zapalenie ścięgna
Zapalenie ścięgna (tendinitis, tendinoza) to stan chorobowy charakteryzujący się stanem zapalnym tkanki ścięgnistej, najczęściej w miejscu jej przyczepu do kości. Może dotyczyć każdego ścięgna w organizmie, jednak najczęściej występuje w obrębie ścięgien Achillesa, rotatorów barku, nadgarstka (zespół de Quervaina) oraz rzepki.
Etiologia zapalenia ścięgna obejmuje urazy, przeciążenia, nieprawidłową technikę wykonywania ćwiczeń, a także choroby ogólnoustrojowe takie jak reumatoidalne zapalenie stawów czy dna moczanowa. W patofizjologii kluczową rolę odgrywają mikrourazy, które prowadzą do degeneracji włókien kolagenowych, zaburzeń mikrokrążenia oraz reakcji zapalnej.
Objawy kliniczne obejmują ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości oraz tkliwość przy palpacji. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, testach prowokacyjnych oraz badaniach obrazowych, głównie USG i MRI, które pozwalają ocenić stopień uszkodzenia struktury ścięgna.
Leczenie zapalenia ścięgna jest wielokierunkowe i obejmuje odpoczynek, fizykoterapię, stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, a w cięższych przypadkach iniekcje sterydowe. Istotną rolę odgrywa fizjoterapia z programem ćwiczeń ekscentrycznych, które stymulują procesy naprawcze w ścięgnie. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze może być konieczna interwencja chirurgiczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Clarzole 2,5 mg
Profil bezpieczeństwa letrozolu opiera się głównie na danych z badań klinicznych, gdzie działania niepożądane występowały u około 33% pacjentek leczonych z powodu nowotworów z przerzutami oraz u około 80% pacjentek poddawanych leczeniu uzupełniającemu i przedłużonemu. Najczęstsze działania niepożądane to uderzenia gorąca, hipercholesterolemia, bóle stawowe, zmęczenie, nasilone pocenie się i nudności. Istotne klinicznie powikłania obejmują osteoporozę i złamania kości oraz zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym incydenty mózgowo-naczyniowe i zakrzepowo-zatorowe. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowano od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem m.in. leukopenii, depresji, kołatania serca, nadciśnienia tętniczego, duszności, nudności, wysypki, bólu stawów i krwawień z dróg rodnych.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nowotworowy, ból stawowy, depresja, duszność, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperplazja endometrium, kołatanie serca, krwawienie z dróg rodnych, letrozol, leukopenia, łysienie, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, niewydolność serca, nudność, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pokrzywka, przemijający napad niedokrwienny, rak endometrium, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, tamoksyfen, toksyczna nekroliza naskórka, udar niedokrwienny mózgu, uderzenie gorąca, wymioty, zaćma, zakażenie układu moczowego, zakrzepica tętnic, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów, zapalenie wątroby, zator płuc, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zdarzenie mózgowo-naczyniowe, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zerwanie ścięgna, zespół cieśni nadgarstka, złamanie kości, zmęczenie, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Moksyfloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk, wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania pacjentów. Należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość wystąpienia reakcji anafilaktycznych, w tym zapaści sercowo-naczyniowej i obrzęku naczynioruchowego, które mogą pojawić się już po pierwszej dawce. Lek może wydłużać odstęp QTc o średnio 6 ms ± 26 ms, co zwiększa ryzyko arytmii, zwłaszcza u kobiet, osób starszych, pacjentów z ostrym niedokrwieniem mięśnia sercowego, wydłużeniem QT lub przyjmujących leki obniżające potas. Zgłaszano również przypadki piorunującego zapalenia wątroby, ciężkich reakcji skórnych (TEN, SJS, AGEP, DRESS) oraz długotrwałych, potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych obejmujących układ mięśniowo-szkieletowy i nerwowy. Ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, zwłaszcza Achillesa, jest podwyższone u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach oraz stosujących kortykosteroidy, a objawy mogą pojawić się już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii.
Chlamydia trachomatis, choroba Behçeta, Clostridium difficile, encefalopatia wątrobowa, fluorochinolon, gonokokowe zapalenie spojówek, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, nadwrażliwość na światło, Neisseria gonorrhoeae, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki, niedrożność dróg oddechowych, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, oporność na metycylinę, osutka krostkowa, polineuropatia czuciowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja hemolityczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, ropień jajowodowo-jajnikowy, rozwarstwienie aorty, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka hipoglikemiczna, Staphylococcus aureus, tętniak aorty, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie wątroby, zapalenie wsierdzia, zerwanie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Depo-Medrol z Lidokainą (40 mg + 10 mg)/ml
Depo-Medrol z Lidokainą to zawiesina do wstrzykiwań zawierająca 40 mg metyloprednizolonu octanu oraz 10 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego w 1 ml, przeznaczona do krótkotrwałego, miejscowego stosowania jako terapia uzupełniająca w ostrych epizodach i zaostrzeniach schorzeń reumatologicznych oraz stanów zapalnych tkanek miękkich. Wskazania obejmują m.in. reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie błony maziowej w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów, pourazową chorobę zwyrodnieniową, ostre i podostre zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, ostre nieswoiste zapalenie pochewki ścięgna oraz ostre dnawe zapalenie stawów. Preparat znajduje także zastosowanie w leczeniu guzów torbielowatych, zapaleń rozcięgien i ganglionów. Podanie miejscowe (iniekcje dostawowe, okołostawowe lub do tkanek miękkich) umożliwia szybkie zmniejszenie stanu zapalnego i dolegliwości bólowych, a obecność lidokainy redukuje dyskomfort związany z iniekcją.
choroba autoimmunologiczna, choroba Dupuytrena, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, dysfagia, fizykoterapia, ganglion, glikokortykosteroid, iniekcja dostawowa, kwas moczowy, lek przeciwbólowy, lidokaina chlorowodorek jednowodny, łokieć golfisty, łokieć tenisisty, metyloprednizolon octan, pourazowa choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, rozcięgno podeszwowe, torbiel galaretowata, zanik tkanek, zapalenie błony maziowej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie rozcięgna, zapalenie ścięgna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Medoxa
Prednizon w postaci tabletek Medoxa wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego ze względu na immunosupresyjne działanie, które zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i oportunistycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość maskowania objawów infekcji oraz reaktywację utajonych zakażeń, takich jak gruźlica czy wirusowe zapalenie wątroby typu B. Stosowanie prednizonu jest przeciwwskazane lub wymaga ostrożności w przypadku ostrych i przewlekłych zakażeń, chorób wrzodowych, osteoporozy, nadciśnienia tętniczego, cukrzycy, zaburzeń psychicznych, jaskry, a także u pacjentów z ryzykiem perforacji jelit. Dawkowanie prednizonu dostępne jest w formie tabletek o sile od 1 mg do 50 mg, z możliwością podziału tabletek, co umożliwia precyzyjne dostosowanie terapii.
