zaparcie
Zaparcie to stan kliniczny charakteryzujący się utrudnionym, rzadkim lub niekompletnym wypróżnianiem. W praktyce lekarskiej diagnozuje się je najczęściej, gdy pacjent oddaje mniej niż trzy stolce tygodniowo, gdy defekacja wymaga nadmiernego wysiłku lub gdy występuje uczucie niepełnego opróżnienia jelita.
Etiologia zaparć jest wieloczynnikowa – mogą być one czynnościowe (idiopatyczne) lub wtórne. Do głównych przyczyn zalicza się nieprawidłową dietę (ubogą w błonnik i płyny), siedzący tryb życia, zaburzenia motoryki jelita grubego, choroby metaboliczne i endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy, cukrzycę), zaburzenia neurologiczne oraz działania niepożądane wielu leków (m.in. opioidów, leków przeciwcholinergicznych, blokerów kanału wapniowego).
Diagnostyka zaparć obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne, a w wybranych przypadkach badania laboratoryjne, obrazowe i czynnościowe (manometria odbytniczo-okrężnicza, defekografia). Szczególnej uwagi wymagają objawy alarmowe, takie jak krwawienie z odbytu, utrata masy ciała, niedokrwistość czy późny wiek wystąpienia objawów, które mogą wskazywać na organiczne podłoże dolegliwości.
Leczenie zaparć jest stopniowane i obejmuje modyfikację stylu życia (zwiększenie podaży błonnika i płynów, regularna aktywność fizyczna), farmakoterapię (osmotyczne i stymulujące środki przeczyszczające, prokinetyki) oraz – w wybranych przypadkach – interwencje zabiegowe. Kluczowe znaczenie ma identyfikacja i leczenie choroby podstawowej w przypadku zaparć wtórnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Alvia Zaparcia –
Homeopatyczny produkt leczniczy Alvia Zaparcia, dostępny w formie syropu, nie posiada konkretnych danych dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn (punkt 4.7 charakterystyki produktu: „Brak danych”). Skład leku obejmuje substancje homeopatyczne takie jak Bryonia (D4, D12), Graphites (D6), Lycopodium clavatum (D3, D6), Sepia officinalis (D6), Strychnos nux vomica (D3, D6), Silybum marianum (D3) oraz Taraxacum officinalis (D3). Syrop zawiera również substancje pomocnicze, w tym 8,64 g sorbitolu oraz etanol w stężeniach homeopatycznych, które teoretycznie mogą wpływać na funkcje psychomotoryczne, choć ich znaczenie kliniczne jest prawdopodobnie minimalne.
Bryonia, działanie leku, etanol, funkcja psychomotoryczna, Graphites, homeopatyczny produkt leczniczy, Lycopodium clavatum, produkt leczniczy, reakcja organizmu, Sepia officinalis, Silybum marianum, sorbitol, sprawność psychomotoryczna, stężenie homeopatyczne, Strychnos nux vomica, Taraxacum officinalis, właściwość farmakologiczna, zaparcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Solifenacin Stada 10 mg
Solifenacyna, dostępna w dawkach 5 mg i 10 mg (preparat Solifenacin Stada), wykazuje działania niepożądane głównie związane z jej aktywnością cholinolityczną. Najczęściej obserwowaną reakcją jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg oraz u 22% przy dawce 10 mg, w porównaniu do 4% w grupie placebo. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ból głowy, omamy, stany splątania, majaczenie), układu pokarmowego (zaparcia, nudności, niestrawność, ból brzucha, niedrożność jelit, kamienie kałowe), układu moczowego (trudności w oddawaniu moczu, zatrzymanie moczu, zaburzenia czynności nerek) oraz reakcje skórne (suchość skóry, świąd, wysypka, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry). Profil bezpieczeństwa charakteryzuje się wysokim poziomem compliance, z 99% pacjentów przestrzegających zaleceń i 90% kończących 12-tygodniowy cykl leczenia.
aktywność cholinolityczna, ból brzucha, ból głowy, choroba refluksowa przełyku, dysfonia, hiperkaliemia, jaskra, kamień kałowy, kołatanie serca, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelit, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk obwodowy, omamy, osłabienie mięśni, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, stan splątania, suchość gardła, suchość jamy ustnej, suchość nosa, suchość oczu, suchość skóry, świąd, tachykardia, torsades de pointes, trudność w oddawaniu moczu, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry, zmęczenie, zmniejszony apetyt - Leksykon leków
Działania niepożądane – Gartior 18 μg/dawkę odmierzoną
Tiotropiowy bromek jednowodny (Gartior) w dawce 18 µg/dawkę, stosowany jako lek przeciwcholinergiczny, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na analizie 28 badań klinicznych z udziałem 9647 pacjentów, z okresem leczenia od 4 tygodni do 4 lat. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest suchość błony śluzowej jamy ustnej (około 4%), będąca typowym efektem przeciwcholinergicznym, prowadząca do przerwania terapii u 0,2% pacjentów. Ciężkie działania niepożądane obejmują jaskrę, zaparcia, niedrożność jelit (w tym porażenną) oraz zatrzymanie moczu, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza u osób starszych, u których częstość występowania tych objawów jest zwiększona. Wśród innych działań niepożądanych odnotowano zawroty głowy, bóle głowy, zaburzenia smaku, bezsenność, niewyraźne widzenie, migotanie przedsionków, tachykardię, dysfonię, kaszel, skurcz oskrzeli, chorobę refluksową przełyku, kandydozę jamy ustnej, wysypki, pokrzywkę, świąd, obrzęki stawów, bolesne oddawanie moczu oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję.
choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz nadkomorowy, dysfagia, dysfonia, dysuria, działanie przeciwcholinergiczne, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migotanie przedsionków, niedrożność jelit, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie skóry, porażenna niedrożność jelit, próchnica zębów, przerost gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, tiotropiowy bromek jednowodny, zakażenie układu moczowego, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie krtani, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Coronal 5 5 mg
Bisoprolol fumaran, stosowany w dawce 5 mg (produkt leczniczy Coronal 5), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwuje się zawroty głowy, bóle głowy oraz zmęczenie, które mają charakter przemijający i ustępują zwykle w ciągu pierwszych 2 tygodni leczenia. Często występują również objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak uczucie ziębnięcia lub drętwienia kończyn oraz niedociśnienie tętnicze. Niezbyt często pojawiają się zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, bradykardia (<60 uderzeń/min), nasilenie niewydolności serca oraz niedociśnienie ortostatyczne. Ze względu na mechanizm działania beta-adrenolityków, bisoprolol może wywoływać skurcz oskrzeli, szczególnie u pacjentów z astmą oskrzelową lub POChP, co występuje z częstością niezbyt częstą. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zaparcia, również występują często.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, drętwienie kończyn, enzymy wątrobowe, koszmar senny, kurcz mięśni, łuszczyca, łysienie, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, nudność, omam, omdlenie, osłabienie mięśni, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, soczewka kontaktowa, stan depresyjny, triglicerydy, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie potencji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowe, zaburzenie słuchu, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zmniejszone wydzielanie łez - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bulgaplin
Pregabalina, stosowana w leczeniu bólu neuropatycznego i innych wskazań, wymaga szczególnej uwagi ze względu na liczne działania niepożądane i interakcje. U pacjentów z cukrzycą konieczne jest monitorowanie glikemii oraz dostosowanie dawek leków hipoglikemizujących w przypadku przyrostu masy ciała. Zgłaszano reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy oraz rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Pregabalina może powodować zawroty głowy, senność, utratę przytomności i zaburzenia psychiczne, co zwiększa ryzyko urazów, zwłaszcza u osób starszych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego oraz u osób z ryzykiem depresji oddechowej, w tym z chorobami układu oddechowego, neurologicznymi, nerkowymi oraz u osób starszych. W badaniach klinicznych obserwowano niewyraźne widzenie i zmiany pola widzenia, które ustępowały po kontynuacji leczenia lub odstawieniu leku.
ból neuropatyczny ośrodkowy, cukrzyca, depresja oddechowa, depresja OUN, drgawki, encefalopatia, leki przeciwpadaczkowe, myśli samobójcze, niedrożność jelita, niewydolność nerek, niewyraźne widzenie, opioidy, porażenna niedrożność jelit, pregabalina, reakcja nadwrażliwości, senność, splątanie, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uraz rdzenia kręgowego, utrata przytomności, uzależnienie lekowe, wady wrodzone, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia psychiczne, zaparcie, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona, zmiany w polu widzenia, zmniejszenie ostrości widzenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – ApoRopin 4 mg
ApoRopin, zawierający ropinirol (chlorowodorek), jest stosowany w leczeniu choroby Parkinsona w dawkach do 24 mg/dobę, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z lewodopą. Do najczęstszych działań niepożądanych należą senność (bardzo często, ≥ 1/10), nudności (bardzo często, ≥ 1/10), omamy (często, ≥ 1/100), niedociśnienie ortostatyczne (często w monoterapii), dyskinezy (często), a także zaburzenia psychiczne, takie jak reakcje psychotyczne (niezbyt często, ≥ 1/1000 do < 1/100) oraz zaburzenia kontroli impulsów o częstości nieznanej. Występują również reakcje nadwrażliwości (częstość nieznana), obrzęki obwodowe (często), oraz reakcje wątrobowe manifestujące się podwyższeniem enzymów wątrobowych (częstość nieznana). W trakcie leczenia mogą pojawić się epizody nagłego zasypiania i niepohamowana senność w ciągu dnia (niezbyt często). Dyskinezy są szczególnie częste u pacjentów z zaawansowaną chorobą Parkinsona i mogą być łagodzone przez zmniejszenie dawki lewodopy.
agonista dopaminy, chlorowodorek, choroba Parkinsona, dyskineza, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, epizod nagłego zasypiania, leczenie skojarzone, lewodopa, majaczenie, mimowolny ruch, monoterapia, niedociśnienie ortostatyczne, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, paranoja, patologiczny hazard, pochodzenie błędnikowe, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, ropinirol, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, układ immunologiczny, urojenie, wymioty, zaburzenie kontroli impulsów, zaburzenie psychiczne, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie wątroby, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienia agonisty dopaminy, zespół rozregulowania dopaminy, zgaga, zwiększone libido - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vellofent 800 mcg
Podczas terapii fentanylem w postaci tabletek podjęzykowych (Vellofent) obserwuje się działania niepożądane typowe dla opioidów, w tym najpoważniejsze: depresję oddechową, depresję krążeniową, hipotonię oraz wstrząs, które wymagają ścisłego monitorowania pacjentów ze względu na ryzyko zagrażające życiu. Często występujące objawy to nudności, wymioty, zaparcia, ból głowy, senność i zawroty głowy, które choć niebezpośrednio zagrażają życiu, mogą obniżać komfort i współpracę pacjenta w trakcie leczenia. W trakcie stosowania Vellofentu częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest zgodnie z MedDRA, obejmując m.in. zaburzenia psychiczne (splątanie, niepokój, omamy), neurologiczne (senność, zawroty głowy, drgawki), naczyniowe (niedociśnienie), oddechowe (duszność, depresja oddechowa) oraz żołądkowo-jelitowe (nudności, zaparcia, wymioty). W terapii mogą pojawić się także objawy zespołu odstawienia opioidów oraz rozwój tolerancji, co wymaga dostosowania dawki.
bezsenność, ból głowy, depersonalizacja, depresja, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, diplopia, drgawki, euforia, fentanyl, hipotonia, jadłowstręt, lek opioidowy, majaczenie, mioklonia, nadmierna potliwość, nadużywanie leków, niedociśnienie, niedrożność jelit, nieostre widzenie, niepokój, niewydolność krążeniowa, nudności, omamy, parestezje, śpiączka, splątanie, suchość w jamie ustnej, świąd, terapia przeciwbólowa, tolerancja na lek, utrata świadomości, uzależnienie od leków, wstrząs, wymioty, wysypka, zaburzenia koordynacji ruchów, zaburzenia równowagi, zaburzenia smaku, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół z odstawienia - Leksykon substancji czynnych
Symetykon – Działania niepożądane
Symetykon, stosowany w leczeniu objawów związanych z nadmiernym gromadzeniem się gazów w przewodzie pokarmowym, charakteryzuje się ogólnie dobrym profilem bezpieczeństwa. W badaniach klinicznych działania niepożądane występują rzadko i najczęściej dotyczą reakcji nadwrażliwości skórnej, takich jak pokrzywka, wysypka, rumień, świąd, alergiczne zapalenie skóry oraz obrzęk naczynioruchowy. Bardzo rzadko obserwuje się ciężkie reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny. Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, wzdęcia i nadmierne oddawanie gazów, występują niezbyt często i są zwykle łagodne. Preparaty złożone, np. Clensia (symetykon z makrogolem i elektrolitami), mogą powodować przejściowy dyskomfort w jamie brzusznej, który ustępuje po modyfikacji dawkowania.
alergiczne zapalenie skóry, aminotransferaza, bąbel pokrzywkowy, biegunka, ból głowy, cytolityczne zapalenie wątroby, demencja, duszność, dyskomfort jamy brzusznej, dyspepsja, encefalopatia, fosfataza alkaliczna, hiperkalciuria, hipermagnezemia, hipofosfatemia, hipokalcemia, makrogol, nadmierne gromadzenie gazów, niewydolność nerek, nudność, obrzęk naczynioruchowy, oddawanie gazów, osteodystrofia, osteomalacja, podrażnienie odbytu, pokrzywka, postępowanie przeciwwstrząsowe, profil bezpieczeństwa, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, świąd, symetykon, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, wzdęcie, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół przesunięcia pory dnia – Objawy
Zespół przesunięcia pory dnia (Jet lag disorder) to zaburzenie rytmu dobowego wynikające z desynchronizacji między wewnętrznym zegarem biologicznym a lokalnym czasem po szybkim przekroczeniu co najmniej 2 stref czasowych. Objawy obejmują bezsenność, fragmentację snu, zmniejszoną całkowitą długość snu, senność dzienną, zaburzenia funkcji poznawczych, zmęczenie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (np. zaparcia, nudności) oraz zmiany nastroju i funkcji emocjonalnych. Nasilenie objawów zależy od liczby przekroczonych stref czasowych, kierunku podróży (cięższe przy podróży na wschód), wieku, chronotypu oraz częstotliwości podróży. Adaptacja organizmu trwa zwykle około jednego dnia na każdą przekroczoną strefę, jednak różne układy mogą dostosowywać się w różnym tempie, co może wydłużać czas powrotu do normy do 1-2 tygodni. W przypadku przewlekłych objawów u osób często podróżujących możliwe jest wystąpienie chronicznej bezsenności, obniżonej wydajności, zaburzeń nastroju oraz problemów somatycznych, w tym zmian mikrobiomu jelitowego i stłuszczenia wątroby.
bezsenność, biegunka, chronotyp, drażliwość, fragmentacja snu, jądro nadskrzyżowaniowe, melatonina, nadmierna senność dzienna, niestrawność, nudność, przewlekła bezsenność, spowolnienie psychomotoryczne, stłuszczenie wątroby, terapia światłem, upośledzenie funkcji poznawczych, wzdęcie brzucha, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie pamięci, zaburzenie rytmu dobowego, zaburzenie snu, zaparcie, zegar biologiczny, zespół przesunięcia pory dnia, zmiany nastroju, zolpidem - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Darifenacin Aristo
Produkt leczniczy Darifenacin Aristo, dostępny w dawkach 7,5 mg i 15 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z neuropatią autonomicznego układu nerwowego, przepukliną rozworu przełykowego, klinicznie istotnym zaburzeniem odpływu z pęcherza, ryzykiem zatrzymania moczu, ciężkimi zaparciami oraz zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak zwężenie odźwiernika. Lek może nasilać objawy refluksu, spowalniać perystaltykę jelit i zwiększać ryzyko zatrzymania moczu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania, gdyż daryfenacyna może podnosić ciśnienie wewnątrzgałkowe. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie innych przyczyn częstomoczu, takich jak niewydolność serca, choroby nerek czy zakażenia układu moczowego, które wymagają odpowiedniego leczenia.
bisfosfoniany, choroba nerek, ciśnienie wewnątrzgałkowe, daryfenacyna, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadreaktywność wypieracza neurogennego, neurogenna dysfunkcja pęcherza moczowego, neuropatia autonomiczna, niedrożność przewodu pokarmowego, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, przepuklina rozworu przełykowego, refluks żołądkowo-przełykowy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie odpływu z pęcherza, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zaparcie, zatrzymanie moczu, zwężenie odźwiernika - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Xenna jedna saszetka zawiera 0,9 – 1,1 g liści senesu, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B
Produkt leczniczy Xenna zawiera 0,9-1,1 g liści senesu (Sennae foliolum) w jednej saszetce, co odpowiada 30 mg glikozydów hydroksyantracenowych przeliczonych na sennozyd B. Preparat jest ziołowym środkiem przeczyszczającym, wskazanym do doraźnego leczenia zaparć u dorosłych oraz młodzieży powyżej 12 roku życia, u których inne metody (dieta, nawodnienie, aktywność fizyczna) okazały się niewystarczające. Xenna nie jest zalecana do stosowania u dzieci poniżej 12 lat i powinna być stosowana wyłącznie krótkotrwale, celem uzyskania jednorazowego efektu przeczyszczającego lub w okresie przejściowych problemów z wypróżnieniem. Efekt terapeutyczny pojawia się zwykle po 8-12 godzinach od podania, co determinuje optymalny czas aplikacji – najczęściej wieczorem.
- Leksykon chorób i schorzeń
Encopresis – Objawy
Enkopreza to zaburzenie występujące u dzieci powyżej 4. roku życia, charakteryzujące się mimowolnym lub dobrowolnym oddawaniem stolca w miejscach nieodpowiednich, najczęściej będące następstwem przewlekłego zaparcia. Diagnoza wymaga co najmniej jednego epizodu brudzenia bielizny miesięcznie przez minimum 3 miesiące. W patogenezie kluczową rolę odgrywa rozciągnięcie odbytnicy i jelita grubego przez nagromadzony, twardy stolec, co prowadzi do zmniejszenia wrażliwości nerwów odbytniczych i utraty odczucia parcia. Enkopreza retencyjna, związana z zaparciem i nietrzymaniem z przepełnienia, stanowi 80-95% przypadków, natomiast enkopreza nieretencyjna, bez zaparcia, jest rzadsza i często powiązana z czynnikami emocjonalnymi. Objawy to m.in. wyciekanie stolca, zaparcia, ból brzucha, unikanie wypróżnień oraz współistniejące problemy moczowe, takie jak enureza i nawracające infekcje układu moczowego. Zaburzenie to ma istotny wpływ na funkcjonowanie psychospołeczne dziecka, prowadząc do obniżonej samooceny, wycofania społecznego i zachowań unikowych.
badanie fizykalne, ból brzucha, brudzenie bielizny, choroba Hirschsprunga, enkopreza, enkopreza nieretencyjna, enkopreza retencyjna, enureza, jelito grube, lek przeczyszczający, motoryka przewodu pokarmowego, nieswoiste zapalenie jelit, nietrzymanie z przepełnienia, okrężnica, podrażnienie skóry, rozciągnięcie odbytnicy, szczelina odbytu, twardy stolec, wodnisty stolec, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zaparcie, zwieracz odbytu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bazetham Retard 0,4 mg
Bazetham Retard zawiera tamsulosyny chlorowodorek w dawce 0,4 mg (0,367 mg tamsulosyny) i jest związany z szeregiem działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą zawroty głowy (1,3%), ból głowy, omdlenia, zamazane widzenie, kołatanie serca, hipotonia ortostatyczna, zapalenie błony śluzowej nosa, krwawienie z nosa, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty, suchość w jamie ustnej, wysypka, świąd, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy, złuszczające zapalenie skóry oraz zaburzenia wytrysku, w tym ejakulację wsteczną. Rzadko występuje priapizm (<1/10 000), wymagający pilnej interwencji. Działania te mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, a także stanowią poważne zagrożenie dla pacjentów, zwłaszcza w podeszłym wieku i z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
arytmia, astenia, biegunka, brak ejakulacji, duszność, ejakulacja wsteczna, hipotonia ortostatyczna, jaskra, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migotanie przedsionków, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pokrzywka, priapizm, rumień wielopostaciowy, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, suchość w jamie ustnej, tachykardia, tamsulosyny chlorowodorek, zaburzenie widzenia, zaburzenie wytrysku, zaćma, zamazane widzenie, zapalenie błony śluzowej nosa, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Remifentanil B. Braun 2 mg
Remifentanyl, jako agonista receptorów opioidowych μ, wywołuje charakterystyczne działania niepożądane, które ustępują szybko po zaprzestaniu podawania leku, co wynika z jego specyficznej farmakokinetyki. Najczęściej obserwuje się sztywność mięśni szkieletowych (≥ 1/10), utrudniającą wentylację mechaniczną, oraz bardzo częstą hipotonię (≥ 1/10) i bradykardię (≥ 1/100 do < 1/10), które mogą wymagać interwencji, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa. Depresja ośrodka oddechowego i bezdech występują często (≥ 1/100 do < 1/10), stanowiąc potencjalne zagrożenie życia, a hipoksja pojawia się niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100). Ponadto, bardzo często występują nudności i wymioty (≥ 1/10), a często świąd skóry (≥ 1/100 do < 1/10). Rzadko notuje się sedację w okresie wybudzania, reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz asystolię lub zatrzymanie akcji serca.
anafilaksja, aspiracja treści pokarmowej, asystolia, bezdech, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, częstoskurcz, depresja ośrodka oddechowego, dreszcze pooperacyjne, drgawki, epilepsja, hipoksja, hipotonia, histamina, nadciśnienie tętnicze, nudności i wymioty, reakcja nadwrażliwości, receptor opioidowy μ, resuscytacja, rozszerzenie naczyń krwionośnych, sedacja pooperacyjna, środek zwiotczający, świąd, sztywność mięśni szkieletowych, tlenoterapia, tolerancja lekowa, uzależnienie od leków, wentylacja mechaniczna, wstrząs anafilaktyczny, zaparcie, zatrzymanie akcji serca, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bibloc 5 mg
Bisoprolol (lek Bibloc) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze dotyczą układu sercowo-naczyniowego, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Bradykardia występuje bardzo często (≥1/10) u tej grupy, a nasilenie niewydolności serca jest częste (≥1/100 do <1/10). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub dławicą piersiową bradykardia i nasilenie niewydolności serca występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Często obserwuje się również niedociśnienie tętnicze oraz uczucie ziębnięcia lub drętwienia kończyn. W zakresie układu nerwowego częstymi działaniami są zawroty głowy i bóle głowy, które zwykle ustępują w ciągu 1-2 tygodni terapii. Rzadziej występują omdlenia, zaburzenia snu, depresja, koszmary senne i omamy. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zaparcia, również należą do często zgłaszanych działań niepożądanych.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, bisoprolol fumaran, ból głowy, bradykardia, choroba obturacyjna dróg oddechowych, depresja, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, koszmar senny, kurcz mięśnia, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, osłabienie mięśni, podwyższone triglicerydy, przewlekła niewydolność serca, skurcz oskrzeli, świąd, wymioty, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenie erekcji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie słuchu, zaburzenie snu, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zmniejszone wydzielanie łez - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Lakcid ENTERO 250 mg
Produkt leczniczy Lakcid ENTERO zawiera 250 mg liofilizowanych suchych drożdżaków Saccharomyces cerevisiae var. boulardii, co odpowiada minimum 10^10 żywych komórek na 1 g liofilizatu. Ze względu na brak wchłaniania substancji czynnej do krwiobiegu, lek nie wpływa na ośrodkowy układ nerwowy, a tym samym nie zaburza procesów poznawczych, koordynacji wzrokowo-ruchowej, zdolności koncentracji ani czasu reakcji. W związku z tym Lakcid ENTERO nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani obsługiwania maszyn, co eliminuje konieczność szczególnego informowania pacjenta o tym aspekcie podczas przepisywania leku.
duszność, fungemia, koordynacja wzrokowo-ruchowa, liofilizat drożdżaków, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka, pokrzywka, posocznica, reakcja alergiczna, Saccharomyces boulardii, świąd, wstrząs anafilaktyczny, wysypka miejscowa, wzdęcia, zaburzenie odporności, zaburzenie skórne, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie - Leksykon chorób i schorzeń
Moczenie kałowe – Leczenie
Moczenie kałowe (enkopreza) to zaburzenie defekacji u dzieci powyżej 4. roku życia, najczęściej spowodowane przewlekłym zaparciem, które prowadzi do zalegania twardego stolca w odbytnicy, rozciągnięcia jelita i osłabienia odruchu defekacji. W efekcie dochodzi do mimowolnego przeciekania miękkiego lub płynnego stolca wokół zbitej masy kału, co objawia się brudzeniem bielizny. Diagnostyka wymaga wykluczenia przyczyn organicznych oraz różnicowania enkoprezy retencyjnej i nieretencyjnej, a w przypadku podejrzenia podłoża psychologicznego – konsultacji psychologicznej. Leczenie jest wieloetapowe i obejmuje: 1) usunięcie zalegającego stolca za pomocą środków przeczyszczających (np. glikol polietylenowy – PEG, Miralax, Movicol), lewatyw lub czopków, 2) farmakoterapię podtrzymującą przez kilka miesięcy (utrzymanie miękkich stolców), 3) modyfikację diety (zwiększenie błonnika, ograniczenie mleka do 500 ml/dobę u dzieci >18 m.ż., odpowiednia podaż płynów) oraz 4) regularne treningi toaletowe (2-3 razy dziennie po posiłkach). Terapia wymaga cierpliwości, gdyż powrót do prawidłowej funkcji jelita może trwać miesiące do roku.
biofeedback, czopek doodbytniczy, defekacja, desensytyzacja, enkopreza, enkopreza nieretencyjna, enkopreza retencyjna, farmakoterapia, gastroenterolog, glikol polietylenowy, interwencja chirurgiczna, jelito grube, konsystencja stolca, lewatywa, mięśnie dna miednicy, odbytnica, rozciągnięcie jelita, środek przeczyszczający, środek zmiękczający stolec, stymulacja nerwu krzyżowego, trening toaletowy, wada anatomiczna, wypróżnienie, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zaparcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pamyl 40 mg 40 mg
Stosowanie pantoprazolu w dawce 40 mg (Pamyl 40 mg) wiąże się z występowaniem działań niepożądanych u około 5% pacjentów, z najczęstszymi objawami takimi jak biegunka i ból głowy (~1%). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000) oraz o nieznanej częstości. Do poważnych, choć rzadkich działań należą agranulocytoza, małopłytkowość, leukopenia, pancytopenia, reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella), niewydolność wątroby oraz śródmiąższowe zapalenie nerek. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zaburzeń elektrolitowych, w tym hipomagnezemii, hipokalcemii i hipokalemii, które mogą skutkować zaburzeniami rytmu serca, skurczami mięśni i osłabieniem.
agranulocytoza, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, depresja, dezorientacja, ginekomastia, hiperlipidemia, hipokalcemia, hipokalemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, małopłytkowość, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omam, osłabienie, osutka, pancytopenia, pantoprazol, parestezja, podostry skórny toczeń rumieniowaty, podwyższona temperatura ciała, pokrzywka, polip trawieńcowy, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość w ustach, świąd skóry, toksyczna nekroliza naskórka, uszkodzenie komórek wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wykwit skórny, wymioty, wysypka, wzdęcie brzucha, wzrost aktywności enzymów wątrobowych, zaburzenie smaku, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawrót głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie biodra, złamanie kręgosłupa, złe samopoczucie, zmęczenie, żółtaczka, zwiększone stężenie bilirubiny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aripsan 5 mg
Aripsan (arypiprazol) dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg i 15 mg w formie tabletek, zawierających odpowiednio 42,84 mg, 40,26 mg oraz 59,894 mg laktozy jednowodnej jako substancji pomocniczej. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi w badaniach klinicznych były akatyzja oraz nudności, występujące u ponad 3% pacjentów. Inne istotne działania niepożądane obejmują zaburzenia pozapiramidowe, takie jak drżenie i zawroty głowy, które mogą wymagać modyfikacji terapii lub leczenia wspomagającego. Wśród zaburzeń endokrynologicznych najczęściej występuje hiperprolaktynemia (częstość niezbyt częsta), prowadząca do zaburzeń miesiączkowania, mlekotoku i ginekomastii. Należy również monitorować objawy psychiczne, takie jak niepokój ruchowy, bezsenność, lęk (często), depresję (niezbyt często) oraz agresję (częstość nieznana), ze względu na ryzyko zachowań autodestrukcyjnych i zagrożenia dla otoczenia.
agresja, akatyzja, arypiprazol, bezsenność, ból głowy, ciśnienie tętnicze, czkawka, depresja, drżenie, gęstość mineralna kości, ginekomastia, hiperprolaktynemia, laktoza jednowodna, lęk, lek przeciwparkinsonowski, mlekotok, myśl samobójcza, niedobór laktazy, nieostre widzenie, niepłodność, niestrawność, nietolerancja galaktozy, nudność, ortostatyczny spadek ciśnienia, podwójne widzenie, senność, stan w miejscu podania, tachykardia, uspokojenie, wymioty, wzmożone wydzielanie śliny, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie pozapiramidowe, zaparcie, zawrót głowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Opipramol – Działania niepożądane
Opipramol, dostępny w formie dichlorowodorku w tabletkach powlekanych o dawkach 50 mg i 100 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wynikają z jego mechanizmu działania na różne układy organizmu. Najczęstsze objawy dotyczą układu nerwowego, w tym zmęczenia, zawrotów głowy, senności i drżenia, a także zaburzeń sercowo-naczyniowych, takich jak niedociśnienie i ortostatyczne spadki ciśnienia. Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak mózgowe napady drgawkowe, stany splątania i delirium, nagła jaskra, zapaść sercowo-naczyniowa oraz agranulocytoza. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia hematologiczne (leukopenia, agranulocytoza), metaboliczne (przyrost masy ciała, wzmożone pragnienie), żołądkowo-jelitowe (suchość błony śluzowej, zaparcia, niedrożność jelit porażenna), a także reakcje skórne, zaburzenia funkcji wątroby i układu moczowo-płciowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko złamań kości u pacjentów powyżej 50. roku życia, co wymaga monitorowania i profilaktyki osteoporozy.
agranulocytoza, akatyzja, ataksja, delirium, dichlorowodorek, dyskineza, jaskra, leukopenia, łysienie, mlekotok, napad drgawkowy mózgowy, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit porażenna, niewydolność serca, opipramol, palpitacja, parestezja, pokrzywka, polineuropatia, reakcja alergiczna skórna, stan lękowy, suchość jamy ustnej, tachykardia, uszkodzenie wątroby, zaburzenie akomodacji, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie erekcji, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie motoryczne, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie wytrysku, zaparcie, zapaść sercowo-naczyniowa, zatrzymanie moczu, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Atossa 8 mg
Przedawkowanie ondansetronu, substancji czynnej Atossa, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji. U dorosłych objawy przedawkowania obejmują zaburzenia widzenia (nieostre, podwójne widzenie), ciężkie zaparcia, niedociśnienie tętnicze oraz epizody naczynio-ruchowe zależne od nerwu błędnego, w tym przemijający blok przedsionkowo-komorowy II stopnia. Szczególnie istotne jest wydłużenie odstępu QT w EKG, zależne od dawki, które może prowadzić do groźnych arytmii komorowych. U dzieci w wieku 12 miesięcy do 2 lat, po doustnym przedawkowaniu przekraczającym około 4 mg/kg masy ciała, obserwowano objawy zespołu serotoninowego, takie jak hipertermia, pobudzenie, zaburzenia świadomości, wzmożone odruchy, drżenia i sztywność mięśniowa.
aktywność serotoninergiczna, arytmia komorowa, blok przedsionkowo-komorowy, centrum toksykologiczne, działanie niepożądane, EKG, epizod naczynio-ruchowy, hipertermia, ipekakuana, konsultacja toksykologiczna, mioklonia, niedociśnienie tętnicze, niedrożność jelit, ondansetron, parametr hemodynamiczny, przedawkowanie ondansetronu, repolaryzacja komór serca, sztywność mięśniowa, układ przewodzący serca, właściwość przeciwwymiotna, wydłużenie odstępu QT, wzmożenie odruchów, zaburzenie perfuzji narządowej, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie widzenia, zaparcie, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Prokit 50 mg
Chlorowodorek itoprydu w dawce 50 mg (Prokit) może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, sklasyfikowane zgodnie z terminologią MedDRA. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (≥1/1 000 do <1/100) oraz trombocytopenia o nieznanej częstości, wymagające monitorowania morfologii krwi i przerwania terapii w przypadku nieprawidłowości. Reakcje anafilaktyczne i rzekomoanafilaktyczne, choć rzadkie, stanowią poważne zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Wpływ na gospodarkę hormonalną manifestuje się hiperprolaktynemią (≥1/1 000 do <1/100) oraz ginekomastią (częstość nieznana), co jest wskazaniem do zakończenia leczenia. Ponadto obserwuje się zaburzenia psychiczne (drażliwość), neurologiczne (ból głowy, zaburzenia snu, zawroty głowy, drżenie) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, zaparcia, ból brzucha, nadmierne wydzielanie śliny, nudności). Wątroba i drogi żółciowe mogą być dotknięte żółtaczką i podwyższonymi parametrami biochemicznymi (AspAT, AlAT, GGTP, fosfataza alkaliczna, bilirubina) o nieznanej częstości.
AlAT, AspAT, azot mocznikowy, biegunka, bilirubina, ból brzucha, ból głowy, ból pleców, ból w klatce piersiowej, chlorowodorek itoprydu, drażliwość, drżenie, działanie niepożądane, fosfataza alkaliczna, GGTP, ginekomastia, hiperprolaktynemia, kreatynina, leukopenia, mlekotok, morfologia krwi, nadmierne wydzielanie śliny, nudność, parametr wątrobowy, Prokit, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, świąd, terminologia MedDRA, trombocytopenia, wysypka, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie snu, zaparcie, zawrót głowy, zmęczenie, żółtaczka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vellofent 800 mcg
Vellofent, zawierający fentanyl w dawkach od 67 do 800 µg, jest silnym opioidowym lekiem przeciwbólowym działającym poprzez agonizm receptorów µ-opioidowych. Jego podstawowe efekty terapeutyczne to zniesienie bólu oraz działanie uspokajające, przy czym skuteczność przeciwbólowa koreluje ze stężeniem fentanylu w osoczu. Wśród działań niepożądanych obserwuje się depresję oddechową (zależną od dawki i zmniejszoną u pacjentów z tolerancją), bradykardię, hipotermię, zaparcia, miozę, a także uzależnienie fizyczne i euforię. Fentanyl wpływa również na układ moczowy (zwiększenie napięcia mięśni gładkich, co może powodować zarówno częstomocz, jak i trudności w mikcji) oraz przewód pokarmowy (wydłużenie pasażu jelitowego i zaparcia). Ponadto, lek modyfikuje funkcjonowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza i podwzgórze-przysadka-gonady, powodując wzrost prolaktyny oraz obniżenie kortyzolu i testosteronu w osoczu.
agonista receptora opioidowego, ból przebijający, bradykardia, cytrynian, depresja oddechowa, działanie uspokajające, euforia, fentanyl, hipotermia, intensywność bólu, kortyzol, mięśnie gładkie, mikcja, oś podwzgórze-przysadka-gonady, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, placebo, pochodna fenylopiperydyny, prolaktyna, receptor opioidowy μ, skurcz propulsywny, testosteron, uzależnienie fizyczne, zaparcie, zniesienie bólu, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Węgiel leczniczy (Norit) 200 mg
Węgiel leczniczy (Norit) w kapsułkach twardych zawierających 200 mg węgla aktywnego (Carbo activatus) może wywoływać działania niepożądane, głównie ze strony przewodu pokarmowego. Do najczęstszych należą zaparcia, które występują rzadko, oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe i wymioty, które pojawiają się niezbyt często, zwłaszcza u dzieci. W celu zapobiegania zaparciom rekomenduje się jednoczesne stosowanie leków pobudzających perystaltykę jelit. Charakterystycznym, bardzo częstym efektem jest czarne zabarwienie stolca, które jest zjawiskiem fizjologicznym i nie stanowi zagrożenia dla zdrowia pacjenta.
aspiracja do płuc, ból brzucha, carbo activatus, czarny stolec, dyskomfort brzuszny, działania niepożądane produktów leczniczych, farmakoterapia, kapsułka twarda, personel medyczny, perystaltyka jelit, podmiot odpowiedzialny, rejestracja produktów leczniczych, stosunek korzyści do ryzyka, treść pokarmowa, węgiel aktywny, węgiel leczniczy, wymioty, wzdęcie, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia wydalania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Citronil 10 mg
Stosowanie cytalopramu, zwłaszcza w dawce 10 mg (Citronil), wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o charakterze głównie łagodnym i przemijającym, pojawiających się najczęściej w pierwszych tygodniach terapii. Do najczęstszych objawów należą nasilone pocenie się oraz suchość w jamie ustnej (występujące u ≥1/10 pacjentów), które mogą wpływać na komfort życia i prowadzić do problemów stomatologicznych. Często (≥1/100, <1/10) obserwuje się zaburzenia snu (bezsenność, senność), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia) oraz zmęczenie, co wymaga monitorowania podczas długotrwałej terapii. Rzadziej występują zaburzenia seksualne (≥1/1000, ≤1/100), a bardzo rzadko (≤1/10000) mogą pojawić się poważne powikłania, takie jak zespół serotoninowy czy krwawienia z przewodu pokarmowego, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji.
anorgazmia, badanie z podwójnie ślepą próbą, bezsenność, biegunka, Citronil, cytalopram, dysfagia, EKG, impotencja, koszmary senne, krwawienie z przewodu pokarmowego, laktoza jednowodna, nadmierna potliwość, nietolerancja laktozy, nudności, senność patologiczna, suchość jamy ustnej, wybroczyny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia seksualne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zdolność prowadzenia pojazdów, zespół serotoninowy, zmęczenie przewlekłe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Noctis Noc 12,5 mg
Lek Noctis Noc zawiera doksylaminę wodorobursztynian w dawce 12,5 mg i charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, które najczęściej mają łagodny i przemijający charakter, szczególnie nasilając się na początku terapii. Do najczęstszych działań niepożądanych należą senność (bardzo często), suchość w jamie ustnej, zaparcia, niewyraźne widzenie, zatrzymanie moczu, nasilenie wydzielania oskrzelowego oraz zawroty głowy (często). Rzadziej obserwuje się poważniejsze reakcje, takie jak niedokrwistość hemolityczna, agranulocytoza, paradoksalne pobudzenie, drgawki czy niedociśnienie ortostatyczne. Działania niepożądane zostały sklasyfikowane według układów narządowych i częstości występowania, co ułatwia ich monitorowanie i ocenę ryzyka u pacjentów, zwłaszcza u osób powyżej 65 roku życia, u których ryzyko jest zwiększone ze względu na współistniejące schorzenia i politerapię.
agranulocytoza, alergiczne zapalenie skóry, bezsenność, biegunka, ból głowy, doksylaminy wodorobursztynian, drgawki, drżenie, duszność, działanie przeciwcholinergiczne, kołatanie serca, koszmary senne, leukopenia, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudność, paradoksalne pobudzenie, parestezja, podwójne widzenie, refluks dwunastniczo-żołądkowy, senność, śluz oskrzelowy, suchość jamy ustnej, szum w uszach, wydłużenie odstępu QT, wydzielina oskrzelowa, wymioty, wysypka, zaburzenie koordynacji, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie psychoruchowe, zaburzenie rytmu serca, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon substancji czynnych
Wortioksetyna – Działania niepożądane
Wortioksetyna, substancja czynna preparatu Banavin, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa, z najczęstszym działaniem niepożądanym w postaci nudności występujących bardzo często (≥1/10), zwłaszcza w pierwszych dwóch tygodniach terapii. Nudności te są zazwyczaj łagodne lub umiarkowane i częstsze u kobiet oraz pacjentów w wieku ≥65 lat, u których przy dawkach ≥10 mg/dobę obserwuje się także zwiększoną częstość zaparć (15% vs 4% u osób <65 lat) oraz wyższą rezygnację z leczenia. Stosowanie dawki 20 mg/dobę wiąże się z nasileniem zaburzeń seksualnych (TESD), ocenianych skalą ASEX, a także z ryzykiem wystąpienia zespołu odstawienia, objawiającego się m.in. zawrotami głowy, bólami głowy, parestezjami, bezsennością, nudnościami, lękiem i drażliwością, które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszego tygodnia po przerwaniu terapii. U dzieci i młodzieży (7-17 lat) profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, z częstszym występowaniem bólu brzucha oraz zwiększonym ryzykiem myśli samobójczych, szczególnie u nastolatków.
bezsenność, ból brzucha, ból głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, drżenie, duże zaburzenie depresyjne, dysestezja, działania niepożądane układu pokarmowego, lęk, lek przeciwdepresyjny, myśli samobójcze, nudności, pacjent geriatryczny, parestezje, selektywne inhibitory wychwytu serotoniny, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wortioksetyna, zaburzenia czucia, zaburzenia seksualne, zaburzenia snu, zaburzenie seksualne, zaparcie, zawroty głowy, zespół odstawienny, złamania kości - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Red Senes Tea –
Preparat Red Senes Tea zawiera 800 mg liścia senesu (Sennae foliolum) na saszetkę, co odpowiada 17-23 mg glikozydów hydroksyantracenowych w przeliczeniu na sennozyd B. Zalecane dawkowanie dla dorosłych i młodzieży powyżej 12 roku życia to jedna saszetka raz dziennie, 2-3 razy w tygodniu, przy czym stosowanie dłuższe niż 1-2 tygodnie wymaga nadzoru lekarskiego. Preparatu nie należy stosować u dzieci poniżej 12 lat. Napar przygotowuje się przez zalanie saszetki wrzącą wodą, pozostawienie pod przykryciem na 10 minut i wypicie przed snem, co pozwala na uzyskanie efektu przeczyszczającego po 8-12 godzinach. Kluczowe jest stosowanie najniższej skutecznej dawki, aby uniknąć działań niepożądanych, takich jak biegunka.
biegunka, droga doustna, działanie niepożądane, działanie przeczyszczające, efekt terapeutyczny, ekstrakcja substancji czynnych, glikozydy hydroksyantracenowe, indywidualizacja terapii, lek przeczyszczający, liść senesu, minimalna skuteczna dawka, przeciwwskazanie, Red Senes Tea, sennozyd B, skuteczność terapeutyczna, substancja czynna, wywiad medyczny, zaparcie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cezera 5 mg
Lewocetyryzyna w dawce 5 mg, stosowana w leku Cezera, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi na 935 pacjentach (wiek 12-71 lat). Działania niepożądane wystąpiły u 15,1% pacjentów, głównie o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, z najczęstszymi objawami sedacji (senność 5,2%, zmęczenie 2,5%), suchością w jamie ustnej (2,6%) oraz bólami głowy (2,6%). Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 1,0%, co wskazuje na dobrą tolerancję leku. W populacji pediatrycznej (6 miesięcy do 12 lat) obserwowano głównie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka 1,9%, zaparcia 1,3%) oraz senność (do 2,9%), jednak brak jest wystarczających danych do rekomendacji stosowania u dzieci poniżej 2 lat.
agresja, anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, depresja, drgawki, drżenie, duszność, działania niepożądane, działanie sedatywne, kołatanie serca, koszmary senne, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, lewocetyryzyna, myśli samobójcze, nieprawidłowe testy wątrobowe, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omamy, omdlenie, parestezja, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wymioty, wyprysk polekowy, wysypka, zaburzenia smaku, zaburzenia snu, zaburzenia widzenia, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty błędnikowe, zawroty głowy, zmęczenie, zwiększone łaknienie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Uralex 5 mg
Oksybutyniny chlorowodorek w dawce 5 mg, zawarty w preparacie Uralex, wykazuje typowe dla leków o działaniu antycholinergicznym działania niepożądane, z suchością w jamie ustnej jako najczęstszym objawem (≥ 1/10). Inne często występujące działania obejmują zawroty głowy, ból głowy, senność, kołatanie serca oraz zaparcia. Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, takie jak jaskra z zamkniętym kątem przesączania, zatrzymanie moczu, zaburzenia rytmu serca, czy pseudoniedrożność jelit, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku lub z istniejącymi schorzeniami. Działania niepożądane psychiczne, takie jak dezorientacja, omamy, lęk i zaburzenia poznawcze, wymagają szczególnej uwagi, zwłaszcza u osób starszych. Preparat zawiera również laktozę jednowodną (106,5 mg/tabletkę), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, depresja, dysfagia, jadłowstręt, jaskra z zamkniętym kątem, kołatanie serca, nadciśnienie wewnątrzgałkowe, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, oksybutyniny chlorowodorek, pokrzywka, przerost gruczołu krokowego, refluks żołądkowo-przełykowy, sucha skóra, suchość jamy ustnej, tachykardia, udar cieplny, właściwości antycholinergiczne, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia erekcji, zaburzenia poznawcze, zaburzenia rytmu serca, zakażenie dróg moczowych, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół suchego oka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zulbex 20 mg
Rabeprazol sodowy (Zulbex) charakteryzuje się stosunkowo dobrym profilem bezpieczeństwa, z większością działań niepożądanych o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu i przemijającym charakterze. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) to ból głowy, biegunka, ból brzucha, astenia, wzdęcia, wysypka oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej. Rzadziej występują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne, reakcje skórne, a także zaburzenia hematologiczne i wątroby, które wymagają monitorowania. Bardzo rzadkie, ale poważne reakcje obejmują zespół Stevensa-Johnsona, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz reakcje anafilaktyczne. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem hipomagnezemii, hiponatremii, zwiększonym ryzykiem złamań kości, polipowatością żołądka oraz zaburzeniami wchłaniania witaminy B12 i wapnia.
astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, Clostridium difficile, dyspepsja, enzym wątrobowy, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, neutropenia, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, ostra niewydolność nerek, parestezja, pokrzywka, polip dna żołądka, rabeprazol sodowy, reakcja anafilaktyczna, reakcje alergiczne, reakcje skórne, rumień, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość jamy ustnej, trombocytopenia, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Calsiosol 95,5 mg/ml
Przedawkowanie preparatu Calsiosol (95,5 mg/ml, zawierającego 0,22 mmol/ml jonów wapnia) może prowadzić do hiperkalcemii o różnym nasileniu, z objawami obejmującymi układ pokarmowy (utrata apetytu, nudności, wymioty, zaparcia, bóle brzucha), moczowy (wielomocz, polidypsja, zwapnienia nerek), mięśniowo-szkieletowy (osłabienie mięśni, bóle kości), nerwowy (senność, splątanie) oraz sercowo-naczyniowy (nadciśnienie, zaburzenia rytmu, zatrzymanie akcji serca). Szybkie dożylne podanie nawet terapeutycznych dawek może wywołać przejściowe objawy, takie jak kredowy smak w ustach, uderzenia gorąca i niedociśnienie tętnicze. W stanach terminalnych możliwa jest śpiączka i głębokie zaburzenia świadomości, co stanowi zagrożenie życia.
anoreksja, arytmia, ból brzucha, ból kostny, Calsiosol, chlorek sodu, dializa otrzewnowa, diuretyk tiazydowy, diureza, dysgusja, elektrokardiografia, elektrolity, funkcja nerek, furosemid, hemodializa, hiperkalcemia, jon wapnia, kalcemia, kalcytonina, nadciśnienie tętnicze, nawodnienie, nefrokalcynoza, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, odwodnienie, osłabienie mięśniowe, podaż wapnia, polidypsja, poliuria, senność, śpiączka, splątanie, terapia diuretyczna, uderzenie gorąca, wstrzyknięcie dożylne, zaparcie, zatrzymanie krążenia - Leksykon substancji czynnych
Dihydrokodeina – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dihydrokodeina, stosowana w preparacie DHC Continus, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko depresji ośrodka oddechowego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu oddechowego takimi jak POChP, astma oskrzelowa, serce płucne czy bezdech senny. Konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu klinicznego tych pacjentów. Ponadto, dihydrokodeina wykazuje liczne interakcje lekowe, w tym przeciwwskazanie do stosowania z inhibitorami MAO oraz lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy, co może prowadzić do nasilenia depresji oddechowej i sedacji. Lek ten niesie ryzyko rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i zespołu odstawienia, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z historią uzależnień.
astma oskrzelowa, bezdech senny, bronchokonstrikcja, depresja ośrodka oddechowego, DHC Continus, dihydrokodeina, inhibitor monoaminooksydazy, kolka żółciowa, lek hamujący czynność OUN, MAOI, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, niedrożność przewodu pokarmowego, nietolerancja galaktozy, niewydolność krążeniowo-oddechowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, opioidowy lek przeciwbólowy, POChP, przerost gruczołu krokowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, serce płucne, tolerancja farmakologiczna, uraz głowy, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zaburzenie czynności dróg żółciowych, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie świadomości, zapalenie trzustki, zaparcie, zatrzymanie moczu, zespół odstawienia, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwiększone ciśnienie śródczaszkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trelema 200 mg
Lakozamid, stosowany w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) takie jak zawroty głowy (≥10%), bóle głowy, nudności i podwójne widzenie. W badaniach klinicznych u 1308 pacjentów z napadami częściowymi 61,9% leczonych lakozamidem zgłaszało co najmniej jedno działanie niepożądane, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Nasilenie objawów było zwykle łagodne do umiarkowanego, z zależnością od dawki i możliwością złagodzenia po jej redukcji. Lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego, omdleń i bradykardii. W badaniach klinicznych częstość bloku I stopnia wynosiła do 0,7% przy dawce 200 mg, a po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano również przypadki bloków II i III stopnia oraz arytmii. Działania niepożądane psychiczne obejmują depresję, stan splątania, bezsenność, a także rzadziej agresję, zaburzenia psychotyczne i myśli samobójcze. Wśród działań ze strony przewodu pokarmowego najczęściej występują nudności, wymioty, zaparcia i biegunka. Reakcje skórne, w tym ciężkie jak zespół Stevensa-Johnsona i DRESS, wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, depresja, drżenie, dyskineza, dyzartria, gorączka, hipestezja, lakozamid, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, napad miokloniczny, nieprawidłowy wynik badania wątroby, niestrawność, nietypowe zachowanie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, osłabienie apetytu, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, senność, stan splątania, suchość w ustach, świąd, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, upadek, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wydłużenie odstępu PR, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie koordynacji, zaburzenie pamięci, zaburzenie poznawcze, zaburzenie równowagi, zaburzenie uwagi, zapalenie gardła, zapalenie nosogardła, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Senes Apteo Med 28 mg sennozydów/sasz.
Senes Apteo Med to preparat przeczyszczający zawierający 825 mg liścia senesu (Sennae foliolum) oraz 275 mg owocu senesu (Sennae fructus angustifoliae) w każdej saszetce. Jego działanie opiera się na obecności sennozydów, pochodnych 1,8 dihydroksyantracenu, które nie ulegają absorpcji w górnym odcinku przewodu pokarmowego dzięki wiązaniu β-glukozydowemu. Dopiero w jelicie grubym sennozydy są metabolizowane przez bakterie jelitowe do aktywnego metabolitu – reinoantronu, który wywołuje efekt przeczyszczający. Preparat nie posiada klasyfikacji ATC.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – RABADA 5 mg + 2,5 mg
Lek RABADA, zawierający ramipryl i bisoprolol fumaran, wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z charakterystyką obu substancji czynnych. Bisoprolol najczęściej powoduje bóle i zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie, zimne kończyny oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia), a także ogólne osłabienie i zmęczenie. Ramipryl natomiast charakteryzuje się ryzykiem uporczywego suchego kaszlu, niedociśnienia oraz poważnych działań niepożądanych, takich jak obrzęk naczynioruchowy, hiperkaliemia (częstość występowania: często), zaburzenia czynności nerek i wątroby, zapalenie trzustki, ciężkie reakcje skórne oraz zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, małopłytkowość, pancytopenia). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10000), co umożliwia precyzyjną ocenę ryzyka podczas terapii.
agranulocytoza, biegunka, bisoprolol, ból brzucha, ból głowy, depresja, eozynofilia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt, kaszel polekowy, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedobór G-6PDH, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, ramipryl, splątanie, wymioty, zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, zaburzenie czynności nerek, zapalenie trzustki, zaparcie, zawroty głowy, zespół Raynauda - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ranlosin Duo 6 mg + 0,4 mg
Ranlosin Duo to lek w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, zawierający 6 mg solifenacyny bursztynianu (4,5 mg solifenacyny) oraz 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku (0,37 mg tamsulosyny). Profil bezpieczeństwa leku obejmuje działania niepożądane charakterystyczne dla obu substancji czynnych, głównie związane z działaniem antycholinergicznym. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to suchość w jamie ustnej (9,5%), zaparcia (3,2%), niestrawność (2,4%), zawroty głowy (1,4%), niewyraźne widzenie (1,2%), zmęczenie (1,2%) oraz zaburzenia ejakulacji, w tym wytrysk wsteczny (1,5%). Działania te klasyfikowane są jako często występujące (≥1/100 do <1/10). Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest ostre zatrzymanie moczu, które wystąpiło u 0,3% pacjentów i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
ból brzucha, bursztynian solifenacyny, cewnikowanie pęcherza moczowego, chlorowodorek tamsulosyny, dysfagia, dyskomfort nadbrzusza, działanie antycholinergiczne, metoda podwójnie ślepej próby, niestrawność, niewyraźne widzenie, ostre zatrzymanie moczu, suchość jamy ustnej, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, wytrysk wsteczny, zaburzenia ejakulacji, zaparcie, zawroty głowy, zawroty układowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – AuroDulox 60 mg
Duloksetyna, dostępna w kapsułkach dojelitowych o dawkach 30 mg i 60 mg, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są nudności (≥1/10), ból głowy, suchość w jamie ustnej, senność oraz zawroty głowy, które zwykle mają łagodne lub umiarkowane nasilenie i często ustępują w trakcie kontynuacji terapii. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest według standardowych kategorii: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Wśród rzadkich, ale poważnych działań wymienia się reakcje anafilaktyczne, zespół serotoninowy oraz zaburzenia funkcji wątroby, a bardzo rzadko obserwuje się ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevens-Johnsona.
badanie kliniczne, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, duloksetyna, działanie niepożądane, kapsułka dojelitowa twarda, lek psychotropowy, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadmierna potliwość, nudności, objawy odstawienne, palpitacje, poty nocne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość jamy ustnej, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie funkcji seksualnej, zaburzenie łaknienia, zaburzenie wątroby, zaburzenie widzenia, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Metylu parahydroksybenzoesan – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Metylu parahydroksybenzoesan (E218) jest konserwantem stosowanym w preparacie Barium sulfuricum Medana w dawce 0,75 mg/ml zawiesiny, który może indukować reakcje alergiczne, w tym reakcje typu późnego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z astmą, mukowiscydozą, historią nadwrażliwości na środki cieniujące oraz u osób z wcześniejszą alergią, a także u dzieci, osób starszych, odwodnionych, wyniszczonych, z zaburzeniami przełykania oraz z chorobami serca i nadciśnieniem tętniczym. Preparat zawiera również propylu parahydroksybenzoesan (E216) w ilości 0,25 mg/ml, co w połączeniu z E218 zwiększa ryzyko reakcji alergicznych. Dodatkowo, obecność sorbitolu (33 mg/ml), sodu (0,81 mg/ml) i etanolu (0,04 mg/ml) wymaga uwagi ze względu na potencjalne działania niepożądane i interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza u pacjentów z nietolerancją fruktozy, na diecie niskosodowej lub przy jednoczesnym stosowaniu innych leków doustnych.
adrenalina, astma, biodostępność, diagnostyka radiologiczna, działanie przeczyszczające, kortykosteroid, leczenie przeciwalergiczne, lek przeciwhistaminowy, metylu parahydroksybenzoesan, mukowiscydoza, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, nietolerancja fruktozy, odwodnienie, perystaltyka jelit, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reakcja typu późnego, sorbitol, środek cieniujący, wywiad alergiczny, zaburzenie przełykania, zaparcie - Leksykon substancji czynnych
Parykalcytol – Działania niepożądane
Parykalcytol, dostępny w stężeniach 2 µg/ml i 5 µg/ml w postaci roztworu do wstrzykiwań (Paricalcitol Fresenius), wykazuje profil działań niepożądanych potwierdzony w badaniach klinicznych faz II-IV na około 600 pacjentach, z częstością występowania działań niepożądanych u około 6% leczonych. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest hiperkalcemia (4,7%), będąca efektem farmakodynamicznym supresji parathormonu (PTH), co wymaga regularnego monitorowania stężenia wapnia w surowicy i dostosowania dawki. Często obserwuje się również niedoczynność przytarczyc, hiperfosfatemię oraz objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zaburzenia smaku) i skóry (świąd). Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak zatrzymanie akcji serca, zaburzenia rytmu serca, udar mózgu, śpiączka, a także reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk krtani, które mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia.
aminotransferaza asparaginianowa, astma, biegunka, ból głowy, duszność, dysfagia, farmakonadzór, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokalcemia, hirsutyzm, jadłowstręt, jaskra, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok z odbytnicy, leukopenia, łysienie, majaczenie, nadciśnienie tętnicze, nadczynność przytarczyc, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność przytarczyc, niedokrwistość, niestrawność, nudność, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parathormon, parestezja, parykalcytol, pęcherzowe zapalenie skóry, pokrzywka, powiększenie węzłów chłonnych, przemijający napad niedokrwienny, rak piersi, sepsa, tężyczka, trzepotanie przedsionków, udar mózgowy, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenie smaku, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zaparcie, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – ApoRopin 8 mg
ApoRopin, zawierający ropinirol w postaci chlorowodorku w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu, jest stosowany w terapii choroby Parkinsona zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z lewodopą, w dawkach do 24 mg/dobę. Do najczęstszych działań niepożądanych należą senność (bardzo często), nudności (bardzo często), omamy (często), omdlenia i dyskinezy (często), zawroty głowy oraz epizody nagłego zasypiania (często). W terapii skojarzonej senność i nudności występują częściej przy formie o natychmiastowym uwalnianiu niż przy formie o przedłużonym uwalnianiu. Niedociśnienie ortostatyczne i niedociśnienie obserwuje się często w monoterapii, a rzadziej w terapii skojarzonej. Ponadto, mogą pojawić się obrzęki obwodowe, reakcje nadwrażliwości (częstość nieznana), zaburzenia kontroli impulsów (np. patologiczny hazard, hiperseksualność), a także zespół odstawienia agonisty dopaminy objawiający się apatią, niepokojem i depresją.
agonista dopaminy, agresja, apatia, ból brzucha, choroba Parkinsona, depresja, dysfagia, dyskineza, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, epizod nagłego zasypiania, hazard patologiczny, hiperseksualność, lewodopa, majaczenie, mania, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk nóg, obrzęk obwodowy, omdlenie, paranoja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, reakcja wątrobowa, ropinirol, senność, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, urojenie, wymioty, zaburzenie kontroli impulsów, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienia agonisty dopaminy, zespół rozregulowania dopaminy, zgaga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azacitidine Pharmascience 25 mg/ml
Azacytydyna jest stosowana w leczeniu zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML). Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od grupy pacjentów: u dorosłych z MDS, CMML i AML (20-30% blastów) najczęstsze ciężkie działania niepożądane to neutropenia z gorączką (8,0%), niedokrwistość (2,3%), posocznica neutropeniczna (0,8%) i zapalenie płuc (2,5%). U pacjentów ≥65 lat z AML i >30% blastów dominują gorączka neutropeniczna (25,0%), zapalenie płuc (20,3%) oraz gorączka (10,6%). Działania hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia, leukopenia) występują bardzo często (71,4%) i są zwykle stopnia 3-4. Zakażenia, w tym posocznica i zapalenie płuc, stanowią poważne powikłania, mogące prowadzić do zgonu.
azacytydyna, biegunka, duszność, działanie mielosupresyjne, gorączka neutropeniczna, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, leukopenia, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi z rozmazem, neutropenia, niedokrwistość, nudności i wymioty, odczyn w miejscu podania, ostra białaczka szpikowa, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, reakcja hematologiczna, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zaparcie, zawroty głowy, zdarzenie żołądkowo-jelitowe, zespół mielodysplastyczny