dializa otrzewnowa
Dializa otrzewnowa to metoda leczenia nerkozastępczego, stosowana u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek. W przeciwieństwie do hemodializy, która wymaga specjalistycznego sprzętu i personelu medycznego, dializa otrzewnowa może być wykonywana przez pacjenta samodzielnie w warunkach domowych.
Metoda ta wykorzystuje naturalną błonę otrzewnową jako półprzepuszczalną membranę, przez którą zachodzi wymiana substancji między krwią a płynem dializacyjnym. Proces dializy otrzewnowej polega na wprowadzeniu płynu dializacyjnego do jamy otrzewnowej przez wcześniej wszczepiony cewnik Tenckhoffa, a następnie usunięciu go po określonym czasie wraz z produktami przemiany materii.
Wyróżnia się dwa główne rodzaje dializy otrzewnowej: ciągłą ambulatoryjną dializę otrzewnową (CADO), gdzie wymiana płynu odbywa się ręcznie 3-5 razy na dobę, oraz automatyczną dializę otrzewnową (ADO), w której wymiana zachodzi w nocy za pomocą specjalnego urządzenia zwanego cyklerem. Głównymi zaletami tej metody są większa swoboda pacjenta, możliwość pracy zawodowej oraz łagodniejsze usuwanie nadmiaru płynów i toksyn w porównaniu z hemodializą.
Powikłania dializy otrzewnowej obejmują przede wszystkim infekcje (zapalenie otrzewnej, infekcje cewnika), a także problemy związane z długotrwałym stosowaniem tej metody, takie jak stwardnienie otrzewnej czy przepukliny. Kwalifikacja pacjentów do tej formy leczenia wymaga indywidualnej oceny, uwzględniającej stan ogólny chorego, choroby współistniejące oraz preferencje pacjenta.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Walina – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Walina, jako aminokwas egzogenny stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego, nie wykazuje bezpośredniego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Analiza charakterystyk produktów leczniczych (ChPL) wskazuje, że większość preparatów zawierających walinę posiada adnotacje „nie dotyczy” lub „nieistotny” w kontekście wpływu na zdolności psychomotoryczne. Wyjątkiem jest preparat Nutrineal PD4 (1,1% roztwór aminokwasów), stosowany u pacjentów z końcową niewydolnością nerek poddawanych dializie otrzewnowej, gdzie działania niepożądane takie jak złe samopoczucie czy hipowolemia mogą pośrednio ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów. Warto podkreślić, że ograniczenia te wynikają z choroby podstawowej i procedury dializy, a nie z działania samej waliny.
- Leksykon substancji czynnych
Sodu mleczan – Interakcje
Sodu mleczan, stosowany w roztworach do dializy otrzewnowej oraz w preparatach pozajelitowych, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii pacjentów dializowanych. Dializa z użyciem roztworów zawierających mleczan sodu może obniżać stężenia leków dializowalnych, co wymaga dostosowania dawek. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia potasu u pacjentów przyjmujących glikozydy naparstnicy ze względu na ryzyko hipokaliemii i potencjalnie zagrażających życiu arytmii. Współstosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (amiloryd, spironolakton, triamteren) zwiększa ryzyko hiperkaliemii, natomiast tiazydowe leki moczopędne mogą powodować hiperkalcemię. Ponadto, sodu mleczan metabolizowany do wodorowęglanów alkalizuje mocz, co wpływa na klirens nerkowy leków: zwiększa eliminację kwasów (salicylany, barbiturany, lit) i zmniejsza leków zasadowych (sympatykomimetyki, leki pobudzające).
alkalizacja moczu, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia serca, biodostępność, bisfosfonian, ceftriakson, dializa otrzewnowa, działanie wazopresyjne, fluorochinolon, glikozyd naparstnicy, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemie, inhibitor konwertazy angiotensyny, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, mleczan sodu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, preparat wapnia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zatrucie naparstnicą - Leksykon substancji czynnych
Sitagliptyna – Przedawkowanie
Przedawkowanie sitagliptyny, nawet w dawkach wielokrotnie przekraczających standardową dawkę dobową 100 mg (badano dawki do 800 mg jednorazowo oraz do 600 mg/dobę przez 10 dni i 400 mg/dobę przez 28 dni), wykazuje relatywnie niski profil toksyczności klinicznej. W badaniach nie zaobserwowano działań niepożądanych zależnych od dawki, a minimalne wydłużenie odstępu QTc przy dawce 800 mg uznano za nieistotne klinicznie. W przypadku przedawkowania sitagliptyny zaleca się standardowe postępowanie obejmujące usunięcie niewchłoniętego leku (płukanie żołądka, węgiel aktywowany), ścisłą obserwację kliniczną, monitorowanie EKG oraz leczenie objawowe w warunkach szpitalnych. Hemodializa może być zastosowana w celu usunięcia sitagliptyny, jednak jej skuteczność jest umiarkowana – podczas standardowej sesji 3-4 godzinnej usuwane jest około 13,5% dawki leku.
dawkowanie terapeutyczne, dializa otrzewnowa, elektrokardiogram, hemodializa, kwas mlekowy, kwasica mleczanowa, metformina, monitorowanie kardiologiczne, niewydolność wielonarządowa, odstęp QTc, płukanie żołądka, preparat złożony, równowaga kwasowo-zasadowa, sitagliptyna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG - Leksykon substancji czynnych
Etorykoksyb – Przedawkowanie
Etorykoksyb, selektywny inhibitor COX-2 z grupy NLPZ, wykazuje relatywnie dobrą tolerancję nawet przy dawkach przekraczających zalecane, np. pojedyncze dawki do 500 mg oraz dawki powtarzane do 150 mg/dobę przez 21 dni nie wywoływały istotnych objawów toksyczności w badaniach klinicznych. Niemniej jednak, przedawkowanie może prowadzić do działań niepożądanych zgodnych z profilem bezpieczeństwa leku, obejmujących objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka, krwawienia), zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, arytmie, nadciśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego) oraz nefrotoksyczność (zaburzenia funkcji nerek, podwyższenie kreatyniny, oliguria). Szczególnie narażone są osoby z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nerek, przewodu pokarmowego oraz osoby w podeszłym wieku lub przyjmujące leki nefrotoksyczne lub kardiotoksyczne.
dializa otrzewnowa, działanie niepożądane, etorykoksyb, hemodializa, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie objawowe, lek nefrotoksyczny, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, oliguria, ostre przedawkowanie, płukanie żołądka, podwyższenie kreatyniny, profil bezpieczeństwa, selektywny inhibitor COX-2, tachykardia, toksyczność, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności serca, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu, zdarzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Klabax 250 mg/5 ml 250 mg/5 ml
Przedawkowanie klarytromycyny, makrolidowego antybiotyku, manifestuje się głównie nasilonymi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi, takimi jak nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha, które są intensyfikacją znanych działań niepożądanych leku. W opisywanym przypadku klinicznym pacjent z zaburzeniami dwubiegunowymi przyjął jednorazowo 8 g klarytromycyny, co doprowadziło do poważnych zaburzeń psychicznych, w tym objawów paranoidalnych, a także do hipokaliemii i hipoksemii. W bardzo rzadkich sytuacjach może dojść do ciężkich reakcji alergicznych, włącznie z wstrząsem anafilaktycznym, stanowiącym bezpośrednie zagrożenie życia.
antybiotyk makrolidowy, dializa otrzewnowa, funkcje nerek i wątroby, hemodializa, hipokaliemia, hipoksemia, Klabax, metody nerkozastępcze, niewydolność oddechowa, objawy żołądkowo-jelitowe, płukanie żołądka, postępowanie przeciwalergiczne, postępowanie ratunkowe, przedawkowanie klarytromycyny, reakcja nadwrażliwości, równowaga elektrolitowa, węgiel aktywowany, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie dwubiegunowe, zachowania paranoidalne - Leksykon substancji czynnych
Wapnia chlorek dwuwodny – Dawkowanie i sposób podawania
Wapnia chlorek dwuwodny, zawierający zjonizowany wapń (Ca²⁺), jest stosowany w różnych preparatach leczniczych, w tym roztworach do dializy otrzewnowej, hemofiltracji oraz infuzji dożylnych, szczególnie w stanach wymagających szybkiego uzupełnienia jonów wapnia. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz postaci farmaceutycznej. U dorosłych w stanach niedoboru wapnia zaleca się podawanie 5-10 ml roztworu (2,3-4,6 mmol Ca²⁺) powoli dożylnie, z szybkością nieprzekraczającą 1 mmol/min. W pediatrii dawka wynosi 0,2 ml/kg mc. (0,092 mmol Ca²⁺/kg) z maksymalną dawką dobową 1-10 ml. W zatruciach antagonistami wapnia oraz podczas resuscytacji krążeniowej stosuje się podobne dawki. W dializie otrzewnowej stosuje się roztwory o stężeniu wapnia 1,25-1,75 mmol/l, z objętością wymiany 2000 ml u dorosłych i 600-800 ml/m² u dzieci, wykonywane 4 razy na dobę. W hemofiltracji dawkowanie zależy od stanu klinicznego i masy ciała, z zalecaną szybkością filtracji 20-25 ml/kg/h. Produkt Calrecia (100 mmol/l chlorku wapnia) stosowany jest w terapii pozaustrojowej, z dawką dostosowywaną do utraty wapnia i monitorowania stężenia wapnia zjonizowanego, którego docelowe stężenie nie powinno być niższe niż 0,9 mmol/l.
agonista wazopresyny, antagonista wapnia, ból rozpierający, czynność nerek, dializa otrzewnowa, elektrolit, hemofiltracja, hiperkaliemia, hiponatremia, martwica tkanek, oczyszczanie pozaustrojowe, płyn Ringera, proces fizjologiczny, resuscytacja krążeniowa, równowaga kwasowo-zasadowa, SIADH, stężenie wapnia, terapia nerkozastępcza, wapń chlorek dwuwodny, wapń zjonizowany - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Zofenil 30 30 mg
Zofenil, zawierający sól wapniową zofenoprylu, jest prolekiem, który po doustnym podaniu ulega szybkiej i całkowitej konwersji do aktywnego metabolitu – zofenoprylatu. Maksymalne stężenie (Cmax) zofenoprylatu osiągane jest po około 1,5 godziny, a farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 10-80 mg. Obecność pokarmu spowalnia wchłanianie, ale nie zmienia całkowitej biodostępności (AUC). Zofenoprylat wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (~88%) oraz dużą objętość dystrybucji (96 l), co świadczy o dobrym przenikaniu do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez sprzęganie z glukuronidem, cyklizację, sprzęganie z cysteiną oraz S-metylację grupy tiolowej. Okres półtrwania wynosi około 5,5 godziny, a klirens całkowity po podaniu doustnym to 1300 ml/min. Eliminacja odbywa się zarówno przez nerki (69-76% radioaktywności w moczu), jak i wątrobę (16-26% w kale).
AUC, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cysteina, dializa otrzewnowa, droga eliminacji leku, glukuronid, hemodializa, inhibitor ACE, klirens całkowity, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, marskość wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne we krwi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby, zofenopryl, zofenoprylat - Leksykon leków
Przedawkowanie – Apo-Doperil 10 mg
Przedawkowanie donepezylu chlorowodorku, inhibitora esterazy cholinowej stosowanego w leczeniu chorób neurodegeneracyjnych, prowadzi do przełomu cholinergicznego, zagrażającego życiu stanu wynikającego z nadmiernej stymulacji układu cholinergicznego. W badaniach na zwierzętach dawka śmiertelna wynosiła około 45 mg/kg u myszy oraz 32 mg/kg u szczurów, co odpowiada odpowiednio 225- i 160-krotności maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (10 mg/dobę). Objawy przedawkowania obejmują m.in. silne nudności, wymioty, ślinotok, nadmierne pocenie, bradykardię, hipotonię, depresję oddechową, drgawki, osłabienie mięśniowe, miozę, zaburzenia równowagi oraz hipotermię, które mogą prowadzić do niewydolności oddechowej, wstrząsu, a nawet śmierci.
bradykardia, depresja oddechowa, dializa otrzewnowa, donepezyl chlorowodorek, drgawki kloniczne, drżenie pęczkowe mięśni, działanie cholinergiczne, fascykulacje, glikopirolan, hemodializa, hemofiltracja, hipotermia, hipotonia, inhibitor esterazy cholinowej, lek cholinolityczny, lek cholinomimetyczny, mioza, niewydolność oddechowa, nudności i wymioty, osłabienie mięśniowe, przełom cholinergiczny, siarczan atropiny, ślinotok, układ cholinergiczny, zaburzenie elektrolitowe, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Jansitin 25 mg
Lek Jansitin zawiera sytagliptynę i jest dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg w formie tabletek powlekanych. Standardowa dawka wynosi 100 mg raz na dobę, jednak dawkowanie należy dostosować do indywidualnego stanu klinicznego pacjenta, zwłaszcza w przypadku współistniejącej terapii z metforminą, agonistami receptora PPARγ, pochodnymi sulfonylomocznika lub insuliną, gdzie może być konieczne zmniejszenie dawek tych leków w celu ograniczenia ryzyka hipoglikemii. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkowanie Jansitinu powinno być modyfikowane zgodnie z wartością GFR: 100 mg/dobę przy GFR ≥ 45 mL/min, 50 mg/dobę przy GFR 30–45 mL/min, oraz 25 mg/dobę przy GFR < 30 mL/min, w tym u pacjentów dializowanych. Zaleca się monitorowanie funkcji nerek przed i w trakcie terapii. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczna zmiana dawki, natomiast brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wątroby wymaga ostrożności.
agonista receptora PPARγ, cukrzyca, dializa otrzewnowa, farmakokinetyka sytagliptyny, funkcja nerek, hemodializa, hipoglikemia, insulina, Jansitin, laktoza jednowodna, lek przeciwcukrzycowy, metformina, nietolerancja laktozy, pochodna sulfonylomocznika, przesączanie kłębuszkowe, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, terapia cukrzycy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sitagliptin TZF
Produkt leczniczy Sitagliptin TZF, inhibitor DPP-4, nie jest wskazany do leczenia cukrzycy typu 1 ani kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem związanym z terapią jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, które może manifestować się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy natychmiast odstawić lek oraz inne potencjalnie podejrzane leki i przeprowadzić diagnostykę. Potwierdzone ostre zapalenie trzustki stanowi przeciwwskazanie do ponownego stosowania sytagliptyny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią zapalenia trzustki. Ponadto, ryzyko hipoglikemii jest zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu sytagliptyny z insuliną lub pochodnymi sulfonylomocznika, co wymaga rozważenia redukcji ich dawek. W monoterapii oraz w skojarzeniu z metforminą lub agonistami PPARγ ryzyko hipoglikemii jest porównywalne z placebo.
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wskaźnik GFR, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperoksaluria i oksaloza – Zapobieganie i profilaktyka
Hiperoksaluria to metaboliczne zaburzenie charakteryzujące się zwiększonym wydalaniem szczawianów z moczem, prowadzące do kamicy nerkowej, nefrokalcynozy, zakażeń układu moczowego, a w zaawansowanych stadiach do przewlekłej choroby nerek i schyłkowej niewydolności nerek. Wyróżnia się hiperoksalurię pierwotną (PH) o podłożu genetycznym, jelitową oraz dietetyczną. Diagnostyka PH powinna obejmować co najmniej dwa pomiary stężenia szczawianów w dobowej zbiórce moczu u pacjentów z eGFR >30 ml/min/1,73 m² oraz badania genetyczne, które mają kluczowe znaczenie w doborze terapii, zwłaszcza w PH1, gdzie odpowiedź na witaminę B6 zależy od typu mutacji. Podstawą leczenia zachowawczego jest agresywne nawadnianie (4 l/d u dorosłych, 2-3 l/d u dzieci szkolnych, 1-1,5 l/d u niemowląt), alkalizacja moczu cytrynianami oraz suplementacja pirydoksyny u pacjentów z PH1. W przypadku braku odpowiedzi na witaminę B6 stosuje się leki RNAi, takie jak lumasiran, hamujące oksydazę glikolanową, co zmniejsza produkcję szczawianów.
alkalizacja moczu, badanie genetyczne, cytrynian potasu, dehydrogenaza mleczanowa, dializa otrzewnowa, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hiperoksaluria dietetyczna, hiperoksaluria jelitowa, hiperoksaluria pierwotna, hiperoksaluria wtórna, interferencja RNA, kamica nerkowa, komórka macierzysta, leczenie nerkozastępcze, lumasiran, nedosiran, nefrokalcynoza, nefropatia szczawianowa, oksaloza systemowa, pirydoksyna, przeszczep nerki, przeszczep wątroby, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, terapia genowa, terapia redukcji substratu, terapia RNA, wczesne rozpoznanie, witamina B6, wydalanie szczawianów, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sitagliptin Reddy 50 mg
Sytagliptyna (Sitagliptin Reddy) jest stosowana w dawce standardowej 100 mg raz na dobę, z możliwością modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W przypadku GFR ≥ 60 do < 90 ml/min oraz ≥ 45 do < 60 ml/min nie jest konieczna zmiana dawki. Przy umiarkowanych zaburzeniach nerek (GFR ≥ 30 do < 45 ml/min) zaleca się dawkę 50 mg/dobę, natomiast przy ciężkich zaburzeniach (GFR ≥ 15 do < 30 ml/min) oraz w schyłkowej niewydolności nerek (GFR < 15 ml/min, w tym dializowanych) dawka powinna wynosić 25 mg raz na dobę. Przed rozpoczęciem terapii i w trakcie leczenia wskazane jest monitorowanie funkcji nerek, aby odpowiednio dostosować dawkowanie. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawki, jednak brak danych dotyczących ciężkich zaburzeń wątroby wymaga ostrożności. Nie zaleca się stosowania sytagliptyny u dzieci i młodzieży w wieku 10-17 lat ze względu na niewystarczającą skuteczność, a brak danych klinicznych dotyczy dzieci poniżej 10 roku życia.
agonista receptora PPARγ, dializa otrzewnowa, ESRD, farmakokinetyka, funkcja nerek, GFR, hemodializa, hipoglikemia, insulina, lek przeciwcukrzycowy, metformina, pochodna sulfonylomocznika, podanie doustne, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, terapia skojarzona, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Rytonawir – Dawkowanie i sposób podawania
Rytonawir jest inhibitorem proteazy stosowanym w terapii zakażeń HIV, pełniącym funkcję leku przeciwretrowirusowego w monoterapii lub jako farmakokinetyczny wzmacniacz innych inhibitorów proteazy. Podawany doustnie w formie tabletek powlekanych, powinien być przyjmowany z jedzeniem, a tabletki należy połykać w całości, aby zachować optymalne właściwości farmakokinetyczne. Dawkowanie rytonawiru w skojarzeniu z innymi inhibitorami proteazy u dorosłych jest zróżnicowane, np. z atazanawirem 300 mg raz na dobę i rytonawirem 100 mg raz na dobę, czy z lopinawirem w postaci złożonej (400 mg + 100 mg dwa razy na dobę lub 800 mg + 200 mg raz na dobę). W monoterapii rytonawiru u dorosłych zalecana dawka to 600 mg dwa razy na dobę (1200 mg/dobę), z zalecanym stopniowym zwiększaniem dawki w ciągu 14 dni, aby poprawić tolerancję i zapobiec oporności. U dzieci powyżej 2 lat dawka wynosi 350 mg/m² powierzchni ciała dwa razy na dobę, nie przekraczając 600 mg dwa razy na dobę, z początkowym dawkowaniem 250 mg/m² i stopniowym zwiększaniem co 2-3 dni o 50 mg/m².
amprenawir, atazanawir, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, darunawir, dializa otrzewnowa, efawirenz, farmakokinetyka, fosamprenawir, hemodializa, inhibitor proteazy, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens nerkowy, leczenie przeciwretrowirusowe, lek przeciwretrowirusowy, lopinawir, newirapina, niewyrównana choroba wątroby, oporność na leki, rytonawir, sakwinawir, tabletka powlekana, typranawir, wzmacniacz farmakokinetyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zahamowanie replikacji wirusa, zakażenie HIV, zawiesina doustna - Leksykon leków
Interakcje leku – Physioneal 40 z glukozą 1,36 w/v 13,6 mg/ml 13,6 g/l + 5,38 g/l + 0,184 g/l + 0,051 g/l + 2,1 g/l + 1,68 g/l
Produkt leczniczy PHYSIONEAL 40 zawiera glukozę w stężeniu 1,36% (13,6 mg/ml) oraz elektrolity: Na+ 132 mmol/l, Ca++ 1,25 mmol/l, Mg++ 0,25 mmol/l, Cl- 95 mmol/l, a także bufory HCO3- 25 mmol/l i mleczan 15 mmol/l. W trakcie dializy otrzewnowej z użyciem PHYSIONEAL 40 może dochodzić do zmniejszenia stężenia we krwi leków ulegających dializie, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów stosujących glikozydy nasercowe (np. digoksynę), u których zmiany stężenia potasu mogą zwiększać ryzyko zatrucia naparstnicą; zaleca się ścisłe monitorowanie potasemii i suplementację potasu w razie potrzeby. Ponadto, interakcje mogą wystąpić z lekami wpływającymi na gospodarkę elektrolitową, takimi jak diuretyki oszczędzające potas, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II, preparaty wapnia, witamina D oraz leki zobojętniające kwas żołądkowy zawierające magnez, co wymaga regularnej kontroli stężeń elektrolitów i równowagi kwasowo-zasadowej.
analog witaminy D, antagonista receptora angiotensyny, bufor, bufor wodorowęglanowy, dializa otrzewnowa, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, dysfagia, elektrolit, glikozyd nasercowy, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wapniowa, gospodarka węglowodanowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipermagnezemii, indeks terapeutyczny, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hipoglikemizujący, parametr biochemiczny krwi, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie magnezu, stężenie potasu w surowicy, zatrucie naparstnicą - Leksykon leków
Skład i postać leku – Physioneal 40 z glukozą 2,27 w/v 22,7 mg/ml 22,7 g/l + 5,38 g/l + 0,184 g/l + 0,051 g/l + 2,1 g/l + 1,68 g/l
Physioneal 40 to roztwór do dializy otrzewnowej dostępny w trzech stężeniach glukozy: 1,36% (13,6 mg/ml), 2,27% (22,7 mg/ml) oraz 3,86% (38,6 mg/ml). Produkt jest przygotowany w formie dwukomorowego systemu, gdzie komora „A” zawiera glukozę jednowodną (odpowiednio 15,0 g, 25,0 g i 42,5 g po zmieszaniu), wapnia chlorek dwuwodny (0,184 g), magnezu chlorek sześciowodny (0,051 g) oraz elektrolity, natomiast komora „B” zawiera roztwór buforowy z sodu chlorkiem (5,38 g), sodu wodorowęglanem (2,1 g) i sodu (S)-mleczanem (1,68 g). Po zmieszaniu roztwór ma pH 7,4, osmolarność zależną od stężenia glukozy (344, 395 i 483 mOsmol/l) oraz stężenia jonów: Na⁺ 132 mmol/l, Ca²⁺ 1,25 mmol/l, Mg²⁺ 0,25 mmol/l, Cl⁻ 95 mmol/l, HCO₃⁻ 25 mmol/l i mleczanów 15 mmol/l. Produkt jest sterylny, przezroczysty i bezbarwny, dostępny w objętościach 1500 ml, 2000 ml i 2500 ml, przeznaczony do automatycznej (ADO) i ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CADO).
automatyczna dializa otrzewnowa, chlorek magnezu, chlorek sodu, chlorek wapnia, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, elektrolit, endotoksyna bakteryjna, glukoza bezwodna, glukoza jednowodna, insulina, mleczan sodu, niezgodność chemiczna, osmolarność, produkt leczniczy, roztwór buforowy, stężenie elektrolitów, system dwukomorowy, wodorowęglan, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bioracef 125 mg
Przedawkowanie cefuroksymu, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, może prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych, takich jak encefalopatia, drgawki czy śpiączka. Objawy te mogą wystąpić nawet przy standardowych dawkach, jeśli nie zostaną odpowiednio dostosowane do funkcji nerek. W przypadku przedawkowania konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna, obejmująca monitorowanie stanu neurologicznego, czynności życiowych oraz parametrów nerkowych, a także leczenie objawowe i zabezpieczenie dróg oddechowych w stanach głębokiego zaburzenia świadomości.
cefuroksym aksetyl, dezorientacja, dializa otrzewnowa, drgawki, drożność dróg oddechowych, encefalopatia, funkcja nerek, hemodializa, leczenie objawowe, napad drgawkowy, niewydolność nerek, objawy neurologiczne, parametr nerkowy, próg drgawkowy, śpiączka, splątanie, stan neurologiczny, stężenie cefuroksymu w surowicy, technika dializacyjna, technika nerkozastępcza, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Przedawkowanie – Juzimette 50 mg + 850 mg
Przedawkowanie leku JUZIMETTE, zawierającego sytagliptynę i metforminę, niesie ryzyko poważnych powikłań, w tym zagrażającej życiu kwasicy mleczanowej wywołanej metforminą. Doświadczenia kliniczne wskazują, że pojedyncza dawka sytagliptyny do 800 mg (16-krotność dawki terapeutycznej) powoduje jedynie minimalne, nieistotne klinicznie wydłużenie odstępu QTc. Brak jest danych dotyczących dawek powyżej 800 mg. W przypadku metforminy, znaczne przedawkowanie może prowadzić do kwasicy mleczanowej charakteryzującej się pH krwi <7,35, stężeniem mleczanów >5 mmol/l, zaburzeniami elektrolitowymi i zwiększoną luką anionową, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy przedawkowania obejmują nudności, wymioty, bóle brzucha, hipoglikemię, zaburzenia świadomości, tachypnoe, hipotermię i hipotensję.
ból brzucha, dializa otrzewnowa, diureza, elektrokardiogram, gazometria, glikemia, hemodializa, hipoglikemia, hipoksja tkankowa, hipoperfuzja, hipotensja, hipotermia, kwasica mleczanowa, luka anionowa, metformina, nudności i wymioty, oddech Kussmaula, odstęp QTc, parametry biochemiczne, pH krwi, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, saturacja, śpiączka, stężenie mleczanów, stosunek mleczany/pirogroniany, sytagliptyna, węgiel aktywowany, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Extraneal Zestaw do dializy otrzewnowej –
EXTRANEAL to jałowy roztwór do dializy otrzewnowej zawierający 7,5% m/v ikodekstryny w roztworze elektrolitów, wykazujący specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Po około 7-10 dniach ciągłego stosowania podczas nocnej wymiany dializatu osiągane jest stężenie stacjonarne polimerów w osoczu, z poziomem oligomerów glukozy >9 podjednostek (G9) wynoszącym 1,8 mg/ml oraz maltozy (G2) na poziomie 1,1 mg/ml. W przypadku automatycznej dializy otrzewnowej (ADO) z długim czasem zalegania obserwuje się nieco wyższe stężenie maltozy (1,4 mg/ml). Polimery ulegają enzymatycznej hydrolizie przez amylazę do mniejszych fragmentów, które są eliminowane podczas dializy, a mimo obecności tych substancji nie stwierdza się istotnych zmian w osmolalności surowicy (teoretyczna osmolarność roztworu 284 mOsm/l, osmolalność 301 mOsm/kg, pH 5-6).
- Leksykon substancji czynnych
Lewofloksacyna – Przedawkowanie
Lewofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, stosowany jest w różnych formach farmaceutycznych, w tym doustnych, dożylnych oraz okulistycznych. Przedawkowanie lewofloksacyny prowadzi do objawów neurotoksycznych, takich jak splątanie, drgawki, omamy, drżenie i mioklonie, oraz zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym wydłużenia odstępu QT, co wskazuje na ryzyko arytmii. Dodatkowo mogą wystąpić objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i nadżerki błon śluzowych. W przypadku preparatów okulistycznych całkowita dawka substancji jest zbyt niska, aby wywołać toksyczne efekty ogólnoustrojowe, jednak miejscowe przedawkowanie wymaga przemycia oczu wodą o temperaturze pokojowej.
CAPD, dializa otrzewnowa, drgawka, drżenie, działanie niepożądane, fluorochinolon, hemodializa, interwencja medyczna, lek zobojętniający, lewofloksacyna, mioklonia, nadżerka błony śluzowej, napad padaczkowy, neurotoksyczność, objaw neurologiczny, omam, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, postępowanie terapeutyczne, preparat oczny, przemycie oka, przewód pokarmowy, splątanie, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie przewodnictwa elektrycznego, zaburzenie świadomości, zakażenie bakteryjne, zapis EKG, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cefuroxime Dali Pharma 750 mg
Przedawkowanie cefuroksymu, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, stanowi poważne zagrożenie neurologiczne, manifestujące się encefalopatią, drgawkami oraz śpiączką. Upośledzona funkcja nerek prowadzi do kumulacji leku w organizmie z powodu wydłużonego czasu eliminacji, co zwiększa ryzyko toksycznych stężeń w surowicy. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia świadomości, dezorientację, zmiany zachowania, niekontrolowane skurcze mięśni oraz głęboki stan nieświadomości. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z istniejącą niewydolnością nerek, u których nawet niewielkie przekroczenie dawki może wywołać poważne powikłania neurologiczne.
antybiotyk beta-laktamowy, anuria, błona filtracyjna, cefuroksym, choroba układu sercowo-naczyniowego, dializa otrzewnowa, drgawki, drożność dróg oddechowych, encefalopatia, hemodializa, koordynacja ruchowa, lek przeciwdrgawkowy, modyfikacja dawkowania, następstwa neurologiczne, niewydolność nerek, oliguria, parametry życiowe, powikłania neurologiczne, śpiączka, toksyczne stężenie w surowicy, upośledzona funkcja nerek, wyładowanie elektryczne w mózgu, zaburzenia mowy, zaburzenia świadomości - Leksykon substancji czynnych
Ikodekstryna – Działania niepożądane
Ikodekstryna, stosowana w roztworze do dializy otrzewnowej Extraneal w stężeniu 7,5% m/v, może wywoływać liczne działania niepożądane, które wymagają ścisłego monitorowania. Do najczęstszych należą reakcje skórne (wysypka, świąd, złuszczanie naskórka), zaburzenia metaboliczne (hipoglikemia u pacjentów z cukrzycą, hipokaliemia, hipokalcemia, hiperkalcemia, podwyższona aktywność fosfatazy alkalicznej) oraz objawy otrzewnowe, takie jak bóle brzucha i zmętnienie dializatu, które mogą wskazywać na jałowe lub zakaźne zapalenie otrzewnej. Ponadto, ikodekstryna może powodować zwiększoną ultrafiltrację, co u osób starszych prowadzi do odwodnienia, hipotensji, zawrotów głowy i objawów neurologicznych. Występowanie tych objawów wymaga odpowiedniej interwencji, w tym czasowego lub całkowitego przerwania terapii.
bakteryjne zapalenie otrzewnej, ciśnienie tętnicze krwi, dializa otrzewnowa, dializat, drgawki, fosfataza alkaliczna, grzybicze zapalenie otrzewnej, hiperkalcemia, hipoglikemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipotensja, ikodekstryna, jałowe zapalenie otrzewnej, nadmierna ultrafiltracja, objawy neurologiczne, odwodnienie, osłabienie mięśniowe, produkt leczniczy, roztwór do dializy otrzewnowej, ultrafiltracja, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, złuszczanie naskórka, zmętnienie dializatu - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół hemolityczno-uremicznego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zespół hemolityczno-uremiczny (HUS) to poważne schorzenie charakteryzujące się triadą: mikroangiopatyczną niedokrwistością hemolityczną, małopłytkowością oraz ostrym uszkodzeniem nerek, najczęściej występujące u dzieci poniżej 5 roku życia. Typowy HUS jest najczęściej wywołany zakażeniem Escherichia coli O157:H7 produkującą toksynę Shiga, rozwijającym się 5-10 dni po biegunce, często krwawej. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, w tym morfologii krwi (niedokrwistość, małopłytkowość, obecność schistocytów), podwyższonych parametrach nerkowych (kreatynina, mocznik), badaniu moczu (krwinkomocz, białkomocz) oraz wykrywaniu toksyny Shiga w kale. Leczenie jest głównie wspomagające i obejmuje odpowiednie nawodnienie, korekcję zaburzeń elektrolitowych (szczególnie hiperkaliemii), przetoczenia krwi (koncentrat krwinek czerwonych przy Hb <6-7 g/dl), kontrolę nadciśnienia tętniczego (np. nifedypina ER 0,25-0,5 mg/kg/dzień, labetalol 1-3 mg/kg/dzień) oraz, w razie potrzeby, dializoterapię (hemodializa, dializa otrzewnowa, CRRT). W atypowym HUS, związanym z dysregulacją układu dopełniacza, stosuje się plazmaferezę oraz inhibitory dopełniacza, takie jak ekulizumab czy rawulizumab.
atypowy zespół hemolityczno-uremiczny, badania biochemiczne, badania laboratoryjne, badanie moczu, białkomocz, ciśnienie tętnicze, dializa otrzewnowa, diuretyki, dożylne podawanie płynów, ekulizumab, Escherichia coli O157:H7, hemodializa, hiperkaliemia, koncentrat krwinek czerwonych, koncentrat płytek krwi, małopłytkowość, mikroalbuminuria, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna mikroangiopatyczna, oddział intensywnej terapii, ostra niewydolność nerek, ostre uszkodzenie nerek, parametry nerkowe, plazmafereza, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, rawulizumab, rozmaz krwi obwodowej, schistocyty, schyłkowa niewydolność nerek, toksyna shiga, układ dopełniacza, zaburzenia elektrolitowe, zespół hemolityczno-uremiczny, żywienie dojelitowe, żywienie parenteralne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Teslor 0,5 mg/ml
Przedawkowanie desloratadyny, substancji czynnej leku Teslor, może prowadzić do nasilenia typowych działań niepożądanych, które są podobne do tych obserwowanych przy dawkach terapeutycznych, lecz o większym nasileniu. W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży podawano dawki do 45 mg (9-krotnie wyższe niż terapeutyczne) bez klinicznie istotnych działań niepożądanych, jednak dawka ta znacznie przekracza zalecane dawkowanie. Profil działań niepożądanych w przypadku przedawkowania jest podobny u dorosłych i młodszych pacjentów, z możliwym większym nasileniem objawów. Należy zwrócić uwagę, że każdy ml roztworu doustnego Teslor zawiera 0,5 mg desloratadyny oraz 150 mg sorbitolu i 150 mg glikolu propylenowego, które również mogą przyczynić się do działań niepożądanych przy znacznej nadmiernej ekspozycji.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – bicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l
Roztwór BicaVera z 1,5% glukozą i wapniem 1,25 mmol/l jest hipertonicznym roztworem do dializy otrzewnowej, stosowanym w leczeniu nerkozastępczym u pacjentów z mocznicą. Zawiera elektrolity w stężeniach zbliżonych do fizjologicznych: wapń 1,25 mmol/l, sód 134 mmol/l, magnez 0,5 mmol/l, chlorki 103,5 mmol/l, wodorowęglany 34 mmol/l oraz glukozę 83,25 mmol/l, z osmolarnością 357 mOsm/l i pH 7,4. Wodorowęglan jako bufor fizjologiczny zastępuje tradycyjne mleczany lub octany, co poprawia tolerancję dializy i zmniejsza ryzyko działań niepożądanych metabolicznych. Stężenie wapnia 1,25 mmol/l zostało dobrane klinicznie, aby minimalizować ryzyko hiperkalcemii u pacjentów stosujących środki wiążące fosforany i suplementację witaminą D.
błona otrzewnowa, dializa otrzewnowa, elektrolity surowicy krwi, hiperkalcemia, kreatynina, leczenie dializacyjne, leczenie nerkozastępcze, mocznica, mocznik, osmolarność, parametry biochemiczne, resztkowa czynność nerek, roztwór dializacyjny, środki wiążące fosforany, suplementacja witaminy D, system buforujący, toksyny mocznicowe, ultrafiltracja, wodorowęglan - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biotum 2 g
Biotum to antybiotyk cefalosporynowy III generacji, zawierający 1 g lub 2 g ceftazydymu w postaci pięciowodzianu buforowanego węglanem sodu, dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Preparat zawiera odpowiednio 60 mg lub 120 mg sodu na fiolkę i wymaga przechowywania w temperaturze do 25ºC, chroniony przed światłem, z okresem ważności 2 lata. Po rekonstytucji roztwór może mieć barwę od jasnożółtej do bursztynowej, co nie wpływa na skuteczność leku. Roztwór można przechowywać do 24 godzin w lodówce (2-8ºC). Ceftazydym wykazuje niezgodności farmaceutyczne z wankomycyną i aminoglikozydami, co wyklucza ich mieszanie w jednej strzykawce lub zestawie do infuzji. Nie jest stabilny w roztworze wodorowęglanu sodu, który nie powinien być stosowany jako rozpuszczalnik.
aminoglikozyd, antybiotyk cefalosporynowy, cefalosporyna trzeciej generacji, ceftazydym, chlorowodorek lidokainy, dializa otrzewnowa, dwutlenek węgla, infuzja dożylna, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstranu, roztwór glukozy, roztwór mleczanu sodu, roztwór wodorowęglanu sodu, wankomycyna, węglan sodu, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie lub infuzja - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symcloza 200 mg
Przedawkowanie klozapiny stanowi poważne zagrożenie dla życia, ze śmiertelnością około 12%, głównie z powodu niewydolności serca i zachłystowego zapalenia płuc przy dawkach przekraczających 2000 mg. Dawki toksyczne wykazują dużą zmienność indywidualną – u pacjentów nieprzyjmujących wcześniej klozapiny dawka 400 mg może wywołać śpiączkę zagrażającą życiu, a u dzieci dawki 50-200 mg powodują ciężkie objawy uspokajające lub śpiączkę. Objawy przedawkowania obejmują szerokie spektrum zaburzeń neurologicznych (senność, śpiączka), psychiatrycznych (splątanie, majaczenia), motorycznych (drgawki, hiperrefleksja), autonomicznych (ślinotok, zaburzenia termoregulacji) oraz sercowo-naczyniowych (niedociśnienie, arytmie) i oddechowych (niewydolność oddechowa, ryzyko aspiracji). Dawki powyżej 2000 mg są często związane ze zgonami z powodu powikłań oddechowych.
arytmia serca, brak odruchów, częstoskurcz, dializa otrzewnowa, drgawka, funkcja poznawcza, hemodializa, hiperrefleksja, majaczenie, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, odwrotność efektu presyjnego, omam, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie klozapiny, równowaga elektrolitowa, równowaga kwasowo-zasadowa, rozszerzenie źrenic, ślinotok, stan śpiączki, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie świadomości, zaburzenie termoregulacji, zachłystowe zapalenie płuc, zahamowanie czynności oddechowej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ictady 245 mg
Tenofowir dizoproksylu jest prolekiem szybko przekształcanym in vivo do aktywnego tenofowiru, który ulega wewnątrzkomórkowej fosforylacji do difosforanu tenofowiru – aktywnego metabolitu. Po podaniu doustnym u pacjentów z HIV, średnie parametry farmakokinetyczne tenofowiru to: Cmax 326 ng/ml (36,6% CV), AUC 3 324 ng·h/ml (41,2% CV), Cmin 64,4 ng/ml (39,4% CV), z maksymalnym stężeniem osiąganym w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność wynosi około 25% na czczo, a podanie z posiłkiem bogatym w tłuszcze zwiększa AUC o 40% i Cmax o 14%. Tenofowir wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (<0,7%) i jest eliminowany głównie przez nerki (70-80% dawki w postaci niezmienionej), z klirensem całkowitym około 230 ml/h/kg i klirensem nerkowym około 160 ml/h/kg, co wskazuje na aktywny transport kanalikowy (hOAT1/3 i MRP4). Okres półtrwania wynosi 12-18 godzin, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 75-600 mg, bez istotnych różnic płciowych czy etnicznych. U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się wzrost ekspozycji na lek, co wymaga modyfikacji dawkowania, zwłaszcza przy CrCl <50 ml/min i u pacjentów dializowanych (Cmax do 1 032 ng/ml, AUC0-48h do 42 857 ng·h/ml).
białko oporności wielolekowej, biodostępność, cytochrom P450, dializa otrzewnowa, difosforan tenofowiru, fitohemaglutynina, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, jednojądrzaste komórki krwi obwodowej, klirens kreatyniny, nośniki anionów organicznych, przesączanie kłębuszkowe, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha-Turcotte’a, stężenie w surowicy, tenofowir dizoproksylu, transport kanalikowy, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Skład i postać leku – balance 1,5% z 1,5% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 1,5% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Balance to roztwór do dializy otrzewnowej dostępny w wariantach z glukozą o stężeniach 1,5%, 2,3% oraz 4,25% i wapniem w stężeniach 1,25 mmol/l lub 1,75 mmol/l. Produkt jest dostarczany w innowacyjnym dwukomorowym worku, gdzie zasadowy roztwór mleczanu i kwaśny roztwór elektrolitów z glukozą są przechowywane oddzielnie i łączone tuż przed użyciem, co zapewnia fizjologiczne pH około 7,0 gotowego roztworu. Osmolarność roztworu waha się od 358 mOsm/l (1,5% glukozy) do 511 mOsm/l (4,25% glukozy), co pozwala na indywidualne dostosowanie ultrafiltracji. Zawartość jonów wapnia wynosi odpowiednio 1,25 lub 1,75 mmol/l, co umożliwia optymalizację bilansu wapniowo-fosforanowego u pacjentów. Składniki pomocnicze, takie jak woda do wstrzykiwań, kwas solny, wodorotlenek i wodorowęglan sodu, stabilizują pH i właściwości roztworu.
automatyczna dializa otrzewnowa, cefazolina, ceftazydym, chlorek magnezu, chlorek sodu, chlorek wapnia, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, dializa otrzewnowa, gentamycyna, glukoza jednowodna, gospodarka wapniowo-fosforanowa, heparyna, insulina, kwas solny, mleczan sodu, osmolarność, roztwór do dializy otrzewnowej, roztwór elektrolitów, roztwór mleczanu, system dwukomorowy, teikoplanina, ultrafiltracja, wankomycyna, wodorotlenek sodu, wodorowęglan sodu