bradykardia, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, cukrzyca, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, immunosupresja, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, opóźnienie wzrostu, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, poliomyelitis, półpasiec, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, węgornica, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia psychiczne, zaćma, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zarażenie pasożytnicze, zerwanie ścięgna, żywa szczepionka - Leksykon substancji czynnych
Cyprofloksacyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Cyprofloksacyna, fluorochinolonowy antybiotyk o szerokim spektrum działania, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym długotrwałych i potencjalnie nieodwracalnych zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego, nerwowego, psychicznego oraz zmysłów. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, zwłaszcza ścięgna Achillesa, które może wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii, a także na zwiększone ryzyko tętniaka i rozwarstwienia aorty, zwłaszcza u osób starszych i pacjentów z czynnikami ryzyka takimi jak zespół Marfana, nadciśnienie tętnicze czy wcześniejsze choroby zastawkowe. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania kortykosteroidów oraz monitorowanie objawów takich jak ból, obrzęk czy zaburzenia neurologiczne. Ponadto, cyprofloksacyna może wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję, oraz zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT), dlatego wymagana jest ostrożność u pacjentów z predyspozycjami kardiologicznymi i stosujących leki wpływające na odstęp QT.
choroba Behçeta, działanie niepożądane, fluorochinolon, hemoliza, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, kortykosteroid, martwica wątroby, miastenia, mukowiscydoza, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, owrzodzenie rogówki, perforacja błony bębenkowej, perlak, polineuropatia czuciowa, reakcja anafilaktyczna, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, zapalenie okrężnicy, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie ucha zewnętrznego, zerwanie ścięgna, zespół długiego odstępu QT, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Turnera - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Depo-Medrol z Lidokainą (40 mg + 10 mg)/ml
Preparat Depo-Medrol z Lidokainą zawiera metyloprednizolonu octan (40 mg/ml) oraz lidokainę chlorowodorek jednowodny (10 mg/ml) i jest przeznaczony do podawania wyłącznie okołostawowo lub dostawowo. Przed podaniem należy sprawdzić zawiesinę pod kątem obecności cząstek stałych i zmian zabarwienia, a także unikać rozcieńczania lub mieszania z innymi roztworami ze względu na ryzyko niezgodności fizycznych. Dawkowanie metyloprednizolonu zależy od wielkości stawu: duże stawy (kolanowe, skokowe, barkowe) 20-80 mg, średnie (łokciowe, nadgarstkowe, śródręczno-paliczkowe) 10-40 mg, małe (międzypaliczkowe, mostkowo-obojczykowe, barkowo-obojczykowe) 4-10 mg. Wstrzyknięcia można powtarzać co 1-5 tygodni lub dłużej, w zależności od odpowiedzi klinicznej. Podanie wymaga precyzyjnej techniki, w tym aspiracji płynu stawowego w celu potwierdzenia prawidłowego umiejscowienia igły w przestrzeni maziówkowej, a następnie delikatnego poruszania stawem w celu rozprowadzenia zawiesiny.
aspiracja płynu, choroba zwyrodnieniowa stawów, fizykoterapia, ganglion pochewki ścięgna, lidokainy chlorowodorek jednowodny, metyloprednizolonu octan, nakłucie lędźwiowe, płyn stawowy, podanie okołostawowe, przestrzeń maziówkowa, reumatoidalne zapalenie stawów, wstrzyknięcie dostawowe, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie ścięgna, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diclaner 75 mg
Diclaner to preparat zawierający 75 mg diklofenaku sodowego w postaci kapsułek dojelitowych, przeznaczony wyłącznie dla pacjentów dorosłych. Lek wykazuje silne działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, co czyni go skutecznym w leczeniu objawowym różnych postaci zapalenia stawów, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa oraz ostra dna moczanowa. Ponadto Diclaner znajduje zastosowanie w ostrych zaburzeniach mięśniowo-szkieletowych, w tym zapaleniu okołostawowym, ścięgien, pochewek ścięgnistych oraz kaletek maziowych, a także w leczeniu bolesnego obrzęku i stanu zapalnego po urazach takich jak skręcenia, zwichnięcia czy stłuczenia.
choroba wrzodowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, chrząstka stawowa, diklofenak sodowy, dna moczanowa, dolegliwości gastryczne, działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne, kapsułka dojelitowa, kwas moczowy, naciągnięcie mięśnia, obrzęk bolesny, otoczka dojelitowa, reumatoidalne zapalenie stawów, skręcenie i zwichnięcie, staw krzyżowo-biodrowy, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie okołostawowe, zapalenie pochewki ścięgna, zapalenie ścięgna, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levofloxacin Aurovitas 250 mg
Levofloxacin Aurovitas w postaci tabletek powlekanych (250 mg i 500 mg) stosuje się w leczeniu różnych zakażeń bakteryjnych, z dawkowaniem dostosowanym do rodzaju i ciężkości infekcji oraz wrażliwości patogenu. Standardowe dawki wahają się od 250 mg raz na dobę (np. niepowikłane zakażenia pęcherza moczowego przez 3 dni) do 500 mg raz lub dwa razy na dobę (np. pozaszpitalne zapalenie płuc przez 7-14 dni, powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich przez 7-14 dni, czy płucna postać wąglika przez 8 tygodni). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania w zależności od klirensu kreatyniny (np. przy klirensie ≤50 ml/min dawka początkowa 250-500 mg, następnie zmniejszona do 125-250 mg w różnych odstępach czasowych). Nie jest wymagana modyfikacja u pacjentów z niewydolnością wątroby ani u osób w podeszłym wieku bez zaburzeń nerkowych.
dializa otrzewnowa, dydanozyna, hemodializa, klirens kreatyniny, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewofloksacyna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, sukralfat, suplementacja żelaza, wąglik, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie pęcherza moczowego, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie ścięgna, zapalenie zatok, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Depo-Medrol 40 mg/ml
Metyloprednizolon octan w postaci zawiesiny do wstrzykiwań Depo-Medrol stosowany jest w różnych formach podania: ogólnoustrojowej (domięśniowej, dożylnej), miejscowej (dostawowej, do kaletek maziowych, pochewek ścięgnistych, zmian skórnych) oraz we wlewie doodbytniczym. Dawkowanie jest ściśle indywidualizowane w zależności od ciężkości choroby i efektu terapeutycznego, z przykładowymi dawkami od 4 mg (małe stawy, pochewki ścięgniste) do 120 mg (ostre stany zapalne, astma, zmiany skórne, wlewy doodbytnicze). W terapii domięśniowej tygodniowa dawka obliczana jest jako 7-krotność dobowej dawki doustnej, podawana jednorazowo, z koniecznością stopniowego odstawiania przy dłuższym leczeniu. U dzieci dawki są zmniejszone, ale głównie dostosowane do ciężkości schorzenia. Wskazane jest monitorowanie parametrów takich jak glikemia (2h po posiłku), ciśnienie tętnicze, masa ciała, badanie moczu oraz radiologiczne w przypadku chorób przewodu pokarmowego lub przewlekłych stanów zapalnych.
astma, bursztynian metyloprednizolonu, choroba wrzodowa, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciśnienie tętnicze, ganglion pochewki ścięgna, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroidoterapia, łojotokowe zapalenie skóry, metyloprednizolon octan, nakłucie lędźwiowe, objawy dyspeptyczne, płyn stawowy, pochewka ścięgna, podanie dostawowe, przestrzeń maziówkowa, reumatoidalne zapalenie stawów, stężenie glukozy we krwi, sumak jadowity, wlew doodbytniczy, wlewka doodbytnicza, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie nadkłykcia, zapalenie ścięgna, zespół nadnerczowo-płciowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Predasol
Lek Predasol, zawierający prednizolon, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak reakcje anafilaktyczne (niewydolność krążenia, zatrzymanie akcji serca, arytmie, skurcz oskrzeli, zmiany ciśnienia tętniczego). Ze względu na immunosupresyjne działanie, istnieje zwiększone ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i grzybiczych, w tym aktywacji utajonych infekcji (gruźlica, WZW B). Leczenie Predasolem wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka, szczególnie u pacjentów z ostrymi i przewlekłymi zakażeniami, w okresie szczepień żywymi szczepionkami, chorobami przewodu pokarmowego (ryzyko perforacji), chorobami serca, nadciśnieniem, cukrzycą, chorobami psychicznymi, jaskrą oraz u osób z miastenią. Konieczne jest monitorowanie elektrolitów (zwłaszcza potasu), funkcji serca i nerek oraz stosowanie profilaktyki osteoporozy i leczenia wspomagającego (IPP, suplementacja wapnia i witaminy D3). W przypadku dużych dawek prednizolonu zaleca się ograniczenie sodu i zwiększenie podaży potasu.
antagonista receptora H2, arytmia, bisfosfonian, bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, hipokaliemia, immunosupresja, inhibitor pompy protonowej, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, nieostre widzenie, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność krążenia, niewydolność serca, opryszczka, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, perforacja jelita, półpasiec, przełom nerkowy, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, strongyloidoza, twardzina układowa, węgorek jelitowy, wirusowe zapalenie wątroby, wrzód żołądka i jelit, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma, zakażenie bakteryjne, zakażenie grzybicze, zakażenie oportunistyczne, zakażenie pasożytnicze, zakażenie wirusowe, zapalenie otrzewnej, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków jelita, zapalenie węzłów chłonnych, zatrzymanie pracy serca, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medoxa 20 mg
Produkt leczniczy Medoxa zawiera prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg w formie tabletek. Działania niepożądane są ściśle zależne od dawki i czasu leczenia – terapia substytucyjna niesie niskie ryzyko, natomiast długotrwałe lub wysokodawkowe stosowanie prednizonu znacząco zwiększa spektrum i nasilenie działań niepożądanych. Prednizon może powodować immunosupresję, maskowanie infekcji oraz zwiększoną podatność na zakażenia wirusowe, bakteryjne, grzybicze i pasożytnicze, w tym aktywację węgorczycy. Wśród poważnych reakcji immunologicznych wymienia się reakcje alergiczne i anafilaktyczne z zaburzeniami rytmu serca, skurczem oskrzeli i zapaścią krążeniową. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do zespołu Cushinga, niedoczynności kory nadnerczy, zaburzeń metabolicznych (retencja sodu, hipokaliemia, cukrzyca, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia), a także zaburzeń hematologicznych (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia).
aseptyczna martwica kości, atrofia mięśni, bradykardia, brak miesiączki, drgawki, eozynopenia, farmakoterapia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hiperwolemia, hirsutyzm, impotencja, jaskra, kruchość naczyń, krwawienie z żołądka, leukocytoza, limfopenia, maskowanie infekcji, miażdżyca, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja glukozy, obrzęk, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, padaczka, policytemia, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, teleangiektazje, terapia substytucyjna, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, węgorczyca, wrzód jelita, wrzód żołądka, wybroczyny, wydalanie potasu, zaburzenie odporności, zaćma, zakażenie wirusowe, zakrzepica, zanik skóry, zapalenie naczyń, zapalenie oka, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zatrzymanie sodu, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Floxitrat 400 mg
Floxitrat, zawierający 400 mg moksyfloksacyny, jest antybiotykiem chinolonowym, którego stosowanie jest przeciwwskazane w wielu sytuacjach klinicznych ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na moksyfloksacynę, inne chinolony lub substancje pomocnicze, wiek poniżej 18 lat (z uwagi na ryzyko uszkodzenia chrząstek stawowych), ciążę i okres karmienia piersią (potencjalne ryzyko dla płodu i niemowlęcia), a także pacjentów z tendinopatiami w wywiadzie związanymi z wcześniejszym leczeniem chinolonami. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania kardiologiczne, takie jak wrodzone lub nabyte wydłużenie odstępu QT, niewyrównana hipokaliemia, klinicznie istotna bradykardia, niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory oraz objawowe zaburzenia rytmu serca, ze względu na ryzyko groźnych arytmii, w tym torsade de pointes.
aminotransferaza, antybiotyk chinolonowy, antybiotyk makrolidowy, bradykardia, chlorowodorek, elektrokardiogram, enzym wątrobowy, frakcja wyrzutowa lewej komory, hipokaliemia, lek przeciwarytmiczny, moksyfloksacyna, niewydolność serca, reakcja alergiczna, ścięgno Achillesa, skala Childa-Pugha, tendinopatia, torsade de pointes, uszkodzenie chrząstki stawowej, uszkodzenie hepatocytu, wrodzone wydłużenie odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Medoxa 30 mg
Lek Medoxa zawierający prednizon w dawkach od 1 mg do 50 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są silnie zależne od dawki oraz czasu trwania terapii. W terapii substytucyjnej ryzyko działań niepożądanych jest niskie, natomiast w farmakoterapii mogą wystąpić liczne powikłania, w tym maskowanie objawów zakażeń (wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych, pasożytniczych i oportunistycznych), co może prowadzić do ich nasilenia lub reaktywacji, np. węgorczycy. W badaniach laboratoryjnych obserwuje się leukocytozę, limfopenię, eozynopenię oraz policytemię. Prednizon może wywoływać reakcje alergiczne, w tym ciężkie anafilaksje, oraz osłabiać odpowiedź immunologiczną. Endokrynologicznie może indukować niedoczynność kory nadnerczy i zespół Cushinga, a także zaburzenia metaboliczne takie jak retencja sodu z obrzękami, hipokaliemia, hiperglikemia, cukrzyca, hipercholesterolemia i hipertriglicerydemia. W sferze psychicznej obserwuje się zaburzenia nastroju, psychozy, manię, omamy, niepokój i myśli samobójcze.
aseptyczna martwica kości, atrofia mięśni, bradykardia, brak miesiączki, eozynopenia, farmakoterapia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hiperwolemia, hirsutyzm, jaskra, krwawienie z żołądka, leukocytoza, limfopenia, maskowanie zakażeń, miopatia, napad drgawkowy, niedoczynność kory nadnerczy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, policytemia, prednizon, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, skurcz oskrzeli, teleangiektazja, terapia substytucyjna, trądzik różowaty, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, twarz księżycowata, węgorczyca, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zakażenie grzybicze, zakrzepica, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zerwanie ścięgna, zespół Cushinga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Clarzole
Letrozol, substancja czynna leku Clarzole 2,5 mg, jest silnym inhibitorem aromatazy stosowanym wyłącznie u kobiet po menopauzie, co wymaga potwierdzenia statusu pomenopauzalnego poprzez ocenę hormonalną (LH, FSH, estradiol). U pacjentek z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz wątroby (stopień C wg Child-Pugh) konieczna jest szczególna ostrożność ze względu na zmienioną farmakokinetykę leku i brak wystarczających danych klinicznych. Letrozol znacząco obniża poziom estrogenów, co zwiększa ryzyko demineralizacji kości i osteoporozy, dlatego zaleca się ocenę gęstości mineralnej kości przed i w trakcie terapii, szczególnie u pacjentek z czynnikami ryzyka lub historią złamań.
brak laktazy, demineralizacja kości, estradiol, estrogen, gęstość mineralna kości, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, inhibitor aromatazy, klirens kreatyniny, leczenie sekwencyjne, lek antyestrogenowy, letrozol, nietolerancja galaktozy, okres półtrwania leku, osteoporoza, pole pod krzywą stężenia, profilaktyka osteoporozy, rak piersi, skala Child-Pugh, substancja czynna, tamoksyfen, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie kości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Moxifloxacin Accord 400 mg
Moksyfloksacyna, fluorochinolon stosowany w dawce 400 mg doustnie lub w leczeniu sekwencyjnym, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęstsze objawy obejmują nudności i biegunki, natomiast pozostałe działania niepożądane występują z częstością poniżej 3%. Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, zmniejszenie apetytu, wymioty, bóle brzucha oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, mogą prowadzić do powikłań zagrażających życiu. W zakresie układu nerwowego często obserwuje się ból głowy i zawroty głowy, a rzadziej neuropatie obwodowe, napady drgawek czy zaburzenia koordynacji. Reakcje psychiczne, w tym depresja i stany lękowe, mogą rzadko prowadzić do zachowań autoagresywnych. W układzie sercowo-naczyniowym odnotowano wydłużenie odstępu QT, tachykardię, migotanie przedsionków oraz bardzo rzadkie przypadki torsade de pointes i zatrzymania akcji serca, szczególnie u pacjentów z hipokaliemią.
agranulocytoza, eozynofilia, fluorochinolon, hipokaliemia, małopłytkowość, miastenia, moksyfloksacyna, nadkażenie bakteryjne, napad drgawkowy, neuropatia obwodowa, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, pancytopenia, rabdomioliza, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka hipoglikemiczna, tachyarytmia komorowa, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, transiluminacja tęczówki, trombocytoza, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ścięgna, zawroty głowy obwodowe, zerwanie ścięgna, zespół niewłaściwego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Felogel neo 10 mg/g
Felogel Neo to miejscowy preparat leczniczy w postaci żelu zawierający 10 mg diklofenaku sodowego w 1 g, przeznaczony do objawowego leczenia stanów zapalnych i bólowych tkanek miękkich, takich jak pourazowe zapalenia ścięgien, mięśni i stawów. Wskazania obejmują m.in. skręcenia, nadwerężenia, stłuczenia, zapalenie ścięgien (tendinitis) oraz łokieć tenisisty (epicondylitis lateralis). Lek jest również stosowany w ograniczonych i łagodnych postaciach zapalenia stawów, gdzie objawy bólowe, obrzęk i ograniczenie ruchomości są umiarkowane i dotyczą pojedynczych lub kilku stawów. Preparat jest szczególnie zalecany, gdy preferowane jest miejscowe podanie NLPZ zamiast terapii ogólnoustrojowej.
benzoesan sodu, diklofenak sodowy, glikol propylenowy, leczenie objawowe, łokieć tenisisty, nadwerężenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pourazowy stan zapalny, skręcenie, stan zapalny, stłuczenie, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie przyczepów ścięgnistych, zapalenie ścięgna, zapalenie stawów - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Krka
Produkt leczniczy Dexamethasone Krka, zawierający deksametazon, wymaga stosowania z dużą ostrożnością ze względu na liczne potencjalne powikłania związane z terapią glikokortykosteroidami. Niedoczynność kory nadnerczy może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu leczenia, co wymaga monitorowania poziomu kortyzolu, zwłaszcza w sytuacjach stresu fizycznego, gdzie może być konieczne zwiększenie dawki. Leczenie powinno być ograniczone do poważnych wskazań, a w przypadku infekcji wirusowych (Herpes zoster, Herpes simplex, Varicella), przewlekłego zapalenia wątroby z antygenem HBsAg, gruźlicy (z osłoną leków przeciwgruźliczych) oraz innych wymienionych stanów, konieczne jest stosowanie terapii przeciwinfekcyjnej. Deksametazon może powodować poważne działania niepożądane, takie jak reakcje anafilaktyczne, zapalenie i zerwanie ścięgien (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu fluorochinolonów), zaostrzenie miastenii gravis, zaburzenia widzenia (zaćma, jaskra, CSCR), a także ryzyko perforacji jelita w określonych stanach chorobowych. Dawkowanie powinno być stopniowo zmniejszane, aby uniknąć zespołu odstawienia i ostrej niewydolności nadnerczy.
antygen HBsAg, atrofia skóry, bradykardia, brak laktazy, chemioterapeutyk, choroba Heinego-Medina, COVID-19, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, herpes simplex, herpes zoster, hipokaliemia, indeks proliferacyjny, infekcja oportunistyczna, jaskra otwartego kąta, jaskra zamkniętego kąta, kortyzol, miastenia gravis, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, nowotwór układu krwiotwórczego, opryszczkowe zapalenie rogówki, osteoporoza, ostra niewydolność nadnerczy, owrzodzenie rogówki, pęknięcie serca, perforacja rogówki, perforacja żołądkowo-jelitowa, podrażnienie otrzewnej, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe aktywne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, szczepionka żywa, układowa mykoza, węgorczyca, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaćma podtorebkowa tylna, zakażenie mątwikiem, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapalenie węzłów chłonnych, zawał serca, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zespolenie jelitowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Esotkaleno 20 mg
Prednizon (Esotkaleno) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie są ściśle związane z dawkowaniem oraz czasem trwania terapii. W terapii substytucyjnej ryzyko działań niepożądanych jest niskie, natomiast w farmakoterapii immunosupresyjnej profil bezpieczeństwa jest znacznie bardziej złożony. Kluczowe działania niepożądane obejmują immunosupresję z maskowaniem i aktywacją utajonych zakażeń (w tym węgorczycy), zmiany hematologiczne (leukocytoza, limfopenia, eozynopenia, policytemia), reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, oraz zaburzenia endokrynologiczne takie jak niedoczynność kory nadnerczy i zespół Cushinga. Ponadto prednizon wpływa na gospodarkę wodno-elektrolitową (zatrzymanie sodu, hipokaliemia), metabolizm glukozy (zmniejszona tolerancja, ryzyko cukrzycy) i lipidów (hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia), co może prowadzić do powikłań kardiologicznych i naczyniowych, w tym bradykardii, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy i zakrzepicy.
amenorrhea, aseptyczna martwica kości, bradykardia, chwiejność emocjonalna, cukrzyca, depresja, eozynopenia, farmakoterapia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, hirsutyzm, impotencja, jaskra, krwawienie żołądkowe, leukocytoza, limfopenia, maskowanie zakażenia, miopatia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja glukozy, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, padaczka utajona, policytemia, prednizon, psychoza, reakcja anafilaktyczna, rozstępy skórne, rzekomy guz mózgu, teleangiektazja, terapia substytucyjna, tłuszczakowatość nadtwardówkowa, trądzik steroidowy, twardzina układowa, twardzinowy przełom nerkowy, utajone zakażenie, węgorczyca, wrzód żołądka, wybroczyny, wydalanie potasu, wysypka polekowa, zaburzenie gojenia rany, zaćma, zapalenie naczyń, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zatrzymanie sodu, zespół Cushinga - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Pabi-Dexamethason
Deksametazon, jako glikokortykosteroid, wymaga ścisłej kontroli lekarskiej ze względu na ryzyko niedoczynności kory nadnerczy, która może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu terapii. W sytuacjach stresu fizycznego (np. uraz, zabieg operacyjny, poród) konieczne może być zwiększenie dawki. Terapia powinna być stopniowo odstawiana, aby uniknąć ostrej niewydolności nadnerczy. Lek stosuje się wyłącznie w poważnych wskazaniach, często z dodatkowym leczeniem przeciwinfekcyjnym, zwłaszcza przy infekcjach wirusowych (Herpes zoster, Herpes simplex, Varicella), przewlekłym zapaleniu wątroby z antygenem HbsAg, gruźlicy (z osłoną leków przeciwgruźliczych) oraz innych zakażeniach. Należy monitorować parametry gospodarki węglowodanowej u pacjentów z cukrzycą oraz ciśnienie tętnicze, szczególnie przy wysokich dawkach. Ryzyko powikłań obejmuje m.in. reakcje anafilaktyczne, zapalenie i zerwanie ścięgien (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu fluorochinolonów), zaostrzenie miastenii gravis, zaburzenia widzenia (zaćma, jaskra, CSCR), a także ryzyko perforacji jelit w ciężkich stanach zapalnych przewodu pokarmowego.
atrofia skóry, bradykardia, centralna chorioretinopatia surowicza, cukrzyca, depresja, guz chromochłonny, herpes simplex, herpes zoster, hipokaliemia, infekcja oportunistyczna, jaskra, jaskra otwartego kąta, jaskra zamkniętego kąta, kontrola ciśnienia krwi, maskowanie infekcji, miastenia gravis, migrena, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, niewydolność serca, opryszczkowe zapalenie rogówki, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, perforacja jelita, profilaktyka osteoporozy, reakcja anafilaktyczna, reakcja psychotyczna, skłonność samobójcza, uraz głowy, uraz rogówki, węgorczyca, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie widzenia, zaćma podtorebkowa tylna, zahamowanie wzrostu, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapalenie węzłów chłonnych, zawał serca, zerwanie ścięgna, zespół rozpadu guza, zespolenie jelitowe, zmiany psychologiczne - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levofloxacin Sandoz
Levofloxacin Sandoz wymaga szczególnej ostrożności podczas przepisywania, zwłaszcza u pacjentów z historią ciężkich działań niepożądanych po chinolonach lub fluorochinolonach. Ryzyko wystąpienia poważnych, potencjalnie nieodwracalnych działań niepożądanych obejmuje układ mięśniowo-szkieletowy (np. zapalenie i zerwanie ścięgien, szczególnie Achillesa), układ nerwowy, funkcje psychiczne oraz zmysły. Dawkowanie dożylne powinno być prowadzone zgodnie z zaleceniami: 250 mg przez co najmniej 30 minut, 500 mg przez co najmniej 60 minut. Podczas infuzji możliwe jest wystąpienie tachykardii i obniżenia ciśnienia tętniczego, które w rzadkich przypadkach może prowadzić do zapaści krążeniowej. Lek zawiera znaczące ilości sodu: 178,4 mg w 50 ml (8,92% dziennej dawki wg WHO) oraz 357 mg w 100 ml (17,85%). Należy unikać stosowania u pacjentów z padaczką, a także u osób z ryzykiem wydłużenia odstępu QT, chorobami serca, zaburzeniami elektrolitowymi oraz u osób w podeszłym wieku i kobiet, ze względu na zwiększoną wrażliwość.
antagonista witaminy K, choroba Behçeta, ciężkie skórne działanie niepożądane, Clostridium difficile, DRESS, Escherichia coli, fluorochinolon, lewofloksacyna, martwica wątroby, MRSA, Mycobacterium tuberculosis, nadkażenie, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedomykalność zastawki serca, padaczka, polineuropatia, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, tętniak aorty, wąglik, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie glikemii, zaburzenie tkanki łącznej, zaburzenie widzenia, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Lyella, zespół Marfana, zespół Stevena-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Moloxin
Moloxin (moksyfloksacyna) wymaga starannej oceny stosunku korzyści do ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z historią ciężkich działań niepożądanych po chinolonach. Lek może wydłużać odstęp QTc średnio o 6 ms ± 26 ms, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii, szczególnie u kobiet, osób starszych, pacjentów z hipokaliemią lub chorobami serca. W przypadku zaburzeń rytmu należy natychmiast przerwać terapię i wykonać EKG. Moksyfloksacyna może wywołać reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne (TEN, SJS, AGEP, DRESS), zapalenie wątroby o piorunującym przebiegu oraz polineuropatię czuciową i czuciowo-ruchową. Należy monitorować objawy neuropatii, reakcje psychiczne (w tym depresję i myśli samobójcze) oraz zaburzenia glikemii, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą. Ryzyko tendinopatii i zerwania ścięgien, zwłaszcza Achillesa, jest zwiększone u osób starszych, z niewydolnością nerek, po przeszczepach i stosujących kortykosteroidy.
biegunka Clostridium difficile, biegunka poantybiotykowa, choroba Behçeta, encefalopatia wątrobowa, fluorochinolony, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, komorowe zaburzenia rytmu, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miastenia, MRSA, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedoczulica, niedomykalność zastawki aortalnej, niepożądane reakcje skórne, niewydolność wątroby, obniżenie progu drgawkowego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, piorunujące zapalenie wątroby, polineuropatia czuciowo-ruchowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja hemolityczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień jajowodowo-jajnikowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka hipoglikemiczna, tętniak aorty, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia stężenia glukozy, zaburzenia tkanki łącznej, zapalenie jelita grubego poantybiotykowe, zapalenie kości i szpiku, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Osteofity – Diagnostyka i diagnoza
Osteofity to zwyrodnieniowe wyrośla kostne rozwijające się najczęściej na krawędziach kości w obrębie stawów i kręgosłupa. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz szerokim spektrum badań obrazowych, takich jak RTG, TK, MRI i USG, które pozwalają ocenić lokalizację, rozmiar osteofitów oraz ich wpływ na struktury sąsiadujące, w tym nerwy, rdzeń kręgowy, ścięgna i więzadła. RTG umożliwia podstawową ocenę zmian kostnych i innych cech zwyrodnieniowych, natomiast TK i MRI dostarczają bardziej szczegółowych informacji, zwłaszcza w kontekście ucisku na struktury nerwowe. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić m.in. chorobę zwyrodnieniową stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, przepuklinę krążka międzykręgowego oraz stenozy kanału kręgowego. Badania elektrodiagnostyczne (EMG, NCV, SSEP) są pomocne w ocenie funkcji nerwów i potwierdzeniu radikulopatii lub mielopatii wywołanej przez osteofity.
badania obrazowe, badanie palpacyjne, badanie podmiotowe i przedmiotowe, badanie przewodnictwa nerwowego, badanie ultrasonograficzne, choroba zwyrodnieniowa stawów, dyskografia, elektromiografia, mielografia, mielopatia, osteofity, ostroga piętowa, plantar fasciitis, potencjały somatosensoryczne, przepuklina krążka międzykręgowego, radikulopatia, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sklerotyzacja podchrzęstna, stenoza kanału kręgowego, szpara stawowa, tomografia komputerowa, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie powięzi podeszwowej, zapalenie ścięgna, zdjęcie RTG, złamanie kompresyjne kręgu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Levalox 500 mg
Lewofloksacyna, substancja czynna preparatu Levalox (tabletki powlekane 250 mg i 500 mg), jest antybiotykiem fluorochinolonowym o ograniczonym zastosowaniu ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na lewofloksacynę lub inne chinolony, nadwrażliwość na barwnik E110 (0,02 mg w tabletce 250 mg, 0,038 mg w tabletce 500 mg), padaczkę, wcześniejsze zapalenie ścięgien po fluorochinolonach, dzieci i młodzież w okresie wzrostu, kobiety w ciąży oraz karmiące piersią. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko uszkodzenia chrząstki stawowej u płodu i u młodych pacjentów oraz możliwość reakcji alergicznych zagrażających życiu.
chrząstka stawowa, cukrzyca, deficyt dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, dysfagia, działanie niepożądane, fluorochinolon, hemoliza, hipoglikemia, kortykosteroid, lek hipoglikemizujący, lewofloksacyna, miastenia gravis, miażdżyca naczyń mózgowych, napad padaczkowy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, padaczka, próg drgawkowy, przeszczep narządu, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, tabletka powlekana, tendinopatia, teratogenność, tętniak aorty, tkanka chrzęstna, udar mózgu, układ mięśniowo-szkieletowy, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna Achillesa, żółcień pomarańczowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tavanic
Lewofloksacyna, stosowana w formie leku Tavanic, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zapalenia i zerwania ścięgien (zwłaszcza Achillesa), które mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii, a także długotrwałych, potencjalnie nieodwracalnych zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego, nerwowego i psychicznego. Dawkę 500 mg należy podawać w infuzji trwającej co najmniej 60 minut, a w przypadku wystąpienia objawów takich jak bolesny obrzęk ścięgna, reakcje nadwrażliwości, zaburzenia neurologiczne czy ciężka biegunka (możliwa Clostridium difficile), leczenie należy natychmiast przerwać. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (wymagana modyfikacja dawki), z miastenią, chorobami serca, a także tych przyjmujących kortykosteroidy lub leki obniżające próg drgawkowy. Oporność MRSA na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, jest wysoka, dlatego stosowanie leku w tych zakażeniach jest wskazane tylko po potwierdzeniu wrażliwości patogenu i braku alternatyw.
antagonista witaminy K, choroba Behçeta, choroba związana z Clostridium difficile, Escherichia coli, fluorochinolon, hiperglikemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, lewofloksacyna, martwica wątroby, miastenia, MRSA, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedoczulica, niedomykalność zastawki serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, ostre zapalenie trzustki, parestezja, polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi, polineuropatia czuciowo-ruchowa, próg drgawkowy, reakcja hemolityczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, ścięgno Achillesa, śpiączka hipoglikemiczna, Staphylococcus aureus, tachykardia, tendinopatia, tętniak i rozwarstwienie aorty, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wrodzony zespół długiego odstępu QT, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zapaść krążeniowa, zerwanie ścięgna, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Lyella, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lametta 2,5 mg
Letrozol, stosowany w dawce 2,5 mg w leczeniu nowotworów z przerzutami oraz w terapii uzupełniającej, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które występują u około 33% pacjentek w leczeniu przerzutowym oraz u około 80% w terapii uzupełniającej. Najczęstsze działania niepożądane to uderzenia gorąca (≥1/10), hipercholesterolemia (≥1/10), bóle stawów (≥1/10), uczucie zmęczenia (≥1/10), nasilone pocenie się (≥1/10) oraz nudności (≥1/100). Szczególnie istotne są powikłania kostne, takie jak osteoporoza i złamania kości (od 5,1% do 14,7% w zależności od terapii), oraz zdarzenia sercowo-naczyniowe, w tym udary mózgu, zakrzepica i zawały mięśnia sercowego. W porównaniu z tamoksyfenem, letrozol wykazuje wyższą częstość złamań kości (14,7% vs 11,4%) i osteoporozy (5,1% vs 2,7%), ale niższą częstość zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (3,2% vs 4,6%) oraz raka endometrium (0,4% vs 2,9%).
ból nowotworowy, ból stawowy, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hiperplazja endometrium, leukopenia, łysienie, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, palec trzaskający, przemijający napad niedokrwienny, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, udar niedokrwienny mózgu, uderzenie gorąca, zaburzenie proliferacyjne endometrium, zaćma, zakażenie układu moczowego, zakrzepica tętnic, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie ścięgna, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie mózgowo-naczyniowe, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zdarzenie w obrębie kośćca, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zerwanie ścięgna, zespół cieśni nadgarstka - Leksykon substancji czynnych
Moksyfloksacyna – Działania niepożądane
Moksyfloksacyna, fluorochinolon stosowany w różnych zakażeniach bakteryjnych, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od postaci farmaceutycznej. Krople do oczu (np. Flomixa, Vigamox) są dobrze tolerowane, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi takimi jak ból i podrażnienie oka (1-2%). W postaci doustnej i dożylnej (np. Floxitrat, Moxifloxacin Kabi) spektrum działań niepożądanych jest szersze, obejmując m.in. nudności, biegunkę (częstość ≥1/100 do <1/10), bóle głowy, zawroty głowy, parestezje, zaburzenia smaku, a także rzadkie, ale poważne reakcje neurologiczne (drgawki, neuropatie), psychiczne (depresja, psychozy) oraz kardiologiczne (wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes). Dodatkowo obserwuje się zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wątrobowe (często podwyższenie aminotransferaz), skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona) oraz mięśniowo-szkieletowe (ból stawów, zapalenie ścięgien, rzadko zerwanie ścięgna). U pacjentów poniżej 18 roku życia stosowanie kropli do oczu jest bezpieczne, z podobnym profilem działań niepożądanych jak u dorosłych.
agranulocytoza, anafilaksja, dławica piersiowa, fluorochinolon, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, małopłytkowość, miastenia, migotanie przedsionków, moksyfloksacyna, nadkażenie, niedomykalność zastawki serca, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odstęp QT, pancytopenia, piorunujące zapalenie wątroby, punkcikowate zapalenie rogówki, rabdomioliza, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śpiączka hipoglikemiczna, tachyarytmia komorowa, tętniak aorty, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wrzodziejące zapalenie rogówki, wydłużenie odstępu QT, zakażenie bakteryjne, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie ścięgna, zapalenie wątroby, zerwanie ścięgna, zespół DRESS, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna – Zapobieganie i profilaktyka
Zapalenie ścięgna (tendonitis) jest stanem zapalnym włóknistych struktur łączących mięśnie z kośćmi, wywołanym przeciążeniem lub powtarzającymi się mikrourazami. Profilaktyka obejmuje m.in. odpowiednią rozgrzewkę (zasada „5 x 30” – 5 minut rozgrzewki na każde 30 minut ćwiczeń), stopniowe zwiększanie obciążenia treningowego o 10-15% tygodniowo, naukę prawidłowej techniki oraz stosowanie właściwego sprzętu. Szczególną uwagę należy zwrócić na wzmacnianie i rozciąganie mięśni otaczających ścięgna, trening przekrojowy oraz ergonomię miejsca pracy. W profilaktyce zapalenia ścięgna Achillesa zaleca się codzienne rozciąganie mięśni łydki i ścięgna Achillesa, wzmacnianie mięśni łydki, noszenie obuwia z dobrą amortyzacją oraz unikanie biegania pod górę. W przypadku zapalenia ścięgna rzepki i stożka rotatorów kluczowe są ćwiczenia wzmacniające, poprawiające równowagę i koordynację oraz unikanie powtarzalnych ruchów obciążających dany obszar.
ćwiczenie ekscentryczne, ćwiczenie rozciągające, ćwiczenie wzmacniające, egzoszkielet, ergonomia pracy, fizjoterapia, fluorochinolon, kolano skoczka, łokieć tenisisty, mięsień czworogłowy, mięsień łydki, mikrouszkodzenie, obrzęk, orteza, pronacja stopy, stan zapalny ścięgna, tendinopatia, trening przekrojowy, trening równowagi, wkładka ortopedyczna, zapalenie nadkłykcia bocznego, zapalenie ścięgien stożka rotatorów, zapalenie ścięgna, zapalenie ścięgna Achillesa, zapalenie ścięgna rzepki, zerwanie ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Rozdarcie ścięgna achillesa – Zapobieganie i profilaktyka
Zerwanie ścięgna Achillesa to poważny uraz, który znacząco ogranicza funkcję kończyny dolnej i wymaga długotrwałej rehabilitacji. Profilaktyka obejmuje kompleksowe działania, takie jak odpowiednia rozgrzewka (5-10 minut truchtu lub marszu), regularne rozciąganie mięśni łydki i ścięgna Achillesa (utrzymywanie pozycji rozciągającej przez 30-60 sekund bez bólu), wzmacnianie mięśni łydki (wspięcia na palce), ćwiczenia propriocepcyjne oraz stopniowe zwiększanie obciążenia treningowego o maksymalnie 10% tygodniowo. Istotne jest także stosowanie treningu cross, unikanie nadmiernego obciążenia ścięgna (np. biegania pod górę, ćwiczeń skocznych), odpowiedni dobór obuwia z amortyzacją pięt i wsparciem łuku stopy oraz utrzymanie prawidłowej masy ciała. Wczesne rozpoznanie objawów przeciążenia, takich jak ból, obrzęk czy sztywność, oraz przerwanie aktywności fizycznej są kluczowe dla zapobiegania poważniejszym uszkodzeniom ścięgna.
ćwiczenie pliometryczne, ćwiczenie propriocepcyjne, fluorochinolon, kortykosteroid, kość piętowa, medycyna sportowa, mięsień łydki, ortopeda, płaskostopie, rehabilitacja funkcjonalna, rehabilitacja pourazowa, rozciąganie ścięgna Achillesa, ścięgno Achillesa, staw skokowy, stretching, technika lądowania, tendinitis, wkładka ortopedyczna, wysokie podbicie stopy, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna Achillesa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levalox 500 mg
Lewofloksacyna w formie tabletek powlekanych (Levalox 250 mg lub 500 mg) jest stosowana raz lub dwa razy na dobę, a dawkowanie zależy od rodzaju i nasilenia zakażenia oraz wrażliwości patogenu. Wskazania obejmują m.in. ostre bakteryjne zapalenie zatok (500 mg raz/dobę przez 10-14 dni), ostre zaostrzenie POChP (500 mg raz/dobę przez 7-10 dni), pozaszpitalne zapalenie płuc (500 mg raz lub dwa razy/dobę przez 7-14 dni), ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek (500 mg raz/dobę przez 7-10 dni), powikłane zakażenia układu moczowego (500 mg raz/dobę przez 7-14 dni), niepowikłane zakażenia pęcherza moczowego (250 mg raz/dobę przez 3 dni), przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego (500 mg raz/dobę przez 28 dni), powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich (500 mg raz lub dwa razy/dobę przez 7-14 dni) oraz płucną postać wąglika (500 mg raz/dobę przez 8 tygodni). U pacjentów z upośledzoną funkcją nerek dawkowanie modyfikuje się w zależności od klirensu kreatyniny, np. przy klirensie 50-20 ml/min pierwsza dawka wynosi 250 mg, następnie 125 mg co 24 godziny, a przy klirensie <10 ml/min 125 mg co 48 godzin. Nie jest konieczne podawanie dodatkowych dawek po hemodializie lub CADO.
bakteryjne zapalenie zatok, biorównoważność, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie dożylne, lek zobojętniający sok żołądkowy, lewofloksacyna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, tabletka powlekana, uszkodzenie chrząstek stawowych, wąglik płucny, wchłanianie leku, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie pęcherza moczowego, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie oskrzeli, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levofloxacin Genoptim 500 mg
Levofloxacin Genoptim jest dostępny w formie tabletek powlekanych o dawkach 250 mg i 500 mg, a dawkowanie zależy od rodzaju i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości patogenu. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min) dawki wahają się od 250 mg do 500 mg raz lub dwa razy na dobę, z czasem leczenia od 3 dni (niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego) do 8 tygodni (płucna postać wąglika). W przypadku zaburzeń czynności nerek (klirens ≤ 50 ml/min) konieczna jest modyfikacja dawkowania, z dawkami dostosowanymi do stopnia niewydolności nerek, np. przy klirensie 19-10 ml/min dawka podtrzymująca wynosi 125 mg co 24 lub 48 godzin, a u pacjentów dializowanych nie jest wymagana dodatkowa dawka po hemodializie lub CADO. U pacjentów z niewydolnością wątroby oraz osób w podeszłym wieku nie jest konieczne dostosowanie dawki poza uwzględnieniem funkcji nerek.
bakteryjne zapalenie oskrzeli, bakteryjne zapalenie zatok, biorównoważność, CADO, dializa otrzewnowa, didanozyna, hemodializa, klirens kreatyniny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, lewofloksacyna, odmiedniczkowe zapalenie nerek, pozaszpitalne zapalenie płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, sole cynku, sole żelaza, sukralfat, wąglik płucny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xyvelam
Lewofloksacyna, fluorochinolon o szerokim spektrum działania, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zapalenia i zerwania ścięgien (szczególnie Achillesa), które mogą wystąpić już w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia terapii. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek, po przeszczepach narządów, przy dawkach dobowych 1000 mg oraz u osób jednocześnie leczonych kortykosteroidami. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z padaczką i wymaga ostrożności u osób z ryzykiem wydłużenia odstępu QT, chorobami serca oraz zaburzeniami elektrolitowymi. Ponadto, stosowanie leku może prowadzić do rzadkich, ale ciężkich reakcji skórnych (SJS, TEN, DRESS), zaburzeń metabolicznych (hipoglikemia, hiperglikemia), polineuropatii, a także poważnych powikłań hematologicznych, takich jak agranulocytoza czy niedokrwistość aplastyczna. Dawkowanie powinno być dostosowane u pacjentów z niewydolnością nerek, a podczas terapii należy monitorować parametry krzepliwości u osób przyjmujących antagonistów witaminy K.
agranulocytoza, antagonista witaminy K, bakteryjne zapalenie zatok, choroba Behçeta, choroba Clostridium difficile, fluorochinolon, leukopenia, martwica wątroby, miastenia, mioklonia, MRSA, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, pancytopenia, polineuropatia czuciowo-ruchowa, przewlekłe zapalenie oskrzeli, reakcja nadwrażliwości, reakcja psychotyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, skórne działania niepożądane, tętniak aorty, trombocytopenia, wąglik płucny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia glikemii, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zerwanie ścięgna, zespół DRESS, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Lyella, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ciprinol
Cyprofloksacyna (Ciprinol), fluorochinolon o szerokim spektrum działania, wymaga ostrożnej kwalifikacji pacjentów do leczenia ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym reakcji anafilaktycznych, zapalenia i zerwania ścięgien (zwłaszcza Achillesa), a także ryzyka tętniaka i rozwarstwienia aorty, szczególnie u osób starszych i z czynnikami ryzyka kardiologicznego. Lek nie jest zalecany do monoterapii ciężkich zakażeń mieszanych, zakażeń paciorkowcowych dróg oddechowych oraz wymaga stosowania skojarzonego w zakażeniach układu moczowo-płciowego i kości/stawów. U dzieci i młodzieży leczenie ogranicza się do wskazań takich jak mukowiscydoza (wiek 5-17 lat) oraz powikłane zakażenia układu moczowego (wiek 1-17 lat), z uwagi na ryzyko artropatii (częstość 7,2% po 42 dniach vs 4,6% w grupie kontrolnej). Dawkowanie i czas terapii powinny uwzględniać lokalny profil oporności, zwłaszcza wobec E. coli w zakażeniach układu moczowego.
artropatia, biegunka podróżnych, choroba Behçeta, cytochrom P450, fałszywie ujemny wynik, fluorochinolon, hiperglikemia, hipoglikemia, infekcyjne zapalenie wsierdzia, martwica wątroby, miastenia, mukowiscydoza, nadwrażliwość na światło, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego, niewydolność wątroby, odmiedniczkowe zapalenie nerek, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, płucna postać wąglika, polineuropatia czuciowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja hemolityczna, reakcja nadwrażliwości, rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej, śpiączka hipoglikemiczna, stan padaczkowy, tętniak i rozwarstwienie aorty, zakażenie kości i stawów, zakażenie mieszane, zakażenie paciorkowcowe, zakażenie pooperacyjne jamy brzusznej, zakażenie układu moczowego, zapalenie najądrza i jądra, zapalenie narządów miednicy mniejszej, zapalenie okrężnicy, zapalenie ścięgna, zapalenie tętnic Takayasu, zespół długiego odstępu QT, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Marfana, zespół Sjögrena, zespół Turnera - Leksykon leków
Interakcje leku – Dexamethasone Krka 4 mg/ml
Deksametazon, jako glikokortykosteroid, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Estrogeny wydłużają okres półtrwania deksametazonu, nasilając jego działanie, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina) przyspieszają metabolizm, osłabiając efekt terapeutyczny i wymagając potencjalnego zwiększenia dawki. Inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol) zmniejszają klirens leku, zwiększając ryzyko zespołu Cushinga i zahamowania czynności nadnerczy, co wymaga ścisłego monitorowania. Deksametazon może również nasilać działanie glikozydów nasercowych poprzez indukcję hipokaliemii, a w połączeniu z lekami moczopędnymi i przeczyszczającymi zwiększa ryzyko hipokaliemii, co wymaga regularnej kontroli elektrolitów i EKG. Ponadto, osłabia działanie leków przeciwcukrzycowych, co może wymagać korekty dawek i częstszej kontroli glikemii. Interakcje z pochodnymi kumaryny są zmienne, dlatego konieczne jest monitorowanie INR i dostosowanie dawki antykoagulantu.
aktywność TSH, chlorochina, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklosporyna, destabilizacja glikemii, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hepatotoksyczne, działanie immunosupresyjne, fluorochinolon, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, jaskra, kardiomiopatia, leczenie przeciwpasożytnicze, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, miopatia, morfologia krwi, napad drgawkowy, niedepolaryzujący lek zwiotczający mięśnie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania glikokortykosteroidu, owrzodzenie, parametr krzepnięcia, pochodna kumaryny, poziom cukru we krwi, prazykwantel, tendinopatia, test alergiczny, test diagnostyczny tarczycy, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, zaburzenie nastroju, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności nadnerczy, zapalenie ścięgna, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Levofloxacin Kabi 5 mg/ml
Lewofloksacyna w postaci roztworu do infuzji (Levofloxacin Kabi 5 mg/ml) jest fluorochinolonowym antybiotykiem dożylnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na lewofloksacynę lub inne fluorochinolony, u osób z padaczką ze względu na ryzyko obniżenia progu drgawkowego, a także u pacjentów z historią zapalenia ścięgna po fluorochinolonach z uwagi na ryzyko zerwania ścięgna, zwłaszcza Achillesa. Ponadto lek nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży w okresie wzrostu z powodu ryzyka uszkodzenia chrząstek stawowych, u kobiet w ciąży ze względu na potencjalne teratogenne działanie oraz u kobiet karmiących piersią, gdyż lewofloksacyna przenika do mleka matki i może negatywnie wpływać na niemowlę. Preparat zawiera 3,54 mg sodu w 1 ml roztworu, co jest istotne u pacjentów wymagających ograniczenia sodu, zwłaszcza przy dawkach 250 mg (50 ml) i 500 mg (100 ml) lewofloksacyny.
artropatia, chinolon, choroba układu sercowo-naczyniowego, dawkowanie leku, dieta niskosodowa, działanie niepożądane, fluorochinolon, infuzja dożylna, lewofloksacyna, nadwrażliwość na substancję czynną, napad padaczkowy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, padaczka, próg drgawkowy, reakcja anafilaktyczna, roztwór do infuzji, schorzenie neurologiczne, ścięgno Achillesa, układ kostno-stawowy, uszkodzenie chrząstki stawowej, uszkodzenie tkanki chrzęstnej, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie ścięgna – Objawy
Zapalenie ścięgna (tendinitis) to stan zapalny ścięgien, objawiający się bólem, tkliwością, obrzękiem, zaczerwienieniem i ograniczeniem funkcji stawu. Charakter bólu jest zmienny – od tępego, nasilającego się podczas ruchu, po ostry, szczególnie przy obecności złogów wapnia. Objawy lokalizują się zwykle w miejscu przyczepu ścięgna do kości i mogą obejmować sztywność stawu, trzeszczenie oraz osłabienie siły mięśniowej. Zapalenie ścięgna dzieli się na cztery stadia, od bólu pojawiającego się po aktywności, przez ból podczas i po ruchu, aż do ciągłego bólu wymuszającego adaptacje ruchowe i całkowity odpoczynek. Ostre zapalenie goi się zwykle w 2-4 tygodnie, natomiast przewlekłe może trwać 6 tygodni lub dłużej, a tendinoza – nawet do 6 miesięcy. Nieleczone zapalenie ścięgna zwiększa ryzyko zerwania ścięgna, co często wymaga interwencji chirurgicznej.
apoptoza komórkowa, ból promieniujący, hiperwaskularyzacja, kolano skoczka, macierz pozakomórkowa, neowaskularyzacja, obrzęk zapalny, osteofity, ostre zapalenie ścięgna, przewlekłe zapalenie ścięgna, przyczep ścięgna, remisja objawów, ścięgno Achillesa, skurcze mięśni, stan zapalny ścięgna, tendinoza, włókna kolagenowe, zapalenie ścięgna, zapalenie ścięgna nadgarstka, zapalenie ścięgna rzepki, zerwanie ścięgna, zespół cieśni nadgarstka, zmiany zwyrodnieniowe ścięgna, zwapnienie ścięgna