izotoniczność roztworu

Izotoniczność roztworu oznacza stan, w którym roztwór ma takie samo ciśnienie osmotyczne jak płyny ustrojowe, głównie osocze krwi. Roztwory izotoniczne zawierają stężenie substancji rozpuszczonych równoważne z 0,9% roztworem chlorku sodu (soli fizjologicznej). Przykładami roztworów izotonicznych są: 0,9% NaCl, 5% glukoza, roztwór Ringera.

W praktyce klinicznej roztwory izotoniczne są szeroko stosowane w dożylnej terapii płynowej, ponieważ nie powodują przemieszczania się wody między przestrzeniami płynowymi organizmu. Podanie roztworu izotonicznego nie prowadzi do hemolizy erytrocytów ani do ich kurczenia się, co ma kluczowe znaczenie w wielu procedurach medycznych, w tym w transfuzjologii i farmakoterapii dożylnej.

Roztwory izotoniczne stanowią podstawę nawadniania dożylnego u pacjentów odwodnionych z prawidłową osmolalnością osocza. Są również używane jako rozpuszczalniki dla wielu leków podawanych dożylnie oraz jako płyny do irygacji ran, płukania oczu i innych tkanek. Znajomość izotoniczności roztworu jest niezbędna dla bezpiecznego stosowania preparatów w praktyce klinicznej.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl