schizofrenia
Schizofrenia to poważne, przewlekłe zaburzenie psychiczne charakteryzujące się zakłóceniami w postrzeganiu rzeczywistości, myśleniu i zachowaniu. Choroba dotyka około 1% populacji na całym świecie, a jej pierwsze objawy najczęściej pojawiają się między 16 a 30 rokiem życia.
Główne objawy schizofrenii dzieli się na pozytywne (wytwórcze) – halucynacje, urojenia, dezorganizacja mowy i zachowania; oraz negatywne – spłycenie afektu, abulia, anhedonia, alogia, asocjalność. Wyróżnia się również objawy poznawcze, obejmujące zaburzenia pamięci roboczej, uwagi i funkcji wykonawczych, które znacząco wpływają na funkcjonowanie społeczne i zawodowe pacjentów.
Etiologia schizofrenii ma charakter wieloczynnikowy i obejmuje predyspozycje genetyczne, zaburzenia neurorozwojowe, zmiany neurochemiczne (głównie w układzie dopaminergicznym i glutaminergicznym), a także wpływ czynników środowiskowych, takich jak stres, urazy okołoporodowe czy używanie substancji psychoaktywnych.
Leczenie schizofrenii opiera się na farmakoterapii z wykorzystaniem leków przeciwpsychotycznych (klasycznych i atypowych), interwencjach psychospołecznych oraz terapii poznawczo-behawioralnej. Wczesne rozpoznanie i wdrożenie kompleksowego leczenia znacząco poprawia rokowanie i jakość życia pacjentów, zmniejszając ryzyko nawrotów i hospitalizacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketipinor 100 mg
Ketipinor (kwetiapina w postaci fumaranu) jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy psycholeptyków, wykazującym działanie antagonistyczne głównie na receptory serotoninergiczne 5HT2 oraz dopaminergiczne D1 i D2, co tłumaczy jego skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku działań pozapiramidowych. Kwetiapina i jej aktywny metabolit norkwetiapina wykazują również powinowactwo do receptorów histaminergicznych, α1- i α2-adrenergicznych oraz muskarynowych (szczególnie norkwetiapina), co może odpowiadać za działania antycholinergiczne i inne efekty farmakologiczne. Norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może przyczyniać się do efektów przeciwdepresyjnych. W badaniach klinicznych dawki kwetiapiny od 75 do 800 mg/dobę wykazały skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej, z profilem bezpieczeństwa charakteryzującym się niską częstością objawów pozapiramidowych (7,8% vs. 8,0% placebo w schizofrenii; 11,2% vs. 11,4% placebo w manii). Kwetiapina jest skuteczna zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem sodu, a jej stosowanie w dawkach do 800 mg/dobę jest dobrze tolerowane.
atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada depolaryzacyjna, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa, diazepiny, duża depresja, dystonia, działanie agonistyczne, działanie antycholinergiczne, działanie kataleptyczne, działanie niepożądane pozapiramidowe, działanie przeciwpsychotyczne, emisyjna tomografia pozytronowa, epizod depresyjny, epizod maniakalny, fumaran kwetiapiny, lek antycholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek psycholeptyczny, lek stabilizujący nastrój, nadwrażliwość receptorów dopaminowych, norkwetiapina, objaw pozapiramidowy, ostra mania, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, szlak mezolimbiczny, tkanka mózgowa, transporter norepinefryny, typowy lek przeciwpsychotyczny, układ limbiczny, układ nigrostriatalny, walproinian sodu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olanzapine Aurovitas 5 mg
Olanzapina, lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepin (kod ATC: N05AH03), wykazuje szerokie spektrum działania obejmujące właściwości przeciwpsychotyczne, przeciwmaniakalne oraz stabilizujące nastrój. Mechanizm działania opiera się na antagonistycznym powinowactwie do licznych receptorów: serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), adrenergicznych α1 oraz histaminowych H1. Olanzapina wykazuje większe powinowactwo do receptorów 5HT2 niż D2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną z relatywnie niskim ryzykiem działań niepożądanych motorycznych. Badania PET i SPECT potwierdzają selektywne wysycenie receptorów serotoninowych i umiarkowane blokowanie receptorów dopaminowych D2 w prążkowiu, co koreluje z kliniczną skutecznością i profilem bezpieczeństwa leku.
choroba afektywna dwubiegunowa, dawkowanie olanzapiny, działanie anksjolityczne, działanie niepożądane, działanie przeciwpsychotyczne, epizod mieszany, katalepsja, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, monoterapia litem, nawrót choroby dwubiegunowej, niedociśnienie ortostatyczne, objaw depresyjny, objaw maniakalny, objawy pozytywne i negatywne, olanzapina, powinowactwo receptorowe, pozytronowa tomografia emisyjna, przyrost masy ciała, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny muskarynowy, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, remisja objawów, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, suchość w ustach, terapia skojarzona, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, walproinian sodu, zaburzenie psychiczne, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Risperidone Grindeks 6 mg
Risperidone Grindeks jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 0,5 mg, 1 mg, 2 mg, 3 mg, 4 mg i 6 mg, a dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz funkcji nerek i wątroby. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zaleca się rozpoczęcie terapii od 2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 4 mg już drugiego dnia, a optymalna dawka terapeutyczna wynosi zwykle 4-6 mg/dobę, nie przekraczając 10 mg/dobę ze względu na ryzyko objawów pozapiramidowych. U pacjentów w podeszłym wieku dawka początkowa to 0,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 1-2 mg dwa razy na dobę. W leczeniu epizodów maniakalnych dawka początkowa u dorosłych wynosi 2 mg/dobę, z możliwością zwiększania o 1 mg/dobę do maksymalnie 6 mg/dobę. W przypadku uporczywej agresji w otępieniu Alzheimera zalecana dawka początkowa to 0,25 mg dwa razy na dobę (preferowany roztwór doustny), z możliwością zwiększania do 0,5-1 mg dwa razy na dobę, a leczenie nie powinno przekraczać 6 tygodni. Dzieci i młodzież z zaburzeniami zachowania otrzymują dawki zależne od masy ciała: ≥50 kg – początkowo 0,5 mg/dobę, <50 kg – 0,25 mg/dobę (roztwór doustny), z odpowiednim stopniowym zwiększaniem dawek.
akatyzja, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, frakcja przeciwpsychotyczna, lek przeciwparkinsonowski, lek przeciwpsychotyczny, objawy odstawienne, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, otępienie w chorobie Alzheimera, ruchy mimowolne, rysperydon, schizofrenia, uporczywa agresja, zaburzenia afektywne dwubiegunowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia zachowania - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Kwetaplex 150 mg
Kwetaplex (fumaran kwetiapiny) jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu schizofrenii oraz choroby afektywnej dwubiegunowej, obejmującym zarówno fazy ostre, jak i terapię podtrzymującą. W schizofrenii lek łagodzi objawy pozytywne (urojenia, omamy) i negatywne (spłycenie afektu, anhedonia). W chorobie afektywnej dwubiegunowej Kwetaplex jest wskazany w leczeniu epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, ciężkich epizodów depresyjnych oraz w profilaktyce nawrotów obu tych faz. Dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 100 mg, 150 mg, 200 mg i 300 mg, co pozwala na precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta i fazy choroby.
aktywność psychoruchowa, anhedonia, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężki epizod depresji, epizod depresyjny, epizod maniakalny, fumaran kwetiapiny, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, nietolerancja laktozy, objawy negatywne, objawy pozytywne, obniżona potrzeba snu, obniżony nastrój, profilaktyka nawrotów, przyspieszony tok myślenia, remisja, schizofrenia, spłycenie afektu, urojenia i omamy, utrata zainteresowań, wzmożony nastrój, zaburzenia łaknienia, zaburzenia snu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – ApoTiapina
Kwetiapina, substancja czynna leku ApoTiapina, wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań klinicznych, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Nie zaleca się stosowania u osób poniżej 18 roku życia ze względu na brak danych potwierdzających skuteczność i bezpieczeństwo oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak zwiększone łaknienie, hiperprolaktynemia, wymioty, omdlenia oraz objawy pozapiramidowe. U dorosłych pacjentów obserwuje się ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych, a także możliwość wystąpienia ciężkiej neutropenii (neutrofile <0,5 x 10⁹/l), co wymaga monitorowania morfologii krwi. Kwetiapina może powodować zaburzenia metaboliczne, w tym wzrost masy ciała, hiperglikemię, zmiany profilu lipidowego (wzrost triglicerydów, LDL i cholesterolu całkowitego, spadek HDL), a także objawy pozapiramidowe, akatyzję i niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie leczenia. Zaleca się regularne monitorowanie parametrów metabolicznych, ciśnienia tętniczego oraz stanu neurologicznego pacjentów.
agranulocytoza, akatyzja, ApoTiapina, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba dwubiegunowa, depresja w chorobie dwubiegunowej, dysfagia, dyskinezy późne, działanie antycholinergiczne, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitory MAO, kardiomiopatia, kwetiapina, mania dwubiegunowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, prolaktyna, receptory muskarynowe, remisja, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, SNRI, SSRI, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół DRESS, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Arpixor 5 mg
Arpixor (arypiprazol) jest dostępny w tabletkach o mocy 5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg i 30 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawki do indywidualnych potrzeb pacjenta. W leczeniu schizofrenii u dorosłych zaleca się dawkę początkową 10-15 mg/dobę oraz dawkę podtrzymującą 15 mg/dobę, z maksymalną dawką dobową 30 mg. W epizodach maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I dawka początkowa wynosi 15 mg/dobę, a maksymalna również 30 mg/dobę. W profilaktyce nawrotów epizodów maniakalnych stosuje się kontynuację wcześniej ustalonej dawki, dostosowując ją do stanu klinicznego pacjenta. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna modyfikacja dawki, natomiast w ciężkich zaburzeniach dawkowanie należy ustalać ostrożnie, nie przekraczając 30 mg/dobę. Zaburzenia czynności nerek nie wymagają zmiany dawkowania. U osób w podeszłym wieku (≥65 lat) zaleca się rozważenie niższej dawki początkowej ze względu na zwiększoną wrażliwość, choć bezpieczeństwo i skuteczność w tej grupie nie zostały w pełni określone.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Apra 30 mg
Lek Apra, zawierający arypiprazol, jest wskazany w leczeniu schizofrenii u pacjentów od 15 roku życia oraz w terapii epizodów maniakalnych o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I u dorosłych i młodzieży od 13 lat. W ChAD lek stosuje się także w profilaktyce nawrotów maniakalnych, szczególnie u pacjentów z dominującymi epizodami maniakalnymi i pozytywną odpowiedzią na arypiprazol. Terapia u młodzieży powinna być ograniczona do 12 tygodni, po czym konieczna jest ponowna ocena stanu klinicznego. Apra dostępna jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 30 mg, co umożliwia indywidualne dostosowanie leczenia do potrzeb pacjenta.
alkohol benzylowy, arypiprazol, aspartam, charakterystyka produktu leczniczego, choroba psychiczna, epizod maniakalny, farmakoterapia, fenyloalanina, fenyloketonuria, laktoza jednowodna, lek przeciwpsychotyczny atypowy, nietolerancja laktozy, objawy maniakalne, objawy psychotyczne, profilaktyka nawrotów, schizofrenia, substancje pomocnicze, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sulpiryd Hasco 100 mg
Sulpiryd Hasco dostępny jest w tabletkach o dawkach 50 mg, 100 mg i 200 mg, a dawkowanie powinno być dostosowane do wskazań klinicznych, stanu pacjenta oraz odpowiedzi na leczenie. W terapii schizofrenii dawka początkowa wynosi od 400 mg do 800 mg na dobę, podawana w dwóch dawkach podzielonych (rano i wczesnym wieczorem). Dla objawów pozytywnych zaleca się dawki ≥ 400 mg 2× dziennie, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 1200 mg/dobę, a w przypadkach opornych do 1600 mg/dobę. W przypadku objawów negatywnych dawka początkowa to 400 mg 2× dziennie, z możliwością zmniejszenia do 200 mg 2× dziennie w celu zwiększenia działania pobudzającego. Dla objawów mieszanych stosuje się dawki 400-600 mg 2× dziennie. W leczeniu zaburzeń depresyjnych dawka początkowa wynosi 50-150 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 150-300 mg/dobę. U osób starszych stosuje się standardowe dawki, jednak konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i ewentualna korekta dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny.
apatia, badanie laboratoryjne, brak reaktywności, dawka podtrzymująca, depresja, klirens kreatyniny, lek zobojętniający, małomówność, monitorowanie funkcji wątroby, objawy mieszane, objawy negatywne, objawy pozytywne, omam, przygnębienie, schizofrenia, sukralfat, sulpiryd, urojenie, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia depresyjne, zaburzenia myślenia, zaburzenia snu, zubożenie mowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Fenactil 5 mg/ml
Fenactil (chloropromazyny chlorowodorek) w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniach 5 mg/ml oraz 25 mg/ml jest lekiem przeciwpsychotycznym o szerokim spektrum zastosowań klinicznych. Podstawowe wskazania obejmują schizofrenię, zwłaszcza psychozy paranoidalne, stany maniakalne i hipomanię, a także krótkotrwałe leczenie stanów lękowych i pobudzenia psychoruchowego wymagającego szybkiej interwencji. Lek znajduje zastosowanie również w kontroli objawów somatycznych, takich jak oporna czkawka oraz nudności i wymioty w chorobach terminalnych, szczególnie w opiece paliatywnej. Ponadto Fenactil jest stosowany w ułatwianiu wprowadzania do hipotermii terapeutycznej, zapobiegając dreszczom, oraz w leczeniu schizofrenii dziecięcej i autyzmu w populacji pediatrycznej, z zachowaniem szczególnej ostrożności.
aktywność psychomotoryczna, autyzm, chloropromazyny chlorowodorek, choroba terminalna, czkawka oporna, hipotermia terapeutyczna, hipotonia ortostatyczna, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, mania i hipomania, opieka paliatywna, ostra psychoza, pobudzenie psychoruchowe, psychoza paranoidalna, roztwór do wstrzykiwań, schizofrenia, schizofrenia dziecięca, stan lękowy, urojenie prześladowcze, zaburzenie psychotyczne, zachowanie impulsywne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Posaconazole Teva 40 mg/ml
Posaconazole Teva jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na pozakonazol lub substancje pomocnicze, w tym ciekłą glukozę (2,11 g/5 ml), sód (5,91 mg/5 ml) oraz benzoesan sodu E211 (10 mg/5 ml). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie alkaloidów sporyszu ze względu na ryzyko nasilonej toksyczności. Ponadto, ze względu na silne hamowanie izoenzymów CYP3A4, lek nie powinien być stosowany równocześnie z terfenadyną, astemizolem, cyzaprydem, pimozydem, halofantryną oraz chinidyną, co może prowadzić do wydłużenia odstępu QTc i groźnych arytmii, takich jak torsade de pointes. Również stosowanie statyn metabolizowanych przez CYP3A4 (symwastatyna, lowastatyna, atorwastatyna) jest przeciwwskazane z powodu ryzyka rabdomiolizy i ostrej niewydolności nerek.
alkaloidy sporyszu, astemizol, atorwastatyna, bradykardia, chinidyna, cyzapryd, dysfagia, halofantryna, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor CYP3A4, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kardiomiopatia, leczenie przeciwgrzybicze, lek antyarytmiczny, lek prokinetyczny, lowastatyna, nadwrażliwość, neuroleptyk, odstęp QTc, ostra niewydolność nerek, pimozyd, pozakonazol, rabdomioliza, schizofrenia, sonda żołądkowa, symwastatyna, terapia przeciwgrzybicza, terfenadyna, torsade de pointes, zaburzenia funkcji wątroby, zespół Tourette’a - Leksykon substancji czynnych
Sulpiryd – Właściwości farmakodynamiczne
Sulpiryd, będący pochodną benzamidową i antagonistą receptorów dopaminowych D2, charakteryzuje się unikalnym profilem farmakodynamicznym wśród leków przeciwpsychotycznych (kod ATC: N05AL01). W dawkach terapeutycznych nie wywołuje efektu kataleptycznego, co odróżnia go od klasycznych neuroleptyków. Nie wpływa na metabolizm noradrenaliny, serotoniny, aktywność antycholinesterazy, receptory muskarynowe ani GABA, a także wykazuje słabsze działanie uspokajające, mniejszą blokadę receptorów alfa-adrenergicznych oraz mniej nasilone objawy pozapiramidowe. Sulpiryd wykazuje dwutorowe działanie: w niskich dawkach (kilkanaście dni stosowania) działa przeciwdepresyjnie, poprawiając nastrój, natomiast w dawkach wyższych (300-600 mg/dobę) po 8-12 tygodniach prowadzi do ustąpienia ostrych objawów schizofrenicznych. Ponadto, lek pobudza wydzielanie prolaktyny, co należy uwzględnić przy długotrwałej terapii.
antagonizm receptorowy, blokada receptorów alfa-adrenergicznych, działanie kataleptyczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie uspokajające, GABA, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwymiotny, objawy schizofrenii, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna benzamidowa, prolaktyna, przewód pokarmowy, receptor alfa-adrenergiczny, receptor dopaminowy D2, receptor muskarynowy, schizofrenia, serotonina, zaburzenie depresyjne, zespół pozapiramidowy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olanzapin Krka 20 mg
Olanzapina, należąca do leków przeciwpsychotycznych z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepin (kod ATC: N05AH03), wykazuje szerokie spektrum działania farmakologicznego dzięki wysokiemu powinowactwu (Ki <100 nM) do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), α1-adrenergicznych oraz histaminowych (H1). Jej profil farmakodynamiczny charakteryzuje się większym powinowactwem do receptorów 5HT2 niż D2, co przekłada się na selektywne hamowanie aktywności neuronów dopaminergicznych układu mezolimbicznego (A10) przy minimalnym wpływie na drogi prążkowia (A9), co zmniejsza ryzyko zaburzeń motorycznych typowych dla klasycznych neuroleptyków. Badania PET i SPECT potwierdziły preferencyjne wysycenie receptorów serotoninowych 5HT2A oraz umiarkowany wpływ na receptory D2 u pacjentów ze schizofrenią, co koreluje z klinicznym profilem działania olanzapiny.
bezpieczeństwo długoterminowe, cholesterol całkowity, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, diazepiny, działanie niepożądane, działanie przeciwpsychotyczne, epizod maniakalny, epizod mieszany, lek przeciwpsychotyczny, objawy depresyjne, objawy negatywne, objawy pozytywne, PET, populacja pediatryczna, profilaktyka nawrotów, prolaktyna, przyrost masy ciała, receptor 5HT2A, receptor adrenergiczny, receptor D2, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, schizofrenia, skala Montgomery-Åsberg, SPECT, stabilizator nastroju, trójglicerydy, walproinian, zaburzenie psychiczne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Quetiapine Orion 300 mg
Quetiapine Orion, zawierający kwetiapinę fumaran, jest lekiem przeciwpsychotycznym dostępnym w formie tabletek powlekanych o dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg, zawierających odpowiednio 4,9 mg, 19,7 mg, 39,3 mg i 59 mg laktozy jednowodnej. Lek jest wskazany w leczeniu schizofrenii, gdzie skutecznie redukuje objawy pozytywne i negatywne choroby, oraz w terapii choroby afektywnej dwubiegunowej, obejmującej epizody maniakalne o umiarkowanym i ciężkim nasileniu oraz ciężką depresję. Kwetiapina wykazuje również skuteczność w profilaktyce nawrotów epizodów maniakalnych i depresyjnych u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową, którzy wcześniej dobrze reagowali na leczenie tym lekiem.
choroba afektywna dwubiegunowa, ciężka depresja, epizod maniakalny, kwetiapina fumaran, laktoza jednowodna, leczenie podtrzymujące, lek przeciwpsychotyczny, myśl samobójcza, nietolerancja laktozy, objawy negatywne, objawy pozytywne, objawy wytwórcze, obniżenie nastroju, omam, pobudzenie psychoruchowe, profilaktyka nawrotów, przyspieszony tok myślenia, schizofrenia, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, urojenie, zaburzenie myślenia, zaburzenie postrzegania rzeczywistości, zaburzenie psychiczne, zaburzenie snu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Olanzapine Lekam 20 mg
Olanzapina jest lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepin (kod ATC: N05A H03), charakteryzującym się szerokim spektrum działania na różne układy receptorowe. Wykazuje wysokie powinowactwo (Ki <100 nM) do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), adrenergicznych α1 oraz histaminowych H1. Farmakodynamika olanzapiny cechuje się przewagą antagonizmu wobec receptorów 5HT2 nad D2, co przekłada się na skuteczne działanie przeciwpsychotyczne przy mniejszym ryzyku działań niepożądanych motorycznych. Ponadto, olanzapina wykazuje działanie anksjolityczne, co odróżnia ją od innych leków przeciwpsychotycznych. W badaniach elektrofizjologicznych wykazano selektywne hamowanie neuronów dopaminergicznych układu mezolimbicznego (A10) przy minimalnym wpływie na drogi prążkowia (A9), co tłumaczy jej korzystny profil tolerancji.
cholesterol całkowity, cholesterol LDL, diazepiny, działanie anksjolityczne, epizod mieszany, haloperydol, katalepsja, lek przeciwpsychotyczny, lit, objawy maniakalne, objawy pozytywne i negatywne, olanzapina, profilaktyka nawrotów, prolaktyna, receptor adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, remisja manii, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, triglicerydy, układ mezolimbiczny, walproinian semisodu, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon substancji czynnych
Amisulpryd – Działania niepożądane
Amisulpryd, lek przeciwpsychotyczny II generacji, stosowany w schizofrenii i zaburzeniach psychotycznych, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Najczęstsze działania obejmują hiperprolaktynemię z objawami takimi jak mlekotok, zaburzenia miesiączkowania, ginekomastia i zaburzenia erekcji, a także objawy pozapiramidowe (drżenie, hipertonia, hipokineza, akatyzja, dyskineza), które występują bardzo często, zwłaszcza przy dawkach powyżej 300 mg/dobę. Ostra dystonia (np. torticollis, oculogyric crisis) oraz późna dyskineza pojawiają się odpowiednio często i niezbyt często, przy czym późna dyskineza jest oporna na leczenie przeciwparkinsonowskie. Rzadkie, ale poważne powikłania neurologiczne to złośliwy zespół neuroleptyczny, napady padaczkowe i zespół niespokojnych nóg. W zakresie układu sercowo-naczyniowego amisulpryd może powodować rzadkie, ale groźne zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie QT, torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz nagły zgon, a także częste niedociśnienie tętnicze i niezbyt częste nadciśnienie oraz bradykardię.
agranulocytoza, akatyzja, amenorrhea, bezsenność, częstoskurcz komorowy, dyskineza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertonia, hipertriglicerydemia, hipokineza, hiponatremia, lęk, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwparkinsonowskie, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, oculogyric crisis, osteopenia, osteoporoza, ostra dystonia, padaczka, pobudzenie, pokrzywka, późna dyskineza, prolactinoma, przyrost masy ciała, rabdomioliza, schizofrenia, splątanie, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, torticollis, tremor, trismus, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia orgazmu, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żył głębokich, zaparcia, zatorowość płucna, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie moczu, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia u noworodka, zespół SIADH, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ryspolit 1 mg/ml
Rysperydon, substancja czynna leku Ryspolit, jest antagonistą receptorów serotoninergicznych 5-HT2 i dopaminergicznych D2, z dodatkowym powinowactwem do receptorów alfa-1- i alfa-2-adrenergicznych oraz histaminergicznych H1, bez działania na receptory cholinergiczne. Jego unikatowy profil farmakodynamiczny pozwala na skuteczne leczenie schizofrenii, epizodów maniakalnych w zaburzeniu dwubiegunowym typu I, behawioralnych i psychologicznych objawów demencji (BPSD) oraz zaburzeń zachowania u dzieci. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność rysperydonu w dawkach od 1 do 6 mg/dobę w schizofrenii (ocena w skalach BPRS i PANSS), w epizodach maniakalnych (YMRS) oraz w dawkach 0,5-4 mg/dobę w leczeniu BPSD (BEHAVE-AD, CMAI). U dzieci z zaburzeniami zachowania stosowano dawki 0,02-0,06 mg/kg/dobę, wykazując poprawę w podskali Conduct Problem skali N-CBRF po 6 tygodniach terapii.
agresja, antagonista monoaminergiczny, BPSD, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Alzheimera, działania pozapiramidowe, epizod manii, lek antypsychotyczny, lek przeciwpsychotyczny, otępienie, otępienie naczyniowe, pobudzenie, psychoza, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor serotoninergiczny, rysperydon, schizofrenia, skala BEHAVE-AD, skala BPRS, skala CMAI, skala MMSE, skala N-CBRF, skala PANSS, skala YMRS, zaburzenia zachowania, zaburzenie afektywne, zaburzenie dwubiegunowe typu I - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kventiax SR
Produkt leczniczy Kventiax SR, zawierający kwetiapinę, wykazuje potwierdzoną długoterminową skuteczność i bezpieczeństwo w monoterapii u dorosłych, jednak brak jest danych dotyczących długookresowego stosowania w terapii wspomagającej dużej depresji oraz u pacjentów poniżej 18 roku życia. U dzieci i młodzieży obserwowano częstsze działania niepożądane, takie jak zwiększenie łaknienia, stężenia prolaktyny, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia oraz podwyższone ciśnienie tętnicze. Ryzyko samobójstw i zachowań samobójczych jest szczególnie podwyższone u pacjentów poniżej 25 lat, zwłaszcza we wczesnej fazie leczenia, co wymaga ścisłej obserwacji. Monitorowanie parametrów metabolicznych (masa ciała, glukoza, lipidy) jest niezbędne ze względu na ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego. Kwetiapina może powodować objawy pozapiramidowe (EPS), akatyzję, niedociśnienie ortostatyczne, senność oraz zaburzenia połykania, co wymaga ostrożności zwłaszcza u osób starszych i z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
agranulocytoza, akatyzja, choroba Parkinsona, dysfagia, dyskineza późna, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, neutropenia ciężka, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, otępienie, parkinsonizm, przerost gruczołu krokowego, rumień wielopostaciowy, samookaleczenie, schizofrenia, sztywność mięśni, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wydłużenie odstępu QT, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie maniakalne, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zespół bezdechu sennego, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie paniczne – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenie paniczne charakteryzuje się nawracającymi, niespodziewanymi atakami paniki, którym towarzyszy utrzymujący się lęk przed kolejnymi epizodami lub zmiana zachowania. Diagnoza opiera się na kryteriach DSM-5, wymagających co najmniej jednego ataku poprzedzonego minimum miesięcznym okresem obaw lub unikania sytuacji wywołujących ataki. Atak paniki definiuje się jako nagły wzrost intensywnego strachu lub dyskomfortu, osiągający szczyt w ciągu kilku minut, z co najmniej czterema objawami somatycznymi i psychicznymi, takimi jak kołatanie serca, duszność, parestezje czy derealizacja. Diagnostyka wymaga wykluczenia przyczyn organicznych (np. nadczynność tarczycy, choroby układu krążenia) oraz innych zaburzeń psychicznych (np. fobia społeczna, OCD). Kluczowe jest zastosowanie narzędzi takich jak PDSS, PHQ-Panic, PAS czy PADIS, które charakteryzują się czułością do 77% i swoistością do 84% przy odpowiednich punktach odcięcia.
agorafobia, arytmia serca, astma, atak paniki, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba wieńcowa, D-dimer, depersonalizacja, derealizacja, DSM-5, duszność, EEG, EKG, elektrolity, enzymy sercowe, fobia społeczna, hipoglikemia, hipokalemia, kołatanie serca, lek przeciwdepresyjny, nadczynność tarczycy, nadmierna potliwość, parestezja, PDSS, POChP, schizofrenia, terapia poznawczo-behawioralna, TSH, wywiad kliniczny, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie paniczne, zaburzenie somatyzacyjne, zatorowość płucna, zawał serca, zawroty głowy, zespół stresu pourazowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie dysmorfii ciała – Epidemiologia
Zaburzenie dysmorfii ciała (BDD) charakteryzuje się nadmiernym zaabsorbowaniem wyimaginowanymi lub minimalnymi defektami wyglądu, co prowadzi do istotnego pogorszenia jakości życia. Epidemiologicznie BDD dotyka 1,7-2,9% populacji ogólnej, z wyższą częstością wśród nastolatków (2-5%) i studentów (około 3%). Średni wiek początku to 16-17 lat, a diagnoza jest często opóźniona o 10-15 lat. Zaburzenie występuje zarówno u kobiet (około 60%), jak i mężczyzn, z różnicami w prezentacji objawów, np. dysmorfofobia mięśniowa niemal wyłącznie u mężczyzn. W populacjach klinicznych, zwłaszcza w chirurgii plastycznej i dermatologii, rozpowszechnienie BDD jest znacznie wyższe (7-24,5%), co ma istotne implikacje kliniczne, gdyż większość pacjentów poszukuje leczenia niepsychiatrycznego, a 64-66% poddaje się zabiegom chirurgicznym.
anoreksja, badanie przesiewowe, chirurgia ortognatyczna, chirurgia plastyczna, chirurgia rekonstrukcyjna, dysmorfofobia mięśniowa, fobia społeczna, kryteria diagnostyczne, kwestionariusz zaburzenia dysmorfii ciała, myśli samobójcze, rinoplastyka, samookaleczenie, schizofrenia, tendencje samobójcze, wskaźnik samobójstw, zabieg chirurgiczny, zaburzenie depresyjne, zaburzenie dysmorfii ciała, zaburzenie lękowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie odżywiania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kwetina
Kwetiapina, stosowana w różnych wskazaniach psychiatrycznych, wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18 lat, u których obserwowano częstsze działania niepożądane, takie jak zwiększenie łaknienia, stężenia prolaktyny, wymioty, omdlenia oraz zmiany czynności tarczycy. U młodszych pacjentów ryzyko objawów pozapiramidowych (EPS) jest wyższe niż u dorosłych. Leczenie kwetiapiną wiąże się z ryzykiem samobójstw, szczególnie u osób poniżej 25 lat, co wymaga ścisłego monitorowania stanu klinicznego, zwłaszcza we wczesnej fazie terapii i po zmianie dawki. W badaniach klinicznych u młodych dorosłych z ciężką depresją w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej odnotowano 3,0% ryzyko zdarzeń samobójczych w grupie leczonej kwetiapiną versus 0% w grupie placebo. Ponadto, kwetiapina może powodować pogorszenie profilu metabolicznego, w tym wzrost masy ciała, hiperglikemię, zmiany lipidowe oraz objawy pozapiramidowe, takie jak akatyzja, które najczęściej pojawiają się w pierwszych tygodniach leczenia.
agranulocytoza, akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie skórne działania niepożądane, depresja w chorobie dwubiegunowej, dysfagia, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, induktor enzymu wątrobowego, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia, kwetiapina, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, padaczka, schizofrenia, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie maniakalne, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Questax XR
Questax XR (kwetiapina) wykazuje zróżnicowany profil bezpieczeństwa zależny od wskazań klinicznych, dawki oraz indywidualnych cech pacjenta. Lek nie jest zalecany u osób poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, wzrost masy ciała, hiperglikemia, podwyższone ciśnienie krwi oraz zwiększone stężenie prolaktyny. W populacji młodzieży obserwowano także częstsze występowanie wymiotów, zapalenia błony śluzowej nosa i omdleń. W trakcie terapii kwetiapiną należy monitorować parametry metaboliczne, w tym masę ciała, stężenie glukozy i lipidów, ze względu na ryzyko hiperglikemii, dyslipidemii oraz potencjalnego rozwoju cukrzycy. U dorosłych pacjentów stosujących kwetiapinę w leczeniu epizodów depresyjnych i choroby afektywnej dwubiegunowej odnotowano zwiększoną częstość objawów pozapiramidowych, w tym akatyzji, która najczęściej pojawia się w pierwszych tygodniach terapii. Należy również zwrócić uwagę na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, senności oraz potencjalnych zaburzeń rytmu serca, w tym wydłużenia odstępu QT, szczególnie u pacjentów z chorobami układu krążenia lub przyjmujących inne leki wpływające na ten parametr.
agranulocytoza, akatyzja, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka neutropenia, ciężki epizod depresyjny, depresja, duża depresja, dysfagia, dyskinezy późne, działanie przeciwcholinergiczne, epizod maniakalny, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwetiapina, napad drgawek, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelit, norkwetiapina, objawy odstawienia, objawy pozapiramidowe, receptor muskarynowy, schizofrenia, senność, triglicerydy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia krążenia mózgowego, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zaparcie, zespół bezdechu sennego, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwiększenie masy ciała, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aripiprazole Aurovitas 15 mg
Aripiprazole Aurovitas w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej o mocy 15 mg jest wskazany do leczenia schizofrenii oraz epizodów maniakalnych w zaburzeniu afektywnym dwubiegunowym typu I u dorosłych i młodzieży. Dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się od 10-15 mg/dobę, z dawką podtrzymującą 15 mg/dobę i maksymalną do 30 mg/dobę. U młodzieży (≥15 lat dla schizofrenii, ≥13 lat dla epizodów maniakalnych) dawka początkowa jest stopniowo zwiększana od 2 mg do 10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 30 mg/dobę, choć dawki powyżej 10 mg nie wykazują istotnej przewagi klinicznej i wiążą się z większym ryzykiem działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, senność czy przyrost masy ciała. Leczenie epizodów maniakalnych u młodzieży nie powinno przekraczać 12 tygodni. Aripiprazol podaje się raz dziennie, niezależnie od posiłków, a tabletki można stosować bezpośrednio w jamie ustnej lub rozpuścić w wodzie, co jest korzystne u pacjentów z trudnościami w połykaniu.
arypiprazol, ciężka niewydolność wątroby, dawka podtrzymująca, dysfagia, działanie niepożądane, epizod maniakalny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja międzylekowa, monoterapia, objawy pozapiramidowe, przyrost masy ciała, schizofrenia, senność, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia skojarzona, zaburzenie afektywne dwubiegunowe typu I, zaburzenie autystyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ranofren 10 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Ranofren, jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym z grupy diazepin, oksazepin, tiazepin i oksepin (kod ATC: N05AH03). Charakteryzuje się wysokim powinowactwem do receptorów serotoninowych (5HT2A/2C, 5HT3, 5HT6), dopaminowych (D1-D5), muskarynowych (M1-M5), adrenergicznych (α1) oraz histaminowych (H1), z przewagą wiązania do receptorów 5HT2 nad D2, co tłumaczy jej korzystny profil kliniczny i mniejsze ryzyko objawów pozapiramidowych. W badaniach elektrofizjologicznych olanzapina selektywnie hamuje aktywność neuronów dopaminergicznych w układzie mezolimbicznym (A10), minimalnie wpływając na drogi prążkowia (A9), co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku zaburzeń motorycznych. Działanie przeciwpsychotyczne obserwuje się w dawkach niższych niż te wywołujące katalepsję, a lek dodatkowo wykazuje właściwości przeciwlękowe.
cholinergiczny receptor muskarynowy, choroba afektywna dwubiegunowa, diazepiny, dysfagia, działanie przeciwmaniakalne, działanie przeciwpsychotyczne, efekt przeciwlękowy, epizod mieszany, haloperydol, katalepsja, klasyczny neuroleptyk, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, neuron dopaminergiczny, objawy maniakalne, objawy pozapiramidowe, olanzapina, receptor adrenergiczny, receptor dopaminowy, receptor histaminowy, receptor serotoninowy, remisja objawów manii, schizofrenia, skala depresji Montgomery-Åsberg, stabilizator nastroju, terapia skojarzona, układ mezolimbiczny, walproinian sodu, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zolaxa 20 mg
Olanzapina w postaci tabletek powlekanych Zolaxa, dostępna w dawkach 15 mg i 20 mg, stosowana jest w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych w chorobie afektywnej dwubiegunowej (ChAD) oraz w profilaktyce nawrotów ChAD. Dawkowanie początkowe wynosi 10 mg/dobę dla schizofrenii oraz profilaktyki nawrotów, natomiast w monoterapii epizodu manii zaleca się 15 mg/dobę, a w terapii skojarzonej 10 mg/dobę. Dawka dobowa może być modyfikowana w zakresie 5-20 mg, dostosowując ją do indywidualnej odpowiedzi klinicznej pacjenta, przy czym zwiększenie dawki nie powinno następować częściej niż co 24 godziny. Lek można podawać niezależnie od posiłków, co ułatwia przestrzeganie schematu terapeutycznego.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Amisan 400 mg
Amisan (amisulpryd) w dawce 400 mg w postaci tabletek powlekanych jest lekiem przeciwpsychotycznym stosowanym w leczeniu schizofrenii, zarówno w ostrych epizodach, jak i terapii długoterminowej. Lek wykazuje skuteczność w redukcji objawów pozytywnych schizofrenii, takich jak urojenia, omamy, zaburzenia myślenia, wrogość i nieufność, a także w leczeniu objawów negatywnych, w tym stępienia uczuć, wycofania emocjonalnego i społecznego. Amisulpryd jest również efektywny w łagodzeniu wtórnych objawów negatywnych oraz zaburzeń afektywnych towarzyszących schizofrenii, takich jak depresyjny nastrój i ociężałość umysłowa. Tabletki zawierają 200 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy.
amisulpryd, depresyjny nastrój, dysfagia, lek przeciwpsychotyczny, nietolerancja, objawy negatywne, objawy pozytywne, objawy psychotyczne, ociężałość umysłowa, omam, przewlekła schizofrenia, schizofrenia, stępienie uczuć, tabletka powlekana, terapia podtrzymująca, urojenie, wtórne objawy negatywne, wycofanie emocjonalne, wycofanie społeczne, zaburzenie afektywne, zaburzenie myślenia, zespół niedoboru - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Asduter 30 mg
Arypiprazol, należący do grupy innych leków przeciwpsychotycznych (ATC: N05AX12), wykazuje unikalny mechanizm działania jako częściowy agonista receptorów dopaminowych D2 i serotoninowych 5-HT1A oraz antagonista receptorów 5-HT2A. Jego farmakodynamiczny profil potwierdzono badaniami PET, które wykazały dawkozależne zmniejszenie wiązania ligandu receptora D2/D3 w jądrze ogoniastym i skorupie. Skuteczność arypiprazolu w leczeniu schizofrenii potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących 1228 dorosłych pacjentów, gdzie wykazał on istotną poprawę objawów psychotycznych w porównaniu z placebo oraz porównywalną skuteczność i lepszą tolerancję w stosunku do haloperydolu (utrzymanie efektu terapeutycznego u 77% vs 73%). Arypiprazol nie powoduje klinicznie istotnego przyrostu masy ciała (13% pacjentów z przyrostem ≥7% masy ciała vs 33% przy olanzapinie) ani istotnych zmian lipidowych. W badaniach na 28 242 pacjentach częstość hiperprolaktynemii wynosiła 0,3%, podobnie jak w grupie placebo (0,2%), a hipoprolaktynemia występowała u 0,4% leczonych.
epizod maniakalny, haloperydol, hiperprolaktynemia, hipoprolaktynemia, lek przeciwpsychotyczny, lipoproteina niskiej gęstości, lipoproteina wysokiej gęstości, lit, objawy psychotyczne, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, pozytonowa tomografia emisyjna, profil lipidowy, receptor dopaminowy D2, receptor serotoninowy 5-HT1A, receptor serotoninowy 5-HT2A, remisja objawów maniakalnych, schizofrenia, skala manii Younga, Skala Objawów Pozytywnych i Negatywnych, stabilizator nastroju, triglicerydy, układ dopaminergiczny, walproinian, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autystyczne, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, zespół pozapiramidowy, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Kventiax SR 150 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy diazepiny, oksazepiny, tiazepiny i oksepiny (kod ATC: N05AH04), działa poprzez antagonizm receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną i niskie ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może odpowiadać za efekt przeciwdepresyjny. W badaniach klinicznych potwierdzono skuteczność kwetiapiny w leczeniu schizofrenii (dawki 400-800 mg/dobę, z lepszym efektem przy 600-800 mg), epizodów maniakalnych (400-600 mg/dobę), epizodów depresyjnych w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych (300-600 mg/dobę) oraz jako terapia wspomagająca w dużych zaburzeniach depresyjnych (150-300 mg/dobę). W badaniach długoterminowych kwetiapina wykazała skuteczność w zapobieganiu nawrotom choroby, z istotnym wydłużeniem czasu do nawrotu w porównaniu z placebo.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, badanie przedkliniczne, blokada receptora D2, duże zaburzenie depresyjne, dyskineza, dystonia, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwdepresyjne, działanie przeciwpsychotyczne, epizod depresyjny, epizod maniakalny, katalepsja, kwetiapina, neuron dopaminergiczny, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny, receptor α1-adrenergiczny, receptor α2-adrenergiczny, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, stabilizator nastroju, szlak mezolimbiczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, transporter norepinefryny, układ limbiczny, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Apiolin
Sertralina (Apiolin) wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych działań niepożądanych, takich jak zespół serotoninowy (SS) i złośliwy zespół neuroleptyczny (NMS), zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych, inhibitorów MAO, opioidów czy leków przeciwpsychotycznych. Należy monitorować objawy SS, w tym zmiany stanu psychicznego, niestabilność autonomiczną i zaburzenia nerwowo-mięśniowe. Istotne jest zachowanie ostrożności przy zmianie terapii z innych SSRI, zwłaszcza z fluoksetyny. Sertralina może wydłużać odstęp QTc, co potwierdzono w badaniach, a ryzyko torsade de pointes wzrasta u pacjentów z chorobą serca, hipokaliemią, hipomagnezemią, bradykardią lub przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QTc. U pacjentów z historią manii/hipomanii, schizofrenią lub padaczką konieczna jest ścisła obserwacja, a w przypadku napadów padaczkowych – odstawienie leku.
antykoagulant, bradykardia, dziurawiec, fenfluramina, fluoksetyna, hipokaliemia, hipomania, hiponatremia, inhibitor MAO, krwotok poporodowy, lek serotoninergiczny, mania, myśli samobójcze, napad padaczkowy, neuroprzekaźnictwo serotoninergiczne, nieprawidłowe krwawienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, plamica, płytki krwi, schizofrenia, sertralina, SSRI, torsade de pointes, tryptofan, wybroczyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Arpixor 20 mg
Arpixor, zawierający arypiprazol w dawkach od 5 mg do 30 mg, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie akatyzję i nudności, które występują u ponad 3% pacjentów w badaniach kontrolowanych placebo. Działania niepożądane klasyfikowane są według układów i narządów, z częstością występowania od „często” do „nieznanej”. Najczęstsze objawy neurologiczne to akatyzja, zaburzenia pozapiramidowe, drżenia, ból głowy, senność i zawroty głowy. Występują również zaburzenia metaboliczne, takie jak cukrzyca, hiperglikemia, oraz zmiany masy ciała (często zwiększenie masy ciała). W badaniach długoterminowych EPS (objawy pozapiramidowe) występowały u 14,8-25,8% pacjentów leczonych arypiprazolem, co jest istotnie niższym odsetkiem w porównaniu do haloperydolu (do 57,3%). Akatyzja dotyczyła 6,2% pacjentów ze schizofrenią i 12,1% z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, co jest wyższym wskaźnikiem niż w grupach placebo.
akatyzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, arypiprazol, dysfagia, dyskineza, dystonia, fosfokinaza kreatynowa, gammaglutamylotransferaza, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, hipotensja ortostatyczna, kwasica cukrzycowa, leukopenia, neutropenia, nietrzymanie moczu, niewydolność wątroby, noworodkowy zespół odstawienny, obrzęk naczynioruchowy, parkinsonizm, patologiczny hazard, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, schizofrenia, skurcz krtani, śpiączka cukrzycowa, trombocytopenia, zaburzenia kontroli impulsów, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zespół DRESS, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fenactil
Fenactil, zawierający chloropromazynę, wymaga szczególnej ostrożności w kwalifikacji i monitorowaniu pacjentów. Lek jest przeciwwskazany u osób z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, chorobą Parkinsona, niedoczynnością tarczycy, niewydolnością serca, guzem chromochłonnym nadnerczy, miastenią, przerostem gruczołu krokowego, jaskrą z wąskim kątem, agranulocytozą w wywiadzie oraz nadwrażliwością na pochodne fenotiazyny. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w podeszłym wieku, z padaczką lub drgawkami, ze względu na ryzyko działań niepożądanych, takich jak hipertermia, hipotermia czy obniżenie progu drgawkowego. Monitorowanie obejmuje morfologię krwi (ryzyko agranulocytozy), ciśnienie tętnicze, EKG oraz parametry biochemiczne, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem komorowych zaburzeń rytmu, a także stan kliniczny pod kątem infekcji i gorączki niewiadomego pochodzenia.
agranulocytoza, chloropromazyna, choroba Parkinsona, demencja, EKG, guz chromochłonny, guz chromochłonny nadnerczy, hipertermia, hipertermia i hipotermia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra z wąskim kątem, lek neuroleptyczny, miastenia, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, organiczne uszkodzenie mózgu, pacjent w podeszłym wieku, padaczka, pochodna fenotiazyny, reakcja fotoalergiczna, schizofrenia, skurcz oskrzeli, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Samookaleczenie/cięcie się – Diagnostyka i diagnoza
Samookaleczenia (NSSI) definiowane są jako intencjonalne uszkodzenia tkanek własnego ciała bez intencji samobójczej, z cięciem jako najczęstszą formą (70-90% przypadków). W DSM-5 NSSI zostały umieszczone w sekcji „Conditions for Further Study” z proponowanymi kryteriami diagnostycznymi obejmującymi m.in. co najmniej 5 dni samouszkodzeń w ciągu roku, motywacje emocjonalne (ulga od negatywnych uczuć, rozwiązywanie trudności interpersonalnych, wywołanie pozytywnego stanu emocjonalnego) oraz klinicznie istotne zaburzenia funkcjonowania. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym i ocenie funkcji samookaleczeń, z uwzględnieniem różnicowania z próbami samobójczymi, zaburzeniami neurorozwojowymi, psychozą czy społecznie akceptowanymi praktykami modyfikacji ciała. Osoby samookaleczające się mają 6-9-krotnie wyższe ryzyko próby samobójczej, co podkreśla konieczność dokładnej oceny ryzyka i współistniejących zaburzeń psychicznych.
aleksytymia, anoreksja, bulimia, choroba afektywna dwubiegunowa, cięcie się, depresja, DSM-5, klasyfikacja ICD-10, NSSI, OCD, osobowość borderline, osobowość chwiejna emocjonalnie, próba samobójcza, PTSD, samookaleczenia, schizofrenia, self-injury, substancje psychoaktywne, terapia dialektyczno-behawioralna, terapia poznawczo-behawioralna, zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju, zaburzenia odżywiania, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia ze spektrum autyzmu, zaburzenie obsesyjno-kompulsywne, zaburzenie osobowości, zachowania autoagresywne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rispolept 1 mg/ml
Rispolept (rysperydon 1 mg/ml, roztwór doustny) jest wskazany do leczenia schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz uporczywej agresji w otępieniu Alzheimera. U dorosłych ze schizofrenią dawka początkowa wynosi 2 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 4 mg/dobę od drugiego dnia, a optymalna dawka terapeutyczna to 4-6 mg/dobę. Dawkowanie u osób starszych rozpoczyna się od 0,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 1-2 mg dwa razy na dobę. W leczeniu epizodów maniakalnych dawka początkowa to 2 mg/dobę, z możliwością zwiększania o 1 mg/dobę do maksymalnie 6 mg/dobę. U pacjentów z otępieniem Alzheimera zaleca się dawkę początkową 0,25 mg dwa razy na dobę, z możliwością zwiększania do 1 mg dwa razy na dobę, przy czym leczenie nie powinno przekraczać 6 tygodni. U dzieci i młodzieży (5-18 lat) dawkowanie jest zależne od masy ciała, z dawkami początkowymi od 0,25 mg do 0,5 mg raz na dobę i optymalnymi dawkami do 1,5 mg/dobę, przy czym nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 5 lat.
akatyzja, dyskineza, dystonia, epizod maniakalny, lek przeciwparkinsonowy, objawy pozapiramidowe, objawy psychotyczne, otępienie w chorobie Alzheimera, Rispolept, roztwór doustny, ruchy mimowolne, rysperydon, schizofrenia, uporczywa agresja, zaburzenia zachowania, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby