dawka śmiertelna
Dawka śmiertelna (LD – lethal dose) to ilość substancji, która po podaniu powoduje śmierć określonego odsetka badanej populacji organizmów w określonym czasie. Najczęściej stosowanym parametrem w toksykologii jest LD50, oznaczająca dawkę powodującą śmierć 50% badanych organizmów.
W praktyce klinicznej znajomość dawek śmiertelnych substancji leczniczych, chemicznych czy toksyn ma kluczowe znaczenie w diagnostyce i leczeniu zatruć. Parametr ten różni się w zależności od drogi podania, gatunku, płci, wieku oraz indywidualnych cech organizmu, co wymaga uwzględnienia w szacowaniu ryzyka dla konkretnego pacjenta.
Dla wielu leków określa się również indeks terapeutyczny, będący stosunkiem dawki toksycznej lub śmiertelnej do dawki terapeutycznej. Im niższy indeks, tym mniejszy margines bezpieczeństwa stosowania danej substancji, co ma szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim oknie terapeutycznym, takich jak digoksyna, lit czy warfaryna.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Chlorek cetylopirydyniowy – Przedawkowanie
Chlorek cetylopirydyniowy, stosowany jako środek antyseptyczny w leczeniu zakażeń jamy ustnej i gardła, wykazuje toksyczność przy dawkach doustnych rzędu 1-3 g, co odpowiada spożyciu około 600-2000 tabletek zawierających 1,5 mg substancji czynnej. Przedawkowanie manifestuje się objawami ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), oddechowego (duszność, sinica, paraliż mięśni oddechowych), nerwowego (zahamowanie OUN, drgawki, śpiączka) oraz krążenia (niedociśnienie, zapaść), a w skrajnych przypadkach prowadzi do zgonu wskutek zatrzymania oddechu i krążenia. Leczenie jest wyłącznie objawowe, obejmujące tlenoterapię, wentylację mechaniczną, terapię wazoaktywną, leki przeciwdrgawkowe oraz nawadnianie i przeciwwymiotne środki farmakologiczne. Nie istnieje swoiste antidotum dla chlorku cetylopirydyniowego, a jego działanie antyseptyczne może być neutralizowane przez detergenty anionowe, np. mydło.
antidotum, ataksja, centrum toksykologiczne, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, detergent anionowy, drgawki, działanie antyseptyczne, glukonian cynku, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwwymiotny, lek wazoaktywny, nawadnianie, objawy żołądkowo-jelitowe, ośrodkowy układ nerwowy, paraliż mięśni oddechowych, sinica, sól cynku, stężenie osoczowe, terapia objawowa, tlenoterapia, układ nerwowy, układ oddechowy, układ pokarmowy, wentylacja mechaniczna, zaburzenia oddychania, zaburzenia układu krążenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie oddechowe, zakażenie jamy ustnej, zapaść krążeniowa, zatrzymanie oddechu, zatrzymanie oddychania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Posorutin 50 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa trokserutyny, substancji czynnej produktu Posorutin (50 mg/ml, krople do oczu), wykazały bardzo niski profil toksyczności. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów, LD50 wyniosło 27 g/kg masy ciała, a LD95 45 g/kg, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego. Badania toksyczności podostrej (1,25 g/kg/dobę przez 30 dni u królików i świnek morskich) oraz subchronicznej (2,85 g/kg/dobę przez 3 miesiące u szczurów) nie wykazały istotnych działań niepożądanych. Również badania toksyczności ostrej u ludzi, z dawką 3 g/dobę przez 3 dni, potwierdziły dobrą tolerancję i brak działań niepożądanych, co świadczy o bezpieczeństwie stosowania trokserutyny w dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne.
badanie przedkliniczne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, krople do oczu, LD50, LD95, margines bezpieczeństwa terapeutyczny, mutacja genetyczna, mutagenność, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, substancja czynna, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność subchroniczna, trokserutyna, uszkodzenie płodu, wpływ na płód, zaburzenie rozwojowe - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg sosnowy płynny – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wyciąg sosnowy płynny (Pini extractum fluidum), będący składnikiem preparatu Sirupus Pini compositus, nie przeszedł kompleksowych badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania. Dostępne dane toksykologiczne wskazują na niską toksyczność ostrą ekstraktu oraz pozostałych składników, z akceptowalnym profilem bezpieczeństwa potwierdzonym parametrami LD50 i LDL0 po jednorazowym podaniu. Brak jest jednak danych dotyczących toksyczności przewlekłej oraz wpływu na reprodukcję i rozwój płodu dla samego wyciągu sosnowego. W preparacie obecny jest fosforan kodeiny półwodny, sklasyfikowany w kategorii C FDA, co oznacza potencjalne ryzyko dla płodu i konieczność stosowania jedynie przy przewidywanych korzyściach przewyższających ryzyko.
badania przedkliniczne, bezpieczeństwo przedkliniczne, dawka śmiertelna, fosforan kodeiny, genotoksyczność, kancerogenność, kategoria C FDA, LD50, LDL0, najniższa dawka śmiertelna, Pini extractum fluidum, rozwój płodu, Sirupus Pini compositus, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wyciąg sosnowy płynny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gyno-Pevaryl 150 150 mg
Dane przedkliniczne dotyczące azotanu ekonazolu, substancji czynnej produktu Gyno-Pevaryl 150, wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni wartości LD50 wynosiły powyżej 160-430 mg/kg, co świadczy o szerokim marginesie bezpieczeństwa. W toksyczności przewlekłej wątroba była narządem docelowym przy dawkach 50 mg/kg mc./dobę, jednak obserwowano jedynie minimalne zmiany, które ustępowały po zaprzestaniu podawania. Nie stwierdzono istotnej toksyczności miejscowej, fototoksyczności ani reakcji uczuleniowych; jedynie nieznaczne podrażnienie oczu przy bezpośrednim kontakcie z kremem. Brak jest pełnych badań kancerogennych, jednak ze względu na krótki czas leczenia i brak istotnej genotoksyczności ryzyko to jest minimalne. Testy genotoksyczności wykazały brak lub ograniczony wpływ na struktury chromosomów, a niska ekspozycja układowa przy dopochwowym podaniu dodatkowo ogranicza potencjalne ryzyko kliniczne.
azotan ekonazolu, dawka śmiertelna, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, fototoksyczność, genotoksyczność, globulka dopochwowa, podrażnienie skóry, reakcja uczuleniowa, substancja czynna, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność wątrobowa, właściwość kancerogenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pram 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cytalopramu, substancji czynnej produktu PRAM 20 mg, wykazały niską toksyczność ostrą z wartościami LD50 w zakresie 700-1400 mg/kg (doustnie) oraz 30-60 mg/kg (dożylnie) u szczurów i myszy, co wskazuje na znaczny margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania toksyczności przewlekłej u myszy nie ujawniły istotnych klinicznie efektów niepożądanych, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, cytalopram nie wykazał właściwości mutagennych ani rakotwórczych w modelach zwierzęcych, co jest kluczowe dla oceny długoterminowego ryzyka stosowania leku.
badanie przedkliniczne, cytalopram, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, implantacja, LD50, mutagenność, parametry spermy, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, przedawkowanie, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze, wskaźnik ciąży, wskaźnik płodności - Leksykon substancji czynnych
Cetylopirydyniowy chlorek – Przedawkowanie
Chlorek cetylopirydyniowy, stosowany miejscowo w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, wykazuje toksyczność głównie po doustnym spożyciu dużych dawek, z dawką śmiertelną wynoszącą około 1-3 g. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), układu oddechowego (duszność, sinica, paraliż mięśni oddechowych), ośrodkowego układu nerwowego (depresja OUN, drgawki, śpiączka) oraz układu krążenia (niedociśnienie, zaburzenia rytmu serca). Toksyczność może być potęgowana przez obecność lidokainy lub związków cynku w preparatach złożonych, a także przez alkohol etylowy, który zwiększa biodostępność substancji. W przypadku przedawkowania leczenie jest objawowe i podtrzymujące, obejmujące m.in. wspomaganie oddychania, leczenie przeciwdrgawkowe oraz stosowanie leków wazoaktywnych.
alkohol etylowy, asystolia, biodostępność, bradykardia, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek lidokainy, dawka śmiertelna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, detergent anionowy, drgawki, działanie antyseptyczne, glukonian cynku, kwas etylenodiaminotetraoctowy, lek przeciwdrgawkowy, lek wazoaktywny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, objawy przedawkowania, paraliż mięśni oddechowych, sinica, śpiączka, stan zapalny jamy ustnej, toksyczność systemowa, zaburzenia rytmu serca, zamartwica, zapaść, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Furaginum MAX US Pharmacia 100 mg
Przedkliniczne badania toksyczności furazydyny (Furaginum MAX US Pharmacia) wykazały relatywnie niski profil toksyczności ostrej i podostrej. LD50 po podaniu doustnym u myszy wynosi 2813 mg/kg m.c., natomiast po podaniu dootrzewnowym jest znacznie niższa i wynosi 284,3 mg/kg m.c., co wskazuje na istotny wpływ drogi podania na toksyczność. W badaniach na szczurach nie zaobserwowano toksyczności po jednorazowej dawce 2000 mg/kg m.c. W dwumiesięcznych badaniach podostrych stosowano dawki 16, 50 oraz 150 mg/kg m.c., które nie wywołały zmian morfologicznych ani biochemicznych w badanych zwierzętach, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego. Brak jest danych dotyczących karcinogenności, gdyż nie przeprowadzono długoterminowych badań w tym zakresie.
badanie karcinogenności, dawka śmiertelna, dysfagia, funkcja reprodukcyjna, furazydyna, LD50, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, ocena histologiczna, parametry biochemiczne krwi, parametry morfologiczne, pochodna nitrofuranu, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał rakotwórczy, profil toksykologiczny, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Inozyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inozyna pranobeks, będąca kompleksem inozyny i 4-acetamidobenzoesanu 2-hydroksypropylodimetyloamoniowego w stosunku molowym 1:3, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Dawki stosowane w badaniach sięgały do 1500 mg/kg masy ciała na dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg m.c./dobę). LD50 była 50-krotnie wyższa niż dawka terapeutyczna, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania toksykologiczne nie wykazały działania karcynogennego, a testy mutagenności in vivo i in vitro potwierdziły brak potencjału genotoksycznego substancji.
4-acetamidobenzoesan 2-hydroksypropylodimetyloamoniowy, badania mutagenności, badania toksykologiczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, dawka LD50, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, funkcja reprodukcyjna, inozyna pranobeks, limfocyt krwi obwodowej, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, przebieg ciąży, rozwój płodu, rozwój zarodka, teratogenność, testy in vitro, testy in vivo, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wada rozwojowa, wada wrodzona, właściwość mutagenna, właściwości karcynogenne, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cyclaid 100 mg
Przedawkowanie cyklosporyny wymaga natychmiastowej interwencji medycznej, choć dane kliniczne dotyczące ostrych zatruć są ograniczone. Badania toksyczności na zwierzętach wykazały, że LD50 dla podania doustnego wynosi 2329 mg/kg u myszy, 1480 mg/kg u szczurów oraz powyżej 1000 mg/kg u królików, natomiast przy podaniu dożylnym wartości te są znacznie niższe: 148 mg/kg u myszy, 104 mg/kg u szczurów i 46 mg/kg u królików. Doświadczenia kliniczne wskazują, że doustne dawki do 10 g (około 150 mg/kg masy ciała) są stosunkowo dobrze tolerowane, wywołując objawy takie jak wymioty, senność, ból głowy, częstoskurcz oraz odwracalne zaburzenia czynności nerek. Szczególną ostrożność należy zachować u wcześniaków, u których przypadkowe pozajelitowe przedawkowanie może prowadzić do ciężkich objawów zatrucia.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eloprine Forte 500 mg/5 ml
Inozyna pranobeks, substancja czynna leku Eloprine Forte, wykazuje bardzo niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Dawka LD50 była 50-krotnie wyższa niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę), sięgając 1500 mg/kg mc./dobę. Długoterminowe badania toksykologiczne nie wykazały działania rakotwórczego, a testy mutagenności in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak właściwości genotoksycznych substancji.
