Dawkowanie i sposób podawania
Tyrozyna

Charakterystyka tyrozyny

Tyrozyna to aminokwas aromatyczny, który pełni istotną rolę w syntezie białek oraz jako prekursor dla wielu ważnych związków biologicznych, w tym hormonów tarczycy, dopaminy, noradrenaliny i adrenaliny. W produktach do żywienia pozajelitowego tyrozyna występuje w różnych formach, najczęściej jako L-tyrozyna, N-acetylo-L-tyrozyna lub N-glicylo-L-tyrozyna (dipeptyd), co jest spowodowane jej ograniczoną rozpuszczalnością w wodzie w formie podstawowej ^{1 2}.

Dawkowanie tyrozyny w preparatach do żywienia pozajelitowego

Dawkowanie tyrozyny w żywieniu pozajelitowym zależy od wieku i stanu klinicznego pacjenta, jego zapotrzebowania metabolicznego oraz rodzaju stosowanego preparatu. Tyrozyna stanowi integralną część mieszanin aminokwasów w roztworach do żywienia pozajelitowego, a jej dawka musi być rozpatrywana w kontekście całkowitego dawkowania aminokwasów oraz ogólnego planu żywieniowego ³.

Dawkowanie u dorosłych

W przypadku dorosłych pacjentów, zawartość tyrozyny w roztworach do żywienia pozajelitowego waha się w zależności od preparatu. Przykładowo:

• W preparacie Aminoplasmal B. Braun 10% tyrozyna występuje w ilości 0,40 g/1000 ml ⁴
• W preparacie Aminoplasmal Hepa 10% tyrozyna występuje jako acetylotyrozyna w ilości 0,70 g/1000 ml (co odpowiada 0,57 g tyrozyny) ⁵
• W preparacie Olimel N9E tyrozyna występuje w ilości 0,15 g/1000 ml ⁶

Średnie dobowe zapotrzebowanie na aminokwasy u dorosłych wynosi od 0,8 do 2,0 g/kg masy ciała/dobę, w zależności od stanu klinicznego pacjenta. Tyrozyna stanowi niewielki procent tej całkowitej ilości ⁷.

Dawkowanie u dzieci

U dzieci dawkowanie tyrozyny również jest składową ogólnego dawkowania aminokwasów, które zależy od wieku i masy ciała. Na przykład:

• U dzieci w wieku 2-4 lat zalecana dawka aminokwasów wynosi zazwyczaj 1,5 g/kg mc./dobę ⁸
• U dzieci w wieku 5-13 lat zalecana dawka aminokwasów wynosi zazwyczaj 1,0 g/kg mc./dobę ⁹

W preparatach pediatrycznych, takich jak Pediaven G20, zawartość tyrozyny wynosi 0,15 g/1000 ml ¹⁰.

Dawkowanie u noworodków

W przypadku noworodków, w tym wcześniaków, dawkowanie tyrozyny jest częścią specjalnie dostosowanych mieszanin aminokwasów. W preparacie Pediaven NN2 dla noworodków tyrozyna występuje w ilości 0,03 g na 250 ml (0,12 g/1000 ml) ¹¹.

Dla noworodków urodzonych o czasie, dawka preparatu Pediaven NN2 wynosząca od 150 do 160 ml/kg mc./dobę (maksymalnie 180 ml/kg mc./dobę) zapewnia odpowiednie zapotrzebowanie na składniki odżywcze od 2. dnia życia do 1. miesiąca życia ¹².

Szczegółowa tabela dawkowania tyrozyny

Modyfikacje dawkowania w szczególnych sytuacjach klinicznych

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie tyrozyny, jako składnika mieszaniny aminokwasów, należy dostosować indywidualnie, uwzględniając stan kliniczny pacjenta oraz stopień niewydolności narządu ¹³.

Dla pacjentów poddawanych hemodializie i stosujących Aminomel Nephro, który zawiera N-acetylo-L-tyrozynę w ilości 0,37 g/1000 ml (odpowiadającej 0,30 g tyrozyny), zaleca się maksymalną dawkę dobową wynoszącą 17 ml/kg mc./dobę, co odpowiada około 1 g aminokwasów/kg mc./dobę ¹⁴.

W przypadku pacjentów poddawanych dializie otrzewnowej, preparat Nutrineal PD4 zawierający 0,30 g tyrozyny/1000 ml jest podawany jako roztwór do dializy otrzewnowej. Dla pacjenta o masie ciała 70 kg zaleca się jedną wymianę na dobę z zastosowaniem jednego worka 2,0 l lub 2,5 l ¹⁵.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dawkowanie tyrozyny, jak i całej mieszaniny aminokwasów, powinno być dostosowane indywidualnie do stanu klinicznego pacjenta ¹⁶.

W niewydolności wątroby można zastosować specjalne preparaty, takie jak Aminoplasmal Hepa 10%, który zawiera zmodyfikowaną mieszaninę aminokwasów, w tym acetylotyrozynę w ilości 0,86 g/1000 ml (co odpowiada 0,70 g tyrozyny) ¹⁷.

Pacjenci pediatryczni w stanie krytycznym

U dzieci w stanie krytycznym zalecana dawka aminokwasów może być zwiększona do 3,0 g/kg mc./dobę, co proporcjonalnie zwiększa również dawkę tyrozyny ¹⁸.

Sposób podawania tyrozyny

Tyrozyna, jako składnik mieszanin aminokwasów w żywieniu pozajelitowym, podawana jest wyłącznie drogą dożylną w postaci infuzji ¹⁹.

W zależności od osmolarności preparatu, infuzja może być podawana do żyły centralnej lub obwodowej. Preparaty o wysokiej osmolarności (>800 mOsm/l) powinny być podawane wyłącznie do żyły centralnej ²⁰.

Szybkość infuzji należy zwiększać stopniowo w ciągu pierwszej godziny podawania, a następnie dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta ²¹.

Zalecany czas trwania infuzji w żywieniu pozajelitowym wynosi zazwyczaj od 12 do 24 godzin ²².

Uwagi dodatkowe dotyczące dawkowania

W przypadku pacjentów z wysokim zapotrzebowaniem na aminokwasy, takich jak pacjenci z ciężkimi oparzeniami lub znacznym anabolizmem, dawkowanie może być dostosowane indywidualnie w oparciu o stan kliniczny i potrzeby metaboliczne ²³.

U pacjentów z otyłością chorobliwą dawkę należy obliczyć na podstawie idealnej masy ciała, a nie aktualnej ²⁴.

W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii po zaprzestaniu podawania, należy rozważyć stopniowe zmniejszanie szybkości infuzji w trakcie ostatniej godziny podawania ²⁵.

Podczas stosowania roztworów aminokwasów u noworodków i dzieci w wieku poniżej 2 lat, roztwór (w worku i zestawie do podawania) należy chronić przed światłem aż do zakończenia podawania ²⁶.

Podsumowanie

Dawkowanie tyrozyny w żywieniu pozajelitowym jest ściśle związane z całkowitym dawkowaniem aminokwasów i musi być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, jego stanu klinicznego, wieku i masy ciała. Zawartość tyrozyny w poszczególnych preparatach jest różna i zależy od ich składu oraz przeznaczenia. Zawsze należy przestrzegać zaleceń producenta dotyczących dawkowania danego preparatu oraz odpowiednio monitorować stan pacjenta podczas terapii żywieniowej.