dyzopiramid
Dyzopiramid (Disopyramide) to lek antyarytmiczny klasy IA, stosowany w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Działa poprzez blokowanie kanałów sodowych w komórkach mięśnia sercowego, co prowadzi do spowolnienia przewodnictwa elektrycznego i zmniejszenia pobudliwości mięśnia sercowego.
Główne wskazania do stosowania dyzopiramidu obejmują arytmie nadkomorowe oraz komorowe, w tym przedwczesne skurcze komorowe, częstoskurcz nadkomorowy i migotanie przedsionków. Lek jest szczególnie użyteczny u pacjentów z kardiomiopatią przerostową ze względu na jego właściwości inotropowo ujemne.
Do najczęstszych działań niepożądanych dyzopiramidu należą efekty antycholinergiczne, takie jak suchość w ustach, zaburzenia widzenia, zatrzymanie moczu oraz zaparcia. Lek może również wywoływać hipoglikemię, szczególnie u pacjentów z cukrzycą. Ze względu na działanie inotropowo ujemne, dyzopiramid jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością serca.
W praktyce klinicznej dyzopiramid ustępuje miejsca nowszym lekom antyarytmicznym o bardziej korzystnym profilu bezpieczeństwa, jednak nadal znajduje zastosowanie w wybranych przypadkach opornych na inne formy terapii. Stosowanie leku wymaga regularnego monitorowania elektrokardiograficznego ze względu na ryzyko proarytmii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Co-Amlessa 8 mg + 5 mg + 2,5 mg
Preparat Co-Amlessa, zawierający peryndopryl, amlodypinę i indapamid, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do łączenia peryndoprylu z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, wymagające zachowania 36-godzinnego odstępu między terapiami. Ponadto, stosowanie aliskirenu u pacjentów z cukrzycą lub niewydolnością nerek jest przeciwwskazane z powodu zwiększonego ryzyka hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz powikłań sercowo-naczyniowych. Podwójna blokada układu RAA (inhibitor ACE plus antagonista receptora angiotensyny II) jest niezalecana z uwagi na zwiększone ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i pogorszenia czynności nerek. W terapii należy również unikać łączenia peryndoprylu z diuretykami oszczędzającymi potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd) oraz solami potasu ze względu na ryzyko hiperkaliemii. W przypadku amlodypiny, istotne są interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole, makrolidy), które mogą zwiększać jej stężenie i ryzyko nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych. Niezalecane jest także spożywanie soku grejpfrutowego, który zwiększa biodostępność amlodypiny.
aliskiren, amfoterycyna B, amiloryd, amiodaron, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antybiotyk makrolidowy, azol przeciwgrzybiczny, chinidyna, chloropromazyna, cyklosporyna, dantrolen, diltiazem, diuretyk oszczędzający potas, dofetylid, dyzopiramid, ewerolimus, glikokortykosteroid, gliptyna, haloperydol, heparyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydrochinidyna, indapamid, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, klarytromycyna, kotrimoksazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, linagliptyna, mineralokortykosteroid, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, NLPZ, obrzęk naczynioruchowy, peryndopryl, pimozyd, racekadotryl, ryfampicyna, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, sitagliptyna, spironolakton, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, torsade de pointes, triamteren, trimetoprim, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Blocard 2,5 mg
Bisoprolol, składnik aktywny preparatu Blocard 2,5 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Leki przeciwarytmiczne klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid), antagoniści wapnia typu werapamilu i diltiazemu oraz ośrodkowo działające leki przeciwnadciśnieniowe (klonidyna, metylodopa) są przeciwwskazane w terapii skojarzonej z bisoprololem ze względu na ryzyko nasilenia ujemnego działania inotropowego, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz ryzyko ciężkiego niedociśnienia i niewydolności serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu antagonistów wapnia typu dihydropirydyny (felodypina, amlodypina), leków przeciwarytmicznych klasy III (amiodaron), beta-adrenolityków stosowanych miejscowo, leków parasympatykomimetycznych, insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, glikozydów naparstnicy oraz niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), ze względu na ryzyko bradykardii, nasilenia hipoglikemii, wydłużenia przewodzenia AV oraz osłabienia działania hipotensyjnego bisoprololu.
adrenalina, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, antagonista wapnia typu werapamilu, beta-adrenolityk, beta-adrenolityk miejscowy, beta-adrenomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cukrzyca, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, nadciśnienie z odbicia, niedokrwienie tkanek obwodowych, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, pochodna ergotaminy, propafenon, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, rylmenidyna, spadek ciśnienia tętniczego, zaburzenie krążenia obwodowego, zawrót głowy, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Formoterol – Interakcje
Formoterol, jako selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Metabolizm formoterolu odbywa się głównie przez glukuronidację, z minimalnym udziałem układu cytochromu P450, co zmniejsza ryzyko interakcji metabolicznych. Jednakże inhibitory CYP3A4 mogą zwiększać stężenie kortykosteroidów w preparatach złożonych (np. budezonid, beklometazon), co wymaga ostrożności. Beta-adrenolityki (np. propranolol, metoprolol) mogą całkowicie znosić działanie bronchodylatacyjne formoterolu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że istnieją bezwzględne wskazania. Leki wydłużające odstęp QT (chinidyna, terfenadyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) zwiększają ryzyko arytmii komorowych, co wymaga monitorowania EKG. Formoterol może indukować hipokaliemię, nasilającą się przy jednoczesnym stosowaniu teofiliny, kortykosteroidów i diuretyków (tiazydowych, pętlowych), co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy (np. digoksyna). Alkohol oraz leki takie jak lewodopa, lewotyroksyna i oksytocyna zmniejszają tolerancję mięśnia sercowego na formoterol, nasilając działania niepożądane układu sercowo-naczyniowego.
agonista receptorów beta2-adrenergicznych, beta-adrenolityk, chinidyna, choroba niedokrwienna serca, cytochrom P450, digitoksyna, digoksyna, disulfiram, diuretyk, dyzopiramid, działanie bronchodylatacyjne, efekt addytywny, erytromycyna, furazolidon, glikozyd naparstnicy, glukuronidacja, halogenowany węglowodór, halogenowy węglowodór, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, ipratropium, komorowe zaburzenia rytmu serca, kortykosteroid, lek beta2-mimetyczny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lewodopa, lewotyroksyna, metronidazol, niewydolność serca, oksytocyna, pochodna fenotiazyny, pochodna ksantyny, polipragmazja, prokainamid, prokarbazyna, reakcja disulfiramowa, teofilina, tiotropium, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wielochorobowość, wydłużenie odstępu QT - Leksykon substancji czynnych
Tetrakaina – Interakcje
Tetrakaina, jako środek miejscowo znieczulający, wykazuje istotne klinicznie interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (chinidyna, dyzopiramid, tokainid, meksyletyna) oraz klasy III (amiodaron), co zwiększa ryzyko toksyczności ogólnoustrojowej i wymaga monitorowania parametrów sercowo-naczyniowych oraz rozważenia redukcji dawki. Ponadto, kumulatywne działanie tetrakainy z innymi środkami miejscowo znieczulającymi, zwłaszcza lidokainą (np. w preparacie Rapydan), może prowadzić do zwiększonego ryzyka toksyczności, co wskazuje na konieczność unikania jednoczesnego stosowania tych preparatów lub modyfikacji dawkowania. Interakcje z sulfonamidami mogą obniżać ich skuteczność przeciwbakteryjną, a współstosowanie z blokerami kanałów wapniowych może wpływać na działanie ruskogenin w preparatach złożonych (np. Ruskorex), co wymaga monitorowania efektywności terapii.
amiodaron, antybiotykoterapia, bloker kanałów wapniowych, chinidyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dyzopiramid, działanie przeciwbakteryjne, enzymy wątrobowe, leczenie alternatywne, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbakteryjny, leki przeciwarytmiczne klasy I, leki przeciwarytmiczne klasy III, lidokaina, meksyletyna, parametry sercowo-naczyniowe, perfuzja tkankowa, profil farmakokinetyczny, ruskogenina, środek miejscowo znieczulający, sulfonamidy, tetrakaina, tokainid, toksyczność ogólnoustrojowa, wywiad farmakologiczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Rifamazid 300 mg + 150 mg
Rifamazid, zawierający ryfampicynę (150 mg lub 300 mg) oraz izoniazyd (100 mg lub 150 mg), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Ryfampicyna silnie indukuje enzymy mikrosomalne wątroby, co prowadzi do przyspieszonego metabolizmu wielu leków, skutkując obniżeniem ich stężenia i osłabieniem efektu terapeutycznego (np. immunosupresyjne, przeciwzakrzepowe, doustne środki antykoncepcyjne, przeciwgrzybicze azolowe, przeciwarytmiczne). Izoniazyd natomiast hamuje metabolizm niektórych leków, co może zwiększać ich stężenia i ryzyko toksyczności (np. karbamazepina, benzodiazepiny, leki przeciwpadaczkowe). Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność monitorowania stężeń fenytoiny i czasu protrombinowego oraz dostosowywania dawek leków współstosowanych. Ponadto, Rifamazid może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych (fałszywie dodatnie testy na opioidy, maskowanie oznaczeń kwasu foliowego i witaminy B12), co wymaga odpowiedniej interpretacji wyników i stosowania alternatywnych metod diagnostycznych.
aminotransferaza, antagonista wapnia, azatiopryna, badanie laboratoryjne, benzodiazepina, chinidyna, chromatografia gazowa, cyklosporyna, czas protrombinowy, diazepam, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dyzopiramid, enzymy mikrosomalne wątroby, fałszywie dodatni wynik testu, fenytoina, flukonazol, fosfataza zasadowa, hepatotoksyczność, hiperglikemia, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, kwas foliowy, kwas para-aminosalicylowy, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, meksyletyna, pochodna kumaryny, produkt zobojętniający sok żołądkowy, reakcja disulfiramowa, rifamazid, ryfampicyna, teofilina, tokainid, triazolam, trójkrzemian magnezu, uszkodzenie wątroby, werapamil, witamina B12, wodorotlenek glinu, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Panadol Femina 500 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Panadol Femina zawiera paracetamol (500 mg) oraz hioscynę butylobromek (10 mg), które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Paracetamol nasila działanie leków przeciwzakrzepowych (kumaryny, indandiony), zwiększając ryzyko krwawień przy długotrwałym stosowaniu, natomiast kofeina może potencjować jego efekt terapeutyczny. Metoklopramid przyspiesza, a skopolamina opóźnia wchłanianie paracetamolu, zaś salicylamid wydłuża jego eliminację, co może prowadzić do kumulacji. Ryfampicyna, leki przeciwpadaczkowe i nasenne zwiększają ryzyko hepatotoksyczności, szczególnie w połączeniu z alkoholem, który indukuje enzymy mikrosomalne i obniża poziom glutationu, potęgując toksyczność metabolitów paracetamolu. Równoczesne stosowanie NLPZ u pacjentów z niewydolnością nerek może nasilać nefropatię. Hioscyna butylobromek wykazuje interakcje z lekami przeciwcholinergicznymi (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO), co może prowadzić do stanu pobudzenia i hipertermii, a także z antagonistami receptorów dopaminergicznych (np. metoklopramid), które zmniejszają jej działanie na przewód pokarmowy. Butylobromek może nasilać tachykardię wywołaną przez leki beta-adrenergiczne, co wymaga monitorowania kardiologicznego.
amantadyna, antagonista receptora dopaminergicznego, chinidyna, dyzopiramid, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, enzym mikrosomalny wątroby, glutation, hepatotoksyczność, hioscyna butylobromek, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kumaryna, lek beta-adrenergiczny, lek hepatotoksyczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, nefropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, paracetamol, parametr krzepnięcia, ryfampicyna, skopolamina, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Bosutinib Stada 100 mg
Bosutynib jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol, mogą zwiększyć Cmax bosutynibu do 5,2-krotnie oraz AUC do 8,6-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych i wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub zmniejszenia dawki bosutynibu. Inhibitory o średniej sile działania (np. aprepitant) powodują wzrost Cmax do 1,5-krotnego i AUC do 2-krotnego. Z kolei silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, mogą obniżyć ekspozycję na bosutynib do 14% (Cmax) i 6% (AUC), co może skutkować utratą skuteczności terapeutycznej. W przypadku inhibitorów pompy protonowej, np. lanzoprazolu, obserwuje się zmniejszenie Cmax bosutynibu do 54% i AUC do 74%, co wymaga ostrożności i rozważenia alternatywnych metod zobojętniania kwasu żołądkowego.
amiodaron, aprepitant, białko oporności raka piersi, bosutynib, chinidyna, CYP3A, cyprofloksacyna, cytochrom P450, dyzopiramid, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, eteksylan dabigatranu, etrawiryna, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, hepatotoksyczność, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lanzoprazol, nośnik anionów organicznych, nośnik kationów organicznych, polipeptydy transportujące aniony organiczne, ryfampicyna, sotalol, telitromycyna, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Interakcje leku – Betaxolol PMCS 20 mg
Betaksolol, jako beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność terapeutyczną oraz bezpieczeństwo stosowania. Przeciwwskazane jest łączenie betaksololu z floktafeniną i sultoprydem ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak zmniejszenie reakcji kompensacyjnych w wstrząsie oraz nasilona bradykardia. Niezalecane jest także stosowanie betaksololu z amiodaronem, glikozydami naparstnicy, werapamilem i fingolimodem, które mogą prowadzić do zaburzeń kurczliwości, automatyzmu i przewodnictwa mięśnia sercowego, a w przypadku fingolimodu wymagana jest ścisła kontrola pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Szczególną ostrożność należy zachować podczas jednoczesnego stosowania betaksololu z halogenowymi wziewnymi lekami znieczulającymi, antagonistami wapnia (beprydyl, diltiazem, mibefradyl), lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia oraz baklofenem, insuliną i sulfonamidami hipoglikemizującymi, lidokainą oraz środkami kontrastowymi zawierającymi jod, ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych i konieczność monitorowania parametrów klinicznych, takich jak ciśnienie tętnicze, EKG i stężenia leków w surowicy.
amiodaron, antagonista wapnia, baklofen, beprydyl, beta-adrenolityk, betaksolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, dihydropirydyna, diltiazem, dyzopiramid, działanie hipotensyjne, fingolimod, floktafenina, glikozyd naparstnicy, halogenowe leki znieczulające, hipoglikemia, hydrochinidyna, kardiomiopatia alkoholowa, klonidyna, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, mibefradyl, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nifedypina, propafenon, środek kontrastowy jodowy, sulfonamid hipoglikemizujący, sultopryd, tetrakozaktyd, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, werapamil, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zaburzenia automatyzmu serca, zaburzenia przewodnictwa, zahamowanie zatokowe, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Interakcje leku – Betaxomyl 20 mg
Betaksolol, jako beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z innymi lekami, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie betaksololu z floktafeniną i sultoprydem ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń hemodynamicznych i bradykardii. Niezalecane są także kombinacje z amiodaronem, werapamilem, glikozydami naparstnicy, fingolimodem oraz inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B), które mogą prowadzić do zaburzeń kurczliwości, automatyzmu i przewodzenia mięśnia sercowego, a także nasilenia bradykardii i hipotensji. W przypadku fingolimodu konieczne jest co najmniej całonocne monitorowanie pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu betaksololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I, baklofenem, insuliną i pochodnymi sulfonylomocznika, lekami znieczulającymi, antagonistami wapnia (beprydyl, diltiazem, mibefradyl), lidokainą oraz jodowymi środkami kontrastowymi, ze względu na ryzyko bradykardii, niedociśnienia, zaburzeń przewodzenia i zwiększonego stężenia leków w surowicy. Alkohol może nasilać działanie hipotensyjne betaksololu i zwiększać jego stężenie, co wymaga ograniczenia spożycia.
amiodaron, antagonista wapnia, baklofen, beprydyl, beta-adrenolityk, betaksolol, bradykardia, chinidyna, cymetydyna, diltiazem, dyzopiramid, działanie inotropowe, fingolimod, floktafenina, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hydralazyna, inhibitor monoaminooksydazy, jodowy środek kontrastowy, klonidyna, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, lidokaina, meflochina, mibefradyl, nadciśnienie z odbicia, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, sultopryd, tetrakozaktyd, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ bodźcoprzewodzący serca, werapamil, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenie automatyzmu serca - Leksykon substancji czynnych
Klarytromycyna – Interakcje
Klarytromycyna, jako silny inhibitor izoenzymu CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami metabolizowanymi przez ten enzym. Przeciwwskazane jest łączenie jej z lekami takimi jak cyzapryd, pimozyd, astemizol, terfenadyna, domperydon, alkaloidy sporyszu (ergotamina, dihydroergotamina), midazolam doustny (500 mg dwa razy na dobę powoduje 7-krotne zwiększenie AUC midazolamu), statyny metabolizowane przez CYP3A4 (lowastatyna, symwastatyna – ryzyko rabdomiolizy), lomitapid, tikagrelol, iwabradyna i ranolazyna. Klarytromycyna zwiększa stężenia leków takich jak omeprazol (Cmax +30%, AUC0-24 +89%, t1/2 +34%), inhibitory PDE5 (syldenafil, tadalafil, wardenafil), digoksyna (wymaga monitorowania stężenia), kolchicyna (ryzyko toksyczności), a także leków przeciwarytmicznych (ryzyko torsade de pointes) i przeciwcukrzycowych (nateglinid, repaglinid – ryzyko hipoglikemii). Współpodawanie z lekami indukującymi CYP3A (np. ryfampicyna, fenytoina) może obniżać stężenie klarytromycyny, zmniejszając jej skuteczność. Wzajemne interakcje obserwuje się także z atazanawirem, antagonistami wapnia (werapamil, amlodypina, diltiazem) oraz itrakonazolem i sakwinawirem, co wymaga ostrożności i monitorowania działań niepożądanych.
alkaloid sporyszu, amlodypina, antagonista wapnia, antybiotyk makrolidowy, apiksaban, astemizol, atazanawir, bradyarytmia, chlorochina, cytochrom P450, częstoskurcz komorowy, dabigatran, digoksyna, diltiazem, domperydon, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, dyzopiramid, edoksaban, enzym CYP3A4, fenytoina, glikoproteina p, hipoglikemia, hydroksychlorochina, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, itrakonazol, kolchicyna, kwasica mleczanowa, lek przeciwarytmiczny, midazolam, migotanie komór, miopatia, niedociśnienie, odstęp QT, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, pimozyd, rabdomioliza, rywaroksaban, sakwinawir, statyna, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolbenzodiazepina, walproinian, werapamil, zaburzenie świadomości, zatrucie alkaloidami, zatrucie digoksyną, zydowudyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Orungal 100 mg
Produkt leczniczy Orungal 100 mg (itrakonazol) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę. Szczególną uwagę należy zwrócić na liczne interakcje lekowe związane z inhibitorem CYP3A4, które mogą prowadzić do znacznego wzrostu stężenia leków w osoczu i zwiększenia ryzyka poważnych działań niepożądanych, takich jak wydłużenie odstępu QT i arytmie komorowe (w tym torsade de pointes). Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie itrakonazolu z lekami z grup: alkaloidów sporyszu, izawukonazolu, halofantryny, astemizolu, mizolastyny, terfenadyny, irynotekanu, wenetoklaksu, dabigatranu, tikagreloru, ombitaswiru/paritaprewiru/rytonawiru, leków kardiologicznych (np. beprydyl, dronedaron, eplerenon), cyzaprydu, domperidonu, woklosporyny, lowastatyny, kwetiapiny, midazolamu doustnego, awanafila, kolchicyny (u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby) oraz innych wymienionych substancji. Orungal jest przeciwwskazany u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca (CHF) lub w wywiadzie, chyba że leczenie dotyczy zakażeń zagrażających życiu.
aliskiren, alkaloid sporyszu, astemizol, awanafil, beprydyl, chinidyna, cyzapryd, dabigatran, dapoksetyna, daryfenacyna, dazabuwir, dihydroergotamina, dofetylid, domperydon, dronedaron, dyzopiramid, eplerenon, ergometryna, ergotamina, fezoterodyna, finerenon, halofantryna, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, irynotekan, itrakonazol, iwabradyna, izawukonazol, kolchicyna, kwetiapina, lerkanidypina, lomitapid, lowastatyna, lurazydon, metyloergometryna, midazolam, mizolastyna, nadciśnienie płucne, nadwrażliwość na substancję czynną, naloksegol, nizoldypina, ombitaswir, pimozyd, przewlekła białaczka limfocytowa, ranolazyna, rytonawir, sertindol, solifenacyna, syldenafil, symwastatyna, tachyarytmia komorowa, terfenadyna, tikagrelor, torsade de pointes, triazolam, wardenafil, woklosporyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności komór serca, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Rolicyn 50 mg
Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk będący składnikiem preparatu Rolicyn, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Przeciwwskazane jest łączenie jej z alkaloidami sporyszu ze względu na ryzyko nasilenia działania naczynioskurczowego oraz z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem i pimozydem, które mogą prowadzić do wydłużenia odstępu QT i groźnych arytmii. W trakcie terapii roksytromycyną należy szczególnie monitorować pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe (antagoniści witaminy K) ze względu na ryzyko wydłużenia czasu protrombinowego i wzrostu INR, a także dyzopiramid (monitorowanie EKG i stężenia leku), glikozydy nasercowe (digoksyna) z uwagi na możliwość nasilenia działań niepożądanych i zaburzeń rytmu serca. Ponadto, roksytromycyna może zwiększać stężenia midazolamu, triazolamu, teofiliny, cyklosporyny oraz statyn, co wymaga odpowiedniego monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
alkaloid sporyszu, antagonista witaminy K, antybiotyk makrolidowy, arytmia, astemizol, cyklosporyna, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dyzopiramid, działanie naczynioskurczowe, glikozyd nasercowy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym CYP3A, karbamazepina, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, miopatia, pimozyd, rabdomioliza, ranitydyna, roksytromycyna, statyna, teofilina, terfenadyna, torsade de pointes, triazolam, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wskaźnik INR, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Interakcje leku – Prestilol 5 mg + 5 mg
W badaniach klinicznych nie stwierdzono interakcji między bisoprololem a peryndoprylem w produkcie Prestilol (5 mg bisoprololu fumaranu i 5 mg peryndoprylu z argininą). Jednakże jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, w tym peryndoprylu, z sakubitrylem i walsartanem jest przeciwwskazane z powodu ryzyka obrzęku naczynioruchowego; zaleca się zachowanie co najmniej 36-godzinnego odstępu między terapiami. Produkt Prestilol może powodować hiperkaliemię, zwłaszcza w połączeniu z lekami takimi jak aliskiren, sole potasu, diuretyki oszczędzające potas, NLPZ, heparyny, cyklosporyna, takrolimus, trimetoprim i kotrimoksazol. U pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek stosowanie aliskirenu z Prestilolem jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii, pogorszenia funkcji nerek oraz wzrostu śmiertelności sercowo-naczyniowej.
afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, antagonista kanału wapniowego typu dihydropirydyny, antagonista receptora angiotensyny II, baklofen, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, chinidyna, chromanie przestankowe, diltiazem, dyzopiramid, eplerenon, fenytoina, flekainid, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, jaskra, klonidyna, lek immunosupresyjny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, metylodopa, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, pozaustrojowa metoda leczenia, propafenon, reakcja rzekomoanafilaktyczna, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, sakubitryl i walsartan, sole potasu, spironolakton, triamteren, trimetoprim, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Floxitrat 400 mg
Moksyfloksacyna, składnik leku Floxitrat 400 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, z których najistotniejsze dotyczą addycyjnego wydłużenia odstępu QT, co zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, lekami przeciwpsychotycznymi, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, wybranymi antybiotykami (np. erytromycyna i.v.), lekami przeciwmalarycznymi oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi i innymi (np. cyzapryd, winkamina i.v.). Dodatkowo, należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących leki obniżające stężenie potasu (diuretyki pętlowe i tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) oraz leki wywołujące bradykardię, ze względu na zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu. W przypadku preparatów zawierających dwu- i trójwartościowe kationy (magnez, glin, żelazo, cynk) zalecana jest 6-godzinna przerwa między podaniem a moksyfloksacyną, aby uniknąć zmniejszenia jej wchłaniania. Węgiel aktywowany obniża biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, dlatego nie powinien być stosowany jednocześnie poza sytuacjami przedawkowania.
amfoterycyna B, amiodaron, astemizol, beprydyl, bradykardia, cefalosporyna, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, cyzapryd, difemanil, digoksyna, diuretyk pętlowy i tiazydowy, dofetylid, dydanozyna, dyzopiramid, erytromycyna, fluorochinolon, glibenklamid, halofantryna, haloperydol, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, itrakonazol, kompleks chelatowy, kortykosteroid, kotrimoksazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdrobnoustrojowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, makrolid, mizolastyna, moksyfloksacyna, pentamidyna, pimozyd, probenecyd, ranitydyna, sakwinawir, sertindol, sotalol, sparfloksacyna, sukralfat, teofilina, terfenadyna, tetracyklina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wartość INR, węgiel aktywowany, winkamina, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Lek Telmizek HCT, zawierający telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania litu ze względu na ryzyko zwiększenia jego stężenia i toksyczności, a także konieczność ścisłego monitorowania stężenia litu w surowicy, jeśli terapia jest niezbędna. Hydrochlorotiazyd może nasilać hipokaliemię przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zwiększającymi utratę potasu (np. diuretyki kaliuretyczne, kortykosteroidy), natomiast inhibitory ACE, diuretyki oszczędzające potas i suplementy potasu mogą prowadzić do hiperkaliemii, co wymaga regularnego monitorowania potasem. Telmisartan zwiększa stężenie digoksyny w osoczu o 49% (Cmax) i 20% (Cmin), co wymaga kontroli poziomu digoksyny podczas terapii. Ponadto, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) z inhibitorami ACE, ARAII lub aliskirenem jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek.
allopurynol, amantadyna, amfoterycyna B, amifostyna, amina presyjna, amiodaron, antagonisty receptora angiotensyny II, atropina, baklofen, biperyden, chinidyna, choroba Parkinsona, cyklofosfamid, diazoksyd, diuretyk kaliuretyczny, diuretyk oszczędzający potas, dna moczanowa, dofetilid, dyzopiramid, glikozyd naparstnicy, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hormon adrenokortykotropowy, hydrochlorotiazyd, ibutilid, inhibitor COX-2, inhibitory ACE, inhibitory konwertazy angiotensyny, kwas moczowy, kwas salicylowy, kwasica mleczanowa, lek cytotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny, lit w surowicy, metformina, metotreksat, mielosupresja, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, noradrenalina, ostra niewydolność nerek, probenecyd, sole wapnia, sotalol, środek antycholinergiczny, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, stężenie digoksyny, sulfinpyrazon, telmisartan, torsades de pointes, tubokuraryna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, żywica jonowymienna - Leksykon leków
Interakcje leku – Kimoks 400 mg
Moksyfloksacyna (lek Kimoks 400 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, z których najistotniejsze klinicznie dotyczą wydłużenia odstępu QT, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych typu torsade de pointes. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie moksyfloksacyny z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia (np. chinidyna), klasy III (np. amiodaron), lekami przeciwpsychotycznymi (fenotiazyny, haloperydol), trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz niektórymi lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyna). Dodatkowo, leki obniżające stężenie potasu w surowicy (diuretyki pętlowe, tiazydowe, kortykosteroidy, amfoterycyna B) zwiększają ryzyko zaburzeń rytmu i wymagają monitorowania elektrolitów. Farmakokinetycznie, moksyfloksacyna wykazuje zmniejszone wchłanianie przy jednoczesnym podaniu z preparatami zawierającymi dwuwartościowe i trójwartościowe kationy (magnez, glin, żelazo, cynk) – zalecany jest odstęp około 6 godzin między podaniami. Węgiel aktywny redukuje biodostępność moksyfloksacyny o ponad 80%, co wyklucza ich jednoczesne stosowanie poza sytuacjami przedawkowania.
amfoterycyna B, amiodaron, astemizol, bradykardia, chinidyna, digoksyna, diuretyki pętlowe, diuretyki tiazydowe, dofetylid, doustne leki przeciwzakrzepowe, dyzopiramid, działanie addycyjne, erytromycyna, fenotiazyny, glibenklamid, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hydrochinidyna, ibutylid, kortykosteroidy, leki przeciwpsychotyczne, mizolastyna, odstęp QT, pentamidyna, pimozyd, sakwinawir, sertindol, sotalol, sparfloksacyna, sultopryd, terfenadyna, torsade de pointes, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, węgiel aktywny, wskaźnik INR, zaburzenia rytmu serca