-6 godzinach od podania i wynosi 0,577 ± 0,252 ng/ml (Cmax). Czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) to 4,77 ± 1,26 godziny. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym nie wpływa na proces wchłaniania klemastyny, co zwiększa wygodę stosowania leku. Okres połowicznego wchłaniania klemastyny, który określa czas potrzebny do wchłonięcia połowy podanej dawki, wynosi 1,59 ± 0,68 godziny. ²

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu, klemastyna wykazuje dużą zdolność przenikania do tkanek, co odzwierciedla wysoka wartość objętości dystrybucji wynosząca 799 ± 315 litrów. Tak wysoka wartość tego parametru świadczy o znaczącym powinowactwie substancji czynnej do tkanek organizmu. W kontekście bezpieczeństwa stosowania leku u kobiet karmiących piersią istotna jest informacja, że klemastyna przenika do mleka kobiecego. ³

Metabolizm

Proces biotransformacji klemastyny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie substancja czynna podlega przemianom metabolicznym prowadzącym do powstania pochodnych mono- i didemetylowych. Dodatkowo klemastyna ulega sprzęganiu z kwasem glukuronowym, co zwiększa jej hydrofilność i ułatwia wydalanie. Istotnym aspektem metabolizmu klemastyny jest efekt pierwszego przejścia, któremu substancja czynna ulega podczas pierwszego pasażu przez wątrobę. Biodostępność klemastyny, określająca ilość substancji czynnej docierającej do krążenia ogólnego, wynosi 39,2% podanej dawki. ⁴

Wydalanie

Eliminacja klemastyny z organizmu charakteryzuje się względnie długim okresem półtrwania w osoczu, wynoszącym 21,3 ± 11,6 godziny. Główną drogą wydalania jest układ moczowy, przez który substancja czynna jest eliminowana w postaci metabolitów – pochodnych mono- i didemetylowych oraz jako połączenie z kwasem glukuronowym. Klirens klemastyny, określający objętość osocza całkowicie oczyszczoną z leku w jednostce czasu, wynosi 34,3 ± 7,0 ml/min. ⁵

Parametry farmakokinetyczne klemastyny