badanie in vitro, badanie in vivo, dawka LD50, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, karcynogeneza, limfocyty krwi obwodowej, mutagenność, płodność, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Groprinosin Forte 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne inozyny pranobeksu, substancji czynnej Groprinosin Forte, wykazały bardzo niski poziom toksyczności przy dawkach sięgających 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 50-krotnie wyższą wartość niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Badania obejmowały analizę toksyczności ostrej i przewlekłej na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy) oraz ocenę potencjału karcynogennego i mutagennego, które nie wykazały żadnych negatywnych efektów. Testy mutagenności przeprowadzono zarówno in vitro, jak i in vivo, w tym na ludzkich limfocytach krwi obwodowej, potwierdzając brak właściwości mutagennych inozyny pranobeksu.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka LD50, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, granulat do sporządzania roztworu doustnego, inozyna pranobeks, limfocyt krwi obwodowej, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, test mutagenności, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolafren 5 mg
Przedkliniczne badania olanzapiny wykazały, że lek ten charakteryzuje się profilem toksyczności typowym dla neuroleptyków, z LD50 wynoszącym około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów i małp tolerancja na dawki do 100 mg/kg była umiarkowana, z objawami takimi jak sedacja, ataksja, drżenia oraz zaburzenia świadomości przy wyższych dawkach. Długoterminowe podawanie olanzapiny (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) powodowało hamowanie OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz hematologiczne zaburzenia, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę (ekspozycja 12-15-krotnie wyższa niż u ludzi przy dawce 12 mg). Zaobserwowano również podwyższenie prolaktyny u szczurów, skutkujące odwracalnymi zmianami w narządach rozrodczych. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na komórki szpiku kostnego.
ataksja, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, drżenie, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, hamowanie aktywności OUN, jadłowstręt, komórki szpiku kostnego, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, parametr reprodukcyjny, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, prolaktyna, prostracja, przyspieszenie czynności serca, sedacja, ślinotok, śpiączka, utrudnione oddychanie, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie świadomości, zaburzenie zdolności rozrodczych, zmniejszenie aktywności, zmniejszenie liczby leukocytów, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Coffecorn mite 500 mcg + 25 mg
Produkt leczniczy Coffecorn mite zawiera ergotaminę winianu (500 µg) oraz kofeinę bezwodną (25 mg). Dane przedkliniczne wskazują na zróżnicowaną toksyczność ostrej dawki (LD50) ergotaminy w zależności od gatunku: myszy (p.o.) 2500 mg/kg, szczury (p.o.) >2000 mg/kg, króliki (p.o.) >1000 mg/kg, natomiast kofeina wykazuje LD50 u królików (s.c.) >265 mg/kg. Obie substancje wykazują działanie embriotoksyczne, prowadząc do niedotlenienia płodów oraz zwiększonej śmiertelności wewnątrzmacicznej. Epidemiologiczne dane potwierdzają ryzyko wad wrodzonych u noworodków matek stosujących preparaty zawierające ergotaminę i kofeinę przed 20 tygodniem ciąży.
aberracja chromosomowa, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie obkurczające, kofeina bezwodna, mięsień macicy, mięśniówka gładka, naczynie krwionośne, niedotlenienie płodu, obumieranie płodu, poronienie, potencjał mutagenny, śmiertelność płodu, toksyczność ostra, wada wrodzona, winian ergotaminy, zaburzenie przepływu łożyskowego, zdrowie reprodukcyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Actisept MED (0,10 g + 2,00 g)/100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego ACTISEPT MED, zawierającego oktenidyny dichlorowodorek (0,10 g/100 g) oraz fenoksyetanol (2,00 g/100 g), potwierdzają korzystny profil toksykologiczny substancji czynnych. Toksyczność ostra wykazała dawkę LD50 wynoszącą 45-50 mL/kg po podaniu doustnym oraz 10-12 mL/kg po podaniu dootrzewnowym u szczurów, przy czym dawka 0,45 mL/kg i.p. była dobrze tolerowana. Wielokrotne stosowanie miejscowe nie wywołało reakcji toksycznych ani miejscowych podrażnień, a doustne podawanie oktenidyny w dawce 650 mg/kg przez 2-6 tygodni skutkowało jedynie poszerzeniem jelita z powodu gazów, typowym dla antybiotyków. Zaobserwowano podwyższoną śmiertelność przy dawkach ≥2 mg/kg u myszy i psów oraz 8 mg/kg u szczurów, z zapalnymi i krwotocznymi uszkodzeniami płuc o niejasnej etiologii. Badania reprodukcyjne i teratologiczne nie wykazały embriotoksyczności ani teratogenności, a wielopokoleniowe testy u szczurów potwierdziły brak negatywnego wpływu na rozrodczość.
aberracja chromosomowa, aktywność antybakteryjna, aktywność rakotwórcza, badanie wielopokoleniowe, błona śluzowa jamy ustnej, dawka śmiertelna, działanie fotoalergizujące, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fenoksyetanol, komórka nowotworowa, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rana skórna, reakcja toksyczna, resorpcja zwrotna, rozwój płodu, substancja antybakteryjna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, uszkodzenie krwotoczne, właściwość uczulająca, worek spojówkowy, zaburzenie genetyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Buventol Easyhaler 200 mcg/dawkę
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa salbutamolu, substancji czynnej Buventol Easyhaler, wykazały niski potencjał toksyczności ostrej, z dawkami LD50 u myszy, szczurów i psów wielokrotnie przekraczającymi dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym zaobserwowano typowe dla agonistów receptorów beta2-adrenergicznych efekty, takie jak tachykardia, zwiększenie masy serca oraz przerost włókien mięśniowych. Badania teratogenności wykazały rozszczepienie podniebienia jedynie u myszy, co podkreśla specyficzność gatunkową tego efektu. Testy genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, potwierdzając brak ryzyka uszkodzenia materiału genetycznego.
aberracja chromosomowa, agonista receptora beta2-adrenergicznego, Buventol Easyhaler, dawka LD50, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, margines bezpieczeństwa, mięśniak gładkokomórkowy, mutacja genowa, nowotwór mięśni gładkich, pobudzenie receptorów beta, receptor beta2-adrenergiczny, rozszczep podniebienia, salbutamol, stymulacja beta-adrenergiczna, stymulacja receptorów beta, tachykardia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ipidakryny chlorowodorku wykazały umiarkowaną toksyczność ostrą z wartościami LD50 wynoszącymi 68 mg/kg (myszy, doustnie), 62 mg/kg (szczury, doustnie), 55 mg/kg (króliki, doustnie) oraz 52 mg/kg (podskórnie, różne gatunki). Profil toksyczności jest zależny od drogi podania, z niższą LD50 przy podaniu podskórnym. Badania toksyczności przewlekłej potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu, z rzadkimi i krótkotrwałymi działaniami niepożądanymi, głównie związanymi z pobudzeniem receptorów muskarynowych. Elastyczność dawkowania umożliwia optymalizację efektu terapeutycznego przy minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
aberracja chromosomowa, dawka śmiertelna, działanie alergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt embriotoksyczny, efekt teratogenny, funkcja hormonalna, gospodarka hormonalna, gruczoł wydzielania wewnętrznego, ipidakryna chlorowodorek, LD50, mutacja genowa, potencjał embriotoksyczny, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil toksykologiczny leku, receptor M-cholinergiczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ hormonalny, układ immunologiczny, układ odpornościowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anastrozol Bluefish 1 mg
Dane przedkliniczne dotyczące anastrozolu wskazują na jego bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych, potwierdzone brakiem toksyczności ostrej i przewlekłej przy dawkach klinicznych oraz brakiem działania mutagennego i klastogennego. Mediana dawki śmiertelnej (LD50) u gryzoni wynosiła >100 mg/kg mc./dobę (doustnie) i >50 mg/kg mc./dobę (dootrzewnowo), a u psów >45 mg/kg mc./dobę (doustnie). W badaniach toksyczności przewlekłej nie ustalono poziomu NOAEL, jednak efekty obserwowane przy dawkach 1-5 mg/kg mc./dobę wiązały się z farmakologicznym działaniem leku i indukcją enzymów, bez istotnych zmian toksycznych. Badania reprodukcji wykazały wpływ na płodność u szczurów, z dawkami 1 mg/kg mc./dobę powodującymi bezpłodność u samic oraz dawkami 50-400 mg/l (44,4-165 ng/ml w osoczu) obniżającymi płodność u samców, jednak efekty te były odwracalne po zaprzestaniu leczenia. Badania teratogenności nie wykazały działań teratogennych, choć zaobserwowano farmakologiczne zmiany, takie jak powiększenie łożyska i niepowodzenia ciąży.
anastrozol, badanie teratogenności, bezpieczeństwo genetyczne, bezpłodność, chłoniak, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gruczolak tarczycy, implantacja zarodka, indukcja enzymów, inhibitor aromatazy, łagodny guz jajnika, mięsak histiocytarny, nowotwór wątroby, polip śluzówki macicy, potencjał genotoksyczny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rilmenidine Grindeks 1 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne rylmenidyny w formie diwodorofosforanu wykazały wysoki margines bezpieczeństwa leku. W badaniach toksyczności ostrej na gryzoniach maksymalna bezpieczna dawka była 4000-5500 razy wyższa niż pojedyncza dawka terapeutyczna u człowieka, a objawy zatrucia, głównie drgawki, pojawiały się przy dawkach śmiertelnych lub zbliżonych do nich. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podaniu (do 1 mg/kg/dobę, co odpowiada 30-krotności dawki terapeutycznej) nie stwierdzono uszkodzeń narządów, w tym narządów wydalniczych, u gryzoni, psów i małp. Ponadto, nie wykazano działania embriotoksycznego ani teratogennego nawet przy dawkach do 250-krotności dawki terapeutycznej.
badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo reprodukcyjne, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, drgawek, działanie teratogenne, embriotoksyczność, funkcja rozrodcza, nadciśnienie tętnicze, narząd wydalniczy, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, rylmenidyna diwodorofosforan, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotnego podania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mykodermina 60 mg/g
Monoetanoloamid kwasu undecylenowego, substancja czynna Mykoderminy w stężeniu 60 mg/g maści, wykazuje niską toksyczność ostrą, potwierdzoną badaniami na myszach i szczurach, gdzie LD50 wynosi odpowiednio 3300 mg/kg (doustnie) i 2500 mg/kg (podskórnie) dla myszy oraz 3000-3500 mg/kg (doustnie) dla szczurów. Długotrwałe podawanie kwasu undecylenowego, związku macierzystego, w dawce 400 mg/kg przez 6-9 miesięcy nie wykazało toksyczności przewlekłej. Test Amesa nie potwierdził działania mutagennego monoetanoloamidu kwasu undecylenowego, a brak formalnych badań rakotwórczości rekompensowany jest ponad 50-letnim doświadczeniem klinicznym z pochodnymi undecylenowymi, które nie wskazuje na zwiększone ryzyko nowotworów.
badanie in vitro, badanie rakotwórczości, dawka śmiertelna, działanie mutagenne, działanie toksyczne, funkcja reprodukcyjna, kwas undecylenowy, LD50, monoetanoloamid kwasu undecylenowego, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój płodu, rozwój pre- i postnatalny, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Glikwidon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne glikwidonu, substancji czynnej leku Glurenorm (30 mg/tabletka), wykazały bardzo niski poziom toksyczności ostrej, z wartością LD50 doustną przekraczającą 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów, królików i psów. W przypadku podania dożylnego u szczurów LD50 wynosiła 144-180 mg/kg, co odzwierciedla różnice farmakokinetyczne. Długoterminowe badania toksyczności po wielokrotnym podaniu obejmowały dawki do 200 mg/kg/dobę (18 miesięcy, szczury), do 1000 mg/kg/dobę (6 miesięcy, szczury) oraz do 20 mg/kg/dobę (18 miesięcy, psy), bez istotnych klinicznych działań niepożądanych. Kompleksowa ocena genotoksyczności (test Amesa, test mikrojądrowy, testy na szpiku kostnym i komórkach rozrodczych) nie wykazała mutagenności ani klastogenności. Badania karcynogenności na myszach i szczurach nie potwierdziły właściwości rakotwórczych glikwidonu.
cukrzyca, dawka śmiertelna, działanie teratogenne, efekt klastogenny, efekt mutagenny, glikwidon, Glurenorm, hipoglikemia, LD50, obrót kostny, pochodna sulfonylomocznika, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, sonda żołądkowa, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ostrej dawki, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cavinton Forte 10 mg
Przedkliniczne badania toksyczności winpocetyny wykazały, że substancja jest stosunkowo dobrze tolerowana przez zwierzęta laboratoryjne, przy czym dawki maksymalne bezobjawowe różnią się w zależności od gatunku i drogi podania. Doustna dawka LD50 u psów nie została ustalona ze względu na nietolerancję dawek powyżej 400 mg/kg mc. W badaniach podostrych szczury tolerowały dożylne dawki do 8 mg/kg mc. przez 14 dni oraz doustne do 25 mg/kg mc. przez 28 dni bez objawów toksycznych. Psy wykazywały objawy toksyczności (wzmożone ślinienie, tachykardia, przyspieszony oddech) przy dożylnych dawkach powyżej 5 mg/kg mc. przez 28 dni. W badaniach przewlekłych (do 6 miesięcy) szczury przyjmowały doustnie 100 mg/kg mc. bez efektów toksycznych, natomiast psy wykazywały objawy nietolerancji (obniżone łaknienie, wymioty) przy dawkach doustnych powyżej 45 mg/kg mc. oraz objawy neurologiczne i kardiopulmonalne przy dożylnych dawkach powyżej 5 mg/kg mc. przez 90 dni, mimo braku zmian w badaniach laboratoryjnych i histologicznych. Winpocetyna nie wpływała negatywnie na płodność, jednak wykazano teratogenność u szczurów przy ekspozycji klinicznie istotnej, a u królików śmiertelność zarodkowo-płodową przy dawkach 15-krotnie wyższych (300 mg/kg/dobę). Toksyczność okołoporodowa i poporodowa nie wykazała negatywnego wpływu na potomstwo.
dawka LD50, dawka śmiertelna, drgawki, działanie mutagenne, krwawienie łożyskowe, obraz histologiczny, poronienie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, rakotwórczość, ślinotok, śmiertelność zarodkowo-płodowa, tachykardia, tachypnoe, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, wady rozwojowe płodu, winpocetyna, wymioty, zaburzenia łaknienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mononit 100 Retard 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa izosorbidu monoazotanu, substancji czynnej leku Mononit 100 Retard, wykazały niską toksyczność ostrą z LD50 po podaniu doustnym na poziomie około 2000-2500 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej na psach (52 tygodnie) i szczurach (78 tygodni) wykazały objawy toksyczne odpowiednio przy dawkach 90 mg/kg i 405 mg/kg masy ciała, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w stosunku do dawek terapeutycznych. Kompleksowe analizy reprodukcyjne i rozwojowe, obejmujące badania płodności, teratogenności oraz rozwoju perinatalnego i postnatalnego na szczurach i królikach, nie wykazały działania teratogennego nawet przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki kliniczne, mimo wystąpienia objawów toksycznych u samic przy najwyższych dawkach.
badania farmakologiczne, badania reprodukcyjne, dawka śmiertelna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, in vitro, in vivo, indeks terapeutyczny, izosorbidu monoazotan, LD50, margines bezpieczeństwa, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozwój perinatalny, rozwój postnatalny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zmiany neoplastyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluimucil Muko 200 mg
Dane przedkliniczne dotyczące acetylocysteiny wskazują na jej wysokie bezpieczeństwo stosowania w dawkach terapeutycznych. W badaniach toksyczności ostrej, LD50 dla myszy wyniosła 8 g/kg masy ciała, a dla szczurów przekroczyła 10 g/kg, co świadczy o niskiej toksyczności ostrej. W badaniach przewlekłych, szczury tolerowały dawkę 1 g/kg/dobę przez 12 tygodni bez objawów toksyczności, a psy przy dawce 300 mg/kg/dobę przez rok również nie wykazały działań niepożądanych. Ponadto, acetylocysteina nie wykazała działania genotoksycznego w badaniach in vitro i in vivo, co potwierdza brak uszkodzeń materiału genetycznego.
acetylocysteina, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, margines bezpieczeństwa, potencjał genotoksyczny, rozwój płodu, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na rozrodczość, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medoxa 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa prednizonu, substancji czynnej preparatu Medoxa, obejmowały ocenę toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, wpływu na reprodukcję oraz potencjału genotoksycznego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u szczurów wartość LD50 wyniosła 240 mg/kg masy ciała, z obserwowaną śmiertelnością w ciągu 7 dni. Toksyczność podostra i przewlekła ujawniła zmiany w tkankach, takie jak uszkodzenia komórek wysp trzustkowych (33 mg/kg/dobę przez 7-14 dni u szczurów), uszkodzenie wątroby (2-3 mg/kg/dobę przez 2-4 tygodnie u królików) oraz martwicę mięśni (0,5-5 mg/kg/dobę u świnek morskich i 4 mg/kg/dobę u psów przez kilka tygodni). Badania genotoksyczności i karcynogenności nie wykazały istotnego ryzyka przy stosowaniu terapeutycznym.
dawka śmiertelna, dawka śmiertelna LD50, działanie histotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, efekt teratogenny, genotoksyczność, glikokortykosteroid, martwica mięśni, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, prednizolon, prednizon, rozszczep podniebienia, toksyczność ostra prednizolonu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie wątroby, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Sandimmun Neoral 25 mg
Przedawkowanie cyklosporyny, substancji czynnej preparatu Sandimmun Neoral, stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji. Doświadczenia kliniczne wskazują, że doustne dawki do 10 g (około 150 mg/kg masy ciała) mogą być tolerowane z łagodnymi do umiarkowanych objawami, takimi jak wymioty, senność, ból głowy czy częstoskurcz, jednak pozajelitowe przedawkowanie, zwłaszcza u wcześniaków, wiąże się z ciężkimi, wielonarządowymi zaburzeniami. Wartości LD50 dla cyklosporyny różnią się w zależności od drogi podania i gatunku zwierzęcia: doustnie 2329 mg/kg u myszy, 1480 mg/kg u szczurów, a dożylnie znacznie niższe – 148 mg/kg u myszy i 46 mg/kg u królików. Standardowe metody detoksykacji, takie jak dializa czy podanie węgla aktywowanego, są nieskuteczne ze względu na farmakokinetykę cyklosporyny.
badanie toksykologiczne, ból głowy, częstoskurcz, dawka śmiertelna, mocznik w surowicy krwi, nefrotoksyczność, objaw zatrucia, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hemodynamiczny, płukanie żołądka, postępowanie terapeutyczne, procedura detoksykacyjna, przedawkowanie cyklosporyny, senność, skutek kliniczny, stan neurologiczny, stężenie kreatyniny, toksyczność cyklosporyny, węgiel aktywowany, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie wielonarządowe, zatrucie - Leksykon substancji czynnych
Staphylococcus aureus – Przedawkowanie
Broncho-Vaxom dla dzieci, zawierający 20 mg liofilizatu OM-85 w jednej dawce, w tym 3,5 mg lizatów bakteryjnych takich jak Staphylococcus aureus, wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa. Badania toksykologiczne na modelach zwierzęcych wykazały dawki śmiertelne (LD) przekraczające 2000 mg/kg masy ciała u myszy oraz 1400 mg/kg u szczurów, co znacznie przewyższa stosowane dawki terapeutyczne u ludzi. Długoterminowe podawanie preparatu w dawkach do 2000 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy u szczurów oraz 100 mg/kg mc./dobę przez 3 miesiące u psów nie wykazało objawów toksyczności, potwierdzając szeroki margines bezpieczeństwa stosowania lizatów bakteryjnych, w tym Staphylococcus aureus.
badania toksykologiczne, Broncho-Vaxom, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, liofilizat bakteryjny, lizaty bakteryjne, Moraxella catarrhalis, profil bezpieczeństwa, Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus sanguinis, toksyczność - Leksykon substancji czynnych
2-difenylol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne substancji 2-difenylol, będącej składnikiem produktu leczniczego Primasept Med w stężeniu 2 g/100 g, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie ostrej toksyczności. W badaniach na szczurach określono wartość LD50 doustnej na poziomie 15 ml/kg masy ciała, co klasyfikuje substancję jako „praktycznie nieszkodliwą”. Taka wartość wskazuje na niski potencjał toksyczności przy przypadkowym spożyciu, jednak należy podkreślić, że produkt jest przeznaczony wyłącznie do stosowania zewnętrznego na skórę jako roztwór o działaniu przeciwdrobnoustrojowym.
2-difenylol, alkohol izopropylowy, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna, dezynfekcja skóry, doświadczenie postmarketingowe, działanie przeciwdrobnoustrojowe, LD50, margines bezpieczeństwa, potencjał toksyczności, profil bezpieczeństwa, propanol, toksyczność doustna, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedawkowanie – Solvertyl 25 mg/ml
Przedawkowanie ranitydyny, substancji czynnej leku Solvertyl (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), cechuje się niskim potencjałem toksyczności ze względu na selektywny mechanizm działania na receptory H₂ w żołądku. W badaniach na psach przy dawce 225 mg/kg mc./dobę obserwowano objawy takie jak drżenia mięśni szkieletowych, wymioty oraz przyspieszony oddech. W badaniach na gryzoniach pojedyncze dawki doustne do 1000 mg/kg mc. nie wywołały śmiertelności, a LD50 po podaniu dożylnym wynosiła 77 mg/kg u myszy i 83 mg/kg u szczurów, co potwierdza stosunkowo niski profil toksyczności ranitydyny.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rulid 150 mg
Badania przedkliniczne roksytromycyny, substancji czynnej leku Rulid, wykazały niską toksyczność ostrą z wartościami LD50 wynoszącymi około 750 mg/kg u myszy, 1000-1700 mg/kg u szczurów oraz powyżej 2000 mg/kg u psów. W badaniach toksyczności przewlekłej zidentyfikowano wątrobę i trzustkę jako główne narządy docelowe, z wyraźniejszą hepatotoksycznością u psów (dawki 180 mg/kg/dobę przez 1 miesiąc i 100 mg/kg/dobę przez 6 miesięcy) w porównaniu do szczurów (400 mg/kg/dobę i 125 mg/kg/dobę odpowiednio). Różnice międzygatunkowe dotyczyły także wpływu na trzustkę – u szczurów zmiany dotyczyły głównie gruczołów wewnątrzwydzielniczych, a u psów zewnątrzwydzielniczych. Nie stwierdzono działania teratogennego ani mutagennego, co podkreśla korzystny profil bezpieczeństwa roksytromycyny.
antybiotyk makrolidowy, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczoł zewnątrzwydzielniczy, hepatotoksyczność, LD50, margines bezpieczeństwa, płytka wzrostowa, potencjał czynnościowy serca, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, roksytromycyna, rozwój kostny, Rulid, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie rytmu serca, zmiany wątrobowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Taclar 500 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa klarytromycyny (substancji czynnej leku Taclar) wykazały, że dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg masy ciała u myszy i szczurów po jednorazowym podaniu doustnym. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej tolerancja leku różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały dawki do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni i 35 mg/kg mc./dobę przez miesiąc bez działań niepożądanych; szczury nie wykazywały toksyczności przy dawkach 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, 35 mg/kg mc./dobę przez 3 miesiące oraz 8 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy; psy były bardziej wrażliwe, tolerując odpowiednio 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni, 10 mg/kg mc./dobę przez 1-3 miesiące i 4 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy. Toksyczne dawki powodowały objawy takie jak wymioty, osłabienie, ślinotok, odwodnienie oraz uszkodzenia wątroby manifestujące się wzrostem enzymów wątrobowych (fosfatazy alkalicznej, aminotransferaz ALT i AST, γ-glutamylotransferazy, dehydrogenazy mleczanowej), które ulegały normalizacji po odstawieniu leku. Dodatkowo, przy bardzo wysokich dawkach (400 mg/kg mc./dobę) obserwowano śmiertelność u małp oraz zmętnienie rogówki u psów i małp.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cykl rujowy, cytotoksyczność, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, klarytromycyna, obrzęk rogówki, płodność męska, poronienie wczesne, przekrwienie spojówek, rozszczep podniebienia, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wrodzona wada układu krążenia, zmętnienie rogówki, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Biseptol 120 100 mg + 20 mg
Przedawkowanie kotrimoksazolu, zawierającego sulfametoksazol i trimetoprim (substancje czynne Biseptolu), stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, choć brak jest precyzyjnych danych dotyczących dawki śmiertelnej. Objawy przedawkowania obejmują m.in. nudności, wymioty, zawroty głowy, bóle głowy, zaburzenia psychiczne (depresja, zaburzenia świadomości), a także ciężkie powikłania hematologiczne, takie jak zahamowanie czynności szpiku kostnego manifestujące się trombocytopenią i leukopenią. Długotrwałe przedawkowanie trimetoprimu prowadzi do niedoboru kwasu folinowego, co skutkuje poważnymi zaburzeniami w obrazie krwi. W przypadku ostrego zatrucia obserwuje się również objawy ze strony układu moczowego, takie jak krwiomocz i krystaluria, oraz objawy neurologiczne i ogólnoustrojowe, w tym utratę świadomości i gorączkę.
alkalizacja moczu, anhedonia, bilirubina, dawka śmiertelna, dializa otrzewnowa, diureza wymuszona, długotrwałe przedawkowanie, elektrolit osocza, folinian wapnia, funkcja neurologiczna, hemodializa, hemopoeza, kolka brzuszna, kotrimoksazol, kreatynina, krwiomocz, krystaluria, leukopenia, mielotoksyczność, morfologia krwi obwodowej, niedobór kwasu folinowego, obraz krwi, ostre przedawkowanie, parametr nerkowy, parametr wątrobowy, płukanie żołądka, przedawkowanie Biseptolu, równowaga kwasowo-zasadowa, środek moczopędny, sulfametoksazol i trimetoprim, trombocytopenia, uszkodzenie szpiku, zaburzenie psychiczne, zaburzenie świadomości, zahamowanie czynności szpiku kostnego, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Dopamina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa dopaminy chlorowodorku, zawartego w preparatach Dopaminum hydrochloricum WZF 1% (10 mg/ml) oraz 4% (40 mg/ml), opiera się na badaniach toksyczności ostrej i podostrej przeprowadzonych na myszach, szczurach i psach. Wartości LD50 po dożylnym podaniu wyniosły 290 mg/kg mc. u myszy oraz 38,8 mg/kg mc. u szczurów, wskazując na istotne różnice międzygatunkowe. Ostre zatrucie charakteryzowało się masywnym krwotokiem i zastoju krwi w płucach, co sugeruje poważne zaburzenia hemodynamiczne. W badaniach podostrych zaobserwowano przerost gruczołu krokowego, rozszerzenie pęcherza moczowego, wodonercze oraz istotne zmiany w masie narządów (serce, nerki, płuca – wzrost; śledziona – spadek) przy dawkach 570 mg/kg mc./dobę. U psów po 2-tygodniowej ekspozycji wystąpiły oporne na leczenie wymioty, zwiększenie masy nadnerczy i gruczołu krokowego oraz niewielkie zmiany martwicze w mięśniu sercowym, wskazujące na potencjalną kardiotoksyczność dopaminy.
badanie toksykologiczne, czynnik ryzyka, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, dopamina chlorowodorek, dopaminum hydrochloricum, działanie kardiotoksyczne, działanie niepożądane, efekt kardiotoksyczny, hemodynamika krążenia, krwotok masywny, LD50, martwica mięśnia sercowego, masa narządów, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, przerost gruczołu krokowego, przerost nadnerczy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, układ moczowo-płciowy, układ sercowo-naczyniowy, wodonercze, wymioty oporne na leczenie, zaburzenie hemodynamiczne, zastój krwi w płucach - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sebidin Intensive 5 mg + 5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne leku Sebidin Intensive, zawierającego 5 mg chloroheksydyny dichlorowodorku oraz 5 mg benzokainy w tabletce do ssania, nie wykazały istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi. Ocena farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz potencjału rakotwórczego potwierdziła korzystny profil bezpieczeństwa obu substancji czynnych. Toksyczność ogólnoustrojowa benzokainy jest niska, co wynika z jej słabej rozpuszczalności w wodzie i minimalnego wchłaniania miejscowego; dawka śmiertelna LD50 dla benzokainy wynosi 2500 mg/kg u myszy oraz 3042 mg/kg u szczurów. Benzokaina nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, co wspiera jej bezpieczeństwo przy długotrwałym stosowaniu.
benzokaina, chloroheksydyny dichlorowodorek, chloroheksydyny dichlorowodorek z benzokainą, dawka doustna LD50, dawka śmiertelna, działanie rakotwórcze, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, płodność, potencjał rakotwórczy, rozwój potomstwa, sacharyna sodowa, tabletki do ssania, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, właściwości mutagenne, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klarmin 250 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny, substancji czynnej leku Klarmin, wykazały wysoką tolerancję u różnych gatunków zwierząt. Dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg mc. po jednorazowym podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach podłużonych i przewlekłych nie stwierdzono działań niepożądanych przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę u naczelnych (14 dni) oraz do 75 mg/kg mc./dobę u szczurów (1 miesiąc). Psy wykazały większą wrażliwość, tolerując do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni bez objawów toksyczności. Przy dawkach toksycznych (np. 400 mg/kg mc./dobę u małp przez 28 dni) obserwowano śmierć zwierząt oraz objawy takie jak wymioty, osłabienie, odwodnienie i zmiany wątrobowe, manifestujące się podwyższonymi enzymami wątrobowymi (ALP, ALT, AST, GGT, LDH). Zmiany te były odwracalne po zaprzestaniu podawania leku. Dodatkowo, przy bardzo wysokich dawkach odnotowano zmętnienie i obrzęk rogówki u psów i małp oraz zaczerwienienie spojówek u psów przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, klarytromycyna, obrzęk rogówki, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, substancja czynna, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wada układu krążenia, wczesne poronienie, wpływ na rozrodczość, zmętnienie rogówki, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propranolol Aurovitas 40 mg
Propranolol chlorowodorek wykazuje umiarkowaną toksyczność ostrą z LD50 około 600 mg/kg mc. po podaniu doustnym. W badaniach wielokrotnego dawkowania u dorosłych i młodych szczurów obserwowano przejściowe, całkowicie odwracalne zmniejszenie masy ciała i masy narządów. Długoterminowe badania karcinogenności (do 18 miesięcy, dawki do 150 mg/kg mc./dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Analizy genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, potwierdziły brak potencjału genotoksycznego propranololu, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa stosowania leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcinogenności, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, LD50, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowość w budowie, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, poziom testosteronu, profil bezpieczeństwa, propranolol, propranolol chlorowodorek, rozwój neurologiczny, ruchliwość plemników, stężenie plemników, toksyczność ostra, toksyczność po dawkowaniu wielokrotnym, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzaran 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na parametry hematologiczne, a także potencjału teratogennego, mutagennego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiła odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały zahamowanie OUN, drżenia, drgawki i ślinotok. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano zahamowanie OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny.
AUC, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki progenitorowe, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, prolaktyna, sedacja polekowa, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne, zmniejszenie leukocytów, związek neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Maxiseptic (1 mg + 20 mg)/ml
Maxiseptic, zawierający 1 mg/ml oktenidyny dichlorowodorku oraz 20 mg/ml fenoksyetanolu, wykazuje niską toksyczność ostrą, z LD50 po podaniu doustnym wynoszącą 45-50 ml/kg masy ciała oraz po dootrzewnowym 10-12 ml/kg. Dla oktenidyny dichlorowodorku LD50 wynosi 800 mg/kg (doustnie, szczury) i 10 mg/kg (dożylnie), natomiast fenoksyetanol charakteryzuje się bardzo niską toksycznością (doustnie LD50 1,3-3,4 g/kg, skórnie 13 ml/kg u szczurów i 5 g/kg u królików). W badaniach przewlekłych zaobserwowano zwiększoną śmiertelność przy dawkach ≥ 2 mg/kg/dobę u myszy i psów oraz ≥ 8 mg/kg/dobę u szczurów, związane z zapaleniem i krwotokami płucnymi. Wielokrotne miejscowe stosowanie na błony śluzowe i rany nie wywoływało reakcji toksycznych ani niepożądanych, a wchłanianie systemowe jest minimalne przy prawidłowym stosowaniu.
dawka śmiertelna, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie fotouczulające, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, fenoksyetanol, nowotwór komórek wyspowych trzustki, oktenidyny dichlorowodorek, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, roztwór na skórę, test aberracji chromosomowych, test Amesa, test Magnussona i Kligmana, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, zmiana pneumotoksyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aceflucil 600 mg
Acetylocysteina, substancja czynna w preparacie Aceflucil (tabletki musujące 600 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeregiem badań przedklinicznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Toksyczność ostra oceniona na podstawie wartości LD50 wskazuje na niską toksyczność, co zapewnia szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym. Ponadto, badania toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej nie wykazały istotnych efektów toksycznych nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki stosowane u ludzi, co potwierdza dobrą tolerancję leku przy długotrwałym stosowaniu.
aberracja chromosomowa, acetylocysteina, badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, dane niekliniczne, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, rozwój okołoporodowy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, tabletki musujące, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy